Ramona Raimondo

Kadın, babası yaşındaki bir adamla evlendirilmek istenince kaçtı ve tanımadığı biriyle aniden evlendi. Evlilikleri ilerledikçe, adam'ın her durumda güvenilir bir liman olduğu huzurlu bir düzene dönüştü. Ne var ki kadın, adam'ın gerçek kimliğini ve evliliklerinin ardındaki gizli amacı öğrendiğinde bu huzur bir anda yok oldu. Öfkeyle boşanma davası açtı ve ortadan kayboldu. Fakat adam onu sadece günler sonra buldu...

Ay Tanrıçası tarafından Alfa için seçilmiş, onun kaderindeki eşiydim. Yıllarımı ona gizlice aşık olarak geçirdim, sürünün Yükseliş töreninde nihayet beni Luna'sı olarak ilan edeceğinden emindim. Ama o, kürsüye çıkıp başka bir kadını takdim etti. Karanlıkta bana fısıldadığı vaatlerle aylardır planladığı siyasi bir evlilik için, benim kanımı gizli bir ritüelde kullanarak kendini o kadına bağladığını öğrendim. Tüm sürümüzün önünde beni alenen reddetti. Bu acımasız hareket, kutsal bağımızı paramparça etti ve ruhumu ikiye böldü. Yeni gelininin bana ihanetle iftira atmasına, evimi yok etmesine ve geçmişimi silmesine izin verdi. Savaşçılarının başıma gümüşle kaplı taşlar atmasını izledi, sonra da diz çöküp işlemediğim bir suç için özür dilememi emretti. Uğruna ölebileceğim adam, güç ve hırs uğruna beni mahvetti. Sonra hayatımın enkazında bana gelip gizli metresi, dünyadan sakladığı gizli ödülü olmamı istedi. Reddettim. Onun zulmünden kaçtım, küllerimden yeniden doğdum ve değerimi gören gerçek bir Alfa ile yeni bir aşk buldum. Kendi hakkımla bir Luna oldum, güçlü ve nihayet özgürdüm. Ama reddedildiğim eşimin takıntısı bir ur gibi büyüdü. Bir yıl sonra beni bir tuzağa çekti. En son hatırladığım şey, boynumda hissettiğim ani bir sızı ve onun tüyler ürpertici fısıltısıydı: "Eve dönme zamanımız geldi."

Başımı yaran keskin bir ağrı, beni derin bir karanlıktan çekip çıkardı. Gözlerimi lüks çatı katı daireme açtım ama burada olmamalıydım. Öldüğümü hatırlıyordum. Anı soğuk ve keskindi: Himayem altına aldığım Can, beni satmış, kocam Demir ise şirketimizin çöküşünü izlemişti. Bu da benim ölümcül kalp krizime yol açmıştı. Sonra Demir belirdi, o çekici, boş gülümsemesi hiç değişmemişti. Ama yalnız değildi. Arkasında genç bir kadın, Aslı Sönmez, ucuz el çantasını sıkıca kavramış duruyordu. Demir onu stajyer olarak tanıttı, kalacak yeri olmadığını ve bizimle yaşayacağını söyledi. Gözlerim, kısmen gizlenmiş koyu bir öpücük izinin olduğu boynuna takıldı. Komodinin üzerindeki tarih bunu doğruladı: Önceki hayatımda Demir'in Aslı'yı eve getirdiği o güne, uzun ve acı dolu kâbusumun başlangıcına geri dönmüştüm. Geçen sefer çığlık atmış, bir şeyleri fırlatmış ve kendi aşağılanmamı başlatmıştım. Garip bir sakinlik kapladı içimi. Bana ikinci bir şans verilmişti; onu geri kazanmak için değil, kaçmak için. "Elbette," dedim, sesim dümdüzdü. "Zavallı kız. Ona göz kulak olmalıyız." Demir şaşırmış, sonra rahatlamış görünüyordu. Kazandığını sanıyordu. "Aslında," diye devam ettim, boşanma evraklarını çıkarırken, "Onun rahat etmesini sağlayacağım. Sadece benim için yapman gereken küçük bir şey var." Bebek'teki yalıyı istiyordum. "Onu bana ver, sessizce çekip gideyim. Yeni hayatın senin olsun. Bu... yetimle sen ilgilenirsin."

