Waneta Csuja

Hamile olduğumu öğrendiğimde havalara uçmuştum. Sosyal medyada basit, mutlu bir duyuru paylaştım; minicik bebek ayakkabılarının olduğu bir fotoğraf ve altına "Bizim için yeni bir sayfa açılıyor," notu. Ertesi gün, kocam Kaan, bunu kısırlık sorunu yaşayan "hassas" arkadaşı Ceyla'yı kasten incitmek için yaptığımı söyleyerek üzerime yürüdü. Bana acımasızlığın ne demek olduğunu öğretmesi gerektiğini söyledi. Beni bir masaya bağladı ve Ceyla izlerken bir adama bana elektrik vermesini emretti. Ona durması için, çocuğumuzu düşünmesi için yalvardım ama reddetti. Fetüsü öldürebileceği uyarısına rağmen, "Yükselt," diye emretti. Beni soğuk metalin üzerinde kanlar içinde can çekişirken bırakıp gitti. Ama dehşet daha yeni başlıyordu. Beni kurtarmak için değil, organlarımı almak için bir hastaneye yetiştirdiler. Doktorun zafer dolu sesini duydum: "Mükemmel bir eşleşme." Kocam, kalbimi ve böbreklerimi metresine vermek için beni öldürtüyordu. Hissettiğim son şey, neşterin soğuk çeliğinin tenime değmesiydi. Son düşüncem ise asla nefes alamayacak olan bebeğimdi. Monitördeki çizgi dümdüz oldu ve o kesintisiz, tiz ses odayı doldurdu. Sonra gözlerim aralandı. Hayattaydım.

Evlilik, kadın için zorlu bir yolculuktu. Altı yıl boyunca evlilik hayatında yorucu ve mutsuz bir yaşam sürdü. Bir gün, ilgisiz kocası ona, "Ayla yakında geri dönecek. Yarın taşınmak zorundasın," dedi. Kadın, "Boşanmak istiyorum," diye yanıtladı. Onun duygusuz kalbini değiştirmeye çalışmadan ya da tek bir gözyaşı dökmeden ayrıldı. Boşanmalarından birkaç gün sonra tekrar karşılaştılar. Kadın başka bir adamın kollarındaydı. Onu bu kadar mutlu görmek kocasının sinirlerini tepeme çıkardı. "Demek başka birinin kollarına koşmadan önce biraz bile bekleyemedin?" diye alaycı bir şekilde sordu. "Ve sen kimsin ki benim kararımı sorguluyorsun? Bu benim hayatım, kararları ben veririm. Kendi işine bak!" Kadın ona ateş püskürdü ve ardından yeni sevgilisine parlak gözlerle baktı. Kocası derhal kendini kaybetti.

Üç yıl boyunca Floransa'da, o altın kafeste tutsaktım. Şimdi ise nikâh davetiyemi sımsıkı tutarak Urla'ya geri dönmüştüm. Beni sürgüne gönderen üvey ailemin emri acımasızdı: "Arda'yı kalbinden söküp atmadan geri dönme." Ben de buradaydım; Arda'nın en yakın arkadaşı Kaan Soykan'la evlenerek, üvey abime duyduğum o kahredici, karşılıksız aşktan kurtulduğumu kanıtlamak için. Ama sonra onu gördüm. Ailelerinin üzüm bağında, o yeni ve meşhur oyuncu sevgilisi Beren, bir sarmaşık gibi ona yapışmıştı. Arda alaycı bir şekilde sırıttı, tam önümde kızı tutkulu bir öpücüğe çekti ve davetiyemi uzattığımda küçümseyerek güldü. Davetiyeyi paramparça ederken, bunun onun dikkatini çekmek için yaptığım "acınası bir numara" olduğunu söyledi. O andan itibaren, Beren'in manipülatif oyunlarıyla körüklenen zalimliği hiç dinmedi. Havuz partilerinde, gelinliğimin son provasında, nişanımla alay ettiler, yalanlar uydurdular, hatta Beren'in bana fiziksel olarak zarar vermesine bile göz yumdular. Arda her suçlamaya, her sahte hıçkırığa inandı, beni yaralı ve aşağılanmış bir halde bıraktı. "Kes şu tiyatroyu, Asya," diye homurdanmış, kanayan kolumu görmezden gelip ufacık bir sıyrık için Beren'i kucaklayarak götürmüştü. Üvey ailem ise mükemmel aile imajlarını korumak adına bu işkenceyi sessizce onaylıyordu. Bir zamanlar beni koruyan o çocuk nasıl bu kadar soğuk, kalpsiz bir yabancıya dönüşebilirdi? Onu unuttuğuma neden inanmayı reddediyordu? Her zalimliği, her umursamazlığı, gömmek için çaresizce çırpındığım bir aşkın acısını daha da derinleştiriyordu. Onunla olan geçmişim, bitmek bilmeyen bir kâbus gibiydi. Düğün günümde, törenden hemen önce, yine Beren'in sahte acil durumu için beni terk etti. Bu işi sonuna kadar götüremeyeceğime emindi. Ama arabası uzaklaşırken, içime sessiz bir kararlılık yerleşti. Onun bu son terk edişi, benim gerçek kurtuluşumdu. Sonunda özgürdüm. Ve bir daha asla üzerimde bir gücü olmayacaktı.

