Nora

Hükümet için üst düzey gizli bir görevi tamamlayıp eve döndüğümde, kızımın heyecanlı bir sesle aradığını duydum: "Anne! BM Sekreterliği'ne stajyer olarak kabul edildim!" Bunun için tam bir yıl boyunca çok çalıştım!" Hemen vize belgelerini hazırlamaya başlamış, bana ne yapması gerektiğini soran sesli mesajlar gönderiyordu. Ancak bir hafta sonra konum takibi üniversite yönetim binasında sabit kalmıştı. Gizlice kampüse gittiğimde onu acımasızca bağlanmış halde buldum. Saldırgan kadın küçümseyerek, "Sen kim oluyorsun da babamın bana ayarladığı BM pozisyonunu alıyorsun?" diye sordu. Ölümü mü arıyorsun?" Danışmanı ise yaltaklanarak, "onun babası ülkenin en zengini, annesi ise seçkin bir uzman," diye ekledi. O pozisyon onun için." Şaşkına dönmüştüm. BM Sekreterliği'ndeki pozisyon mu? Kızının kazanmak için çok çalıştığı pozisyondu bu. En iyi uzman ve en zengin adamdan bahsederken, açıkça beni ve aileme katılan kocamı kastediyorlardı. Hemen tanıdık bir numarayı aradım ve sordum, "Gayrimeşru bir kızınız olduğunu duydum. Doğru mu?"

"Paraya ihtiyacım var Jale. Annem hastanede." Yalvarışım, eski nişanlım Kerem Kaan'ın alaycı sırıtışıyla karşılandı. Sonra masanın üzerine kalın bir dosya fırlattı; ilişkimiz boyunca bana harcadığı her bir kuruşun dökümü. Sonra durum daha da kötüleşti. "Bir kutu tampon, 150 lira. Bir paket doğum kontrol hapı, 850 lira. Vakko'dan dantelli bir gecelik... 1300 lira." Bana 3.5 milyon lira borçlu olduğumu ilan etti. Yeğeninden olan alacağımı tahsil etmeye çalıştığım için cömertlik gösterip bu borcu 2.5 milyon liraya düşürdüğünü söyledi. Aşağılanmam, zengin arkadaşları için tam bir gösteriye dönüşmüştü. İçlerinden biri, "Yatakta çalışarak ödersin borcunu," diye laf attı. Kerem, çektiğim eziyetten zevk alarak başka bir seçenek sundu: Para karşılığında on şişe viski içecektim. Annemin ameliyatı için çaresizce kabul ettim. Elimde parayla hastaneye koştum, ama doktorun sözleriyle yıkıldım: "Bir saat önce Kerem Bey'den bir telefon aldık. Annenizin tüm yaşam destek ünitelerinin durdurulması talimatını verdi. Artık masrafları karşılayamayacağınızı söyledi." Dünyam başıma yıkıldı. Telefonda Kerem'e çığlık çığlığa bağırdım, "Bunu neden yaptın?" Zalim kahkahası kulaklarımda çınladı, "Çünkü Jale'yi rahatsız etmeye cüret ettin. Bu senin cezan, Hale. Onun canı senin yüzünden gitti." Annem artık yoktu. Neden bu kadar canavarca bir şey yaptığını anlayamıyordum. Neden son umudumu, son ailemi, aptalca bir intikam için elimden almıştı? Kaybedecek hiçbir şeyim kalmamıştı. Gölgesinden arınmış yeni bir hayat kurmaya kararlı bir şekilde, ulusal bir araştırma projesine katılma teklifini kabul ettim.

