Ari Felino

Hayatım kusursuz bir baleydi: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Konservatuvarı'na gitmek üzereydim, herkesin kıskandığı altın çocuk Arda Çelik bana delicesine aşıktı. Geleceğimiz, sahne ışıklarından bile daha parlaktı. Sonra o kaza oldu. Gözleri kör eden bir parıltı, ardından zifiri karanlık. Gözlerimi bir hastane odasında açtım. Balerin bacaklarım ampute edilmişti. Bu, Arda'nın takıntılı eski sevgilisi Ceyda'nın bana kasıtlı olarak arabasıyla çarpmasının korkunç bir hediyesiydi. Bütün hayallerim tuzla buz olmuştu. Ama asıl kâbus, Arda'nın sırrını öğrendiğimde başladı. Bana 'sonsuza dek' sözü veren, elimi sımsıkı tutan adam, gizlice 'düşmanı' Ceyda'yı teselli ediyor, onu sahte umutlarla ve çarpık bir merhametle dolduruyordu. Onun o mükemmel bağlılığı, beni hem fiziksel hem de duygusal bir acı çukurunun daha da derinliklerine iten, boğucu bir yalandı. Sevdiğim adam, hayatımı mahveden o kadınla bana nasıl bu kadar büyük bir ihanet edebilirdi? "Neden?" sorusu beynimde çığlık çığlığa yankılanıyordu; küle dönmüş bir dünyada çaresiz, boş bir yankı. Dayanılmaz acıdan başka hiçbir şeyim kalmayınca, son kaçışı aradım. Ama bir son yerine, korkunç bir sürprizle karşılaştım: Üç yıl öncesine, bir hastane yatağında uyandım. Bacaklarım mucizevi bir şekilde sapasağlamdı ve o kahredici sonun anıları zihnimde capcanlı yanıyordu. Bu sefer, trajik kaderimi yeniden yazacak ve bu lanetli döngüden kurtulacaktım.

Mert'le evliliğimiz sapasağlam, hayatımız konforlu görünüyordu, ta ki onun üniversite mezunlar buluşmasına kadar. Orada, destekleyici eş rolündeydim, içimde büyüyen huzursuzluğu görmezden gelmeye çalışıyordum. Sonra onu gördüm, lise aşkı ve şimdiki yengesi Yasemin'le fazlasıyla yakındı. Benim için değil, onun için detaylandırdığı "On Yıllık Aşk Projesi" sadece ilk darbeydi. O gece, evimizde Yasemin'in sarhoş kocamı öptüğünü gördüm, ardından yıkıcı gerçeği duydum: oğlu Kerem, Mert'in abisinin değil, kendisininmiş. Mert acımı hiçe sayarken ve annesi öfkeyle onun ilişkisini savunurken, mükemmel bir şekilde inşa ettiğim hayatım başıma yıkıldı. Yasemin'in sebep olduğu pervasız bir araba kazası düşüğüme yol açtı; Mert, şok edici bir şekilde beni suçladı, ardından annesi soğukça, "Yeterince güçlü değildin demek ki," dedi. Mert'in cömert desteğine bağımlı olan kendi ailem bile, onun ihanetini ortaya çıkarma cüretim yüzünden beni reddetti. Terk edilmiş ve paramparça bir haldeyken, adaletsizlik eziciydi: Sevdiğim herkes bana nasıl bu kadar bütünüyle ihanet edebilir, beni asla gerçekten benim olmayan bir hayatta tek kullanımlık bir yedeğe dönüştürebilirdi? Her şeyi, özellikle de bebeğimi kaybetmenin ızdırabı dayanılmazdı. Ama kaderin bir cilvesi olan bir kaza, beklenmedik bir şekilde nihai kaçış ve yeniden doğuş için karanlık bir fırsat sundu ve beni mutlak adalet için titiz bir planla donanmış, intikamcı bir hayalete dönüştürdü.

