Irina Barone

Adam, kadından her zaman tiksinti duyuyordu. Kadın ne yaparsa yapsın, onun gözünde hiçbir zaman yeterli olmuyordu. Kadının sevgisini kazanmak için her şeyi yapmasına rağmen, adam üç yıl boyunca onun çabalarını asla takdir etmedi. Kadın adeta bir cehennem yaşadı. Ondan ayrılmaya karar verdiğinde, kendini yeniden doğmuş gibi hissetti. Artık erkeklerden uzak durmaya ve kariyerine odaklanmaya karar vermişti. Adam ise onun acı çekip kendisine geri döneceğini sanıyordu. Ancak en büyük şoku, kadının kendi şirketinin rakibi olan firmanın CEO'su olarak karşısına çıkmasıyla yaşadı. Kiminle evli olduğunu nasıl anlamamıştı? Adam, kadının birçok gizli kimliği olduğunu öğrendiğinde şok oldu. Hepsi bir arada, saygın bir avukat, bir dahi hacker ve sektöre yön veren bir tasarımcıydı! Her şeyden öte, adam kendini aldatılmış hissetti. Bir gün onu köşeye sıkıştırdı ve, "Sen nesin be?" diye bağırdı. "Benden neleri sakladın?" Kadın soğuk bir ifadeyle, "Böyle bir soruyu sormaya nasıl cüret edersin?" diye karşılık verdi. "Seni tanımıyorum, hatırlasana?" Kadın geri bağırdı ve yanından geçti. Kadın, bu cevabından sonra adamın utanç içinde kaybolup gideceğini düşünmüştü. Ama büyük bir sürpriz onu bekliyordu. Bir şekilde, adam ona delicesine âşık olmuştu. Onu geri kazanmak için her yolu denemeye hazırdı. "Tekrar evlenelim. Seni seviyorum," diye tutkuyla ilan etti. Kadın ellerini beline koyarak, "Ah, canım," diye cevap verdi. Üzgünüm, bu mümkün değil." "Ama sen benim için tek kişisin. Sensiz yaşayamam. Geçmişte yaptıklarımdan dolayı özür dilerim." Kadın içten bir kahkaha attı ve ona baktı. Dişlerini sıkarak her kelimeyi net bir şekilde söyledi: "Şimdi özür dilemek için çok geç." Hiç var olmamış bir aşk, yeniden inşa edilebilir mi?

Kaderimin bana yazdığı eşim, Alfa Aras, aşkımızı Ay Tanrıçası'nın kutsadığı bir masal olarak adlandırırdı. Ama masallar yalandır. Onun masalının, herkesin önünde "kraliçem" diye seslendiği hamile bir metresi olduğunu keşfettim. O kadın, Aras'ın bana verdiği kutsal Eşleşme kolyesini takarak bana selfieler gönderirken, sürümüz fısıltıyla benim sadece "soy sorunu" olduğumu, gerçek varis doğduktan sonra halledileceğimi konuşuyordu. Bu yüzden evlilik yıldönümümüzde ona bir hediye verdim. İçinde boşanma belgeleri ve resmi Reddedişim vardı. Sonra da ortadan kayboldum.

Beş yıl boyunca Asya Koçoğlu'ydum. Kayıp varis, tarım imparatorluğunun yıllar sonra bulunan kızı. Beni el üstünde tutan annemle babama ve mükemmel kocam Kerem'e kavuşmuştum. Onlar benim her şeyimdi, hayatım boyunca hasretini çektiğim ailemdi. Ama hepsi koskoca bir yalandı. Yanlış bir yola sapmam, beni gizli bir çiftliğe götürdü. Orada kocamı, küçük bir çocukla ve Pelin'le oynarken buldum. Pelin, bana bir araba kazasında öldüğünü söyledikleri evlatlık kızlarıydı. Annemle babam da bu işin içindeydi. Onların bu gizli hayatını ve "gerçek" torunlarını finanse ediyorlardı. Sadece gizli bir aileyi saklamakla kalmıyor, aynı zamanda benden kurtulmanın planlarını yapıyorlardı. Kerem'in bilgisayarındaki bir ses kaydı, planlarını ortaya çıkardı: Eğer şirket için sorun çıkarırsam, bana sakinleştiriciler verip akli dengemin bozuk olduğuna dair rapor aldıracaklardı. Kurtuluşum sandığım aşk, meğer benim kafesimmiş. Onların sevgisine inanan o saf kız o gün öldü. Yerini soğuk, hesaplı bir öfke aldı. Birkaç gece sonraki aile yemeğinde, annem bir kadeh şarabı bana doğru uzattı. "Çok solgun görünüyorsun canım," dedi. "İç bunu. Rahatlamana yardımcı olur." Bunun, planlarının ilk adımı olduğunu biliyordum. Şarapta ilaç vardı. Gülümsedim, gözlerinin içine baktım ve kadehin tamamını tek bir uzun yudumda içtim. Onların oyunu bitmişti. Benim oyunum ise daha yeni başlıyordu.

