Grace

Yedinci evlilik yıldönümümüzde, çocuk sahibi olmama kararım yüzünden adamla tartıştık ve bu, aramızda gerginlikle sona erdi. Daha sonra, çocukluk arkadaşının sosyal medyadaki bir gönderisini gördüm. "Yarış pistine adım attığın andan ünlü olduğun şu ana kadar hep yanındaydım, sadece ben yanındaydım." Adam ve diğer takım arkadaşlarıyla çekilmiş bir fotoğrafını da paylaşmıştı. Takım arkadaşları onlara şakacı bakışlarla bakarken, ikisi birbirine gülümseyerek tam bir çift gibi görünüyordu. Oysa bu yedi yıl boyunca, beni asla yarış etkinliklerine getirmemiş veya takım arkadaşlarıyla tanıştırmamıştı. Ne zaman sorsam, beni nazikçe ve sabırla rahatlatmaya çalışırdı. "Pistte yüksek hızlı yarışlar var. Çok tehlikeli. Sen benim en değerlimsin, zarar görsen kalbim kırılır." Ama daha fazla üstelediğimde, nazik tavrı genellikle sabırsızlığa dönüşürdü. Yedi yıldır evliydik ve meğer kalbindeki en önemli kişi hep çocukluk aşkı olmuş. Hiç dram yapmadan sakince yüzüğümü çıkardım, bir mesaj yazdım ve ona gönderdim. "Boşanalım." Sonra yıllardır cam dolapta saklanan siyah eldivenleri giydim. Yüksek hızlı yarışlar ne zamandan beri tehlikeli olmuştu?

Sevdiğim adam, evleneceğim adam, ikiz kardeşimin hayatını kurtarmamı istedi. Annabell'in böbreklerinin tamamen iflas ettiğini açıklarken yüzüme bile bakmadı. Sonra nişan bozma belgelerini masanın üzerinden bana doğru itti. İstedikleri sadece böbreğim değildi. Nişanlımı da istiyorlardı. Annabell'in son arzusunun, bir günlüğüne bile olsa onunla evlenmek olduğunu söyledi. Ailemin tepkisi acımasızcaydı. "Sana onca emek verdikten sonra mı?" diye çığlık attı annem. "Annabell babanın hayatını kurtardı! Ona kendinden bir parça verdi! Sen aynısını onun için yapamıyor musun?" Babam kasvetli bir yüzle annemin yanında duruyordu. Eğer ailenin bir parçası olmayacaksam, onun evinde yerim olmadığını söyledi. Bir kez daha kapı dışarı ediliyordum. Gerçeği bilmiyorlardı. Beş yıl önce Annabell'in kahveme ilaç attığını, bu yüzden babamın nakil ameliyatını kaçırdığımı bilmiyorlardı. Benim yerime o girmiş, sahte bir yara iziyle bir kahraman olarak ortaya çıkmıştı; bense ucuz bir motelde korkak damgası yemiş bir halde uyanmıştım. Babamın içinde tıkır tıkır işleyen böbrek benimdi. Sadece tek bir böbreğim kaldığını bilmiyorlardı. Ve kesinlikle nadir bir hastalığın vücudumu çoktan sardığını, bana yaşamak için sadece aylar verdiğini bilmiyorlardı. Ateş daha sonra beni buldu, sesi boğuktu. "Seç, Alya. O mu, sen mi?" Üzerime tuhaf bir sükunet çöktü. Artık neyin önemi vardı ki? Bir zamanlar bana sonsuzluğu vadeden adama baktım ve hayatımı imzalamayı kabul ettim. "Peki," dedim. "Yaparım."