Dokuz yıl boyunca Emir Arslanoğlu'nun karısı olarak hayatım, dışarıdan bakıldığında mükemmel görünen altın bir kafesti. İçeride ise onun ihanetleri, akıl oyunları ve bitmek bilmeyen zalimliğiyle her gün cehennemi yaşıyordum. Sonra boşanma belgeleri geldi. Bu seferki boş bir tehdit değildi; hamile metresi Beren'e hizmet etmemi talep eden iğrenç şartlar içeriyordu. Hatta annemin yadigârı olan yüzüğü bile parmağımdan söküp ona vermişti. Bu durumdan cesaret alan Beren, kasten arabasıyla bana çarparak bebeğimi düşürmeme neden oldu. Emir'in tepkisi ne miydi? Sadece omuz silkti. Daha sonra, Beren'in küçük sıyrıkları için bana zorla deri nakli ameliyatı yaptırdı. Bedenim ve ruhum sistematik olarak paramparça ediliyordu. Acı, insanlıktan çıkarılma ve tüm bu yaşananların canavarca cüreti nefesimi kesiyordu. Bir insan nasıl bu kadar hesaplı bir şekilde zalim olabilirdi? Her şeyimi almıştı: müziğimi, doğmamış çocuğumu, annemin son hatırasını, hatta etimden bir parçayı bile. Ama bilmediği bir şey vardı. Yıllar önceki sessiz koruyucum, abisi Cem ile gizlice yeniden bağ kurmuştum. Ne evlilik sözleşmesindeki gizli maddeden ne de yeniden keşfettiğim pastane hisselerinden haberi vardı. Bunlar benim kozumdu. Ve kesinlikle Cem'in uçak biletini aldığından, "Beşiktaş Evlendirme Dairesi, saat 16.00. Hazır ol," diye söz verdiğinden haberi yoktu. Bu benim sonum değildi; onun çöküşünün başlangıcıydı.

Ben Elara Tekin'dim. Arslanoğlu imparatorluğunu sıfırdan inşa eden, ikonik gökdelenlerini tasarlayan ve veliaht Can ile evlenmesi kaderinde yazılı olan mimardım. Sonra, 65. yaş günümde Can bombayı patlattı: Vasiyetini değiştiriyordu, yıllar önce ölen ilk aşkı Oya'yı onurlandıracaktı. Hayatımın eseri, hisselerim, her şeyim gitmişti. Bu ihanetin acısı canımı aldı. Ama gözlerimi geçmişte açtım. Can da oradaydı, o da yeniden doğmuştu. Bakışlarında geleceğimizi belirleyecek o buz gibi tiksintiyi şimdiden taşıyordu. Hâlâ, artık hayatta olan Oya'yı istiyordu. Ben de her şeyi bırakıp çekip gittim. Sadece magazincilerin saldırısına uğramak, halkın önünde aşağılanmak ve kalbimle birlikte mirasım da paramparça olmuş bir halde sokak ortasında kanlar içinde bırakılmak için. Bir ömürlük adanmışlık ve emek bir anda nasıl silinebilirdi? Bir zamanlar sevdiğim adam, ikinci bir hayat şansında bile bu kadar zalim olabilir miydi? Kaderimde bir hayaletin gölgesinde kalmış, bir kenara atılmış bir mimardan fazlası olmak yok muydu? Ama tam her şey bitti derken, bir yabancı bana bir şans sundu. Vizyoner bir proje, yeni bir başlangıç, yeteneğimi geri kazanacağım ve hayal ettiğim her şeyin çok ötesinde bir gelecek inşa edeceğim bir yol. Bu sefer kendim için inşa ediyorum.

On beş yıl boyunca, kocam için anne olma hayalimden vazgeçtim. O, milyarlarca liralık bir imparatorluğun veliahtıydı ve bir aile laneti taşıyordu; sevdikleri kadınlar doğum sırasında ölüyordu. Onun için bunu kabul ettim. Sonra, ölmek üzere olan dedesi bir veliaht talep etti. Mirasını kurtarmak ve beni "korumak" için bir taşıyıcı anne tuttu. Tıpkı benim gençliğime benzeyen bir kadın. Bunun sadece klinik bir anlaşma olduğuna dair bana söz verdi. Yalanlar hemen başladı. Kadının "duygusal desteğe" ihtiyacı olduğunu iddia ederek her geceyi onunla geçirmeye başladı. Evlilik yıldönümümüzü kaçırdı. Doğum günümü unuttu.

