Skylar

Genç kadın, 25 yaşında tüm şehrin en şanslı kadını olarak görülüyordu. Şehrin en güçlü ailesinin varisi, onu ilk görüşte sevmiş, engeline rağmen onunla evlenmiş ve sonsuz sadakat sözü vermişti. Ta ki genç kadın, kendisine emanet ettiği kalbinin ardındaki korkunç gerçeği öğrenene kadar: Engeline sebep olan kişinin, en çok güvendiği adam olduğunu keşfetti. Bu acı gerçek, onu derin bir değişimin eşiğine getirdi. Geçmişteki bastırılmış benliğine veda ederek, güçlü ve yeni bir kadın olarak yeniden doğmaya hazırlandı.

Tüm şehir benim yaşayan en şanslı kadın olduğumu söylüyordu. Ben, hafızasını kaybeden teknoloji milyarderi Hakan Arsoy'u kurtaran o esnaf lokantası garsonuydum. Bana âşık olmuştu ve hafızası geri geldiğinde, ailesinin tüm itirazlarına rağmen benimle evlenmiş, tüm dünyaya tek gerçek aşkının ben olduğumu söylemişti. Ama bu bir yalandı. Sevdiğim adam, milyarder geri geldiği gün yok oldu. Onun yerinde beni bir mülk olarak gören sahiplenici bir canavar vardı ve şimdi yeni bir takıntı bulmuştu: Beren adında bir sanatçı. İşte o zaman cezalar başladı. Bu gece, Beren ona ters baktığımı iddia ettiği için beni terk edilmiş bir depoya sürükledi. Hasta annem bir sandalyeye bağlanmış, etrafı ağzı açık benzin bidonlarıyla çevrilmişti. Bir çakmak çaktı ve yalanımı itiraf etmem için bana on saniye verdi. Bir zamanlar annemin ilaçlarını almak için gündelik işlerde çalışan adam, şimdi başka bir kadın ağladı diye onu diri diri yakmakla tehdit ediyordu. Ama hepsi hastalıklı bir performanstı. Tam çakmağı fırlatıp alevler yükseldiğinde, adamları annemi güvenli bir yere sürükledi. "Gördün mü, uslu bir kız olmadığında neler olduğunu?" diye fısıldadı ve Beren'le birlikte gitti. Annemi o cehennem çukurundan çıkarırken, yıllardır kullanmadığım bir numarayı aradım. "Kaan? Yardımına ihtiyacım var. Yok olmam gerek." Bu sefer alevler içinde kalacak olan onun dünyası olacaktı.

"Ölü ilan edileceksin, Begüm." Ajan Hakan'ın bana söylediği buydu. MİT ajanı olarak hayatım sona ermek üzereydi, yerini bir hayalet alacaktı. Geçmişimle, hatta kocam Arda'yla bile hiçbir temasım olmayacaktı. Ama sonra, planlanan ölümümden bir hafta önce, evimizdeki çalışma odasına girdim ve onu gördüm: Arda'nın dizüstü bilgisayarı açıktı ve canlı bir video akışı gösteriyordu. Kocam, üstü çıplak, asistanı Selin Can ile birlikteydi. Öpüşüyorlardı. Dünyam başıma yıkıldı. Donakalmış bir halde onu öpmesini izledim. Çıkardıkları sesler mide bulandırıcıydı. Vücudunun o eşsiz hatlarını, yıl dönümümüzde ona hediye ettiğim saati tanıdım. Geriye doğru sendeledim, elim titreyerek telefonuma uzandı. Bu kâbusla yüzleşmek zorundaydım. Arama tuşuna bastım. Ekranda Arda donakaldı, sonra telefonumu açtı. "Merhaba hayatım. Ne haber?" Sesi o kadar normal, o kadar yalan doluydu ki, içimde bir şeyler koptu. Telefon elimden kayıp düştü. Kalbim, aşkım, bütün dünyam bir yalandan ibaretmiş. Geceyi ofisin zemininde, videoyu tekrar tekrar izleyerek geçirdim. İhanetinin kanıtı, evliliğimizin dijital mezar taşıydı. Her izlediğimde tiksinti ve acı büyüyordu. Aptallığımın bir işareti olan alyansıma baktım ve odanın diğer ucuna fırlattım. Beni zayıf, tahmin edilebilir sanıyordu. Onu o kadar çok sevdiğimi sanıyordu ki, gökyüzü yeşil dese inanırdım. Ama Arda Kıraç'ı seven kadın, o ofisin zemininde öldü. Ve o anda görevim, sahte ölümüm, bir kaçış gibi geldi.

