Isa Peacock

Kadın, bir yabancıyla geçirdiği bir gecenin ardından beklenmedik bir şekilde hamile kaldı. Bu yetmezmiş gibi, yaptığı bir anlaşma nedeniyle, çocukluğundan beri nişanlı olduğu adamla evlenmek zorunda kaldı. Evlilikleri sadece bir anlaşma olacaktı. Ancak kaderin bir oyunu olarak, o yavaş yavaş bu adama aşık oldu. Doğum tarihi yaklaşırken, adam ona boşanma evraklarını verdi, bu da kadının kalbini kırdı ve ondan vazgeçmesine neden oldu. Beklenmedik bir şekilde, yolları kaderin cilvesiyle tekrar kesişti. Adam, onu her zaman sevdiğini itiraf etti. Soru şu ki, kadın onunla yeniden bir araya gelmeyi kabul edecek mi?

On yıl boyunca kocam Demir'e her şeyimi verdim. O yüksek lisansını yapabilsin diye üç işte birden çalıştım, kendi şirketini kurması için ninemin yadigârı madalyonu sattım. Şimdi, şirketinin halka arzının arifesinde, on yedinci kez boşanma belgelerini imzalamam için beni zorluyordu ve buna "geçici bir iş hamlesi" diyordu. Sonra onu televizyonda gördüm, kolu başka bir kadının, baş yatırımcısı Arzu Kaya'nın beline dolanmıştı. Ona hayatının aşkı diyor, "kimse ona inanmazken inandığı için" teşekkür ediyor, tek bir cümleyle benim tüm varlığımı siliyordu. Zalimliği bununla da kalmadı. Korumaları beni bir alışveriş merkezinde bayıltana kadar dövdükten sonra beni tanımadığını iddia etti. Benim boğucu klostrofobimden tamamen haberdar olmasına rağmen beni karanlık bir bodruma kilitledi, tek başıma panik atak geçirmeme göz yumdu. Ama son darbe bir kaçırılma sırasında geldi. Saldırgan ona ikimizden sadece birini, beni ya da Arzu'yu kurtarabileceğini söylediğinde, Demir bir an bile tereddüt etmedi. Onu seçti. Değerli anlaşmasını kurtarırken, işkence görmem için beni bir sandalyeye bağlı halde bıraktı. İkinci kez bir hastane yatağında, kırılmış ve terk edilmiş halde yatarken, beş yıldır yapmadığım o aramayı nihayet yaptım. "Elçin Teyze," diye hıçkırdım, "yanına gelebilir miyim?" İstanbul'un en korkulan avukatından gelen cevap anında oldu. "Elbette, canım. Özel jetim beklemede. Ve Asya? Her ne olduysa, halledeceğiz."

Kocam Arslan, tüm dünyanın bana hayranlıkla bakan o adam, aslında acılarımın sanatçısıydı. Beni tam doksan beş kez cezalandırmıştı ve bu, doksan altıncısıydı. Sonra telefonum titredi. Üvey kardeşim Jale'den bir mesaj gelmişti: Mükemmel manikürlü elinde tuttuğu şampanya kadehinin fotoğrafı. Altında ise şu not vardı: "Yeni bir zaferi kutlarken. Gördün mü, beni daha çok seviyor işte." Hemen ardından Arslan'dan ikinci bir mesaj geldi: "Aşkım, dinleniyor musun? Doktoru çağırdım, gelip bakacak. Böyle olmak zorunda kaldığı için çok üzgünüm ama artık bir ders alman gerekiyor. Birazdan yanında olacağım, seninle ilgileneceğim." Tetiği çekenin her zaman Jale olduğunu biliyordum ama mekanizmayı bir türlü çözemiyordum. Bunun sadece Arslan'ın Jale'nin yalanlarıyla ateşlenen kendine özgü zalimliği olduğunu sanıyordum. Ama sonra Arslan'ın bir ses kaydını buldum. Sakin sesi, sessiz odayı doldurdu: "...doksan altıncı numara. Kırık bir el. Bu seferlik Jale'yi yatıştırmaya yeterli olmalı. Ama borcumu ödemek zorundayım. On beş yıl önce Jale hayatımı kurtardı. O kaçırılma olayından sonra yanan arabadan beni o çıkardı. O gün ona yemin ettim, onu her şeyden ve herkesten koruyacağım diye. Kendi karımdan bile." Zihnim bomboş oldu. Kaçırılma. Yanan araba. On beş yıl önce. Orada olan bendim. Patlamadan saniyeler önce arka koltuktan dehşet içinde ağlayan o çocuğu çıkaran kız bendim. Adı Arslan'dı. Bana "küçük yıldızım" demişti. Ama polisle geri döndüğümde, orada başka bir kız vardı; ağlayarak Arslan'ın elini tutuyordu. Bu Jale'ydi. Bilmiyordu. Tüm o sapkın adalet sistemini koskoca bir yalan üzerine kurmuştu. Jale hayat kurtaran kahramanlığımı çalmış, bedelini ise ben ödüyordum. Vücudumdaki her bir hücre tek bir kelime haykırıyordu: Kaç.

