Irina Barone

Adam, kadından her zaman tiksinti duyuyordu. Kadın ne yaparsa yapsın, onun gözünde hiçbir zaman yeterli olmuyordu. Kadının sevgisini kazanmak için her şeyi yapmasına rağmen, adam üç yıl boyunca onun çabalarını asla takdir etmedi. Kadın adeta bir cehennem yaşadı. Ondan ayrılmaya karar verdiğinde, kendini yeniden doğmuş gibi hissetti. Artık erkeklerden uzak durmaya ve kariyerine odaklanmaya karar vermişti. Adam ise onun acı çekip kendisine geri döneceğini sanıyordu. Ancak en büyük şoku, kadının kendi şirketinin rakibi olan firmanın CEO'su olarak karşısına çıkmasıyla yaşadı. Kiminle evli olduğunu nasıl anlamamıştı? Adam, kadının birçok gizli kimliği olduğunu öğrendiğinde şok oldu. Hepsi bir arada, saygın bir avukat, bir dahi hacker ve sektöre yön veren bir tasarımcıydı! Her şeyden öte, adam kendini aldatılmış hissetti. Bir gün onu köşeye sıkıştırdı ve, "Sen nesin be?" diye bağırdı. "Benden neleri sakladın?" Kadın soğuk bir ifadeyle, "Böyle bir soruyu sormaya nasıl cüret edersin?" diye karşılık verdi. "Seni tanımıyorum, hatırlasana?" Kadın geri bağırdı ve yanından geçti. Kadın, bu cevabından sonra adamın utanç içinde kaybolup gideceğini düşünmüştü. Ama büyük bir sürpriz onu bekliyordu. Bir şekilde, adam ona delicesine âşık olmuştu. Onu geri kazanmak için her yolu denemeye hazırdı. "Tekrar evlenelim. Seni seviyorum," diye tutkuyla ilan etti. Kadın ellerini beline koyarak, "Ah, canım," diye cevap verdi. Üzgünüm, bu mümkün değil." "Ama sen benim için tek kişisin. Sensiz yaşayamam. Geçmişte yaptıklarımdan dolayı özür dilerim." Kadın içten bir kahkaha attı ve ona baktı. Dişlerini sıkarak her kelimeyi net bir şekilde söyledi: "Şimdi özür dilemek için çok geç." Hiç var olmamış bir aşk, yeniden inşa edilebilir mi?

Kaderimin bana yazdığı eşim, Alfa Aras, aşkımızı Ay Tanrıçası'nın kutsadığı bir masal olarak adlandırırdı. Ama masallar yalandır. Onun masalının, herkesin önünde "kraliçem" diye seslendiği hamile bir metresi olduğunu keşfettim. O kadın, Aras'ın bana verdiği kutsal Eşleşme kolyesini takarak bana selfieler gönderirken, sürümüz fısıltıyla benim sadece "soy sorunu" olduğumu, gerçek varis doğduktan sonra halledileceğimi konuşuyordu. Bu yüzden evlilik yıldönümümüzde ona bir hediye verdim. İçinde boşanma belgeleri ve resmi Reddedişim vardı. Sonra da ortadan kayboldum.

Beş yıl boyunca Asya Koçoğlu'ydum. Kayıp varis, tarım imparatorluğunun yıllar sonra bulunan kızı. Beni el üstünde tutan annemle babama ve mükemmel kocam Kerem'e kavuşmuştum. Onlar benim her şeyimdi, hayatım boyunca hasretini çektiğim ailemdi. Ama hepsi koskoca bir yalandı. Yanlış bir yola sapmam, beni gizli bir çiftliğe götürdü. Orada kocamı, küçük bir çocukla ve Pelin'le oynarken buldum. Pelin, bana bir araba kazasında öldüğünü söyledikleri evlatlık kızlarıydı. Annemle babam da bu işin içindeydi. Onların bu gizli hayatını ve "gerçek" torunlarını finanse ediyorlardı. Sadece gizli bir aileyi saklamakla kalmıyor, aynı zamanda benden kurtulmanın planlarını yapıyorlardı. Kerem'in bilgisayarındaki bir ses kaydı, planlarını ortaya çıkardı: Eğer şirket için sorun çıkarırsam, bana sakinleştiriciler verip akli dengemin bozuk olduğuna dair rapor aldıracaklardı. Kurtuluşum sandığım aşk, meğer benim kafesimmiş. Onların sevgisine inanan o saf kız o gün öldü. Yerini soğuk, hesaplı bir öfke aldı. Birkaç gece sonraki aile yemeğinde, annem bir kadeh şarabı bana doğru uzattı. "Çok solgun görünüyorsun canım," dedi. "İç bunu. Rahatlamana yardımcı olur." Bunun, planlarının ilk adımı olduğunu biliyordum. Şarapta ilaç vardı. Gülümsedim, gözlerinin içine baktım ve kadehin tamamını tek bir uzun yudumda içtim. Onların oyunu bitmişti. Benim oyunum ise daha yeni başlıyordu.