Efe Hanzade ile hayatım, tam bir İstanbul masalıydı. O, yıkıcı bir yakışıklılığa sahip, dâhi bir teknoloji CEO'suydu ve nişanımız, yaşam tarzı bloglarının ve pırıltılı cemiyet dergilerinin manşetlerini süslüyordu. Birlikte geçirdiğimiz sekiz yıla kalbimi adadım, mükemmel bir gelecek, insanların imrendiği bir "Altın Çift" imajı inşa ettim. Ta ki o mesajları bulana kadar: "Şu kız aradan bir çıksın artık, sabırsızlanıyorum. Söz verdin." Ve sonra fotoğraflar, patlıcan emojisi, Bvlgari bileziğin o sıradan zalimliği... Efe "eşsiz, tek" demişti... şimdi *onun* bileğinde parlıyordu, benimkinin aynısı. Ceyda Vural, üniversiteden eski bir tanıdık, onun gizli "kaçışı", "heyecanıymış". Sadece bir kaçamak değil, uzun süreli, hesaplanmış bir ihanet. Beni hediyelere boğdu, onu alenen savunurken, endişelerimi hiçe sayarken bile beni büyülemeye devam etti. Hamile metresine, sadece bana ait olacağına yemin ettiği aile yadigârını bile verdi. Doğum günüm, onun uydurma krizi için beni terk etmesiyle son buldu, hemen ardından da Ceyda'nın hamilelik raporunun fotoğrafını aldım. Sekiz yıl. Bir ömürlük vaatler. Hepsi onun yalanları üzerine kuruluydu. Bir insan nasıl bu kadar kusursuzca, bütünüyle aldatıcı olabilirdi? Ona olan aşkım buza döndü, yerini kavurucu bir ihanet acısı ve soğuk, sessiz bir öfke aldı. Ağlamayacaktım. Bağırmayacaktım. Geride bıraktığım bir geçmişten gelen Levent Kara'nın adının üzerine basıp aradım ve her şeyi değiştirecek dört kelimeyi söyledim: "Benimle evlen, Levent." Hesaplaşma zamanı gelmişti. Ve bunu nasıl yapacağımı çok iyi biliyordum.