Boran Atahan'dan vazgeçmeye karar verdikten on sekiz gün sonra, Ceyda Arsoy beline kadar uzanan saçlarını kesti ve babasını arayarak İzmir'e taşınıp Ege Üniversitesi'ne gideceğini bildirdi. Babası şaşkınlıkla bu ani değişikliğin sebebini sordu, ona her zaman Boran'ın yanında kalmak için nasıl direndiğini hatırlattı. Ceyda zoraki bir kahkaha atarak acı gerçeği açıkladı: Boran evleniyordu ve o, yani üvey kardeşi, artık ona yapışıp kalamazdı. O gece, üniversiteye kabul edildiğini Boran'a söylemeye çalıştı, ama nişanlısı Kloé Erbil neşeli bir telefonla araya girdi ve Boran'ın Kloé'ye söylediği şefkatli sözler, Ceyda'nın kalbine birer kor gibi düştü. Bir zamanlar o şefkatin sadece kendisine ait olduğunu, Boran'ın onu nasıl koruduğunu ve ona olan aşkını bir günlüğe ve bir aşk mektubuna nasıl döktüğünü hatırladı. Ama Boran mektubu görünce çıldırmış, "Ben senin abinim!" diye bağırarak mektubu yırtıp atmıştı. Boran kapıyı çarpıp gitmiş, Ceyda'yı yırtık parçaları özenle bir araya getirmeye çalışırken yalnız bırakmıştı. Ancak aşkı ölmemişti, Boran eve Kloé'yi getirip ona "Yengen de," dediğinde bile. Şimdi anlamıştı. O yangını kendi kendine söndürmek zorundaydı. Boran'ı kalbinden söküp atmalıydı.

Özel jetin inişinin o tanıdık uğultusu eskiden beni uyuturdu. Ama bu sefer bir siren gibiydi, onların dönüşünü çığlık çığlığa haber veriyordu. Annemle babam, abim ve Maya... Sadece hayatımı mahvetmekle kalmayıp ailemin özünü de çalacak olan o kız. Bana Asya Tekin derlerdi, "dahi ama istenmeyen", sosyete dünyasına düşmüş bir programcı. Evlat edindikleri ve kusursuz görünen Maya geldiğinde, safça bir kız kardeşim olduğunu sanmıştım. Ama o her şeyimi aldı. Fısıltılarıyla zihinlerini zehirledi, sevgilerini buz gibi bir tiksintiye dönüştürdü. Şirket sırlarımızı ona peşkeş çektiler. Sonra da bana şirket casusluğu iftirası attı ve ona olan sapkın sadakatleriyle beni bir akıl hastanesine kapattılar. Orada öldüm, tek başıma, son nefesim tüm acıyı yakıp kül eden öylesine derin bir nefretle donmuştu. Ama sonra uyandım. Bir yıl öncesinde. Geri döndükleri gün. İkinci bir şans. Aşk için değil, aile için değil. İntikam için.

[Sevimli Bebek + Gizli Kimlik + Güçlü kahraman ve kadın kahraman!] Caroline, Damian'ı beş yıl boyunca tüm kalbiyle sevdi. Kendini ona adadı ve onun uğruna alçakgönüllülükle yaşadı. Ancak çift bir krizle karşılaştığında, hamilelik haberinin evliliklerini düzelteceğini umdu, ama karşılığında sadece bir boşanma anlaşması aldı. Daha da kötüsü, doğum yapmak üzereyken birinin tuzağına düşmüş ve hayatı tehlikeye girmişti. Bu korkunç deneyimden kurtulmayı başardıktan sonra, adamla tüm bağlarını koparmaya kararlıydı. Beş yıl sonra, gururla, ünlü bir şirketin başkanı olarak yeniden ortaya çıktı. Eskiden ona zorbalık edenler şimdi yaptıklarının bedelini ödüyorlar. Geçmişin gerçekleri yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başladı... Caroline'ın yeni kazanılmış özgüveni karşısında büyülenen eski kocası, onunla tekrar bir araya gelmek istedi, ama Caroline onun ilgisine kayıtsız kaldı. Damian çaresizce yalvardı, "Tatlım, bebeğimizin her iki ebeveyne de ihtiyacı var. Lütfen benimle yeniden evlen!"

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Beş yıl önce Powell ailesi mahvoldu. Madeline ikiz erkek çocuklar doğurdu; birini çocuğun babasına bıraktı ve diğerini götürdü. Yıllar geçti. Madeline, internette herkesin konuştuğu isim olarak geri döndü. Ancak dönüşü başka birinin kulağına gitti. Adam, Madeline'in çenesini tutarak soğuk bir şekilde sırıttı, "Çekim yapmaya bu kadar can atıyorsun, neden birlikte bir şey çekmiyoruz?" Madeline'in gözleri büyüdü ve boğazı kurudu. Ertesi gün, adamın evinde tıpkı oğluna benzeyen küçük bir çocuk gördü. Madeline dayanamayarak çocuğa sıkıca sarıldı. Hatta çocuğun tombul yanağını öptü. Ne var ki, çocuk mutlu olmadı. Ciddi bir ifade takınarak onu azarladı, "Kendine dikkat et!" Madeline sinirlendi. O adam oğlunu nasıl bu kadar mesafeli bir hale getirmişti?