İstanbul'un en köklü ailelerinden birinin vârisi olan Aslı Tekin, iki büyük hanedanı birleştirecek bir mantık evliliğinin eşiğindeydi. Nişanlısı Emir Soykan'dı. Aslı, bu devasa birleşmenin hatırına Emir'in kaçamaklarını hep görmezden gelmişti. Ama metresi Selin'in hamile olduğunu öğrenince, Emir'in gerçek yüzü ortaya çıktı. Özel bir süitte, Emir kırık bir cam parçasını buz gibi bir soğuklukla Aslı'nın karnına dayayarak, gayrimeşru çocuğunu kendi çocuğu gibi kabul etmesini istedi. Dehşete düşen Aslı, daha fazla aşağılanmaya maruz kaldı: Selin, Aslı'nın Nişantaşı'ndaki penthouse dairesinde caka satıyor, çocukluk hatıraları "bağışlanıyor" ve Emir'in kendisinden "sıkıcı bir iş anlaşması" diye bahsettiğini duyuyordu. Sonra Emir, Aslı'yı kendi evinden yaka paça attırdı. Hayatını adadığı adam onu bir ticari metaya indirgemiş, ona şiddetle tehditler savurmuş, onurunu ayaklar altına almıştı. Şakağındaki morluk, içini sarsan o soğuk, kahredici gerçeğin yanında bir hiçti: Ona duyduğu her zerre sevgi artık küle dönmüştü. Artık paramparça bir geçmişe tutunmuyordu, Aslı anında gardını aldı. Teknoloji milyarderi rakibi Arda Vural'ı arayarak acımasız yeni bir iş teklifi ve stratejik, yıldırım hızında bir düğün için anlaştı. Eski nişanlısının dramatik yalvarışlarının olduğu gün, Aslı, kendisine gerçekten saygı duyan bir adama doğru "evet" demek için koridorda yürüdü ve Emir'i kendi elleriyle yarattığı kahredici bir kayıpla baş başa bıraktı.

Kocam, ablasının ölümünün beşinci yıl dönümünü anmak için beni hafta sonu gözlerden uzak bir villaya götürdü. Ama ben onu orada, bahçede kocamla ve kendi annemle babamla kahkahalar atarken buldum. Kucaklarında küçük bir çocuğu zıplatıyorlardı; kocamın saçlarına ve "ölü" ablasının gözlerine sahip bir çocuktu bu. Mert'in benden "sadık, yas tutan karısı" diye bahsettiğini, beni kandırmanın ne kadar kolay olduğunu söyleyerek güldüğünü duydum. Kendi annem, Aylin'e bana bir kez bile göstermediği bir sevgiyle bakıyordu. Beş yıllık evliliğim, onlar gizlice gerçek hayatlarını yaşarken beni meşgul etmek için tasarlanmış bir oyundan ibaretti. Sadece itiraf etmekle kalmadı, benim "kullanışlı bir çözümden" başka bir şey olmadığımı söyledi. Sonra son planlarını açıkladı: Uydurma "yasımı" bahane ederek beni zorla bir akıl hastanesine kapatmak için çoktan ayarlamalar yapmışlardı. Kaçtım. Dikkat dağıtmak için bir yangın çıkardıktan sonra, hayatım küle dönmüş bir halde ana yolun kenarındaki bir hendeğe saklandım. Gidecek başka hiçbir yerim yokken, çaresizlik içinde kocamın korktuğunu bildiğim tek kişiyi aradım: onun en büyük rakibini.