Hatırladığım son şey, kendi kanımın ağzıma dolan o bakırımsı tadıydı. Mert, bir zamanlar canımdan çok sevdiğim adam, ailemden çaldığı şirketin zemininde kanlar içinde can çekişmemi izlerken zalimce gülümsüyordu. Ailem mahvolmuştu. Soyadımız lekelenmişti. Ve ben, sırf yanlış adama aşık olduğum için yirmi dört yaşımda ölüyordum. Kulağıma zehirli bir tıslama gibi fısıldadı, "Sadece aptal, kullanışlı bir piyon olarak kalmalıydın Ceyda. Senin gibi birini sevebileceğimi gerçekten düşündün mü?" Ben, Ceyda Soykan, piyasa trendlerini öngörme konusunda neredeyse doğaüstü bir yeteneğe sahip bir iş imparatorluğunun varisi, ona her şeyimi vermiştim. Onu batmaktan kurtarmış, kendi şirketimi feda ederek onunkini zirveye taşımıştım. O ise karşılığında benimkini sistematik bir şekilde yok etmişti. Son ihaneti mi? En yakın arkadaşım Selin'le nişanlandığını duyurmasıydı. Stratejilerimi ona sızdıran, babama zimmetine para geçirme tuzağı kuran o Selin'le. Babam bu iftiranın ardından ölümcül bir kalp krizi geçirdi. Sonra da Mert beni öldürdü. Her şeyi yok etmesine izin verecek kadar nasıl bu kadar kör, bu kadar aptal olabildiğimi asla anlayamadım. Ama sonra, gözlerimi kör eden beyaz bir ışık... Nefesim kesildi. Kendimi iki yıl önceki halimle, eski yatak odamda buldum. Telefonum çalıyordu. Bugün, Mert'i ilk kurtardığım gündü. Bu sefer onun kurtarıcısı olmayacaktım. Önce seyircisi olacaktım. Sonra da celladı.

Selin, üniversiteye başlamasına saatler kala, bursunun onu bu küçük Anadolu kasabasından ve annesi Berrin'in boğucu pençesinden kurtaracak altın bir bilet olduğunu düşünüyordu. Yarın özgürlük demekti; Berrin'in dindar kimliğini sergilediği "Huzur Melekleri" adlı cemaat grubuna gösteriş yapmak için dayattığı o şekilsiz elbiselerin ve sıkı topuzların ötesinde normal bir hayat demekti. Selin'in sessiz dönüşümü olması gereken küçük, özel bir isyan eylemi vardı: kendi kestiği katlı saçları ve gizlediği bir kot pantolon. Ancak Berrin, bu isyankâr kesikleri ve yasaklı kıyafetleri keşfettiğinde korkunç bir öfke nöbetine girdi. Selin'in yeni hayatını daha başlamadan paramparça etti ve bursunu iptal ettirmekle tehdit etti. Üniversiteye bırakma günü, herkesin önünde adeta bir çarmıha gerilme törenine dönüştü: Berrin'in, Selin'in "hassas doğası" hakkındaki yapmacık tatlılıktaki beyanları, onu anında şaşkın yaşıtlarının gözünde bir tuhaflık abidesi haline getirerek yalnızlaştırdı. Berrin'in kontrolü yüzlerce kilometre öteye uzanıyordu: Selin'in zorla kazandığı paraya el koydu, oryantasyon sırasında her hareketini takip etti ve her yerde hazır ve nazır, aşağılayıcı varlığıyla yeni filizlenen her arkadaşlığı zehirledi. Selin'in titizlikle planladığı kaçış, onu tamamen çaresizlik içinde bırakan, annesinin onu sevilecek bir evlat değil, hükmedilecek bir mülk olarak gördüğü yeni ve daha büyük bir kafese dönüşmüştü. Nasıl olur da kendi annesi, her fırsatta merhametten bahseden o kadın, kimliğinin her zerresini sistematik olarak yok edebilir, onu finansal bağımlılık ve kamusal aşağılama ile tuzağa düşürebilirdi? Berrin, zedelenen imajını kurtarmak için çaresiz bir hamleyle, Selin'in "isyanını" ülkenin kötü şöhretli realite şovu "Aile Terapisi"nde ifşa etmeyi planladığında... Selin fırsatını yakalamıştı: Berrin'in kurban rolünü oynamayacaktı; kameraları annesine çevirecek, yılların duygusal istismarını ifşa etmeye ve Berrin'in özenle inşa ettiği sahte cepheyi ulusal televizyonda canlı yayında yerle bir etmeye hazırlanacaktı.