Sana amcamın aslında anne babamı öldürdüğünü söylesem bana inanır mısın? Evet, gerçeği öğrendiğimde ben de senin kadar şok oldum. Amcam Cordell, ailemin on beş yıl önce bir boğulma vakasında zamansız ölümünden sonra beni büyüten kişiydi. O sırada sadece beş yaşındaydım. Gidecek başka bir yerim olmadığı için Cordell beni yanına aldı. Onu kurtarıcım sanıyordum. Ama aslında suçlarını örtbas etmek için beni yanına aldığını bilmiyordum. Cordell, aile malikanesini ele geçirmek için anne babamı öldürdü! Çocukluğum hiç de mükemmel değildi. Cordell, soğukkanlı bir adamdı. Hiç kimseyi umursamazdı, sadece kendini düşünürdü. Sonunda reşit olduğumda, yeteneklerimi kullanarak büyük işler başardım. Benim başarım yirmi yaşında bir biyoteknoloji şirketi kurmamla başladı. Kısa sürede, hesaba katılması gereken bir güç haline geldim. Cordell bundan hoşlanmadı. Beni sabote etmek için, tecavüzle suçladı ve sonra şirketimi ele geçirdi. İtibarım göz açıp kapayıncaya kadar mahvoldu. Dayak yedim ve hırpalandım, daha yeşil otlaklar aramak için ülke dışına kaçtım. Beş yıl hızla geçti. Hayatımın en olaylı yıllarıydı. Ben, Randolph Truman, ateş gölünden geçtim ve rafine altın gibi çıktım. Sonunda en zorlu silahlı örgütün lideri olarak evime döndüm. Net değerim trilyonlara ulaştı! Yüz bin asker emrimdeydi. Dünyanın zirvesindeydim. İnsanlar istemeseler bile bana saygı duymak zorundaydılar. Ne yazık ki Cordell, bu durumu henüz anlamamıştı. Yollarımız tekrar kesiştiğinde beni alay konusu yaptı. Beni tecavüzcü olarak adlandırdı ve başkalarını da bana alay etmeye teşvik etti. Ancak yeni kimliğimi onlara açıkladığım anda, hepsi önümde eğildi, ağladı ve affımı istedi. Kendimi bir kral gibi hissettim! Cordell'e aynı şekilde mi karşılık vermeliyim? Ona ne yaptığımı öğrenmek ister misin?

Beş yıl boyunca Aras Atahan'ın nişanlısıydım. Beş yıl boyunca abilerim nihayet bana sevdikleri bir kardeş gibi davrandılar. Sonra ikizim Hale, onu nikah masasında terk eden kız, sahte bir kanser hikayesiyle geri döndü. Beş dakika içinde onunla evlendi. Onun her yalanına inandılar. Beni zehirli bir örümcekle zehirlemeye çalıştığında, bana drama kraliçesi dediler. Partisini mahvettiğim iftirasını attığında, abilerim kanlar içinde kalana kadar beni kırbaçladılar. Bana değersiz bir yedek, onun yüzünü taşıyan bir emanetçi dediler. Son damla ise beni bir ipe bağlayıp ölmem için bir uçurumdan aşağı sarkıttıklarında geldi. Ama ölmedim. Geri tırmandım, kendi ölümümü sahneledim ve ortadan kayboldum. Onlar bir hayalet istiyorlardı. Ben de onlara bir hayalet vermeye karar verdim.

Hayatımın bir yalan olduğunun ilk ipucu misafir odasından gelen bir inlemeydi. Yedi yıllık kocam yatağımızda değildi. Stajyerimle birlikteydi. Kocam Arda'nın, akıl hocalığı yaptığım ve okul harcını bizzat ödediğim o yetenekli kızla, yani Dila'yla dört yıldır ilişkisi olduğunu öğrendim. Ertesi sabah, Arda bize krep yaparken Dila onun gömleğiyle kahvaltı masamızda oturuyordu. Kocam yüzüme baka baka yalan söyledi, benden başka kimseyi sevmeyeceğine yemin etti. Hemen ardından Dila'nın ondan hamile olduğunu öğrendim; benimle asla sahip olmak istemediği bir çocuktu bu. Dünyada en çok güvendiğim iki insan beni yok etmek için iş birliği yapmıştı. Bu acı, yaşayabileceğim bir şey değildi; tüm dünyamın yerle bir olmasıydı. Bu yüzden bir beyin cerrahını, deneysel ve geri döndürülemez prosedürü hakkında aradım. İntikam istemiyordum. Kocamla ilgili her anıyı silmek ve onun ilk denek olmak istiyordum.