Ben Alina Aydıner, küresel bir imparatorluğun tek varisiyim. Babam, beni korumaları ve potansiyel kocalarım olmaları için dört yetim büyüttü, ama benim kalbim sadece birine aitti: Demir Karan'a. Ama o beni sevmiyordu. Benim sponsor olmamı sağladığı bir stajyer olan Selin'i seviyordu. Benimle evlenmenin sadece mirasımı güvence altına almak için bir iş anlaşması olduğuna dair ona söz vermişti. Beni daha bağımlı hale getirmek için, dev bir avizenin neredeyse üzerime düşerek beni ezdiği bir kaza planladı. Korumam olması gereken adam, Selin'i teselli etmekle o kadar meşguldü ki tehlikede olduğumu fark etmedi bile. Kardeş dediğim diğer üç adam da onların tarafını tuttu ve bana ahlaksız, kıskanç bir sürtük dediler. O ölümle burun buruna geldikten sonra, onlara duyduğum aşk yok oldu. Sonunda pes ettim. Bu yüzden, beni son bir kez daha aşağılamayı planladıkları galada, Demir'e olan hasretimi gösteren gizli bir videoyu yayınladıklarında, ağlamadım. Gülümsedim. Çünkü benim de kendi gözetim kayıtlarım olduğunu ve onların tüm kirli sırlarını bir bir ortaya dökmek üzere olduğumu bilmiyorlardı.

Xu Nanzhi, yeniden evlendikten sonra bir yıl bile dolmadan, Meng Yanci’nin yine bir başkasıyla olduğunu hiç beklemiyordu. Meng Şirketler Grubu’nun tasarım direktörü olarak, yine gece yarısını bulmuştu. Eve vardığında ise, hizmetkârların merdiven başında bir set gibi dizilip onu durdurmaya çalıştıklarını gördü. Onun geldiğini gören hizmetçilerin yüzleri bir anda çok kötü bir hal aldı. "Hanımefendi… Siz… Nasıl geldiniz? Beyefendi, bu gece sabaha kadar çalışıp dönmeyeceğinizi söylemişti…" "Ben… Ben yukarı çıkıp Beyefendi’yi haber vereyim." Hizmetçi yukarı çıkarken, Xu Nanzhi yukarıdan gelen sesleri duydu. "Ah... Muhteşem! Yanci, biraz daha yavaş ol, dayanamıyorum..." "Bağır, daha yüksek sesle bağır, sonuçta Nanzhi evde değil, nasıl istersen öyle bağırabilirsin!" "Çok fenasın! Ah ah!" Xu Nanzhi'nin ifadesiz yüzüne bakan hizmetçi telaşla sordu: "Hanımefendi, hemen beyefendiye geldiğinizi söyleyeyim." "Gerek yok." Xu Nanzhi sırtını döndü ve yemek odasına doğru ilerledi. Ses tonu dümdüz, dalgasız bir göl gibiydi: "Açım. Bana bir şeyler atıştıracak bir şey hazırlayın." Hizmetçiler çok şaşırmışlardı, onun bu kadar sakin olacağını düşünmemişlerdi, ama bilmedikleri şey, onun zaten boşanmaya karar vermiş olduğuydu.