On yıl boyunca Aras Soykan benim dünyamdı. Sessiz bir tasarımcı olan beni buldu ve hayal bile edilemeyecek ayrıcalıklarla dolu bir hayata yükseltti. Beni o kadar şiddetli bir aşkla sarmaladı ki, kendimi bir peri masalının içindeymişim gibi hissettim. Sonra Ceyda Bilgin ortaya çıktı ve o adam yok oldu. Yerini, hakkında hiçbir şey bilmediği bebeğimizi kaybettikten sonra karların içinde kanlar içinde kalışımı izleyen zalim bir CEO aldı. Bana yüz karası olduğumu söyledi, hastane yatağında kırık dökük yatarken ondan özür dilememi istedi. Sonra o ve annesi ölmekte olan kardeşimi tehdit ederken, sadece durup izledi. Bir zamanlar güneşim, ayım ve yıldızlarım olan o aşk, o gün öldü ve geriye sadece küller kaldı. Ama o sessiz, ıssız odada, içimde buz gibi bir kararlılık sertleşti: Eski Elara'nın yıkıntılarından yeni bir Elara doğacak, onun altın kafesinden kurtulacak ve hayatını geri alacaktı.

Düğün gecemde, yeni kocam Can, sızana kadar içmişti. Yirmi yıllık en yakın arkadaşım Ceren, bana pratik tavsiyelerle dolu bir mesaj attı: Ona ballı su ver ve uyumasına izin ver. Ama tam o sakinleştiğinde, beni kendine çekti, sıcak nefesi boynumdaydı. "Seni çok, çok seviyorum Ceren," diye fısıldadı. Sonra onu gördüm. Daha önce hiç görmediğim bir dövme, tam kalbinin üzerinde, tek bir 'C' harfi. Ertesi sabah, doğum günümde, Ceren elinde bir pastayla geldi, gülümsemesi zehir kadar tatlıydı. Bir lokma aldıktan sonra boğazım kapanmaya başladı. Fıstık. Benim ölümcül derecede alerjim olduğunu biliyordu. Ben nefes almak için çırpınırken, Can'ın ilk tepkisi bana yardım etmek değil, onu savunmak oldu. Aramızda durdu, yüzü öfkeyle kasılmıştı. "Senin onunla derdin ne?" diye bağırdı, karısının gözlerinin önünde boğulduğunu görmezden gelerek. EpiPen'ime uzanmaya çalışarak sendeledim ama kolumu yakalayıp beni geri çekti. "Hemen şimdi Ceren'den özür dileyeceksin!" Son gücümle yüzüne bir tokat attım. "Hamileyim," diye hırladım. "Ve nefes alamıyorum."

Kocamı, ölen kardeşinin hamile metresinin ayaklarına masaj yaparken gördüğüm o an, evliliğimin tabutuna son çivinin çakıldığını biliyordum. Sözde “ailevi bir görev” kisvesi altında o kadını evimize taşımış, yeminlerimizi hiçe sayarak onun rahatını benimkinin önüne koyuşunu izlemeye beni mecbur bırakmıştı. Son ihanet ise, annemin paha biçilmez kolyesini çalıp kasten kırmasıyla geldi. Bu saygısızlığı için ona tokat attığımda, kocam onu savunmak için benim yüzüme bir tokat patlattı. Başka bir Ağa'nın kızına el kaldırarak kutsal bir onur kuralını çiğnemişti. Bu bir savaş ilanıydı. Gözlerinin içine baktım ve annemin mezarı üzerine yemin ettim ki, tüm ailesinden kanlı bir intikam alacaktım. Sonra babama tek bir telefon açtım ve kocamın imparatorluğunun yıkılışı başladı.

Üç yıl önce Demir ailesi, Cem Demir’in sevdiği kadınla evlenme kararına şiddetle karşı çıktı ve ona gelin olarak Sibel Yılmaz'ı seçti. Cem onu sevmiyordu. Aslında, ondan nefret ediyordu. Evliliklerinin üzerinden çok geçmeden, Sibel rüyalarındaki üniversiteden davet aldı ve bu fırsatı hemen değerlendirdi. Üç yıl sonra, Cem’in sevdiği kadın amansız bir hastalığa yakalandı. Onun bu son arzusunu yerine getirebilmek için Sibel’i geri çağırdı ve önüne bir boşanma anlaşması koydu. Cem’in bu ani ve acımasız kararı Sibel’in kalbini derinden yaraladı. Yine de, onu özgür bırakmayı seçti ve boşanma belgelerini imzalayacağını söyledi. Ancak Cem, süreci kasıtlı olarak uzatıyor gibiydi. Bu durum Sibel’i şaşkınlık ve hayal kırıklığının ötesinde, derin bir bezginliğe sürüklüyordu. Artık Sibel, Cem’in bu kararsızlığının yarattığı belirsizlik tuzağına sıkışmıştı. Sibel onun bu tutarsız dünyasından kurtulup özgürlüğüne kavuşabilecek miydi? Yoksa Cem, nihayet aklı başına gelip kalbinin sesini dinleyecek mi?

