Sherline Ade

Kocamın hayatını kurtarmak için, onu en yoksul ve çaresiz olduğu anda terk ettim. Yıllar sonra acımasız bir mafya babası olarak geri döndü ve intikam almak için beni evliliğe mahkum etti. Beni cezalandırmak için tüm banka hesaplarımı dondurdu, gözümün önünde metreslerine milyonlar harcadı. Benim ölümcül bir hastalığın pençesinde olduğumu ve sadece acısız ölebilmek için morfin parasına ihtiyacım olduğunu bilmiyordu. Gururumu ayaklar altına alıp ondan para istemeye gittiğimde, beni yeni metresinin önünde aşağıladı. Metresi annemden kalan son yadigârı mermer zeminde paramparça ederken o sadece izledi. Ayaklarının dibinde kan kusarak yere yığıldığımda bile yüzünde sadece iğrenti ve öfke vardı. "Para koparmak için bu kadar acınası numaralar yapmayı bırak!" Benim on yıl önce, babamın adamları onun beynine kurşun sıkmasın diye kendi ruhumu nasıl feda ettiğimi hiç bilmedi. O, benden nefret ederek beni yavaş yavaş öldürdüğünü ve intikamını aldığını sanıyordu. Ta ki en yakın arkadaşım yüzüne gerçekleri haykırıp, param olmadığı için tedaviyi bıraktığımı gösteren ölüm vasiyetimi önüne atana kadar. Gerçeği öğrenip gözyaşları içinde ayaklarıma kapandığında ve beni yaşatmak için tüm dünyayı yakmaya hazır olduğunda... Ben sadece yorgun bir şekilde gülümsedim ve huzurla gözlerimi kapattım. Artık çok geçti, ben çoktan ölüme hazırdım.

Ailenin kara para aklama hesaplarını inceliyordum ki kocam dadının maaşına zam yapmak için benden yüz bin dolar istedi. Bakışlarımı kaldırdığımda, mutfak kapısında dikilen o kadının kulaklarında, kaybolan vintage Chanel küpelerimin sallandığını fark etmem sadece üç saniyemi aldı. Yüzleştiğimizde kocam özür dilemek yerine beni suçladı, bana acıma ve tiksintiyle bakarak açıkça onu korudu. "Zor durumda Aslıhan, doyurması gereken beş erkek çocuğu var. O iyi bir anne, senin asla anlayamayacağın bir şey." Tedavi etmek için milyonlar harcadığım, her ay negatif çıkan testlerin ardından hıçkırarak ağladığım kısırlığımı bana karşı bir silah olarak kullandı. Oysa masamın çekmecesinde duran dedektif dosyasından haberi yoktu. O beş erkek çocuğunun aslında ona ait olduğunu kanıtlayan dosyadan. Bebek denemelerine başlamamızdan tam altı ay önce gizlice vazektomi yaptırdığını gösteren tıbbi rapordan. Sırf Demirhan ailesine bir varis vermemek için beni yıllarca acı verici işlemlere, hormonlara ve kahredici bir utanca mahkum etmiş, bu sırada da benim paramla kendi gizli ailesini finanse etmişti. Beyaz önlüğüyle tanrıcılık oynayabilsin diye yeraltı dünyamın şiddetinden ve karanlığından koruduğum adama baktım. Beni sadece parası için kullanılan, kusurlu ve itaatkar bir eş sanıyordu. Çığlık atmadım, ağlamadım. Ben bir Demirhan'ım. Biz çığlık atmayız, biz infaz ederiz. Telefonumu elime aldım ve tepe adamımı aradım. "Mahvolmasını istiyorum. Elinde hiçbir şey kalmasın. Ölmüş olmayı dilemesini istiyorum."

Kız kardeşimle birlikte, ıssız bir yolda mahsur kalmıştık. Sekiz aylık hamileydim ve lastiğimiz patlamıştı. Tam o sırada bir kamyonun farları bizi ışığına hapsetti. Kamyon bizden kaçmak için manevra yapmıyordu. Bizi hedef alıyordu. Çarpışma, tam bir yıkım senfonisiydi. Hamile karnımı yırtan korkunç bir acıyla, kan ve korkuyla boğulan bir sesle kocam Kaan'ı aradım. "Kaan… kaza… bebek… bebekte bir sorun var." Ama sesinde panik yoktu. Arka planda üvey kız kardeşi Fulya'nın baş ağrısından sızlandığını duydum. Sonra Kaan'ın buz gibi sesi geldi. "Bu kadar drama yapmayı kes. Muhtemelen sadece kaldırıma çarptın. Fulya'nın bana ihtiyacı var." Telefonu kapattı. Beni değil, onu seçmişti. Baldızını değil, onu. Kendi doğmamış çocuğunu bile hiçe sayıp onu seçmişti. Hastanede gözlerimi açtığımda iki gerçekle yüzleştim. Dünyaca ünlü bir piyanist olan kız kardeşim, bir daha asla piyano çalamayacaktı. Ve sekiz aydır taşıdığım oğlumuz... artık yoktu. Onların mükemmel hayatlarındaki küçük birer pürüz olduğumuzu sanıyorlardı. Ama yanılıyorlardı. Biz onların kıyameti olacaktık.

