Amye Hochschild

Üç yıllık evlilikleri boyunca, Kadın kocasına sadık bir eş olmuştu. Bir zamanlar sevgisinin ve ilgisinin kocanın kalbini yumuşatacağını düşünürdü, ama yanılmıştı. Sonunda, hayal kırıklığına daha fazla dayanamayarak evliliği bitirmeye karar verdi. Adam, karısının sadece sıkıcı ve donuk olduğunu düşünürdü. Bu yüzden, kadının Grubu'nun yıl dönümü partisinde herkesin önünde boşanma belgelerini önüne koyması şok ediciydi. Ne kadar utanç vericiydi! O andan sonra, herkes, hatta kadın bile, eskiden evli olan çiftin bir daha asla birbirlerini görmeyeceklerini düşündü. Yine yanılmıştı. Bir süre sonra, bir ödül töreninde kadın, en iyi senaryo ödülünü almak için sahneye çıktı. Ödülü ona takdim eden kişi, eski kocası. Ona ödülü uzatırken, aniden elini tuttu ve seyircinin önünde alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Seni daha önce değerlendirmediğim için üzgünüm. Bana bir şans daha verebilir misin?" Kadın ona kayıtsızca baktı. "Üzgünüm. Şu an tek ilgilendiğim şey işim." Adamın kalbi paramparça oldu. "Gerçekten sensiz yaşayamam." Ama eski karısı sadece uzaklaştı. Kariyerine odaklanması onun için daha iyi değil miydi? Erkekler sadece aklını karıştırırdı—özellikle de eski kocası.

Doktorun sözleri kalbimi kırmakla kalmadı, geleceğimi sildi süpürdü. Asla çocuğum olamayacaktı. Sebep mi? Kocam Kaan'ın, beni mermer orta sehpamıza doğru itmesiyle sebep olduğu o düşüş. Yeni gözdesi için oyunumu çaldığını yüzüne vurduğumda olmuştu her şey. Ben kaybın acısıyla kıvranırken, o bir teknoloji dergisinin kapağındaydı; sırıtıyor, kolunu o kadının omzuna atmış, benim oyunumun devasa başarısını kutluyorlardı. Eve döndüğümde ise onu buldum. Üzerinde benim ipek sabahlığım, nakliyatçılara hayatımı kolilemeleri için talimatlar yağdırıyordu. Kaan ihanetini inkâr bile etmedi. Sadece öfkemden korumak için o kadının önüne geçti. Bununla da yetinmedi. Beni dengesiz bir intihalci olarak yaftalayan bir basın açıklaması yayınladı, ayrılamayacağımdan emin olmak için kariyerimi yerle bir etti. Son, ezici darbeyi ise annesi vurdu. Evliliğimin bir anlaşma olduğunu söyledi. Ailem, hayatları boyunca üzerinde çalıştıkları devrim niteliğindeki bir patenti, sırf ben onunla evlenebileyim diye feda etmişlerdi. Onların fedakârlığına mahkûm edilmiştim. Her şeyimi almıştı; emeğimi, bedenimi, ailemin mirasını. Beni kafese kapattığını, sergileyeceği kırık bir ganimet olduğumu sanıyordu. Yanılıyordu. O gece evimizi benzine boğdum ve alevler eski hayatımı yutarken arkama bile bakmadan uzaklaştım. Asya Gürsoy o yangında öldü. Ve ben nihayet özgürdüm.