Hamile olduğumu öğrendiğimde havalara uçmuştum. Sosyal medyada basit, mutlu bir duyuru paylaştım; minicik bebek ayakkabılarının olduğu bir fotoğraf ve altına "Bizim için yeni bir sayfa açılıyor," notu. Ertesi gün, kocam Kaan, bunu kısırlık sorunu yaşayan "hassas" arkadaşı Ceyla'yı kasten incitmek için yaptığımı söyleyerek üzerime yürüdü. Bana acımasızlığın ne demek olduğunu öğretmesi gerektiğini söyledi. Beni bir masaya bağladı ve Ceyla izlerken bir adama bana elektrik vermesini emretti. Ona durması için, çocuğumuzu düşünmesi için yalvardım ama reddetti. Fetüsü öldürebileceği uyarısına rağmen, "Yükselt," diye emretti. Beni soğuk metalin üzerinde kanlar içinde can çekişirken bırakıp gitti. Ama dehşet daha yeni başlıyordu. Beni kurtarmak için değil, organlarımı almak için bir hastaneye yetiştirdiler. Doktorun zafer dolu sesini duydum: "Mükemmel bir eşleşme." Kocam, kalbimi ve böbreklerimi metresine vermek için beni öldürtüyordu. Hissettiğim son şey, neşterin soğuk çeliğinin tenime değmesiydi. Son düşüncem ise asla nefes alamayacak olan bebeğimdi. Monitördeki çizgi dümdüz oldu ve o kesintisiz, tiz ses odayı doldurdu. Sonra gözlerim aralandı. Hayattaydım.

AuraTek'in kurucu ortağı ve Emre Arslan'ın sadık hayat arkadaşı Aslı Demir, her şeye sahip olduğuna inanıyordu. Teknoloji imparatorluklarını kurdukları on yıl, sanki sonsuz bir aşkın kanıtı gibiydi. Sonra, Emre'nin uzattığı bir latte zihnini bulandırdı ve bir kâbusu başlattı. Kapana kısılmış halde, Emre'nin eski sevgilisi Ceyda Vural için böbreğini aldırmayı planladığını duydu. Çaresiz fısıltılar, Emre'nin yıllar önce, sırf Ceyda için, doğmamış çocuklarını aldırmaya zorladığını da ortaya çıkardı. Bedeninin ve aşkının bu denli hesaplı bir şekilde sömürüldüğünü fark ettiğinde dünyası başına yıkıldı. Emre'nin soğuk umursamazlığı, Ceyda'nın kaprisleri uğruna onu terk edişi ve Ceyda'nın alayları, Aslı'nın ne kadar değersiz görüldüğünü yüzüne vurdu. Emre'nin onu bir köprüde kasten yem olarak feda etmesinden sonra bile, canavarca zalimliği devam etti. Sevdiği adam onu nasıl olur da kullanılıp atılacak bir kaynak olarak görebilirdi? Bu ezici gerçek, içindeki aptalca sevgiyi söndürerek sarsılmaz bir kararlılık ateşledi. Tüm bağlarını kopararak onu hayatından sildi, istifa etti ve paylaştıkları evi boşalttı. Buz gibi bir kararlılıkla Aslı, Emre'nin en büyük rakibine tek bir telefon açarak şok edici yeni bir sayfa başlattı. Artık bir kurban değil, halkın önünde intikam almaya hazır bir güç olarak ortaya çıktı.

Oğlum Can'ın bacağındaki o keskin acıyla başladı her şey. Bir yılan ısırığı. Onu hemen, büyük oğlum Demir'in acil servis doktoru olarak çalıştığı Medilife Hastanesi'ne götürdüm. Kardeşini kurtaracaktı. Ama acil servisin kapısından içeri daldığımda, kollarımda Can'ın cansız bedeniyle yere yığılırken, Demir'in kız arkadaşı olan Aslı Yılmaz adında sarışın bir hemşire bana döndü. Çaresiz yardım çığlıklarımı buz gibi bir reddedişle karşıladı ve formları doldurmamı istedi. Ona Demir'i bulması için yalvardığımda gözleri çelik gibi sertleşti. Beni iterek, "Herkes gibi sıraya geç," diye tısladı. Demir'in annesi olduğum iddialarımla alay etti, Can'ı "küçük velet" diye aşağıladı, hatta ölmesine izin vermekle tehdit etti. Anahtarlığımdaki gümüş serçe tılsımını – kendisininkiyle aynı olanı – görünce telefonumu çaldı ve "aldatan şerefsiz" diye bağırarak paramparça etti. Aslı, benimle "ilgilenmesi" için kaba saba kardeşi Kenan'ı bile aradı. Diğer hemşireler ve hastalar bakakaldı ama Aslı, Can'ın giderek zayıflayan nefesini görmezden gelerek benim çektiğim azaptan zevk alırken kimse bir şey yapmadı. Yere dökülen çantamı tekmeledi, kimliğimi etrafa saçtı ve çaresiz yardım yakarışlarımla dalga geçti. Ayağıma kapanmamı, başımı eğip merhameti için yalvarmamı istedi ve bu aşağılanma anını telefonuna kaydetti. Can'ın dudakları maviye dönerken gururumu yuttum, başımı soğuk zemine bastırdım ve "Özür dilerim. Lütfen... oğluma yardım et," diye fısıldadım. Ama bu bile o canavar için yeterli değildi. Kendime on kez tokat atmamı istedi. Tam elimi kaldırdığımda Can'ı gördüm. Hareketsiz. Sessiz. Gitmişti. Oğlum ölmüştü. Ve o anda, tüm aşağılanmam, tüm korkum yanıp kül oldu, yerini her şeyi yakıp kül eden volkanik bir öfkeye bıraktı.