Yıllarımı adadığım, mimarlık hayallerinin peşinde koşan uzun süreli erkek arkadaşım Emre ile aramızdaki o kocaman yatak, imkansız derecede geniş geliyordu. Onun sarsılmaz kalesi, en büyük destekçisi hep bendim. Birlikte sakin, istikrarlı bir geleceğimiz olacağına tüm kalbimle inanmıştım. Ama sonra o itirafı duydum. "Selin harika, biliyorsun değil mi? Rahat. Güvenli. Ama tutku... o yok işte. Ceyda'daki gibi değil." Bir zamanlar onu terk eden o manipülatif eski sevgilisi geri dönmüştü. Emre, onunla bir gün geçirmek için halka açık bir müzayedeyi kazanmaya hazırlanıyordu. Herkesi geride bırakarak Ceyda'ya kur yapmasını, gözlerinin sadece ona bakmasını izledim. Günler sonra, hayatımı tehlikeye atan bir araba kazasının ardından onu hastaneden aradım. Beni yine Ceyda aracılığıyla umursamadı. En yakın arkadaşım için kabul ettiğim resmi vekalet nikahında, Ceyda bana fiziksel bir saldırı düzenletti. Ve Emre, yine de eski sevgilisini kurtarmayı seçip beni arkasında bıraktı. "Rahat. Güvenli." Her bir kelime, yüzüme inen ağır bir darbe gibiydi. Sevdiğim adam beni nasıl bu kadar önemsiz görebilirdi? İhanetin acısı iliklerime kadar işlemişti. Benim kaderim bu muydu? Arkadaşımın yalvarışı kulaklarımda çınladı: "Benim yerime o gizemli milyarderle evlen." Bu delilikti. Ama kaybedecek neyim kalmıştı ki? Bir daha asla "rahat" ya da "güvenli" olmayacaktım. Kendi kaçışımı kendim seçecektim. Kendi savaşımı verecektim.

Üç yıl boyunca Floransa'da, o altın kafeste tutsaktım. Şimdi ise nikâh davetiyemi sımsıkı tutarak Urla'ya geri dönmüştüm. Beni sürgüne gönderen üvey ailemin emri acımasızdı: "Arda'yı kalbinden söküp atmadan geri dönme." Ben de buradaydım; Arda'nın en yakın arkadaşı Kaan Soykan'la evlenerek, üvey abime duyduğum o kahredici, karşılıksız aşktan kurtulduğumu kanıtlamak için. Ama sonra onu gördüm. Ailelerinin üzüm bağında, o yeni ve meşhur oyuncu sevgilisi Beren, bir sarmaşık gibi ona yapışmıştı. Arda alaycı bir şekilde sırıttı, tam önümde kızı tutkulu bir öpücüğe çekti ve davetiyemi uzattığımda küçümseyerek güldü. Davetiyeyi paramparça ederken, bunun onun dikkatini çekmek için yaptığım "acınası bir numara" olduğunu söyledi. O andan itibaren, Beren'in manipülatif oyunlarıyla körüklenen zalimliği hiç dinmedi. Havuz partilerinde, gelinliğimin son provasında, nişanımla alay ettiler, yalanlar uydurdular, hatta Beren'in bana fiziksel olarak zarar vermesine bile göz yumdular. Arda her suçlamaya, her sahte hıçkırığa inandı, beni yaralı ve aşağılanmış bir halde bıraktı. "Kes şu tiyatroyu, Asya," diye homurdanmış, kanayan kolumu görmezden gelip ufacık bir sıyrık için Beren'i kucaklayarak götürmüştü. Üvey ailem ise mükemmel aile imajlarını korumak adına bu işkenceyi sessizce onaylıyordu. Bir zamanlar beni koruyan o çocuk nasıl bu kadar soğuk, kalpsiz bir yabancıya dönüşebilirdi? Onu unuttuğuma neden inanmayı reddediyordu? Her zalimliği, her umursamazlığı, gömmek için çaresizce çırpındığım bir aşkın acısını daha da derinleştiriyordu. Onunla olan geçmişim, bitmek bilmeyen bir kâbus gibiydi. Düğün günümde, törenden hemen önce, yine Beren'in sahte acil durumu için beni terk etti. Bu işi sonuna kadar götüremeyeceğime emindi. Ama arabası uzaklaşırken, içime sessiz bir kararlılık yerleşti. Onun bu son terk edişi, benim gerçek kurtuluşumdu. Sonunda özgürdüm. Ve bir daha asla üzerimde bir gücü olmayacaktı.

