Kael

Yolande, küçük kız kardeşi tarafından tuzağa düşürülüp sadakatsizlikle suçlanmanın utancını yaşamak zorunda kaldı. O günden sonra, kocası soğuk bir tavırla yaklaştı. Üç uzun yıl boyunca hayatı bir kabusa dönüştü. Önündeki adama bakarken, hayatının artık böyle devam edemeyeceğini hissetti. Onu sevmesine rağmen, boşanma davası açtı. Daha sonra intikam meleği olarak geri döndü ve intikamını almak, onu en derin depresyona sürükleyenlere, kendisi kadar acı bir acı tattırmak için!

Hayatımın bir yalan olduğunun ilk ipucu misafir odasından gelen bir inlemeydi. Yedi yıllık kocam yatağımızda değildi. Stajyerimle birlikteydi. Kocam Arda'nın, akıl hocalığı yaptığım ve okul harcını bizzat ödediğim o yetenekli kızla, yani Dila'yla dört yıldır ilişkisi olduğunu öğrendim. Ertesi sabah, Arda bize krep yaparken Dila onun gömleğiyle kahvaltı masamızda oturuyordu. Kocam yüzüme baka baka yalan söyledi, benden başka kimseyi sevmeyeceğine yemin etti. Hemen ardından Dila'nın ondan hamile olduğunu öğrendim; benimle asla sahip olmak istemediği bir çocuktu bu. Dünyada en çok güvendiğim iki insan beni yok etmek için iş birliği yapmıştı. Bu acı, yaşayabileceğim bir şey değildi; tüm dünyamın yerle bir olmasıydı. Bu yüzden bir beyin cerrahını, deneysel ve geri döndürülemez prosedürü hakkında aradım. İntikam istemiyordum. Kocamla ilgili her anıyı silmek ve onun ilk denek olmak istiyordum.

Başka bir çocuğu merdivenlerden ittiği için Aslan adında beş yaşındaki bir öğrencinin okuldan uzaklaştırılmasına karar verdim. Elit bir akademinin baş çocuk psikoloğu olarak zor çocuklara alışıktım ama Aslan'ın gözlerinde tüyler ürpertici bir boşluk vardı. O akşam, fakültenin otoparkında kaçırıldım, bir minibüse sürüklendim ve bilincimi kaybedene kadar dövüldüm. Gözlerimi bir hastanede açtım, vücudumun her bir zerresi sızlıyordu. İyi kalpli bir hemşire, kocam Hakan'ı aramam için telefonunu kullanmama izin verdi. Cevap vermeyince, onun için duyduğum korkuyla kalbim deli gibi çarparken sosyal medya sayfasını açtım. Ama o iyiydi. Sadece otuz dakika önce paylaşılan yeni bir videoda, bir hastane odasında, okuldan uzaklaştırdığım o küçük çocuk için nazikçe bir elma soyarken görülüyordu. "Babacığım," diye mızmızlandı Aslan. "O öğretmen bana çok kötü davrandı." On yıldır sevdiğim ses, kocamın sesi, yatıştırıcı bir mırıltıydı. "Biliyorum, aslanım. Baban halletti bile. Bir daha seni asla rahatsız edemeyecek." Dünya başıma yıkıldı. Saldırı rastgele değildi. Beni sonsuza dek korumaya yemin eden adam, sevgi dolu kocam, beni öldürtmeye çalışmıştı. Başka bir kadının çocuğu için. Bütün hayatımız bir yalandı. Sonra polis son darbeyi vurdu: beş yıllık evliliğimiz hiçbir zaman yasal olarak kaydedilmemişti. Orada, paramparça bir halde yatarken, bana verdiği düğün hediyesini hatırladım - şirketinin %40'ını. Bunun, benim üzerimdeki sahipliğinin bir sembolü olduğunu düşünmüştü. Oysa bunun, kendi ölüm fermanı olduğunu öğrenmek üzereydi.