"Defne, Yıldız Bursu hakkında konuşmamız gerek." Arda'nın sesi kadife gibiydi ama gözlerinde benden büyük bir şey istemeden hemen önce beliren o bakış vardı. Hayallerimin bursu için son mülakatlar haftaya yapılacaktı. Elini kusursuz kahverengi saçlarının arasından geçirerek iç çekti ve bombayı patlattı: Soykanların "kayıp" kızı Ceyda, aniden başvurmak istiyormuş. Kalbim deli gibi çarparken ona baktım, başvuru tarihinin aylar önce geçtiğini ve Ceyda'nın astrofizik hakkında zerre kadar bilgisi olmadığını fark ettim. Soykanların torpili sayesinde Ceyda'ya "yaşadığı zorluklar" nedeniyle bir istisna yapıldığını çabucak açıkladı. "Aile içindeki huzur" için başvurumu geri çekmemi nazikçe önerdiğinde mideme buz gibi bir yumru oturdu. Ceyda'nın "kırılgan" olduğunu ve ona "adil bir şans vermem" gerektiğini söyleyerek ellerimi sıktı. Bu bursun benim geleceğim olduğunu hatırlatarak ellerimi çektim. Başka fırsatlar bulacağımı, bu fedakarlığımın "aile için bir jest" olacağını söyleyerek ısrar etti. Sözleri, hayat boyu kurduğum hayallerimin ateşini boğmaya çalışan pamuk yığınları gibiydi. Bunun makul olduğuna, hiç tanımadığı, birdenbire ortaya çıkan bir kız için her şeyimi feda etmem gerektiğine inanıyordu. Arda'yı merkezine koyarak özenle inşa ettiğim dünyamın yavaş yavaş yıkıldığını hissettim, onun yolunda sadece bir engel olduğumu anladım. Sonra beni hasta ve yalnız bir halde, azgın bir poyraz fırtınasının ortasında bırakıp Ceyda'nın "panik atağını" yatıştırmak için koşa koşa gitti. Haftalar sonra Soykanlar, Arda'nın da suç ortaklığıyla beni intihalci olarak damgaladılar, Boğaziçi'nden atılmamı sağladılar ve çığır açan karanlık madde algoritmamı çaldılar. Ceyda'nın, hayatımın çalışmasını kendi eseriymiş gibi sunduğunu, "yükselen bir yıldız" olarak alkışlandığını gördüm. İtibarım yerle bir olmuş, akademik hayallerim yıkılmış, Arda'ya olan aşkım milyonlarca parçaya ayrılmıştı. Sevdiğim adam Arda, bir sahtekar için bana nasıl ihanet edebilirdi ve aile, yıllarca süren bağlılığımdan sonra bana neden harcanabilir biri gibi davranmıştı? Halkın önünde rezil edilmiş, öfkeli bir kalabalık tarafından yaralanmış, ateşler içinde ve terk edilmiş bir hastane yatağında yatarken gerçekten dibe vurmuştum. Umutsuzluk beni yutmak üzereyken, cüzdanımda sakladığım özel dedektifin kartını hatırladım; bu kart beni öldü sandığım biyolojik aileme götürecekti. O gece, paramparça ve yalnız bir halde yatarken telefonuma uzandım, dedektifin numarasını buldum ve kendimi seçip hayatımı geri almak için o aramayı yaptım.

Şahin ailesinin evlatlık kızı olarak, yıllardır hayalini kurduğum o gün gelip çatmıştı; üniversite aşkım Mert ile evleniyordum. Ancak düğün günü Mert, eski sevgilisinin panik atağı tuttuğunu bahane ederek beni yüzlerce davetlinin önünde nikah masasında terk etti. Üvey babam ve annem beni teselli etmek yerine, Şahin ailesini rezil ettiğim ve Mert'i elimde tutamadığım için beni suçladılar. Geri dönüp Mert'e yalvarmayı reddettiğimde ise Mert, kibrine yenik düşerek babamın şirketiyle olan 30 milyonluk dev ortaklığı tek taraflı feshetti. "Sen bu ailenin malısın, aklın başına gelene kadar o karanlıkta kalacaksın!" Üvey babam yüzüme korkunç bir tokat atıp, beni aç ve susuz bir şekilde malikanenin buz gibi, rutubetli bodrumuna kilitledi. Üvey kız kardeşim yukarıdan benimle alay ederken, yıllarca onların sevgisini kazanmak için verdiğim tüm tavizler ve Mert için feda ettiğim keman kariyerim gözümün önünden geçti. Karanlıkta titrerken içimdeki o son bağ da koptu; artık onlara hiçbir borcum kalmamıştı. Ama bu zalim ailenin bilmediği ufak bir detay vardı. Düğün salonundan ağlayarak kaçtığım o gün, kapıda terk edilmiş tekerlekli sandalyeli bir yabancıyla aniden nikah kıymıştım. Ve o yabancı, İstanbul'u tek bir sözüyle titreten, acımasız milyarder Kenan Köprülü'ydü. Şimdi bodrumun kapısı kırılıyordu ve kocamın silahlı adamları tüm malikaneyi çoktan kuşatmıştı.