Ablam İlayda'nın oğlu ölüyordu. Lösemisi nüksetmişti ve acilen kemik iliği nakline ihtiyacı vardı. Kocam Cihan, bir an bile tereddüt etmedi. Buz gibi gözleri, köşede oynayan beş yaşındaki kızımız Lale'ye takıldı. "Lale'ninkini kullanın," dedi. "İliği tam uyumlu." İtiraz ettiğimde, kocam ve öz ablam beni yere yıktılar. Dehşete düşmüş kızımı doktorlar zapt edip iliğini alırken, benim çığlıklarımı duymamazlıktan geldiler. Çok fazla ilik almışlardı. Lale ertesi gün kalp krizinden öldü. Sonra beni dövdürüp karanlık bir ara sokağa attılar, orada tek başıma ölüme terk ettiler. Üç yıl boyunca Cihan, benim kinimden dolayı kaçıp gittiğime inandı. Adımı lanetledi, herkese benim, ondan intikam almak için kızımızı öldüren zehirli bir yılan olduğumu anlattı. Şimdi, Tuna'nın lösemisi yeniden nüksetti ve Cihan, tüm şehirde dev bir insan avı başlattı. Beni saklandığım yerden çıkarmak için anneme işkence etmekle tehdit ediyor, bacaklarımı kırıp önünde diz çöktüreceğine yeminler ediyor. Arayışının onu iki mezara çıkaracağından habersiz. Ve hayaletimin, onun her hareketini izlediğinden, sonunda gerçeği öğreneceği o anı beklediğinden haberi yok.

Karımın asistanı Davut'un bir kediye işkence etmesini engellediğimde, viral olan bir video beni bir gecede kahramana dönüştürdü. Halkın tepkisi o kadar yoğundu ki, karımla ortak olduğumuz şirketimiz onu kovmak zorunda kaldı. Karım Cansu minnettar görünüyordu, gözlerini açtığım için bana teşekkür etti. Kutlamak için romantik bir akşam yemeği hazırladı ve yeni başlangıcımıza kadeh kaldırmayı teklif etti. Sonraki hatırladığım şey, soğuk beton bir zeminde uyandığımdı, ellerim arkamdan sıkıca bağlanmıştı. Cansu ve Davut, tepemdeki bir platformda duruyor, tüm dünyaya canlı yayın yapıyorlardı. Aşağıda, devasa, terk edilmiş bir depoda etrafımı saran, kaburgaları derilerinden fırlamış bir düzine açlıktan ölmek üzere olan pitbull vardı. "Bu adalet, Kaan," dedi, sesi tüm sıcaklığından arınmıştı. "Davut'a yaptıkların için." Canlı sohbetteki insanlar bana psikopat derken, o dünyaya buradaki asıl hayvanın ben olduğumu söylüyordu. Davut'un melek gibi bir kalbi olduğunu söyledi ve dünyanın bana sırt çevirmesini izledi. Sevdiğim karım, küresel bir izleyici kitlesine cinayetimi meşrulaştırıyordu. Sonra bana bir seçenek sundu: dizlerimin üzerine çöküp, canlı yayında Davut'tan af dilememi. "Bunu yap," dedi, "belki o zaman onları durdururum." Onun buz gibi gözlerinden Davut'un sadist sırıtışına, sonra da aç köpeklere baktım. Korkumu delip geçen bir isyan dalgası içimi kapladı. "Yanlış cevap," diye tısladı. "Davut, kapıları aç."