Her şeye sahip olduğumu sanıyordum. Dahi bir teknoloji dehası olan kocam Arda Kaan, İstanbul Boğazı'na nazır lüks bir rezidans ve yolda bir bebek. Hayatım mükemmel bir rüya gibiydi. Sonra Arda, "felaket bir iş başarısızlığı" yaşadığını duyurdu ve bizi Güngören'de sıkışık bir dairede yoksulluğa sürükledi. Beş yıl sonra, bir yardım balosunda garsonluk yaparken onu tekrar gördüm. Kutlanan bir "mucizevi hayırsever" olarak, bana söz verdiği o pırlanta bilekliği, gizlice her zaman sevdiği kadın olan Viktorya Soykan'a takdim ediyordu. Tüm fedakarlıklarım, oğlum Can'ın sessiz mahrumiyetleri... hepsi özenle hazırlanmış bir yalandı. O, imparatorluğunu *onun* için kuruyordu. İhanet daha da tırmandı: Arda, Can'ın Viktorya'nın oğlu için böbrek donörü olmasını talep etti. Daha sonra Viktorya bir kaçırma olayı organize etti ve Arda, çaresiz yakarışlarımı hiçe sayarak, kaçıranlara soğuk bir sesle "ona bir ders verin" dedi ve telefonu kapattı. Sevdiğim adam, Can'ın babası, nasıl bu kadar canavar, kalpsiz bir hain olabilirdi? Hayatlarımızı bu kadar umursamazca hiçe sayması, dehşet anımızda bizi tamamen terk etmesi beni paramparça etmişti. Tüm evliliğimiz onun için gerçekten sadece zalim, kullanışlı bir aldatmaca mıydı? Oğlumun, babasının ahlaksızlığı yüzünden acı çekmesini izlerken içimde bir şeyler alevlendi. Kırılmamıştım, aksine şiddetle kararlıydım. Onun zehirli dünyasından kaçacak, Can'ı koruyacak ve ne pahasına olursa olsun ikimiz için gerçek, huzurlu bir hayat kuracaktım. Gidiyorduk. Sonsuza dek.

On yaşından beri Ceren, Levent'in yanında olmuş, onun bir çocukluktan saygın bir CEO'ya dönüşümüne tanıklık etmişti. Ancak iki yıllık evliliklerinden sonra, onu evde görmek neredeyse imkânsız hale gelmişti. Zengin çevrelerde dolaşan dedikodulara göre, Levent ondan tiksiniyordu. Hatta onun "gerçek aşkı" bile Ceren'in umutlarıyla alay ediyor, Levent'in yakın çevresi ise ona açıkça hor görüyle bakıyordu. İnsanlar, onun on yıllık sadakatini ve sessizce katlandığı her şeyi çoktan unutmuştu. Ceren, eski anılara tutunmaya çalışıyor ama her seferinde daha fazla yıpranıyor ve çevresinde bir acınası figüre dönüşüyordu. Herkes onun nihayet "kurtulduğunu" sandığı bir gün, Levent beklenmedik bir şekilde diz çöktü ve yalvaran bir sesle, "Ceren, aşık olduğum tek insan sensin," dedi. Ancak Ceren, boşanma belgelerini masada bırakıp hiç tereddüt etmeden arkasını döndü.

Ezgi, Kenan'ın karısı olarak üç yıl boyunca gördüğü kötü muameleye katlandı, aşk uğruna her şeyinden vazgeçti. Ancak, Kenan'ın kız kardeşi onu uyuşturup bir müşterinin yatağına gönderdiğinde, Ezgi artık dayanamadı. Tüm zehirli evliliği ardında bırakarak, boşanma belgelerini bıraktı ve çekip gitti. Yıllar sonra, Ezgi dünyayı fethetmiş parlayan bir yıldız olarak geri döndü. Kenan onu tekrar gördüğünde, Ezgi'nin yeni aşkı ile kendisi arasındaki tüyler ürpertici benzerliği görmezden gelemedi. Başka biri için sadece bir yedek olmuştu. Geçmişi anlamlandırmaya çaresizce çabalayan Kenan, Ezgi'nin önüne çıkıp ona sordu: "Ben senin için hiçbir şey ifade etmedim mi?"

Üç yıl boyunca Kadriye ve kocası Levent, cinsellikten yoksun bir evlilik sürdürdüler. Kadriye, Levent'in kendilerinin geleceği için kendini işe adadığını sanıyordu. Ancak annesinin vefat ettiği gün, gerçeği öğrendi: Levent, düğün gecesinden beri üvey kız kardeşiyle onu aldatıyormuş. Tüm umutlarını kaybeden Kadriye, boşanma davası açmaya karar verdi. Çevresindekiler alay ediyor, onun geri döneceğini söylüyordu. Ancak herkesin gördüğü, yağmur altında diz çökmüş ağlayan Levent oldu. Bir gazetecinin barışma ihtimalini sorması üzerine Kadriye omuz silkti. "Kendine saygısı yok, sadece onu sevmeyen insanlara yapışıp kalıyor." Bu sırada güçlü bir iş adamı kolunu Kadriye'nin beline doladı. "Eşime göz diken herkes önce beni geçmek zorunda."