Üç yıl boyunca Demirören Holding'in genç veliahdı Kaan'ın kâğıt üzerindeki uysal, sessiz ve silik karısıydım. Ta ki bir gece, mermer sehpanın üzerine o boşanma protokolünü fırlatana kadar. Sevgilisi Lale hamileydi ve benden tek bir kuruş bile talep etmeden, sessizce o malikâneden defolup gitmemi istiyordu. Kaan, beni bir paçavra gibi kenara atıp hastanedeki sevgilisine koşarken arkasına bile bakmadı. Kibirli annesi ve kız kardeşi ise üzerime yürüyüp beni hırsızlıkla suçladı, sokaklarda sürüneceğimi ve yakında kapılarına gelip köpek gibi yalvaracağımı söyleyerek beni aşağıladılar. Ama o evden sadece küçük, eski bir valizle çıkarken hiçbirinin bilmediği bir gerçek vardı. Üç yıl boyunca batmak üzere olan holdinglerini kurtaran, onlara milyonlar kazandıran o gizemli ve efsanevi dahi danışman "Hekim" aslında bendim. Beni ezdiğini sanan bu kibirli aile, koca imparatorluklarının tek koruyucusunu kendi elleriyle kapı dışarı ettiklerinin farkında bile değildi. Boşanma kâğıdını soğukkanlılıkla imzaladım, bana lütfettikleri o paha biçilmez aile yadigârı kolyeyi gözlerinin önünde havuza fırlattım ve arkamı dönüp çıktım. Gider gitmez, şirketlerinin sunucularına sızıp onlara verdiğim tüm o hayati algoritmaları ve patent verilerini kalıcı olarak sildim. Şimdi, Lale'nin aniden ortaya çıkan ölümcül hastalığı ve batan şirketleri için çaresizce efsanevi "Hekim'i" ararlarken... Ben, en göz alıcı kırmızı elbisemi giydim ve tüm sosyetenin katıldığı o görkemli nişan törenlerini başlarına yıkmak için yola çıkıyorum.

Kıbrıs'taki düğünümüz, neşe dolu vaatlerle ışıldarken, planlanmış, mükemmel bir balayına, sonsuzluğumuzun başlangıcına dönüştü. Bu mutluluk dolu yanılsama, Arda'nın eski sevgilisi Ceyda'dan gelen bir kısa mesajın telefonunun ekranında parlamasıyla patladı: "Dün gece inanılmazdı, Arda. Beklediğime değdi. Yakında görüşürüz. C." Dünyam başıma yıkıldı; düğünümüzden bir gece önce onunla yatmış, sonra yine de benimle evlenmişti. Arda anında korkakça bir kaçış planı uydurdu, sadece beni unuttuğu seçici bir hafıza kaybı numarası yaptı. Sonra utanmazca Ceyda ile yeniden bir araya geldi ve manipülatif aile bağlantıları aracılığıyla, iptal edilen rüya düğünümüze ruhunu dökmüş olan başarılı bir organizatör olan beni, kendi düğünlerini düzenlemeye zorladılar. Özenle seçtiğim şakayıkları, anlaştığım catering şirketini, hatta benim Vakko gelinliğimi bile kendi malları gibi sergilediler. Ceyda, benim çektiğim acı dolu aşağılanmadan halkın önünde zevk alıyordu. Aşkımın titizlikle sökülüp onların zaferi olarak sergilendiğini görmenin kahredici ihaneti, ruhumda buz gibi, yakıcı bir öfke alevlendirdi. Ama onlar şokumu zayıflık sandılar; o beni sildiğini düşündü, oysa ben çoktan kendi şaheserimi planlıyordum. Elime öyle bir koz geçmişti ki, yakında hiç de işine yaramayacak sahte bir hafıza kaybıyla yüzleşecekti.