Yedi yıl boyunca onun gözleri, elleri, daimi yoldaşı oldum. Körlüğü boyunca Kaan'a baktım, görme yetisini yeniden kazandığını kutladım ve sonunda sevgilisi oldum. Onun karanlığında ve benim sarsılmaz bağlılığımda dövülen bağımızın kırılamaz olduğuna gerçekten inanmıştım. Ama Range Rover'ının sessiz baloncuğunda, tabletine söylediği her net İspanyolca kelimeyi anladım. En yakın arkadaşı Can'a, kör olduğunda onu terk eden kadın olan Beren'le gizli nikahının yarın için ayarlandığını söyledi. Kıkırdayarak Can'a güvence verdi: "Selin'in bilmesine gerek yok. O her zaman orada olacak. Bir yere gitmiyor." Beren'in o sabah tarihli evlilik cüzdanlarının küstahça Instagram resimleriyle zaferlerini doğrulamasıyla nefesim kesildi. Varlığımı zar zor fark etti, beni çabucak başından savdı, sadece yeni karısından gelen bir mesaja odaklandı. Kendi doğum günü partimde Beren, çocukluğumdaki bir köpek saldırısından kaynaklanan derin travmamla kasten oynayarak bana havlayan bir Şivava hediye etti. Kaan, dehşetimi görmezden gelerek onu kabul etmem için bana baskı yaptı, sonra da çöken bir şampanya kulesiyle sırılsıklam olup kesikler içinde kalmamı izledi, benim yerime Beren'i korudu. Yedi yıllık fedakarlık, ruhumu onun iyileşmesine adadığım yedi yıl, hepsi sıradan bir başından savmaya ve halka açık bir aşağılanmaya indirgendi. Bunca şeyden sonra, ona dünyasını geri verdikten sonra bana nasıl bu kadar tamamen, bu kadar kayıtsızca ihanet edebilirdi? Benim aşkım paspas değildi ve o yanılıyordu. Her zaman orada olacağımı sanmıştı ama bu son kırılma noktasıydı. Artık bir zincire dönüşen bu bağı koparacak ve ortadan kaybolacaktım. Sonsuza dek yok olmama yardım etmesi için onun güçlü annesi Leman Arslanoğlu ile iletişime geçecektim.