Bir an önce cayır cayır yanıyordum, boğucu dumandan nefesim kesiliyordu. Küçük kızım Nil'in yanımda sızlanmasını izlerken, Emir'in nefret dolu yüzü alevlerin içinde parlıyordu. Bir sonraki an gözlerim faltaşı gibi açıldı ve kendimi o göl evindeki partide buldum. Trajik ilk hayatımın başladığı o lanetli yerdeydim. Abim Mert elinde kırmızı plastik bardaklarla bana doğru geliyordu, geleceğimi mahvedeceğinden habersizdi. Geçmiş hayatımın her korkunç detayı gözlerimin önünden bir film şeridi gibi geçti: içine ilaç atılmış içki, zoraki evlilik, tatlı Nil'imin doğumu ve sonra Emir'in tüyler ürpertici suçlaması... "Bu Pelin için. O senin ve onun yüzünden gitti." ...bizi Nil'in üçüncü doğum gününde alevlere teslim etmeden saniyeler önce. Tüm varlığım, ruhuma dağlanmış acımasız, ateşli bir damgaydı. Her şey o gece, o basit, masum görünümlü kırmızı bardakla başlamıştı. Mükemmel Pelin'inin geçirdiği araba kazası için beni ve üç yaşındaki masum kızımı suçlamış, mahvoluşumu planlamıştı. Ve şimdi geri dönmüştüm, yaklaşan kıyametimin yüzüne bakıyordum. Dayanılmaz bir dehşet içimi burktu, bu acı dolu döngüyü kırmanın bir yolunu arıyordum. "Hayır," diye fısıldadım. Panik boğazıma yapışırken uzatılan içkiden geri çekildim. Titreyen ellerimle telefonumu aradım. Pelin'e umutsuz, bencil bir yalan uydurdum. Bu zaman çizgisini bozacak, kendim için yeni ve özgür bir gelecek yaratacak herhangi bir şey. Kendimi kurtarmak zorundaydım.

Nefes nefese, zonklayan bir baş ağrısıyla uyandığımda Arda Tekin’in Boğaz manzaralı, lüks çatı katı dairesindeydim. O meşhur partilerinden bir tanesi daha bitmişti ve Arda, sızdığı koltukta alkol kokuları içinde başka birinin adını sayıklıyordu. Sonra mırıldandı, "Ara... meleğimi ara. Ceyda'yı ara." Kanım dondu. İşte buydu. Tam o an. Kaçmak için yaşayıp öldüğüm o an. İlk hayatımda, vasim olan bu adama duyduğum aptalca, umutsuz aşkım, onun sarhoşluk anındaki savunmasızlığından faydalanmama neden olmuştu. O gece onu "teselli etmiştim". Bu, skandal bir hamileliğe, zoraki bir evliliğe ve onun gerçek aşkının tam da nikâh günümüzde bir araba kazasında ölümüne yol açmıştı. Arda her şey için beni suçladı. Bir canavara dönüştü ve ben doğum sancıları çekerken, kan kaybından ölüşümü izledi, son nefesimi verirken kulağıma nefret dolu sözler fısıldadı. "Bu Ceyda için," diye tıslamıştı. Önceki hayatımın tamamını yalan bir aşk uğruna tuzağa düşürülmüş, işkence görmüş ve bir kenara atılmış olarak geçirdim. Nasıl bu kadar kör, bu kadar aptal olabilmiştim? Bu adaletsizliğin acısı içimi yakıyordu. Ama bu sefer aklım başımdaydı. Bu sefer anılarım benimleydi. Telefonuma uzanırken ellerim sakindi, Ceyda Volkan'ın numarasını buldum ve arama tuşuna bastım. Bu sefer onun aşkını aramayacaktım. Onun mükemmel hayatını paramparça edip kendi özgürlüğümü kazanacaktım.