Lanetli bir uykuda beş yıl boyunca hapis kaldıktan sonra nihayet uyandım. Yaptığım ilk şey, ruh eşim, Alfam Kağan'ın kokusunu takip etmek oldu. Onu ofisinde, zar zor tanıdığım silik bir Omega olan başka bir kadını öperken buldum. Bana o kadının hiçbir anlam ifade etmediğini, sadece yasıyla başa çıkmasına yardım ettiğini söyledi. Bir aptal gibi ona inandım. Ama sürünün Arşiv Salonu'na gittiğimde, yaşlı kurt bana üç yıl önce resmen ölü ilan edildiğimi söyledi. Dilekçe kendi annemle babam tarafından imzalanmış ve Kağan tarafından yürürlüğe konmuştu. O, çoktan yeni bir Luna seçmişti: o kadını. Kendi oğlum bana ölü kalmam gerektiğini söyledi. Diğer kadının daha iyi olduğunu ve onun annesi olması gerektiğini söyledi. Sonra, yerimi alan kadın beni bir uçurumdan azgın bir nehre iterek öldürmeye çalıştı. Kağan suya daldı, uzattığım elimin yanından yüzerek geçti ve onu kurtardı. Bir hastane yatağında felçli yatarken, Kağan'ın Alfa Emri'ni kullanarak onun hayatını kurtarmak için kan nakli emri vermesini dinlemek zorunda kaldım. Donörün kim olduğunu sormadı bile. Sadece seçtiği eşini kurtarmak için benim hayatımın boşaltılmasını talep etti. Hayatım damarlarımdan çekilirken, tüm ailemi - ruh eşimi, annemi babamı, oğlumu - onun yatağının etrafında toplanmış, kusursuz bir mutluluk tablosu çizerken gördüm. İşte o an nihayet anladım. Uyanmak bir hataydı. Tek çıkış yolum ortadan kaybolmak ve olmak üzere olduğum bu hayaleti asla bulamamaları için dua etmekti.

Beş yıllık sadakatin ardından Mina, düğün günü terk edilmenin acısını yaşadı; Kaan'ın gerçek aşkına doğru koştuğunu gözleriyle gördü. Onun buz gibi kalbini asla ısıtamayacağını anlayan Mina, artık yeni bir başlangıç için geride bıraktı her şeyi. İçkiyle geçen bir gecenin ardından uyandığında, kendini asla yan yana gelmemesi gereken biriyle buldu: Ağabeyinin baş düşmanı Mert! Kaçmaya çalışırken, Mert onu yakaladı ve kulağına fısıldadı: "Bütün gece beni öptün. Gitmek diye bir seçeneğin yok." Dünya Mert'i soğuk ve ulaşılmaz biri olarak görüyordu. Oysa Mina söz konusu olduğunda, onun her arzusunu yerine getiriyor, her dediğini yapıyordu. Hatta ona koca bir köy satın almıştı. Bir gün onu kendine çekip sarılırken, sesi alçak, derin ve baştan çıkarıcıydı. Sabahlığı aralanmış, kaslı karnı ortaya çıkmıştı. "Dokunmak ister misin?"

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Kadın, kız kardeşinin yerine geçti ve ailenin varisi olma statüsünü kaybetmiş olan engelli adam ile nişanlandı. Başlangıçta sadece görünürde bir evlilikten ibaretti birliktelikleri. Ancak, kadın hakkında yavaş yavaş ortaya çıkan şeyler işleri değiştirdi. Meğer o uzman bir bilgisayar korsanı, gizemli bir besteci ve uluslararası ünlü bir taş oymacısının tek varisiymiş... Onun hakkında ne kadar çok şey ortaya çıkarsa, adam o kadar rahat edemiyordu. Ünlü bir sanatçı, ödüllü bir oyuncu, varlıklı bir ailenin mirasçısı—o kadar mükemmel erkek kadın'ın peşinden koşuyordu ki. Adam ne yapmalıydı?