Düşünsenize, fakir sandığınız bir adamla evleniyorsunuz ama aslında fakir olmadığını keşfediyorsunuz. Katherine, erkek arkadaşı tarafından terk edildikten sonra ertesi gün başka bir adamla evlenince ne beklemesi gerektiğini bilemedi. Yeni kocası Esteban yakışıklıydı ama Katherine, evlilik hayatının hiç de özel olmayacağını düşünüyordu. Esteban'ın aslında ne kadar yapışkan olduğunu keşfettiğinde bu onun için bir sürpriz oldu. Garip bir şekilde, evlilikten sonra karşılaştığı tüm sorunlar kolayca çözülüyordu. Bir şeyler ters gidiyordu. Şüpheyle sordu, “Esteban, burada neler oluyor?” Esteban omuz silkti ve “Belki de şans seninle,” diye yanıtladı. Katherine buna inandı. Sonuçta, Esteban neredeyse iflasın eşiğindeyken onunla evlenmişti. Ailenin eve ekmek getiren kişi oydu. Mütevazı bir çift olarak yaşamaya devam ettiler. Bu yüzden Katherine'i karşılaşacağı şok için hiçbir şey onu hazırlamamıştı. Fakir kocası o kadar da fakir değildi! Gerçekten bir milyarderin karısı olduğuna inanamıyordu. Şoku hala işlerken, Esteban onu kucakladı ve gülümsedi. "Harika, değil mi?" Katherine'in ona soracak milyonlarca sorusu vardı.

Kötü şöhretli bir adam, kadının ailesinin servet çöktüğü gün onunla evlendi. On yıl boyunca ona gizli bir aşk beslemişti. Evliliklerinden sonra, ona prenses gibi davrandı. Kadın doğru adamı bulduğunu sanıyordu, ta ki beşinci evlilik yıldönümlerine kadar... Hamile olduğunu öğrendiğinde, onu her zaman el üstünde tutan adam hamileliği sonlandırmasını istedi. Bir konuşmasına kulak misafiri oldu ve adamın başka bir kadın yüzünden kendisine ihanet ettiğini, hatta o kadın için çocuklarından vazgeçmeye zorladığını öğrendi. Daha da korkuncu, ailesinin çöküşünü ve ebeveynlerinin ölümünün de onun planı olduğunu keşfetti. Çaresiz kalan kadın, adamın ezeli düşmanıyla işbirliği yaparak ölümünü planladı ve ondan kaçtı. Gidişinden sonra adam gözyaşları içinde onun geri dönmesi için yalvardı. Ama artık çok geçti. Ona verdiği acının bedelini katbekat ödeyecekti.

Şen Tinglan, kızını okula götürürken kocasının düşmanları tarafından sokak ortasında kurşun yağmuruna tutuldu. Kocasının bizzat seçip görevlendirdiği kadın koruma, silahlar patlar patlamaz arabayı terk ederek kaçtı! Anne ve kız, birçok kurşun yarası alarak ölümle burun buruna geldi. Şen Tinglan çılgınca kocası Fu Wenyan'ı aradı, ancak telefonu hiç açılmadı. Ağabeyi Şen Anzhi yetişerek ağır yaralı anne ve kızı kurtardı. "Bu nasıl oldu! Fu Wenyan sizi koruması için özel birini göndermemiş miydi?!" Şen Tinglan, hıçkırıklarla konuşamaz hale geldi. "O kaçtı!" Hastaneye giden ambulansın içinde, Şen Tinglan umutsuzca Fu Wenyan'ın numarasını çevirmeye devam etti. Bir kez, iki kez… Doksan dokuzuncu denemede telefon nihayet açıldı, ancak hattın diğer ucundan korumanın korkudan titreyen sesi yükseldi. "A-Yen, lütfen beni suçlama! O kadar çok tetikçi vardı ki, ben de kalsam ölürdüm! Çok korktum..." Şen Tinglan nefesini tuttu, kocasının öfkeden deliye döneceği anı bekledi. Ancak Fu Wenyan'ın ağzından sadece derin bir iç çekiş döküldü. "Bırak. Önemli olan senin güvende olman." Tam o sırada, kucağındaki kızının son nefesini verdiğini hissetti. Şen Tinglan'ın yüreğine öyle bir acı saplandı ki nefesi kesildi. Gövdesi giderek soğuyan ve katılaşan küçük kızına daha sıkı sarıldı; dişlerini gıcırdatarak ağabeyine döndü: "Ağabey, boşanmak istiyorum! Tüm Hong Kong'un en büyük silah tedarikçisi olarak, Fu ailesi mafyasına giden bütün silah akışını kesiyorum!"