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Zeynep, kendisini en çok sevmesi gerekenler tarafından ihanete uğradı. Kendi anne babası, sevgili evlatlık kızlarını hak ettiği cezadan kurtarmak için Zeynep'i adeta cehenneme gönderdi—hayatta kalmanın acımasızlık gerektirdiği, zayıflığın ölüm anlamına geldiği kötü şöhretli bir hapishaneye. Dört yıl sonra, o demir kapılardan içeri giren kız artık yoktu. Çıktığında ruhuna kazınmış tek ve sarsılmaz bir kural vardı: Her ihanetin bedeli on katıyla ödenecekti. Özgürlüğüne kavuştuğu gün, dünya titredi. Yol boyu lüks arabalar sıralandı. Sadık takipçilerden oluşan bir lejyon, onun muzaffer dönüşünü bekliyordu. Babası, sessizliğini parayla susturmaya çalıştı. Ama para, uzun zaman önce onun üzerindeki etkisini yitirmişti. Evlatlık kız kardeşi, tatlı sözler ve sahte nezaketin arkasına saklanıyordu. Ama boş gülümsemeler artık onu kandıramıyordu. Bir zamanlar elinden alınan her şey, parça parça geri alınacaktı. Ailesi, evlatlık kızlarını şehrin en korkulan adamına sunarak onunla bağ kurmaya çalıştığında, Zeynep'in dudakları soğuk bir tebessümle kıvrıldı. "Buna izin vermem." Arkasında efsanevi bir hacker, gölgelerdeki müttefikler ve onun için dünyayı yakmaya hazır bütün bir hapishane ile Zeynep, düşmanlarını dehşet verici bir hassasiyetle yok etti. Sonra zorba onu fark etti. "İlginçsin," dedi. "Benim kadınım ol, şehir senin olsun." Zeynep, etkilenmemiş bir şekilde kaşını kaldırdı. "Beni sahiplenmek mi istiyorsun? Önce benden sağ çık." Yüksek sosyete onların savaş alanına dönüştü. Güç ile arzu çarpıştı. Hırs, saplantı ile çatıştı. Bu acımasız hakimiyet ve baştan çıkarma oyununda, sadece biri önce diz çökecekti. Bir zamanlar cehennemde terk edilen kız, ateş ve intikamla taçlanarak küllerinden doğdu—Ve sonunda, şehirdeki en korkulan hükümdar bile, hem cehennemi hem de kendisini fetheden kadına imparatorluğunu sunarak eğilecekti.

Beş yıllık evlilikten sonra Nazlı, Yiğit'i ilk aşkıyla — asla unutamadığı kadınla — bir otele girerken yakaladı. O an her şeyi anladı — Yiğit onunla sırf gerçek aşkına benzediği için evlenmişti. Kırgın bir halde, onu boşanma kâğıtlarını imzalamaya ikna etti ve bir ay sonra, "Yiğit, ben bittim. İkiniz birbirinize zincirlenmiş kalın umarım," dedi. Gözleri kızarmış bir halde ona sarıldı. "Önce sen gelmiştin peşimden." Nazlı'nın şirketi kısa sürede halka arz aşamasına hızla ilerledi. Lansmanda Yiğit, onun başka bir adamın elini tuttuğunu izledi. Deneme kabininde onu sıkıştırdı, gözlerinde yanan yaşlarla. "O gerçekten bu kadar kusursuz mu? Nazlı, özür dilerim... benimle tekrar evlenir misin?"