Beş yıldır sevdiğim adam Arda'yla düğünümüze haftalar kalmıştı. Geleceğimiz için her şey hazırdı, birlikte kuracağımız hayat mükemmel bir şekilde planlanmıştı. Sonra o telefon geldi: Arda'nın lise aşkı Ceyda, ağır bir hafıza kaybıyla bulunmuştu ve hâlâ kendini Arda'nın sevgilisi sanıyordu. Arda düğünümüzü erteledi, benden abisi Levent'in kız arkadaşı rolünü oynamamı istedi, bunun "Ceyda'nın iyiliği için" olduğunu söyledi. Onu, geçmişlerini yeniden yaşarken sessiz bir azap içinde izledim. Eskiden bana yönelen her sevgi dolu hareketi artık Ceyda içindi. Ceyda'nın Instagram'ı, her yerde #GerçekAşk etiketiyle parlayan, "yeniden alevlenen" aşklarının halka açık bir mabedine dönüştü. Bu çileye bir son vermek umuduyla Ceyda için çığır açan bir klinik bile buldum ama Arda bunu umursamadı. Sonra onu duydum: Ben sadece bir "emanetçiydim", bekleyecek "anlayışlı bir kızdım", çünkü "gidecek başka yerim yoktu". Hayatımın beş yılı, aşkım, sadakatim, tek kullanımlık bir rahatlığa indirgenmişti. Bu soğuk, hesaplı ihanet nefesimi kesti. Kapana kısıldığımı, beni istediği gibi kullanıp sonra minnettarlık bekleyerek bana dönebileceğini sanıyordu. Hislerim uyuşmuş bir halde, sendeledim. Ve sonra, Arda'nın sessiz abisi Levent'le tanıştım. "Evlenmem gerekiyor, Levent. Biriyle. Hemen." Kelimeler ağzımdan dökülüverdi. Sessizce her şeyi izlemiş olan Levent cevap verdi: "Peki ya seninle evleneceğimi söylesem, Eda? Gerçekten." İçimde acıdan ve şiddetli bir hesaplaşma arzusundan beslenen tehlikeli, umutsuz bir plan alevlendi. "Tamam, Levent," dedim, sesim yeni bir kararlılıkla sertleşmişti. "Ama şartlarım var: Arda sağdıcın olacak ve beni nikah masasına o götürecek." Maskeli balo başlamak üzereydi ama artık benim şartlarımla oynanacaktı. Ve Arda'nın, gelinin aslında ben olduğumdan haberi bile yoktu.

Ben, yıllardır kayıp olan Karahan varisiydim. Çocukluğumun yetimhanelerde geçen karanlık günlerinden sonra nihayet evime, ailemin yanına dönmüştüm. Annemle babam bana tapıyordu, kocam Hakan beni el üstünde tutuyordu ve hayatımı mahvetmeye çalışan o kadın, Beren Aksoy, bir akıl hastanesine kapatılmıştı. Güvendeydim. Seviliyordum. Doğum günümde, kocam Hakan'a ofisinde bir sürpriz yapmaya karar verdim. Ama orada değildi. Onu şehrin öbür ucundaki özel bir sanat galerisinde buldum. Yanında Beren vardı. Beren bir klinikte falan değildi. Kocamın ve beş yaşındaki oğullarının yanında dururken göz kamaştırıcı bir güzellikteydi, kahkahalar atıyordu. Camın ardından Hakan'ın onu öpüşünü izledim. Tıpkı o sabah beni öptüğü gibi tanıdık, sevgi dolu bir öpücüktü. Sessizce yaklaştım ve konuşmalarını duydum. Benim doğum günü dileğim olan lunaparka gitme isteğim reddedilmişti, çünkü Hakan çoktan bütün parkı onların oğluna kiralamıştı. Oğlunun doğum günü, benimkiyle aynı gündü. "Bir ailesi olduğu için o kadar minnettar ki, ne söylesek inanır," dedi Hakan. Sesindeki zalimlik nefesimi kesti. "Neredeyse acınacak halde." Tüm gerçekliğim – bu gizli hayatı finanse eden sevgi dolu ailem, sadık kocam – beş yıllık koskoca bir yalandan ibaretti. Ben sadece sahnede tuttukları bir aptaldım. Telefonum titredi. Hakan'dan bir mesajdı. Gerçek ailesinin yanındayken göndermişti. "Toplantıdan yeni çıktım. Çok yorucuydu. Seni özledim." Bu sıradan yalan, son darbe oldu. Kontrol edebilecekleri zavallı, minnettar bir yetim olduğumu sanıyorlardı. Ne kadar fena yanıldıklarını öğrenmek üzerelerdi.