Yu Wan, mafya lideri Sheng Qijing ile üç yıllık evliliği boyunca onun düşmanları tarafından tam 99 kez kaçırıldı. Onu kurtarmak uğruna Sheng Qijing, parmağını kaybetti, kaburgaları kırıldı ve milyonlar harcadı; tek dileği Yu Wan'ın güvende olmasıydı. kez kurtarıldığında ise Yu Wan, alelacele hastaneye koştu. Ancak tam hastane odasının dışında, komadan yeni çıkmış olan Sheng Qijing'in kadın astına içten bir pişmanlık duyduğunu itiraf ettiğini duydu. İşte bu yüzden, Sheng Qijing ona şöyle dediğinde: "Yu Wan, seni yurtdışına göndereyim. Burası sana hiç uygun değil." Yu Wan da hiçbir şey söylemeden, boşanma anlaşmasını çıkardı. "Boşanırsak, daha güvende olurum." Sheng Qijing, bunun anlaşmalı bir 'göstermelik' boşanma olduğunu düşündü. Ama bilmediği bir şey vardı: O belgeler gerçekti. Ve onu, bir daha asla bulamayacaktı.

Kadın, bir zamanlar hastanedeki en sıradan hemşirelerden biriydi, ancak nadir bulunan RH negatif kanına sahipti. Üç yıl önce, kendi kanını vererek ölümün eşiğindeki güçlü bir adamı kurtardı ve ona ilk görüşte aşık oldu. Adam iyileştiğinde ona soğuk bir evlilik sözleşmesi uzattı. "Asla kimseye borcum kalmaz," dedi. Bu minnet evliliği, onun için üç yıl süren bir hapis hayatına dönüştü. Adam ona "eş" unvanını verdi, ancak tüm şefkatini ve ilgisini başka bir genç kadına adadı. Genç kadın karanlıktan korktuğu için, adam fırtınalı bir gecede şehrin yarısını kat ederek onun yanına gitti. Genç kadın bir şeyi beğendiğinde, adam servet harcayıp pahalı mücevherler aldı. Oysa kadına sunduğu tek şey, bitmek bilmeyen soğukluk ve güvensizlikti. Genç kadın en ufak bir incinme yaşadığında, adam tüm suçu kadının üzerine atar ve onu acımasızca cezalandırırdı. "Senin kanın ve varlığın midemi bulandırıyor," diye hissediyordu. Ta ki kadın onun için ölümcül bir kurşunu bedeninde durdurana kadar. Kanlar içinde yerde yatarken, adam korkmuş genç kadını kucaklayıp kayıtsızca yanından geçti, tek bir bakışı bile çok gördü. Kadın nihayet anladı: Bu evlilik başından beri bir yanılgıydı. Artık yeterdi. Yarı ölü bedenini sürükleyerek oradan ayrıldığında ise, ona asla ait olmadığını söyleyen adam ilk kez gözleri dolarak dünyayı onun için altüst etmeye başladı.

Annem Mary Willis'i bir yılan ısırdı ve bu yılanın sahibi, kocamın sevdiği kadın Jennifer Walker'dan başkası değildi. Kocam Timothy Rossi'yi aradığımda, Jennifer'la birlikte tatildeydi. "Lütfen geri dön, Timothy. Mary'nin durumu çok ciddi." Ancak o, sadece derin bir iç çekti ve sanki nedensiz yere tantrum yapıyormuşum gibi sesiyle beni yatıştırmaya çalıştı. "Şu anda Arngueuil Adaları'ndayım, Jennifer'la birlikteyim. Son zamanlarda kendini çok mutsuz hissediyor..." Böylece Timothy, içten yalvarışımı görmezden geldi ve hiç tereddüt etmeden telefonu kapattı. O an, tüm bedenimdeki güç yerle bir oldu. Çaresizlik içinde, önümde duran adama - Jennifer'ın babası, acımasızlığı ve zulmüyle nam salmış bir mafya babası olan Samuel Walker'a - sarılmaktan başka çarem kalmamıştı.