Düğün provamdaydım, nişanlım Arda'nın karşısında, nikah masasında duruyordum. Evliliğimizin yılın olayı olması, iki köklü ailenin mükemmel bir birleşimi olması gerekiyordu. Sonra, müstakbel görümcesi Ceyda yere yığıldı. Arda, bir an bile bana bakmadan sandalye sıralarının üzerinden atladı, Ceyda'yı kucakladı ve beni tek başıma, herkesin içinde rezil olmuş bir halde bırakarak salondan dışarı fırladı. Saatler sonra nihayet sesli mesajı geldi. Sesi duyguyla boğuklaşıyordu ama bu duygu bana yönelik değildi. Ceyda'nın gizli bir kalp rahatsızlığı olduğunu ve on yıldır gizlice ona aşık olduğunu söyledi. Düğünümüzün stresinin Ceyda'ya fazla geldiğini söyledi ve sonra evlendiğimizde ona bir abla gibi davranıp davranamayacağımı sordu. Birkaç dakika sonra bir mesaj daha geldi: "Düğünü erteliyoruz. Ceyda'nın hastanede bana ihtiyacı var." Gözyaşı bekliyordu. Sabırla beklememi, onun gizli hayranı için ikinci plana atılmayı lütfedip kabul etmemi bekliyordu. Aşkımı zayıflık sanmıştı. Ama ben Elif Soykan'ım. Onurum bir kenara atılacak bir şey değil. Rehberimde onun adını geçip abisi Aslan'ı aradım; Ceyda'nın sözde nişanlısı olan adamı. "Kardeşinin düğünü iptal oldu," dedim, sesim sabit ve netti. "Ama gelin hala bir Karahan olacak. Belediye Sarayı'ndaki nikah dairesindeyim. Otuz dakikan var."

Kadın, adam ile evliliğinin beşinci yılında, onun başına gelen bir trafik kazasının ardından her şeyi unutmasıyla yüz yüze kaldı. Ne kadar çabalarsa çabalasın, ortak geçmişlerine dair ne kanıt gösterirse göstersin, adam boşanma konusunda kararlıydı. Dayandığı gerekçe ise tartışılmazdı, "Eğer seni dediğin kadar sevseydim, seni nasıl unutabilirdim?" Bir zamanlar onu ansızın terk edip giden o çocukluk aşkı, şimdi onun için tek duygusal sığınağı olmuştu. Soğuk bakışlarla kadına sordu: "Yanlış olduğunu bildiğin bir şeyi, neden bu kadar zorla sürdürüyorsun?" Bir zamanlar onu sımsıkı tutan o eller, şimdi en ufak bir temasından bile ürpererek kaçıyordu. İçi tamamen soğuyarak belgeyi imzaladı ve bu adamı, artık geri dönüşü olmayacak şekilde hayatından sildi. Ama çok geçmeden, adam gözleri kıpkırmızı ağlamaktan şişmiş, yağmurun altında çaresizce önünü kesti. "Beni bırakma… Bana asla kaybetmeyeceğimi söylemiştin, hatırlıyor musun?" Araba camı kapanırken, beline sarılan el farkında olmadan sıkılaştı ve ondan önce konuştu. "Geç git, sevgilim onu tanımıyor." Gözlerini indirdi, içi sükûnet doluydu, "Evet, tanımıyorum."

Hayatım Arda Soykan'a aitti. On altı yaşımda, yetiştirme yurdunda kaybolmuş bir kızken beni kurtarmış, bana Nişantaşı'nda bir daire, Konservatuvar'da dersler vermiş ve ölmekte olan kardeşim Mira'nın ağır kistik fibrozis tedavisini karşılamıştı. Mira benim dünyamdı; Arda onu hayatta tutuyordu, bu yüzden onu sevdiğime inandım. Sonra Arda, bağımsız bir folk şarkıcısı olan Ceyda Raine ile tanıştı. Ona takıntılı hale geldi, bunun onun "karakterini" ortaya çıkarmak için bir "oyun" olduğunu iddia etti. "Sen benim kraliçemsin. Her zaman," diye ısrar ederdi ama gözleri tehlikeli bir hayranlıkla parlıyordu ve mideme soğuk bir yumru oturuyordu. Ceyda için beni ihmal etmeye başladı. Bodrum'da acı bir gecede, öfkeyle beni balkona sürükledi. İtiraf etmeyi reddettiğimde telefonunu çıkardı, Mira'nın steril odasını, solunum cihazının alarmının çaldığını gösterdi. Ne söylediğimi itiraf etmezsem sakince onun hayatını tehdit etti. Kalbimin kanı çekildi. Tek ailem olan Mira, onun için sadece bir araçtı, hayatı bir kozdu. Beni korumaya yemin eden adam bir canavardı. Ben onun malıydım, duygularımın bir önemi yoktu, varlığım onun kaprislerine ve yeni takıntılarına göre belirleniyordu. Ona yalanı söyledim ama aşağılanma mutlak oldu. Planlanmamış hamileliğim düşükle sonuçlandı ve bunu benim "itaatsizliğime" bağladı. Ama asıl kırılma noktası Mira'ydı. Ben çığlık atarken, güvenlik görevlilerinin ölmekte olan kardeşimin yaşam desteğini çekmesine izin verdi. Mira öldü. Bebeğim gitmişti. Arda'ya olan aşkım onlarla birlikte öldü. O benim celladımdı. Kaçmak zorundaydım.