Nefes nefese, zonklayan bir baş ağrısıyla uyandığımda Arda Tekin’in Boğaz manzaralı, lüks çatı katı dairesindeydim. O meşhur partilerinden bir tanesi daha bitmişti ve Arda, sızdığı koltukta alkol kokuları içinde başka birinin adını sayıklıyordu. Sonra mırıldandı, "Ara... meleğimi ara. Ceyda'yı ara." Kanım dondu. İşte buydu. Tam o an. Kaçmak için yaşayıp öldüğüm o an. İlk hayatımda, vasim olan bu adama duyduğum aptalca, umutsuz aşkım, onun sarhoşluk anındaki savunmasızlığından faydalanmama neden olmuştu. O gece onu "teselli etmiştim". Bu, skandal bir hamileliğe, zoraki bir evliliğe ve onun gerçek aşkının tam da nikâh günümüzde bir araba kazasında ölümüne yol açmıştı. Arda her şey için beni suçladı. Bir canavara dönüştü ve ben doğum sancıları çekerken, kan kaybından ölüşümü izledi, son nefesimi verirken kulağıma nefret dolu sözler fısıldadı. "Bu Ceyda için," diye tıslamıştı. Önceki hayatımın tamamını yalan bir aşk uğruna tuzağa düşürülmüş, işkence görmüş ve bir kenara atılmış olarak geçirdim. Nasıl bu kadar kör, bu kadar aptal olabilmiştim? Bu adaletsizliğin acısı içimi yakıyordu. Ama bu sefer aklım başımdaydı. Bu sefer anılarım benimleydi. Telefonuma uzanırken ellerim sakindi, Ceyda Volkan'ın numarasını buldum ve arama tuşuna bastım. Bu sefer onun aşkını aramayacaktım. Onun mükemmel hayatını paramparça edip kendi özgürlüğümü kazanacaktım.

Genç kadın, 25 yaşında tüm şehrin en şanslı kadını olarak görülüyordu. Şehrin en güçlü ailesinin varisi, onu ilk görüşte sevmiş, engeline rağmen onunla evlenmiş ve sonsuz sadakat sözü vermişti. Ta ki genç kadın, kendisine emanet ettiği kalbinin ardındaki korkunç gerçeği öğrenene kadar: Engeline sebep olan kişinin, en çok güvendiği adam olduğunu keşfetti. Bu acı gerçek, onu derin bir değişimin eşiğine getirdi. Geçmişteki bastırılmış benliğine veda ederek, güçlü ve yeni bir kadın olarak yeniden doğmaya hazırlandı.

On beş yıl boyunca, kocam için anne olma hayalimden vazgeçtim. O, milyarlarca liralık bir imparatorluğun veliahtıydı ve bir aile laneti taşıyordu; sevdikleri kadınlar doğum sırasında ölüyordu. Onun için bunu kabul ettim. Sonra, ölmek üzere olan dedesi bir veliaht talep etti. Mirasını kurtarmak ve beni "korumak" için bir taşıyıcı anne tuttu. Tıpkı benim gençliğime benzeyen bir kadın. Bunun sadece klinik bir anlaşma olduğuna dair bana söz verdi. Yalanlar hemen başladı. Kadının "duygusal desteğe" ihtiyacı olduğunu iddia ederek her geceyi onunla geçirmeye başladı. Evlilik yıldönümümüzü kaçırdı. Doğum günümü unuttu.