Ben, Karahan Şebekesi'nin başı Boran Karahan'ın karısıydım. Yıllarca onun için mükemmel bir ortaktım. Genç bir tetikçiyken tartışmasız patronluğa yükselmesine yardım ettim. Onun, bir zamanlar hayatımı kurtaran ve beni sonsuza dek koruyacağına yemin eden adam olduğuna inandım. Bu hayal, onun birlikte olduğu genç bir resim öğrencisine aynı koruma sözünü verdiğini duyduğumda tuzla buz oldu. Onunla yüzleştiğimde bana lekeli ve karmaşık olduğumu söyledi. Boşanmak istediğimde, kırık bir bardağın parçasıyla yanağımı kesti ve hırlayarak bana ait olduğumu söyledi. Benim adıma kurduğu vakfı ve benim için alınmış bir kolyeyi halkın önünde metresine vererek, tüm şehrin gözü önünde onun "tek ve biricik aşkı" olduğunu ilan etti. Asıl ihanet, ikimiz de kaçırıldığımızda geldi. Adamlar boğazımıza birer bıçak dayadı. Ona seçmesini söylediler. O, karısı olan bana baktı ve "Onu seçiyorum," dedi. Beni tecavüze uğrayıp öldürülmek üzere terk etti, yeni aşkıyla arkasına bile bakmadan çekip gitti. Ama ölmedim. Aileye sadık eski bir dost beni kurtardı. Kendi ölümümü tezgâhladım, ülkeden kaçtım ve küllerimden yeni bir hayat kurdum. Sonunda özgürdüm. Ta ki bu geceye kadar. O, gömdüğüm bir hayattan çıkıp gelen bir hayalet gibi restoranıma girdi. Beni buldu. Ve beni geri istiyor.

İstanbul'un en korkulan mafya babası olan kocam, bir varis için doğru zaman olmadığını söylemişti. Sonra, rakip ailemizden bir kadınla yaptığı gizli oğlunun vaftiz töreni davetiyesini buldum. İhaneti, beni o kadar sert itip bebeğimizi düşürmeme neden olduğunda zirveye ulaştı ve metresi beni bir uçurumun dibinde ölüme terk etti. Ama hayatta kaldım. Ve televizyonda mimarlık dünyasının en büyük onurunu kabul edişimi izledikten sonra, şimdi otelimin önünde diz çökmüş, kendi yarattığı hayaletten eve dönmesi için yalvarıyor.

Yedi yıllık nişanlım, bir mafya hanedanının veliahtı, düğünümüze üç hafta kala hafızasını kaybettiğini iddia etti ve sadece beni unuttu. Sonra onu bir video görüşmesinde gülerken duydum; evlenip bağlanmadan önce bir fenomenle yatmak için bunun mükemmel bir "kaçamak izni" olduğunu söylüyordu. İlişkisini gözüme soka soka yaşadı, onu bir sıyrıktan kurtarmak için tezgâhladığı bir araba kazasından sonra beni kırık bir kolla terk etti ve beni evsiz bırakmayı planladı. Bana "malı" olduğumu, işi bittiğinde rafa kaldırabileceği bir oyuncak bebek olduğumu söyledi. Benim onun "mucizevi iyileşmesini" bekleyeceğimi sandı. Oysa ben, yüzüğünü ve basit bir notu geride bırakarak ortadan kayboldum: "Her şeyi hatırlıyorum. Ben de."

Sekiz yaşımdayken, Demir Karahan beni ailemi öldüren yangından çekip çıkardı. On yıl boyunca, o güçlü mafya babası benim koruyucum ve tanrım oldu. Sonra, iki suç imparatorluğunu birleştirmek için başka bir kadınla nişanlandığını duyurdu. Onu eve getirdi ve Karahan ailesinin gelecekteki hanımı olarak tanıttı. Nişanlısı herkesin önünde boynuma ucuz bir metal tasma taktı ve bana evcil hayvanları olduğumu söyledi. Demir alerjim olduğunu biliyordu. Sadece buz gibi gözlerle izledi ve takmamı emretti. O gece, duvarların ardından onu yatağına alırken dinledim. Sonunda bana çocukken verdiği sözün bir yalan olduğunu anladım. Ben onun ailesi değildim. Onun malıydım. On yıllık bağlılığın ardından, ona olan aşkım nihayet küle döndü. Bu yüzden onun doğum gününde, yeni geleceğini kutladığı o gün, altın kafesinden temelli çıktım. Beni gerçek babama, yani en büyük düşmanına götürmek için özel bir jet bekliyordu.

Kocam, yeraltı dünyasının en güçlü adamlarından biri, bana onun soyunu taşıyamayacak kadar "kusurlu" olduğumu söyledi. Ve aynı gün, yerime geçecek kadını evimize getirdi. Gözleri benimdi, ama rahmi çalışıyordu. Ona "taşıyıcı" diyordu ama metresi gibi ortalıkta gezdiriyordu. Bir partide onu korumak için yerde kanlar içinde kalmışken beni terk etti ve bir zamanlar bana vadettiği villada gizli geleceklerini planladı. Ama bizim dünyamızda eşler öylece çekip gitmezler; ortadan kaybolurlar. Ben de kendi kayboluşumu planlamaya karar verdim ve onu, kendisi için özenle inşa ettiği yıkıma terk ettim.