Üç yıl boyunca tam dört düşük yaptım. Her biri, başarısızlığımın acımasız birer hatırlatıcısıydı. Kocam Arda ise her seferinde yas tutan eş rolünü mükemmel oynadı, kulağıma rahatlatıcı sözler fısıldadı ve bir dahaki sefere her şeyin farklı olacağına dair sözler verdi. Bu sefer farklıydı. Arda'nın endişesi, beni altın bir kafese hapsederek kontrole dönüştü. Bunun benim ve bebeğin güvenliği için olduğunu, biyolojik babam olan Milletvekili Demir Karamanoğlu'nun veliahtıyla evli olmanın getirdiği stresten kaynaklandığını iddia etti. Güvenim, bir öğleden sonra Arda ve evlatlık kız kardeşim Selin'i bahçede duyduğumda paramparça oldu. Selin'in kucağında bir bebek vardı ve Arda'nın aylardır görmediğim o yumuşak gülümsemesi onlara yönelikti. Selin'in benim "düşüklerim" hakkındaki sahte üzüntüsü, korkunç bir gerçeği ortaya çıkardı: Kayıplarım, Arda'nın siyasi geleceğini güvence altına almak ve benim değil, kendi oğullarının Karamanoğlu hanedanlığını devralmasını sağlamak için kurdukları planın bir parçasıydı. Annemle babam, yani Milletvekili Karamanoğlu ve Berrin, onlara katıldığında ihanet daha da derinleşti. Selin'i ve bebeği kucaklayarak suç ortaklıklarını doğruladılar. Bütün hayatım, evliliğim, çektiğim onca acı, hepsi korkunç, dikkatle kurgulanmış birer yalandan ibaretti. Arda'nın her rahatlatıcı dokunuşu, her endişeli bakışı birer performanstı. Ben sadece bir araçtım, bir emanetçiydim. Yuvama konan guguk kuşu Selin her şeyimi çalmıştı: annemi babamı, kocamı, geleceğimi ve şimdi de çocuklarımı. Gerçek yüzüme bir tokat gibi çarptı: Kaybettiğim dört bebek kaza değildi; onlar Arda ve Selin'in hırslarının sunağında kurban edilmişlerdi. Aklım başımdan gitti. Bunu nasıl yapabilirlerdi? Beni koruması gereken kendi ailem, nasıl olur da bana karşı bu kadar zalimce bir komplo kurabilirdi? Adaletsizlik içimi yaktı, geride boş, acıyan bir hiçlik bıraktı. Ağlayacak gözyaşım kalmamıştı. Sadece eylem vardı. Hastaneyi arayıp kürtaj için randevu aldım. Sonra eski dans akademimi aradım, Paris'teki uluslararası koreografi programına başvurdum. Gidiyordum.