Ben, yıllardır kayıp olan Karahan varisiydim. Çocukluğumun yetimhanelerde geçen karanlık günlerinden sonra nihayet evime, ailemin yanına dönmüştüm. Annemle babam bana tapıyordu, kocam Hakan beni el üstünde tutuyordu ve hayatımı mahvetmeye çalışan o kadın, Beren Aksoy, bir akıl hastanesine kapatılmıştı. Güvendeydim. Seviliyordum. Doğum günümde, kocam Hakan'a ofisinde bir sürpriz yapmaya karar verdim. Ama orada değildi. Onu şehrin öbür ucundaki özel bir sanat galerisinde buldum. Yanında Beren vardı. Beren bir klinikte falan değildi. Kocamın ve beş yaşındaki oğullarının yanında dururken göz kamaştırıcı bir güzellikteydi, kahkahalar atıyordu. Camın ardından Hakan'ın onu öpüşünü izledim. Tıpkı o sabah beni öptüğü gibi tanıdık, sevgi dolu bir öpücüktü. Sessizce yaklaştım ve konuşmalarını duydum. Benim doğum günü dileğim olan lunaparka gitme isteğim reddedilmişti, çünkü Hakan çoktan bütün parkı onların oğluna kiralamıştı. Oğlunun doğum günü, benimkiyle aynı gündü. "Bir ailesi olduğu için o kadar minnettar ki, ne söylesek inanır," dedi Hakan. Sesindeki zalimlik nefesimi kesti. "Neredeyse acınacak halde." Tüm gerçekliğim – bu gizli hayatı finanse eden sevgi dolu ailem, sadık kocam – beş yıllık koskoca bir yalandan ibaretti. Ben sadece sahnede tuttukları bir aptaldım. Telefonum titredi. Hakan'dan bir mesajdı. Gerçek ailesinin yanındayken göndermişti. "Toplantıdan yeni çıktım. Çok yorucuydu. Seni özledim." Bu sıradan yalan, son darbe oldu. Kontrol edebilecekleri zavallı, minnettar bir yetim olduğumu sanıyorlardı. Ne kadar fena yanıldıklarını öğrenmek üzerelerdi.

Öleceğimin ilk işareti kar fırtınası değildi. İliklerime işleyen o dondurucu soğuk da değildi. Asıl işaret, nişanlımın gözlerindeki o bakıştı. Hayatımın eserini, hayatta kalmak için tek güvencemizi, başka bir kadına verdiğini söylediği andaki o bakış. "Cansu donuyordu," dedi, sanki ben yersiz bir tepki veriyormuşum gibi. "Sen uzmansın, halledersin." Sonra uydu telefonumu aldı, alelacele kazılmış bir kar çukuruna beni itti ve ölüme terk etti. Yeni sevgilisi Cansu, benim pırıl pırıl parlayan akıllı battaniyeme sımsıkı sarınmış halde belirdi. Fırtınaya karşı son koruma katmanım olan tulumumu kendi kazmamla parçalarken gülümsüyordu. Ben orada donarak can çekişirken, "Kes şu dramayı," dedi nişanlım, sesi aşağılamayla doluydu. Her şeyimi aldıklarını sandılar. Kazandıklarını sandılar. Ama kolumun yenine diktiğim gizli acil durum sinyal vericisinden haberleri yoktu. Ve son gücümle onu çalıştırdım.

Sevdiğim adam, evleneceğim adam, ikiz kardeşimin hayatını kurtarmamı istedi. Annabell'in böbreklerinin tamamen iflas ettiğini açıklarken yüzüme bile bakmadı. Sonra nişan bozma belgelerini masanın üzerinden bana doğru itti. İstedikleri sadece böbreğim değildi. Nişanlımı da istiyorlardı. Annabell'in son arzusunun, bir günlüğüne bile olsa onunla evlenmek olduğunu söyledi. Ailemin tepkisi acımasızcaydı. "Sana onca emek verdikten sonra mı?" diye çığlık attı annem. "Annabell babanın hayatını kurtardı! Ona kendinden bir parça verdi! Sen aynısını onun için yapamıyor musun?" Babam kasvetli bir yüzle annemin yanında duruyordu. Eğer ailenin bir parçası olmayacaksam, onun evinde yerim olmadığını söyledi. Bir kez daha kapı dışarı ediliyordum. Gerçeği bilmiyorlardı. Beş yıl önce Annabell'in kahveme ilaç attığını, bu yüzden babamın nakil ameliyatını kaçırdığımı bilmiyorlardı. Benim yerime o girmiş, sahte bir yara iziyle bir kahraman olarak ortaya çıkmıştı; bense ucuz bir motelde korkak damgası yemiş bir halde uyanmıştım. Babamın içinde tıkır tıkır işleyen böbrek benimdi. Sadece tek bir böbreğim kaldığını bilmiyorlardı. Ve kesinlikle nadir bir hastalığın vücudumu çoktan sardığını, bana yaşamak için sadece aylar verdiğini bilmiyorlardı. Ateş daha sonra beni buldu, sesi boğuktu. "Seç, Alya. O mu, sen mi?" Üzerime tuhaf bir sükunet çöktü. Artık neyin önemi vardı ki? Bir zamanlar bana sonsuzluğu vadeden adama baktım ve hayatımı imzalamayı kabul ettim. "Peki," dedim. "Yaparım."