Leyla Şahin, tüm ailesi tarafından akıl hastası ve aptal olarak görülen, üvey annesi ve kız kardeşi Serap'ın sürekli ezdiği bir kızdı. Yirmi yaşına bastığı gece, köhne odasında ucuz makyajını silerken, o donuk bakışlarının altından buz gibi bir zekâ ve güzellik ortaya çıktı. Üvey kız kardeşi Serap'ın, İstanbul'un en güçlü ailesi Demirörenler'in varisi Cihan ile yapacağı görkemli düğüne zorla götürüldü. Herkesin onu küçük düşürmesini beklediği o anda, nikâh memurunun sistemde gördüğü bir kayıt tüm hayatları altüst etti. Cihan Demirören, yıllar önce büyükbabasının yaptığı gizli bir sözleşme gereği, çoktan Leyla ile evliydi. Salondaki yüzlerce davetlinin şok bakışları arasında, Serap çığlıklar atarak yere yığıldı, annesi Selma Hanım ise Leyla'yı parçalamak ister gibi ona baktı. Cihan, bu beklenmedik eşine tiksinerek yaklaştı, gözlerindeki öldürme arzusunu saklamadan onu kolundan tutup malikânesine götürdü. Ama kimse Leyla'nın o çirkin gözlüklerinin ve korkak tavırlarının ardında dünyaca ünlü bir dâhiyi sakladığını bilmiyordu. Cihan onu bir düşman, bir casus olarak görüyor, en ufak bir sırrını yakalamak için her anını izliyordu. Gece yalıda, Leyla'nın yüzündeki makyajı zorla sildiğinde gördüğü nefes kesici güzellik karşısında donup kaldı. Ama bu kadının neden bu kadar yetenekli olduğunu, neden dövüş tekniklerini bildiğini hâlâ çözemiyordu. Leyla ise bu nefret dolu evlilikte hayatta kalmak için aptal rolüne devam ederken, bir yandan da yıllar önce ölen annesinin sırlarını araştırıyordu. Ta ki üvey annesinin onu zehirleyip başka adamlara teslim etmeye çalıştığı o geceye kadar. Karanlıkta gözlerini açtığında, artık kaçacak değil, saldıracaktı.

Aşk güzel bir şeydir derler, ama bu tam olarak doğru değildi. İyi hayatının neden birdenbire bu kadar berbat hale geldiğini anlayamayan Gianna için öyle değildi. Kürtaj olduktan sonra şekli bozuldu. Kariyeri ve itibarı bu yüzden yerle bir olmuştu. Gianna'nın mükemmel hayatı, Elliot ile tanıştıktan sonra kötüye gitmeye başladı. O şeytan oğlu şeytan bir anda ortaya çıktı ve onun ayaklarını yerden kesti. Çok geçmeden kalbini paramparça etti. Hayatı altüst olmuştu, ama o kayıplara karışmıştı. Aşk kesinlikle Gianna için değildi!

Üç yıllık evlilikleri boyunca, Kadın kocasına sadık bir eş olmuştu. Bir zamanlar sevgisinin ve ilgisinin kocanın kalbini yumuşatacağını düşünürdü, ama yanılmıştı. Sonunda, hayal kırıklığına daha fazla dayanamayarak evliliği bitirmeye karar verdi. Adam, karısının sadece sıkıcı ve donuk olduğunu düşünürdü. Bu yüzden, kadının Grubu'nun yıl dönümü partisinde herkesin önünde boşanma belgelerini önüne koyması şok ediciydi. Ne kadar utanç vericiydi! O andan sonra, herkes, hatta kadın bile, eskiden evli olan çiftin bir daha asla birbirlerini görmeyeceklerini düşündü. Yine yanılmıştı. Bir süre sonra, bir ödül töreninde kadın, en iyi senaryo ödülünü almak için sahneye çıktı. Ödülü ona takdim eden kişi, eski kocası. Ona ödülü uzatırken, aniden elini tuttu ve seyircinin önünde alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Seni daha önce değerlendirmediğim için üzgünüm. Bana bir şans daha verebilir misin?" Kadın ona kayıtsızca baktı. "Üzgünüm. Şu an tek ilgilendiğim şey işim." Adamın kalbi paramparça oldu. "Gerçekten sensiz yaşayamam." Ama eski karısı sadece uzaklaştı. Kariyerine odaklanması onun için daha iyi değil miydi? Erkekler sadece aklını karıştırırdı—özellikle de eski kocası.