Lanetli bir uykuda beş yıl boyunca hapis kaldıktan sonra nihayet uyandım. Yaptığım ilk şey, ruh eşim, Alfam Kağan'ın kokusunu takip etmek oldu. Onu ofisinde, zar zor tanıdığım silik bir Omega olan başka bir kadını öperken buldum. Bana o kadının hiçbir anlam ifade etmediğini, sadece yasıyla başa çıkmasına yardım ettiğini söyledi. Bir aptal gibi ona inandım. Ama sürünün Arşiv Salonu'na gittiğimde, yaşlı kurt bana üç yıl önce resmen ölü ilan edildiğimi söyledi. Dilekçe kendi annemle babam tarafından imzalanmış ve Kağan tarafından yürürlüğe konmuştu. O, çoktan yeni bir Luna seçmişti: o kadını. Kendi oğlum bana ölü kalmam gerektiğini söyledi. Diğer kadının daha iyi olduğunu ve onun annesi olması gerektiğini söyledi. Sonra, yerimi alan kadın beni bir uçurumdan azgın bir nehre iterek öldürmeye çalıştı. Kağan suya daldı, uzattığım elimin yanından yüzerek geçti ve onu kurtardı. Bir hastane yatağında felçli yatarken, Kağan'ın Alfa Emri'ni kullanarak onun hayatını kurtarmak için kan nakli emri vermesini dinlemek zorunda kaldım. Donörün kim olduğunu sormadı bile. Sadece seçtiği eşini kurtarmak için benim hayatımın boşaltılmasını talep etti. Hayatım damarlarımdan çekilirken, tüm ailemi - ruh eşimi, annemi babamı, oğlumu - onun yatağının etrafında toplanmış, kusursuz bir mutluluk tablosu çizerken gördüm. İşte o an nihayet anladım. Uyanmak bir hataydı. Tek çıkış yolum ortadan kaybolmak ve olmak üzere olduğum bu hayaleti asla bulamamaları için dua etmekti.

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Üç yıl önce Demir ailesi, Cem Demir’in sevdiği kadınla evlenme kararına şiddetle karşı çıktı ve ona gelin olarak Sibel Yılmaz'ı seçti. Cem onu sevmiyordu. Aslında, ondan nefret ediyordu. Evliliklerinin üzerinden çok geçmeden, Sibel rüyalarındaki üniversiteden davet aldı ve bu fırsatı hemen değerlendirdi. Üç yıl sonra, Cem’in sevdiği kadın amansız bir hastalığa yakalandı. Onun bu son arzusunu yerine getirebilmek için Sibel’i geri çağırdı ve önüne bir boşanma anlaşması koydu. Cem’in bu ani ve acımasız kararı Sibel’in kalbini derinden yaraladı. Yine de, onu özgür bırakmayı seçti ve boşanma belgelerini imzalayacağını söyledi. Ancak Cem, süreci kasıtlı olarak uzatıyor gibiydi. Bu durum Sibel’i şaşkınlık ve hayal kırıklığının ötesinde, derin bir bezginliğe sürüklüyordu. Artık Sibel, Cem’in bu kararsızlığının yarattığı belirsizlik tuzağına sıkışmıştı. Sibel onun bu tutarsız dünyasından kurtulup özgürlüğüne kavuşabilecek miydi? Yoksa Cem, nihayet aklı başına gelip kalbinin sesini dinleyecek mi?

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Güneşin aydınlattığı anlarda aşkları pırıl pırıl parlar; ayın aydınlattığı gecelerde ise dizgin tanımayan bir tutku alevlenirdi. Ancak Emre, asıl sevdiği kadının ömrünün yalnızca altı ay kaldığını öğrenince, buz gibi bir soğukkanlılıkla Elif'e boşanma belgelerini uzattı ve "Bu sadece görüntüyü kurtarmak için," diye fısıldadı, "O sakinleşince yeniden evleniriz." Elif, sırtı dimdik, yanakları kuru, ama kalbinin sessizce kanadığını hissetti. O göstermelik ayrılık, bir süre sonra kalıcı oldu. Elif, sessizce doğmamış çocuğunun hayatına son verdi ve arkasına bile bakmadan yepyeni bir hayata adım attı. İş işten geçtiğinde Emre çöküş yaşadı. Arabasıyla sokaklarda hızla ilerlerken, bir zamanlar kendi terk ettiği kadının peşini bırakmayı reddediyor, "Lütfen dönüp bir kez olsun bana bak!" diye yalvarıyordu.