Elif Yılmaz, üç yıldır Cenk Atasoy ile nişanlıydı. Hayatını sessiz sedasız, Cenk'in ailesinin verdiği borcun gölgesi altında ayakta durmaya çalışan Adana'daki çiftliklerine adamıştı. Çoğu kişi onu sadece sessiz sakin bir taşra kızı olarak görürdü; tatlı, biraz da kendi halinde. Yargılayıcı gözlerden sakladığı varil yarışı tutkusundan kimsenin haberi yoktu. Sonra Cenk, İstanbul'dan döndü. Ama yalnız değildi. Yanında Şebnem vardı; şatafatlı, her festivalde boy gösteren tiplerden biri. Gelir gelmez varlığını herkese hissettirmişti. Cenk, nişanı zalimce attı. Elif'i ve onun "sakin çiftlik hayatını" küçümsedi. Kibirle, "Sen arena heyecanını, o adrenalini asla anlayamazsın," dedi. Hakaretin üstüne tüy dikercesine, Elif'in en değerli yadigârını, büyükannesinin gümüş mecidiye kolyesini Şebnem'e vermişti. Elif, Festival öncesi partide kolyeyi geri istediğinde, Şebnem alaycı bir sırıtışla ve Cenk'in zımni onayıyla kolyenin ipini kopardı. Değerli gümüş para, ezik ve kırık bir halde yere yuvarlandı. Cenk umursamazca, "Alt tarafı bir eşya, Elif," dedi. "Sana yenisini alırım." Elif'in ne kadar incindiğini, o yadigârın ne anlama geldiğini zerre kadar anlamamıştı. Herkesin önünde yaşanan bu aşağılanma ve bariz saygısızlık, Elif'in kalp kırıklığını daha önce hiç tatmadığı, için için yanan bir öfkeye dönüştürdü. Onu zayıf, kolayca yönetilebilen, acınacak bir vaka sanıyorlardı. Ama Cenk'in "adrenalin" hakkındaki küçümseyici sözleri bir teli titretmişti. Onlara gösterecekti. Gücünü ve kimliğini geri alacaktı. Bu gece, Çukurova Festivali'nin parlak ışıkları altında, Elif Yılmaz gizli yeteneğini ortaya çıkaracak ve sadık atı Tozan ile aslında ne kadar adrenaline sahip olduğunu kanıtlayacaktı.

[Sevimli Bebek + Gizli Kimlik + Güçlü kahraman ve kadın kahraman!] Caroline, Damian'ı beş yıl boyunca tüm kalbiyle sevdi. Kendini ona adadı ve onun uğruna alçakgönüllülükle yaşadı. Ancak çift bir krizle karşılaştığında, hamilelik haberinin evliliklerini düzelteceğini umdu, ama karşılığında sadece bir boşanma anlaşması aldı. Daha da kötüsü, doğum yapmak üzereyken birinin tuzağına düşmüş ve hayatı tehlikeye girmişti. Bu korkunç deneyimden kurtulmayı başardıktan sonra, adamla tüm bağlarını koparmaya kararlıydı. Beş yıl sonra, gururla, ünlü bir şirketin başkanı olarak yeniden ortaya çıktı. Eskiden ona zorbalık edenler şimdi yaptıklarının bedelini ödüyorlar. Geçmişin gerçekleri yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başladı... Caroline'ın yeni kazanılmış özgüveni karşısında büyülenen eski kocası, onunla tekrar bir araya gelmek istedi, ama Caroline onun ilgisine kayıtsız kaldı. Damian çaresizce yalvardı, "Tatlım, bebeğimizin her iki ebeveyne de ihtiyacı var. Lütfen benimle yeniden evlen!"

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Beş yıl önce Powell ailesi mahvoldu. Madeline ikiz erkek çocuklar doğurdu; birini çocuğun babasına bıraktı ve diğerini götürdü. Yıllar geçti. Madeline, internette herkesin konuştuğu isim olarak geri döndü. Ancak dönüşü başka birinin kulağına gitti. Adam, Madeline'in çenesini tutarak soğuk bir şekilde sırıttı, "Çekim yapmaya bu kadar can atıyorsun, neden birlikte bir şey çekmiyoruz?" Madeline'in gözleri büyüdü ve boğazı kurudu. Ertesi gün, adamın evinde tıpkı oğluna benzeyen küçük bir çocuk gördü. Madeline dayanamayarak çocuğa sıkıca sarıldı. Hatta çocuğun tombul yanağını öptü. Ne var ki, çocuk mutlu olmadı. Ciddi bir ifade takınarak onu azarladı, "Kendine dikkat et!" Madeline sinirlendi. O adam oğlunu nasıl bu kadar mesafeli bir hale getirmişti?