Bir an önce cayır cayır yanıyordum, boğucu dumandan nefesim kesiliyordu. Küçük kızım Nil'in yanımda sızlanmasını izlerken, Emir'in nefret dolu yüzü alevlerin içinde parlıyordu. Bir sonraki an gözlerim faltaşı gibi açıldı ve kendimi o göl evindeki partide buldum. Trajik ilk hayatımın başladığı o lanetli yerdeydim. Abim Mert elinde kırmızı plastik bardaklarla bana doğru geliyordu, geleceğimi mahvedeceğinden habersizdi. Geçmiş hayatımın her korkunç detayı gözlerimin önünden bir film şeridi gibi geçti: içine ilaç atılmış içki, zoraki evlilik, tatlı Nil'imin doğumu ve sonra Emir'in tüyler ürpertici suçlaması... "Bu Pelin için. O senin ve onun yüzünden gitti." ...bizi Nil'in üçüncü doğum gününde alevlere teslim etmeden saniyeler önce. Tüm varlığım, ruhuma dağlanmış acımasız, ateşli bir damgaydı. Her şey o gece, o basit, masum görünümlü kırmızı bardakla başlamıştı. Mükemmel Pelin'inin geçirdiği araba kazası için beni ve üç yaşındaki masum kızımı suçlamış, mahvoluşumu planlamıştı. Ve şimdi geri dönmüştüm, yaklaşan kıyametimin yüzüne bakıyordum. Dayanılmaz bir dehşet içimi burktu, bu acı dolu döngüyü kırmanın bir yolunu arıyordum. "Hayır," diye fısıldadım. Panik boğazıma yapışırken uzatılan içkiden geri çekildim. Titreyen ellerimle telefonumu aradım. Pelin'e umutsuz, bencil bir yalan uydurdum. Bu zaman çizgisini bozacak, kendim için yeni ve özgür bir gelecek yaratacak herhangi bir şey. Kendimi kurtarmak zorundaydım.

Nefes nefese, zonklayan bir baş ağrısıyla uyandığımda Arda Tekin’in Boğaz manzaralı, lüks çatı katı dairesindeydim. O meşhur partilerinden bir tanesi daha bitmişti ve Arda, sızdığı koltukta alkol kokuları içinde başka birinin adını sayıklıyordu. Sonra mırıldandı, "Ara... meleğimi ara. Ceyda'yı ara." Kanım dondu. İşte buydu. Tam o an. Kaçmak için yaşayıp öldüğüm o an. İlk hayatımda, vasim olan bu adama duyduğum aptalca, umutsuz aşkım, onun sarhoşluk anındaki savunmasızlığından faydalanmama neden olmuştu. O gece onu "teselli etmiştim". Bu, skandal bir hamileliğe, zoraki bir evliliğe ve onun gerçek aşkının tam da nikâh günümüzde bir araba kazasında ölümüne yol açmıştı. Arda her şey için beni suçladı. Bir canavara dönüştü ve ben doğum sancıları çekerken, kan kaybından ölüşümü izledi, son nefesimi verirken kulağıma nefret dolu sözler fısıldadı. "Bu Ceyda için," diye tıslamıştı. Önceki hayatımın tamamını yalan bir aşk uğruna tuzağa düşürülmüş, işkence görmüş ve bir kenara atılmış olarak geçirdim. Nasıl bu kadar kör, bu kadar aptal olabilmiştim? Bu adaletsizliğin acısı içimi yakıyordu. Ama bu sefer aklım başımdaydı. Bu sefer anılarım benimleydi. Telefonuma uzanırken ellerim sakindi, Ceyda Volkan'ın numarasını buldum ve arama tuşuna bastım. Bu sefer onun aşkını aramayacaktım. Onun mükemmel hayatını paramparça edip kendi özgürlüğümü kazanacaktım.