Kocamın hamile metresi ortadan kayboldu ve kocam onu kaçırdığımı iddia etti. Bir itiraf koparmak için, çırpınan bir çuvalı sürükleyerek oturma odasına getirdi. Eğer kadının nerede olduğunu söylemezsem, içindeki "sokak köpeğini" döverek öldüreceğini söyledi. İçinde oğlumuz Can'ın olduğunu haykırdım. O ise sadece güldü, demir bir maşayı kaldırırken bana yalancı dedi. Çaresizce izledim, yalvarışlarımı duymazdan gelerek maşayı tekrar tekrar indiriyordu. Kana bulanmış kumaşın arasından oğlumuzun son, zayıf fısıltısını duydum: "Baba..." Bu yetmezmiş gibi, metresinin sözde düşük yapmasının cezasını bana çektirmek için adamlarına beni arka odaya sürükletti. Beni yerde kırık dökük bir halde bıraktılar, oğlum ölmüş, ruhum paramparça olmuştu. Yaşamak için hiçbir nedenim kalmamıştı, kendimi denizin sularına attım. Ama kurtarıldım. Ve gözlerimi açtığımda bir yemin ettim. Geri dönecek ve ikisini de benim için inşa ettikleri cehenneme sürükleyecektim.

Hayatım bir masal gibiydi: beni delicesine seven kocam Kenan, karnımda taşıdığım canım bebeğimiz ve Sapanca'daki göl evimizin o büyüleyici huzuru. Sonra, sakin bir öğleden sonra, Kenan'ın eski sevgilisi Oya, kızı Ceren'i gölde boğulmuş halde buldu ve titreyen parmağını bana doğrultarak çığlık attı: "Bunu sen yaptın! Onun boğulmasına sen izin verdin!" Kocam Kenan, bir zamanlar bana tapan o adam, bu canavarca yalana anında inandı. Gözleri buz gibiydi, ailesinin güçlü nüfuzu feryatlarımın zayıf birer mazeret olarak görülmesini sağladı ve beni mahkemesiz idama mahkûm etti. Haftalar sonra, yeni doğan oğlumuz Can, Oya'nın o şaibeli "kocakarı ilacının" hastane tedavisine tercih edilmesi yüzünden önlenebilir basit bir hastalıktan öldü. Ben daha acımın en taze anlarını yaşarken, Kenan onlara bir çocuk doğurmamı istedi. "Suçlarım" için zalimce bir "kefaret"ti bu. Reddedersen benden geriye kalan o küçücük şeyi de yok etmekle tehdit etti. Konağın unutulmuş bir kanadına hapsedilmiş, fiziksel ve zihinsel olarak bir kuluçka makinesine indirgenmiştim. Oya zafer kazanmış bir edayla sırıtarak tüyler ürperten gerçeği açıkladığında, tarif edilemez bir adaletsizliğin pençesinde, umutsuzlukla içimde titreyen öfke kıvılcımı arasında gidip geliyordum: Kenan'ı geri kazanmak ve kendi çıkarı için hayatımı mahvetmek amacıyla Ceren'in "kaza"sını kendisi tezgahlamıştı. Bedenim boş bir kabuğa dönüştü, zihnim onların ulaşamayacağı bir yere çekildi. Ama Oya'nın itiraf ettiği o şok edici gerçek, farkında olmadan bir tanık tarafından duyulmuştu. Bu durum, onun canavar kalbini ortaya çıkaracak ve Karahanlı ailesinin karanlık sırları için ateşli ve son bir hesaplaşmayı başlatacak ölümcül bir olaylar zincirini tetikleyecekti.