Zeynep, kendisini en çok sevmesi gerekenler tarafından ihanete uğradı. Kendi anne babası, sevgili evlatlık kızlarını hak ettiği cezadan kurtarmak için Zeynep'i adeta cehenneme gönderdi—hayatta kalmanın acımasızlık gerektirdiği, zayıflığın ölüm anlamına geldiği kötü şöhretli bir hapishaneye. Dört yıl sonra, o demir kapılardan içeri giren kız artık yoktu. Çıktığında ruhuna kazınmış tek ve sarsılmaz bir kural vardı: Her ihanetin bedeli on katıyla ödenecekti. Özgürlüğüne kavuştuğu gün, dünya titredi. Yol boyu lüks arabalar sıralandı. Sadık takipçilerden oluşan bir lejyon, onun muzaffer dönüşünü bekliyordu. Babası, sessizliğini parayla susturmaya çalıştı. Ama para, uzun zaman önce onun üzerindeki etkisini yitirmişti. Evlatlık kız kardeşi, tatlı sözler ve sahte nezaketin arkasına saklanıyordu. Ama boş gülümsemeler artık onu kandıramıyordu. Bir zamanlar elinden alınan her şey, parça parça geri alınacaktı. Ailesi, evlatlık kızlarını şehrin en korkulan adamına sunarak onunla bağ kurmaya çalıştığında, Zeynep'in dudakları soğuk bir tebessümle kıvrıldı. "Buna izin vermem." Arkasında efsanevi bir hacker, gölgelerdeki müttefikler ve onun için dünyayı yakmaya hazır bütün bir hapishane ile Zeynep, düşmanlarını dehşet verici bir hassasiyetle yok etti. Sonra zorba onu fark etti. "İlginçsin," dedi. "Benim kadınım ol, şehir senin olsun." Zeynep, etkilenmemiş bir şekilde kaşını kaldırdı. "Beni sahiplenmek mi istiyorsun? Önce benden sağ çık." Yüksek sosyete onların savaş alanına dönüştü. Güç ile arzu çarpıştı. Hırs, saplantı ile çatıştı. Bu acımasız hakimiyet ve baştan çıkarma oyununda, sadece biri önce diz çökecekti. Bir zamanlar cehennemde terk edilen kız, ateş ve intikamla taçlanarak küllerinden doğdu—Ve sonunda, şehirdeki en korkulan hükümdar bile, hem cehennemi hem de kendisini fetheden kadına imparatorluğunu sunarak eğilecekti.

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Beş yıllık evlilikten sonra Nazlı, Yiğit'i ilk aşkıyla — asla unutamadığı kadınla — bir otele girerken yakaladı. O an her şeyi anladı — Yiğit onunla sırf gerçek aşkına benzediği için evlenmişti. Kırgın bir halde, onu boşanma kâğıtlarını imzalamaya ikna etti ve bir ay sonra, "Yiğit, ben bittim. İkiniz birbirinize zincirlenmiş kalın umarım," dedi. Gözleri kızarmış bir halde ona sarıldı. "Önce sen gelmiştin peşimden." Nazlı'nın şirketi kısa sürede halka arz aşamasına hızla ilerledi. Lansmanda Yiğit, onun başka bir adamın elini tuttuğunu izledi. Deneme kabininde onu sıkıştırdı, gözlerinde yanan yaşlarla. "O gerçekten bu kadar kusursuz mu? Nazlı, özür dilerim... benimle tekrar evlenir misin?"