Eski yalı alevlere teslim olduğunda, gri ve boğucu bir duman tabakasının içinde hayatta kalmaya çalışıyordum. Oksijenim tükenirken son bir umutla üç yıllık kocam Arslan'ı aradım. Ama telefonun ucunda lüks bir restoranın piyano sesleri ve o kadının, Leyla'nın tanıdık, şımarık sesi vardı. Arslan, can havliyle ettiğim yardım çığlığına sadece alaycı bir nefes vererek karşılık verdi. "İlgi çekmek için yangın yalanı uyduracak kadar düştün mü?" dedi kelimeleri yüzüme bir tokat gibi çarparak. "Bu çocukça oyunlarına ayıracak vaktim yok." Sonra telefonu yüzüme kapattı. Alevler odamı yutarken, ikinci katın balkonundan kendimi karanlık boşluğa bıraktım. Diz kapağım sivri bir taşa çarparak parçalandı. Ambulansta is ve kan içinde yatarken, telefonuma düşen o bildirim kemiklerimin kırılmasından daha çok canımı yaktı. Leyla, Arslan'ın özel yapım saatinin göründüğü masanın fotoğrafını paylaşıp altına yazmıştı: "Ne kadar geç olursa olsun, ben korktuğumda o hep gelir." Ben cehennemin ortasında "Nefes alamıyorum" diye yalvarırken, kocam başka bir kadının sahte korkularını yatıştırıyordu. Bana hep Koçak soyadı olmadan bir hiç olduğumu, kapıdan çıkarsam açlıktan sürüneceğimi söylemişti. Gözlerimdeki son umut kırıntısı da o an küle döndü ve yerini buz gibi bir kararlılığa bıraktı. Bana verdiği tüm o limitsiz kartları ve devasa pırlanta yüzüğü komodinin üzerine bıraktım. Ardından, yıllardır herkesten gizlediğim ünlü senarist "Puslu" kimliğimle kazandığım milyonları onun hesabına "konaklama bedeli" olarak gönderip, hiçbir şey talep etmediğim boşanma protokolünü imzaladım. O yalıdan sadece eski bir valizle çıktım. Şimdi sıra, o çok güvendikleri tahtlarını kendi ellerimle başlarına yıkmaya gelmişti.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Leyla Şahin, tüm ailesi tarafından akıl hastası ve aptal olarak görülen, üvey annesi ve kız kardeşi Serap'ın sürekli ezdiği bir kızdı. Yirmi yaşına bastığı gece, köhne odasında ucuz makyajını silerken, o donuk bakışlarının altından buz gibi bir zekâ ve güzellik ortaya çıktı. Üvey kız kardeşi Serap'ın, İstanbul'un en güçlü ailesi Demirörenler'in varisi Cihan ile yapacağı görkemli düğüne zorla götürüldü. Herkesin onu küçük düşürmesini beklediği o anda, nikâh memurunun sistemde gördüğü bir kayıt tüm hayatları altüst etti. Cihan Demirören, yıllar önce büyükbabasının yaptığı gizli bir sözleşme gereği, çoktan Leyla ile evliydi. Salondaki yüzlerce davetlinin şok bakışları arasında, Serap çığlıklar atarak yere yığıldı, annesi Selma Hanım ise Leyla'yı parçalamak ister gibi ona baktı. Cihan, bu beklenmedik eşine tiksinerek yaklaştı, gözlerindeki öldürme arzusunu saklamadan onu kolundan tutup malikânesine götürdü. Ama kimse Leyla'nın o çirkin gözlüklerinin ve korkak tavırlarının ardında dünyaca ünlü bir dâhiyi sakladığını bilmiyordu. Cihan onu bir düşman, bir casus olarak görüyor, en ufak bir sırrını yakalamak için her anını izliyordu. Gece yalıda, Leyla'nın yüzündeki makyajı zorla sildiğinde gördüğü nefes kesici güzellik karşısında donup kaldı. Ama bu kadının neden bu kadar yetenekli olduğunu, neden dövüş tekniklerini bildiğini hâlâ çözemiyordu. Leyla ise bu nefret dolu evlilikte hayatta kalmak için aptal rolüne devam ederken, bir yandan da yıllar önce ölen annesinin sırlarını araştırıyordu. Ta ki üvey annesinin onu zehirleyip başka adamlara teslim etmeye çalıştığı o geceye kadar. Karanlıkta gözlerini açtığında, artık kaçacak değil, saldıracaktı.

Üç yıllık evlilikleri boyunca, Kadın kocasına sadık bir eş olmuştu. Bir zamanlar sevgisinin ve ilgisinin kocanın kalbini yumuşatacağını düşünürdü, ama yanılmıştı. Sonunda, hayal kırıklığına daha fazla dayanamayarak evliliği bitirmeye karar verdi. Adam, karısının sadece sıkıcı ve donuk olduğunu düşünürdü. Bu yüzden, kadının Grubu'nun yıl dönümü partisinde herkesin önünde boşanma belgelerini önüne koyması şok ediciydi. Ne kadar utanç vericiydi! O andan sonra, herkes, hatta kadın bile, eskiden evli olan çiftin bir daha asla birbirlerini görmeyeceklerini düşündü. Yine yanılmıştı. Bir süre sonra, bir ödül töreninde kadın, en iyi senaryo ödülünü almak için sahneye çıktı. Ödülü ona takdim eden kişi, eski kocası. Ona ödülü uzatırken, aniden elini tuttu ve seyircinin önünde alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Seni daha önce değerlendirmediğim için üzgünüm. Bana bir şans daha verebilir misin?" Kadın ona kayıtsızca baktı. "Üzgünüm. Şu an tek ilgilendiğim şey işim." Adamın kalbi paramparça oldu. "Gerçekten sensiz yaşayamam." Ama eski karısı sadece uzaklaştı. Kariyerine odaklanması onun için daha iyi değil miydi? Erkekler sadece aklını karıştırırdı—özellikle de eski kocası.