Kaan Arslanoğlu ile evliliğim mükemmeldi. Yakışıklı, güçlü ve bana delicesine aşıktı. Herkes dünyanın en şanslı kadını olduğumu söylerdi ve ben de onlara inanırdım. Bir öğleden sonra, en yakın arkadaşımın oğlunu anaokulundan almaya gittim. Ama kocam Kaan'ı, küçük çocuğun ayakkabısını bağlamak için diz çökmüş halde görünce donakaldım. "Baba, dondurma alabilir miyiz?" diye sordu çocuk. Bu kelime beynime bir balyoz gibi indi. Sonra güzel bir kadın –Kaan’ın aileden biri gibi olduğuna yemin ettiği eski bir arkadaşı– yanlarına yaklaşıp yanağını öptü. Kaan kolunu kadının beline doladı. Mükemmel bir aile. Benim mükemmel kocam, mükemmel gizli oğluyla birlikte. Zaman tüneli, soğuk bir kesinlikle zihnimde yerine oturdu. Yıllar önce, onları öpüşürken yakaladıktan ve bana geri dönmek için yalvardıktan hemen sonra onu hamile bırakmıştı. Bunca yıl bir bebek için yalvardığımda, beni tatlı bahanelerle oyalamış, sadece beni kendine istediğini söylemişti. Hepsi yalandı. Zaten bir varisi vardı. Ben sadece bir vitrin süsüydüm, dünyaya sergilemek için güzel bir oyuncak bebek. O gece, evimizin gölgelerinde saklandım ve onunla telefonda konuşmasını duydum. "Endişelenme," dedi, sesi buz gibiydi. "Hale'nin bir çocuğu olmasına asla izin vermeyeceğim. Arslanoğlu servetinin tamamı Can'a kalacak." Dünyam başıma yıkıldı. Anneliğimi elimden çalmış ve başka bir kadınla bir aile kurmuştu, bense bomboş bir evlilik ve yalanlarla dolu bir mirasla baş başa kalmıştım.

Ölüyordum. Hem bedenen hem de ruhen iflas etmiştim. Hava Kuvvetleri'nin gözbebeği Binbaşı karımın ödül almasını izliyordum. Onun kariyeri ve kızımız Lale için feda ettiğim onca yıl, bana her şeyime mal olmuştu. Kader, birliğinin psikoloğu Dr. Vural'ı "sırdaşı" olarak övdü, beni tamamen görmezden geldi. Sonra Lale'nin yatağımın başında kanımı donduran fısıltısı geldi: "Annemle Dr. Vural ne kadar da yakışıyorlar. Belki de artık kendini bıraksan iyi olur. Böylece annem sonunda onunla mutlu olabilir." Kalbim daha fazla dayanamadı. Karanlık. Sapasağlam ve genç bir şekilde, 20 yıl öncesine, 1993'e dönmüş olarak aniden uyandım. İkinci bir şans! Ama ihanet zihnimde tekrar tekrar canlandı. Kader, Grönland görevini Vural ile planlıyordu. Kısa süre sonra, henüz altı yaşındaki Lale, Vural'a yapışıp, "Dr. Vural benim yeni babam olabilir mi?" diye sordu. Dünyam başıma yıkıldı. İhanetler art arda geldi. Okulda Lale, Vural'ı herkesin içinde "Babam" diye tanıştırdı. En son darbe ise Lale'nin (Vural'ın ihmali yüzünden) düşmesinden sonra söylediği yalandı: "Babamın suçuydu! Dr. Vural beni kurtardı!" Kader öfkeyle kükredi: "Bunu kasten yaptın! Sen bir zavallısın!" Bu, soğuk ve planlı bir şekilde hayatımdan silinmemdi. Geçmişte çektiğim acı, kararımı pekiştirdi. "Peki," dedim duygusuzca, "O zaman Dr. Vural onun babası olsun." Doğruca adliyeye gidip boşanma davası açtım. Tanıdıkları o paspas adam artık yoktu. Jet pilotu olmayı hayal eden adam sonunda uçuyordu. Bu sefer, *kendi* hayatımı geri alacaktım.