Eski yalı alevlere teslim olduğunda, gri ve boğucu bir duman tabakasının içinde hayatta kalmaya çalışıyordum. Oksijenim tükenirken son bir umutla üç yıllık kocam Arslan'ı aradım. Ama telefonun ucunda lüks bir restoranın piyano sesleri ve o kadının, Leyla'nın tanıdık, şımarık sesi vardı. Arslan, can havliyle ettiğim yardım çığlığına sadece alaycı bir nefes vererek karşılık verdi. "İlgi çekmek için yangın yalanı uyduracak kadar düştün mü?" dedi kelimeleri yüzüme bir tokat gibi çarparak. "Bu çocukça oyunlarına ayıracak vaktim yok." Sonra telefonu yüzüme kapattı. Alevler odamı yutarken, ikinci katın balkonundan kendimi karanlık boşluğa bıraktım. Diz kapağım sivri bir taşa çarparak parçalandı. Ambulansta is ve kan içinde yatarken, telefonuma düşen o bildirim kemiklerimin kırılmasından daha çok canımı yaktı. Leyla, Arslan'ın özel yapım saatinin göründüğü masanın fotoğrafını paylaşıp altına yazmıştı: "Ne kadar geç olursa olsun, ben korktuğumda o hep gelir." Ben cehennemin ortasında "Nefes alamıyorum" diye yalvarırken, kocam başka bir kadının sahte korkularını yatıştırıyordu. Bana hep Koçak soyadı olmadan bir hiç olduğumu, kapıdan çıkarsam açlıktan sürüneceğimi söylemişti. Gözlerimdeki son umut kırıntısı da o an küle döndü ve yerini buz gibi bir kararlılığa bıraktı. Bana verdiği tüm o limitsiz kartları ve devasa pırlanta yüzüğü komodinin üzerine bıraktım. Ardından, yıllardır herkesten gizlediğim ünlü senarist "Puslu" kimliğimle kazandığım milyonları onun hesabına "konaklama bedeli" olarak gönderip, hiçbir şey talep etmediğim boşanma protokolünü imzaladım. O yalıdan sadece eski bir valizle çıktım. Şimdi sıra, o çok güvendikleri tahtlarını kendi ellerimle başlarına yıkmaya gelmişti.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Leyla Şahin, tüm ailesi tarafından akıl hastası ve aptal olarak görülen, üvey annesi ve kız kardeşi Serap'ın sürekli ezdiği bir kızdı. Yirmi yaşına bastığı gece, köhne odasında ucuz makyajını silerken, o donuk bakışlarının altından buz gibi bir zekâ ve güzellik ortaya çıktı. Üvey kız kardeşi Serap'ın, İstanbul'un en güçlü ailesi Demirörenler'in varisi Cihan ile yapacağı görkemli düğüne zorla götürüldü. Herkesin onu küçük düşürmesini beklediği o anda, nikâh memurunun sistemde gördüğü bir kayıt tüm hayatları altüst etti. Cihan Demirören, yıllar önce büyükbabasının yaptığı gizli bir sözleşme gereği, çoktan Leyla ile evliydi. Salondaki yüzlerce davetlinin şok bakışları arasında, Serap çığlıklar atarak yere yığıldı, annesi Selma Hanım ise Leyla'yı parçalamak ister gibi ona baktı. Cihan, bu beklenmedik eşine tiksinerek yaklaştı, gözlerindeki öldürme arzusunu saklamadan onu kolundan tutup malikânesine götürdü. Ama kimse Leyla'nın o çirkin gözlüklerinin ve korkak tavırlarının ardında dünyaca ünlü bir dâhiyi sakladığını bilmiyordu. Cihan onu bir düşman, bir casus olarak görüyor, en ufak bir sırrını yakalamak için her anını izliyordu. Gece yalıda, Leyla'nın yüzündeki makyajı zorla sildiğinde gördüğü nefes kesici güzellik karşısında donup kaldı. Ama bu kadının neden bu kadar yetenekli olduğunu, neden dövüş tekniklerini bildiğini hâlâ çözemiyordu. Leyla ise bu nefret dolu evlilikte hayatta kalmak için aptal rolüne devam ederken, bir yandan da yıllar önce ölen annesinin sırlarını araştırıyordu. Ta ki üvey annesinin onu zehirleyip başka adamlara teslim etmeye çalıştığı o geceye kadar. Karanlıkta gözlerini açtığında, artık kaçacak değil, saldıracaktı.

Üç yıllık evlilikleri boyunca, Kadın kocasına sadık bir eş olmuştu. Bir zamanlar sevgisinin ve ilgisinin kocanın kalbini yumuşatacağını düşünürdü, ama yanılmıştı. Sonunda, hayal kırıklığına daha fazla dayanamayarak evliliği bitirmeye karar verdi. Adam, karısının sadece sıkıcı ve donuk olduğunu düşünürdü. Bu yüzden, kadının Grubu'nun yıl dönümü partisinde herkesin önünde boşanma belgelerini önüne koyması şok ediciydi. Ne kadar utanç vericiydi! O andan sonra, herkes, hatta kadın bile, eskiden evli olan çiftin bir daha asla birbirlerini görmeyeceklerini düşündü. Yine yanılmıştı. Bir süre sonra, bir ödül töreninde kadın, en iyi senaryo ödülünü almak için sahneye çıktı. Ödülü ona takdim eden kişi, eski kocası. Ona ödülü uzatırken, aniden elini tuttu ve seyircinin önünde alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Seni daha önce değerlendirmediğim için üzgünüm. Bana bir şans daha verebilir misin?" Kadın ona kayıtsızca baktı. "Üzgünüm. Şu an tek ilgilendiğim şey işim." Adamın kalbi paramparça oldu. "Gerçekten sensiz yaşayamam." Ama eski karısı sadece uzaklaştı. Kariyerine odaklanması onun için daha iyi değil miydi? Erkekler sadece aklını karıştırırdı—özellikle de eski kocası.