Sekiz yıl boyunca Arda'nın sarhoşken verdiği bir söze tutundum. Ondört yaşındayken yaptığı, muhtemelen kutsal bir yemin gibi hissettiren bir şakaydı bu. Onun için mükemmelleşmek adına kendimi baştan yarattım, yirmi ikinci yaş günümüzün nihayet bizim anımız olacağına inandım. Ama sonra onun planını duydum: "sözümüz" acımasız bir yalandı, benden kurtulmak için kurulmuş bir tezgâhtı. Selin'e aşıktı, sahte bir nişan ve kiralık bir bebekle beni nihayet hayatından çıkarmayı planlıyordu. Dünyam başıma yıkıldı, arkadaşlarının kahkahalarının yankısından başka bir şey kalmamıştı geriye. Neden onun titizlikle kurguladığı hayatında her zaman sadece bir engel, bir şakaydım? Yurt dışı bursunu kabul ettim, bavullarımı topladım ve ona dair her anıyı yakıp yok olmaya hazırlandım. Bir yardım galasında Selin'le olan nişanını herkese göstererek beni herkesin içinde küçük düşürdü. Sonra bir saksı düştüğünde, ben yerde kanlar içinde yatarken beni tamamen görmezden gelip Selin'e siper oldu. Veda partimde, sırf Selin'i korumak için beni göle itip boğulmaya terk etti. Onu seçti. En yakın arkadaşına rağmen. Benim hayatıma rağmen. Abim Can beni kurtarmaya geldi, Arda'ya öfkeyle bağırdı ama Arda'nın zerre kadar pişmanlık duymadığı belliydi. Benim "dengesiz" ve "takıntılı" olduğumu iddia etti, her gerçeği kendi hikayesine uyacak şekilde çarpıttı. New York'a gittim, tüm bağlarımı kopardım, onu hayatımdan sonsuza dek silmeye kararlıydım. Yıllar sonra, Selin ve sevgilisi Levent tarafından mahvolmuş ve perişan halde olan Arda, çaresizce beni aradı. Beni bulduğunda mutlu ve başarılıydım, yanımda bana gerçekten değer veren Kerem vardı. Nihayet ona özrünün hiçbir anlam ifade etmediğini, artık benim sorunum olmadığını söyleyecek gücü bulmuştum. Bir zamanlar her düşüncemi işgal eden adam, şimdi acınası bir yabancıydı, zerre kadar önemsizdi. Onun son, gecikmiş itirafını, boşa harcanmış bir aşkın kağıt uçağını New York semalarına fırlattım. Kırık bir kızdan ünlü bir mimara, sahte bir yıldızın peşinden koşmaktan kendi kanatlarımı bulmaya uzanan yolculuğum tamamlanmıştı. Nihayet özgürdüm, onun asla dokunamayacağı bir geleceğe kanat çırpıyordum.

Can Demir ile olan evliliğim, onun cazibesi ve ortak mutluluğumuz üzerine kurulmuş rüya gibi bir hayattı, adeta bir mükemmellik tablosuydu. Sonra o telefon geldi: Annem bir kaza geçirmişti ve kocam Can, ona ulaşmak imkansızdı. Saatler, hastanenin steril bekleme odasında, annemin durumundan çok daha derin bir korkuyla eriyip gitti. Bilinmeyen bir numaradan bir mesaj geldi, tek bir fotoğraf: Can, kolunu başka bir kadının omzuna dolamış, samimi, tanıdık bir poz. Bu kadın teyzemdi, Selin Akay, annemin yıllardır görüşmediği kız kardeşi. Gülümsemesi acı verici bir şekilde benimkine benziyordu. Bir zamanlar mükemmel olan dünyam, hastanenin uğultulu ışıkları altında milyonlarca buz parçasına ayrılıp tuzla buz oldu. Gece geç saatte döndü. Şarjı bitmiş telefonlar, acil toplantılar hakkında kaygan yalanlar sıraladı. Sanki karşısında avutulması gereken bir çocuk varmış gibi. Ama o, önüme koyduğum kağıtları hiçbir şeyden habersiz imzalarken, içime oturan o buz gibi ironi hissiyle sarsıldım. Tanıdığımı sandığım adam, çocuğumuza "Selin" adını vermekten bahseden kocam, bir yabancıydı. Çalışma odasını buldum; bir ofis değil, adeta ona adanmış bir tapınaktı. Umutsuz mektuplar ve canavarca planını detaylandıran bir günlükle doluydu: Ben sadece "onun Selin'ini" doğuracak "mükemmel görünümlü bir yedek"tim. Aşk, evlilik, bebek... hepsi onun kayıp takıntısını yeniden canlandırmak için tasarlanmış iğrenç bir uydurmaydı. Acı beni ikiye ayırmakla tehdit etti, ama acının altında, kederden daha keskin, soğuk ve sert bir kararlılık oluşmaya başladı. O, yatırım evraklarını imzaladığını sanmıştı; aslında boşanma protokolünü ve benim içimde özenle inşa ettiği yalanı sona erdirme rızamı imzalamıştı. O gece, günlüğünü açık bırakarak, sanrısını ortaya sererek evden çıktım. Onun canavarca fantezisinin her izini silmeye hazırdım.