On beş yıl boyunca, kocam için anne olma hayalimden vazgeçtim. O, milyarlarca liralık bir imparatorluğun veliahtıydı ve bir aile laneti taşıyordu; sevdikleri kadınlar doğum sırasında ölüyordu. Onun için bunu kabul ettim. Sonra, ölmek üzere olan dedesi bir veliaht talep etti. Mirasını kurtarmak ve beni "korumak" için bir taşıyıcı anne tuttu. Tıpkı benim gençliğime benzeyen bir kadın. Bunun sadece klinik bir anlaşma olduğuna dair bana söz verdi. Yalanlar hemen başladı. Kadının "duygusal desteğe" ihtiyacı olduğunu iddia ederek her geceyi onunla geçirmeye başladı. Evlilik yıldönümümüzü kaçırdı. Doğum günümü unuttu.

Kocam, ablasının ölümünün beşinci yıl dönümünü anmak için beni hafta sonu gözlerden uzak bir villaya götürdü. Ama ben onu orada, bahçede kocamla ve kendi annemle babamla kahkahalar atarken buldum. Kucaklarında küçük bir çocuğu zıplatıyorlardı; kocamın saçlarına ve "ölü" ablasının gözlerine sahip bir çocuktu bu. Mert'in benden "sadık, yas tutan karısı" diye bahsettiğini, beni kandırmanın ne kadar kolay olduğunu söyleyerek güldüğünü duydum. Kendi annem, Aylin'e bana bir kez bile göstermediği bir sevgiyle bakıyordu. Beş yıllık evliliğim, onlar gizlice gerçek hayatlarını yaşarken beni meşgul etmek için tasarlanmış bir oyundan ibaretti. Sadece itiraf etmekle kalmadı, benim "kullanışlı bir çözümden" başka bir şey olmadığımı söyledi. Sonra son planlarını açıkladı: Uydurma "yasımı" bahane ederek beni zorla bir akıl hastanesine kapatmak için çoktan ayarlamalar yapmışlardı. Kaçtım. Dikkat dağıtmak için bir yangın çıkardıktan sonra, hayatım küle dönmüş bir halde ana yolun kenarındaki bir hendeğe saklandım. Gidecek başka hiçbir yerim yokken, çaresizlik içinde kocamın korktuğunu bildiğim tek kişiyi aradım: onun en büyük rakibini.

Beş yıllık kocam Mert, beni romantik bir uçurum kenarı pikniğine götüreceğini söyledi. Bana bir kadeh şampanya doldurdu, gülümsemesi güneş kadar sıcaktı. Birlikte geçirdiğimiz hayatımızı kutlamak için olduğunu söyledi. Ama manzaraya hayran kalırken, elleri sırtıma çarptı. Dünya, aşağıdaki vadiye doğru yuvarlanırken gökyüzü ve kayaların bulanık bir görüntüsüne dönüştü. Kırık dökük ve kanlar içinde uyandım, tam zamanında yukarıdan sesini duydum. Yalnız değildi. Metresiydi, adını duydum: Cansu. "O... gitti mi?" diye sordu. "Çok yüksekten düştü," Mert'in sesi düzdü, duygudan yoksundu. "Kimse sağ çıkamazdı. Cesedi bulduklarında, trajik bir kaza gibi görünecek. Zavallı, dengesiz Aylin, kenara çok yaklaşmış." Sözlerindeki sıradan acımasızlık, darbeden daha kötüydü. Benim ölüm ilanımı çoktan yazmış, ben fırtınada ölüme terk edilirken, sonumun hikayesini kurgulamıştı. Üzerime bir umutsuzluk dalgası çöktü, ama sonra başka bir şey alevlendi: bembeyaz, öfkeli bir hiddet. Tam görüşüm bulanmaya başlarken, farlar yağmuru yardı. Lüks bir arabadan bir adam indi. Mert değildi. O, kocamın en nefret ettiği rakibi, Mert'i benim kadar yok etmek isteyebilecek tek adam, Caner Demir'di.