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Çoğu kişi için Ayla, küçük bir kasaba kliniğinde çalışan bir doktordu; gerçekte ise sessiz sedasız harikalar yaratıyordu. Emre, ona delicesine âşık olmuş, kavuşmak için nice yalnız geceyi sabırla beklemişti. Bu umut dolu bekleyişin üzerinden tam üç yıl geçmişti ki, korkunç bir trafik kazası onu tekerlekli sandalyeye mahkûm etti ve tüm anılarını silip aldı. Onun hayatını kurtarmak için Ayla, bir anlaşmalı evlilik teklifini kabul etti. Karşılığında duyduğu tek şey ise Emre'nin soğuk sözleri oldu: "Seni asla sevmeyeceğim." Ayla buna sadece hafifçe gülümsedi. "İyi o zaman... Zaten ben de sana âşık değilim." İçine düştüğü şüphe ve umutsuzluk girdabında Emre, her türlü ışıktan kaçıyordu. Fakat Ayla'nın sabrı ve inceliği onu yakaladı, bırakmadı: Onunla aynı hizaya gelmek için diz çekilişi, saçlarını okşayan o sıcak dokunuşu, onu sarsılmaz bir sakinliğe kavuşturan varlığı... Ta ki Ayla'nın yüzündeki o ışıltılı gülümseme, Emre'nin sonsuza dek yok olduğunu sandığı duyguları yeniden tutuşturana kadar.

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Eski kocası, bir açıklama yapmıştı: "Her zaman en çok hayran olduğum kişi, o efsanevi yarış pilotuydu." Kadın, hafif ve ince bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Üzgünüm ama o kişi bendim." Adam alaycı bir tavırla sordu: "Menekşe için dünyaca ünlü bir mücevher tasarımcısına servet döktüğümü duyunca kıskandın mı?" Kadın soğuk ve küçümseyen bir kahkaha attı. "İlginç... O dediğin tasarımcı, benim yanımda yetişti." Adam horlayarak devam etti: "Çökmekte olan bir şirketi satın alman, seni asla benim seviyeme çıkarmaz. Kendine gel. Kadın omuzlarını silkerek kayıtsız kaldı." Omuzlarını silkti. "Tuhaf, ama ben az önce şirketini uçurumdan aşağı sürdüm." Bu sözlerle şoke oldu, ve ağzından döküldü, "Bebeğim, geri dön. Seni sonsuza kadar seveceğim." Burnunu kırıştırdı. "Kusura bakma, olmaz. O 'ucuz' aşkını kendine sakla." Sonra bir patronun koluna girdi ve bir daha arkasına bile bakmadı.

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Evliliğin üzerinden bir yıl geçmişti, Tuba eve büyük bir mutlulukla koşarak geldi - hamileydi. Cem ise umursamaz bir şekilde baktı. "O geri döndü." Asla vazgeçemediği o kadın geri dönmüştü ve koca olduğunu unutup her geceyi onun hastane başında geçirdi. Tuba zoraki bir gülümseme takındı. "Boşanalım." Cem öfkeyle, "Ölmekte olan birini mi kıskanıyorsun?" diye bağırdı. Kadın ölüm döşeğinde olduğu için her hakareti mazur gördü ve Tuba'nın sabretmesini sağladı. Aşk öldüğünde, Tuba boşanma belgelerini bırakıp fırtına gibi oradan uzaklaştı. Cem şehirdeki tüm çıkışları kapatıp onu havaalanında yakaladı. Gözleri kıpkırmızıydı ve diz çöktü: "Hayatım, çocuğumuzla nereye gidiyorsun? "

Herkese, CEO'nun özel asistanı olarak tanınıyordu. Oysa kimseye göstermediği dört duvar arasında, asla kamuoyuna duyurulmamış bir eşti. Defne, hamile olduğunu öğrendiğinde dünyalar onun olmuştu. Ancak bu mutluluk, kocası Çınar'ın ilk aşkına gösterdiği yoğun ilgiyle gölgelendi ve yerini derin bir endişeye bıraktı. Ağırlaşan kalbiyle, onu özgür bırakıp gitmeye karar verdi. Yolları tekrar kesiştiğinde, Çınar'ın dikkatini ilk çeken şey Defne'nin artık iyice belirginleşen hamile karnı oldu. "Kimin çocuğunu taşıyorsun?!" diye sert bir şekilde sordu. Defne ise sadece küçümseyen bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Seni hiç mi hiç ilgilendirmez, canım eski kocacığım!"