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Derya, kocasını adeta taparcasına sevmişti. Ta ki, onun ölen annesinden kalan her şeyi nasıl yağmaladığını ve tüm ilgisini başka bir kadına nasıl adadığını gözleriyle görene kadar. Üç ıstırap dolu yılın sonunda, kocası onu bir kenara atıp gitti. Derya paramparça bir haldeyken, bir zamanlar kendisinin ihanet ettiği Kerem çıkageldi ve onu bu enkazın ortasından söküp aldı. Artık bir tekerlekli sandalyede oturuyordu, bakışları ise çelik gibi soğuk ve keskindi. Derya bir anlaşma önerdi: Onun bacaklarını iyileştirecekti, karşılığında Kerem eski kocasını yerle bir etmesine yardım edecekti. Kerem önce küçümseyerek güldü, ardından anlaşmayı imzaladı. Acımasız ittifakları ilerledikçe, Kerem onun gizli kimliklerini keşfetti: Şifa dağıtan bir doktor, sızılamaz bir hacker, tutkulu bir piyanist… Ve Derya’nın çoktandır hissizleşmiş kalbi, yeniden çarpmaya başladı. Ancak, yalvaran eski eşi geri döndü. "Derya, sen benim karımdın! Başka biriyle nasıl evlenirsin? Geri dön!"

On yaşından beri Ceren, Levent'in yanında olmuş, onun bir çocukluktan saygın bir CEO'ya dönüşümüne tanıklık etmişti. Ancak iki yıllık evliliklerinden sonra, onu evde görmek neredeyse imkânsız hale gelmişti. Zengin çevrelerde dolaşan dedikodulara göre, Levent ondan tiksiniyordu. Hatta onun "gerçek aşkı" bile Ceren'in umutlarıyla alay ediyor, Levent'in yakın çevresi ise ona açıkça hor görüyle bakıyordu. İnsanlar, onun on yıllık sadakatini ve sessizce katlandığı her şeyi çoktan unutmuştu. Ceren, eski anılara tutunmaya çalışıyor ama her seferinde daha fazla yıpranıyor ve çevresinde bir acınası figüre dönüşüyordu. Herkes onun nihayet "kurtulduğunu" sandığı bir gün, Levent beklenmedik bir şekilde diz çöktü ve yalvaran bir sesle, "Ceren, aşık olduğum tek insan sensin," dedi. Ancak Ceren, boşanma belgelerini masada bırakıp hiç tereddüt etmeden arkasını döndü.

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Düğünlerinden bu yana beş yıl boyunca kocası tarafından görmezden gelinen dilsiz Kallie, aynı zamanda zalim kayınvalidesi yüzünden hamileliğini kaybetmenin acısını yaşamıştır. Boşanmanın ardından eski kocasının çok sevdiği kadınla nişanlandığını öğrendi. Hafif yuvarlak karnını tutunca, onun kendisine aslında hiç değer vermediğini anladı. Kararlı bir şekilde onu geride bıraktı ve bir yabancı gibi davrandı. Ancak o gittikten sonra, kocası onu bulmak için her yerde aradı. Yolları bir kez daha kesiştiğinde Kallie yeni bir mutluluk bulmuştu bile. İlk kez, kocası alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Ne olur beni yalnız bırakma..." Ama Kallie'nin cevabı net ve kararlıydı, kalan tüm bağları kopararak. "Çek git!"

Ayla bir zamanlar Umut'un bağlılığını tatmıştı, ancak onun gizli zalimliği derin yaralar açtı. Ayla, düğün fotoğraflarını onun gözü önünde ateşe verirken, o metresine flörtöz mesajlar gönderiyordu. Kalbi sıkışıyor ve gözleri öfkeyle yanıyorken, Ayla sert bir tokat attı. Sonra kimliğini sildi, gizli bir araştırma projesine katıldı, iz bırakmadan kayboldu ve ona gizli bir sürpriz bıraktı. Fırlatma gününde ortadan kayboldu; aynı sabah Umut'un imparatorluğu çöktü. Bulabildiği tek şey onun ölüm belgesiydi ve Umut yıkıldı. Yeniden karşılaştıklarında, bir galada Ayla, güçlü bir iş insanının yanında dikkat çekiyordu. Umut yalvardı. Ayla alaycı bir gülümsemeyle, "Senin kalibrenin çok üstündeyim, tatlım," dedi.

İki yıllık evliliğin ardından Esra nihayet hamile kalmıştı. Umut ve sevinçle doluyken, Resul'ün boşanma talebiyle sarsıldı. Hayatını kaybetmek üzereyken, kanlar içinde yatan Esra, Resul'ü arayarak kendisini ve bebeğini kurtarmasını yalvardı. Ancak çağrılarına cevap vermedi. Bu ihanetin acısıyla ülkeyi terk etti. Zaman geçti ve Esra ikinci kez evlenmek üzereydi. Resul çılgına dönmüş bir halde ortaya çıktı ve diz çöktü: "Benim çocuğumu doğurduktan sonra başkasıyla nasıl evlenmeye cesaret edersin?"