Lindsey'nin nişanlısı şeytanın ta kendisiydi. Ona yalan söylemekle kalmamış, aynı zamanda üvey annesiyle yatmış, aile servetini elinden almak için komplo kurmuş ve sonra onu tamamen yabancı biriyle seks yapması için tuzağa düşürmüştür. Ödeşmek için Lindsey, nişan partisini bozacak ve aldatıcı adamı küçük düşürecek bir adam bulmaya karar verdi. Hiç beklemediği bir an, aradığı her şeye sahip, son derece yakışıklı bir yabancıyla karşılaştı. Nişan töreninde, onun benim kadınım olduğunu cesurca ilan etti. Lindsey, onun sadece beş parasız bir adam olduğunu ve ondan faydalanmak istediğini düşündü. Ancak sahte ilişkilerine başladıktan sonra, şans hep yüzüne gülüyordu. Nişan partisinden sonra yollarını ayıracaklarını düşündü, ama bu adam onun yanından ayrılmadı. "Birlikte kalmalıyız, Lindsey. Unutma, artık ben senin nişanlınım." " "Domenic, benimle sadece param için mi berabersin?" diye sordu Lindsey, gözlerini kısmıştı ona baktı. Domenic bu itham karşısında donakaldı. Walsh ailesinin varisi ve Vitality Group'un CEO'su olarak, nasıl para için onunla olabilirdi ki? Şehrin ekonomisinin yarısından fazlasını kontrol ediyordu. Para onun için bir sorun değildi! İkisi gittikçe daha da yakınlaştı. Bir gün Lindsey sonunda Domenic'in aslında aylar önce yattığı yabancı olduğunu fark etti. Bu farkındalık aralarındaki ilişkiyi değiştirir miydi? İyiye mi yoksa kötüye mi?

Kadın, üç yıllık evli olduğu kocasıyla ilk kez bir yatakta karşılaşacağını asla hayal edemezdi. Sonrasında gerçek bir çift gibi yaşamaya başlayacaklarını ummuştu, ancak kocası onu tanımadı. Onu bir fahişe sanmıştı ve tüm benliğiyle nefret ediyordu. Kadın, boşanmanın ardından yollarının bir daha asla kesişmeyeceğini düşünmüştü. Ancak kader onu beklenmedik bir oyunla sınava çekti. Nihayetinde kocasının şirketinde hukuk danışmanı olarak işe başladı. Kocası sonunda onu tanıdı. Gözü artık başka hiçbir şey görmeyecek kadar âşık olmuştu ve "Benimle kal," demekten kendini alamadı. "Ne?" Kadın kulaklarına inanamadı. "Efendim, benimle hiç ilgilenmeyen siz değil miydiniz?" Üstelik sadece istifa ediyorum. Neden bu kadar büyütüyorsunuz?" Adam, gururunu bir kenara atıp ona kalbini açmakla, onu sonsuza kadar kaybetmek arasında bir ikilem yaşıyordu. Sonunda anlaşıldı ki gerçek aşk, büyük savaşlar gerektiriyordu. Her şeye rağmen onu geri kazanabilecek miydi?

Adeline, Brendan ile üç yıllık evliliği süresince yerin dibine girecek kadar alçakgönüllü bir hale gelmişti. Ancak bunun karşılığında aldığı şey sevgi ve ilgi değil, bitmek bilmeyen bir kayıtsızlık ve küçümsemeydi. Daha da kötüsü, Brendan'ın kalbindeki kadın aniden ortaya çıkınca, Brendan iyice Adeline'den uzaklaştı. Sonunda Adeline daha fazla dayanamayarak boşanmayı istedi. Sonuçta neden böylesine soğuk ve uzak bir adamla kalmalıydı ki? Bir sonraki kesinlikle daha iyi olacaktı. Brendan, eski karısının bavullarıyla birlikte evden ayrılışını izledi. Birden aklına bir fikir geldi ve arkadaşlarıyla bahse girdi. "Kesinlikle ayrıldığına pişman olacak ve kısa sürede yalvararak geri dönecek." Bu iddiayı duyduktan sonra Adeline alayla gülümsedi. "Rüya görmeye devam et!" Birkaç gün sonra Brendan, eski eşini bir barda gördü. Görünüşe göre Adeline, arkadaşlarıyla bir barda boşanmasını kutluyordu. Çok geçmeden, lanet olası kadının yeni bir talibi olduğunu fark etti. Brendan paniklemeye başlamıştı. Üç yıl boyunca kendisine sıkı sıkıya bağlı olan kadın bir anda umursamaz olmuştu. Şimdi ne yapacaktı?

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."