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Ayşe, erkek arkadaşının onu aldattığını ve onu akılsız bir salak olarak gördüğünü öğrendiğinde, kalp kırıklığını çılgın maceralarda unuttu. Elektriklerin kesik olduğu o sıcak gecede, kendini bir yabancının yatağında buldu. Gün ışıdığında sessizce sıvıştı, o adamın kötü şöhretli bir zampara olduğunu düşünüyordu. Bir daha asla görmemek için dua etti. Oysa o çarşafların altındaki adam, maaş çekine imza atan o buz gibi, sarsılmaz CEO Mehmet'ti. Mehmet, Ayşe'nin kalbinin başkasında olduğunu düşünerek ofise döndü ama her zamanki sakin tavrının ardında, onu kıskançlıktan deliye dönen bir adam vardı.

Beş yıllık sadakatin ardından Mina, düğün günü terk edilmenin acısını yaşadı; Kaan'ın gerçek aşkına doğru koştuğunu gözleriyle gördü. Onun buz gibi kalbini asla ısıtamayacağını anlayan Mina, artık yeni bir başlangıç için geride bıraktı her şeyi. İçkiyle geçen bir gecenin ardından uyandığında, kendini asla yan yana gelmemesi gereken biriyle buldu: Ağabeyinin baş düşmanı Mert! Kaçmaya çalışırken, Mert onu yakaladı ve kulağına fısıldadı: "Bütün gece beni öptün. Gitmek diye bir seçeneğin yok." Dünya Mert'i soğuk ve ulaşılmaz biri olarak görüyordu. Oysa Mina söz konusu olduğunda, onun her arzusunu yerine getiriyor, her dediğini yapıyordu. Hatta ona koca bir köy satın almıştı. Bir gün onu kendine çekip sarılırken, sesi alçak, derin ve baştan çıkarıcıydı. Sabahlığı aralanmış, kaslı karnı ortaya çıkmıştı. "Dokunmak ister misin?"

Ayla bir zamanlar Umut'un bağlılığını tatmıştı, ancak onun gizli zalimliği derin yaralar açtı. Ayla, düğün fotoğraflarını onun gözü önünde ateşe verirken, o metresine flörtöz mesajlar gönderiyordu. Kalbi sıkışıyor ve gözleri öfkeyle yanıyorken, Ayla sert bir tokat attı. Sonra kimliğini sildi, gizli bir araştırma projesine katıldı, iz bırakmadan kayboldu ve ona gizli bir sürpriz bıraktı. Fırlatma gününde ortadan kayboldu; aynı sabah Umut'un imparatorluğu çöktü. Bulabildiği tek şey onun ölüm belgesiydi ve Umut yıkıldı. Yeniden karşılaştıklarında, bir galada Ayla, güçlü bir iş insanının yanında dikkat çekiyordu. Umut yalvardı. Ayla alaycı bir gülümsemeyle, "Senin kalibrenin çok üstündeyim, tatlım," dedi.

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Derya, kocasını adeta taparcasına sevmişti. Ta ki, onun ölen annesinden kalan her şeyi nasıl yağmaladığını ve tüm ilgisini başka bir kadına nasıl adadığını gözleriyle görene kadar. Üç ıstırap dolu yılın sonunda, kocası onu bir kenara atıp gitti. Derya paramparça bir haldeyken, bir zamanlar kendisinin ihanet ettiği Kerem çıkageldi ve onu bu enkazın ortasından söküp aldı. Artık bir tekerlekli sandalyede oturuyordu, bakışları ise çelik gibi soğuk ve keskindi. Derya bir anlaşma önerdi: Onun bacaklarını iyileştirecekti, karşılığında Kerem eski kocasını yerle bir etmesine yardım edecekti. Kerem önce küçümseyerek güldü, ardından anlaşmayı imzaladı. Acımasız ittifakları ilerledikçe, Kerem onun gizli kimliklerini keşfetti: Şifa dağıtan bir doktor, sızılamaz bir hacker, tutkulu bir piyanist… Ve Derya’nın çoktandır hissizleşmiş kalbi, yeniden çarpmaya başladı. Ancak, yalvaran eski eşi geri döndü. "Derya, sen benim karımdın! Başka biriyle nasıl evlenirsin? Geri dön!"