Yedi uzun yıl boyunca ben, Asya Çelik, Efe Kozan'ın, yani gizlice delicesine aşık olduğum adamın gözbebeği olan hasta Ceyda Vural için gönüllü bir kan bankası oldum. Boğaziçi'ndeki mimarlık hayallerim, Efe'nin bir gün beni fark edeceği umuduyla sürekli ikinci plana atıldı. Ceyda'nın hayatını tehlikeye atan bir kemik iliği nakline çaresizce ihtiyacı olduğunda, kabul etmem için Efe'nin benimle evlenmesini talep ettim. Ancak ölümle burun buruna geldiğim o an, onun kalpsiz sözleri kulaklarımda çınladı: "Asya kurtulamazsa, kurtulmasın." Tam olarak ölmemiştim ama sarsılarak uyandığımda, Efe'nin tüyler ürpertici umursamazlığı, benim aptalca ve boşa harcanmış bağlılığımı geri dönülmez bir şekilde paramparça etmişti. Daha sonra, Ceyda ve yandaşları tarafından acımasızca dövülüp ölüme terk edildim ve o haldeyken bile Efe, ağır yaralı bedenimden Ceyda için kan "çekilmesini" emretti. Sevdiğim o kalpsiz adama ve onun koruduğu o manipülatif yılana karşı nasıl bu kadar umutsuzca aldanmış, bu kadar kör olmuştum? Yıllar boyunca tekrarlanan acımasız pragmatizminin yakıcı gerçeği, sonunda kalp kırıklığımın içinden geçti ve geriye sadece kor gibi bir öfke bıraktı. O mutlak umutsuzluk anında, soğuk ve sarsılmaz bir kararlılık beni dönüştürdü: Artık onlar için kendimi feda etmeyecektim. Hayatımı geri alacaktım; Efe'nin hak ettiğini tam olarak almasını sağlayacak cüretkâr ve beklenmedik bir eylemle başlayarak, onların zehirli pençesinden kesin kaçışımı ve kendim için yeni bir şafağı müjdeleyecektim.

Nişanlım Arda Tekinoğlu, lösemiyi daha yeni yenmişti. Kemik iliği nakli hayatını kurtarmıştı ve biz nişan partimizi planlıyor, geleceğimizi kutluyor olmalıydık. Sonra o kadın içeri girdi. Dilan. Donörün o güzel, bir o kadar da kırılgan eski sevgilisi. Arda, "hücresel hafıza" diye bir şeye tutturup donörün hücrelerinin onu, Dilan'ı korumaya zorladığını iddia ederek bu kadını bir takıntı haline getirdi. Onun yüzünden düğün planlarımızı erteledi. Evimizi istila etmesine, sanat eserlerime dokunmasına, benim bornozumla uyumasına göz yumdu. Karşı çıktığımda ise bana kıskanç ve zalim dedi. Bana bir zamanlar dünyaları vaat eden adam gitmiş, yerine tıbbi bir prosedürü zalimliğine bahane eden bir yabancı gelmişti. Bardağı taşıran son damla, annemden bana kalan tek hatıra olan madalyonumdu. Dilan onu gördü ve istediğine karar verdi. Ölen sevgilisinin de tıpkı böyle bir madalyonu olduğunu söyleyerek ağlamaya başladı. Reddettiğimde Arda'nın yüzü taş gibi sertleşti. "Çocukluk yapma," diye emretti. "Ver şunu ona." Cevabımı beklemedi bile. Üzerime yürüyüp zinciri boynumdan kopardı. Metal tenimi yakıp geçti. Annemin madalyonunu Dilan'ın boynuna taktı. "Bu bir ceza, Ela," dedi sakince. "Belki şimdi biraz merhametli olmayı öğrenirsin." Koruyucu bir kolunu Dilan'a dolayıp onu uzaklaştırırken, sevdiğim adamın gerçekten öldüğünü anladım. Telefonumu elime aldım. Kararımı vermiştim. "Baba," dedim, sesim kararlıydı. "Eve dönüyorum."

Üç yıl önce Demir ailesi, Cem Demir’in sevdiği kadınla evlenme kararına şiddetle karşı çıktı ve ona gelin olarak Sibel Yılmaz'ı seçti. Cem onu sevmiyordu. Aslında, ondan nefret ediyordu. Evliliklerinin üzerinden çok geçmeden, Sibel rüyalarındaki üniversiteden davet aldı ve bu fırsatı hemen değerlendirdi. Üç yıl sonra, Cem’in sevdiği kadın amansız bir hastalığa yakalandı. Onun bu son arzusunu yerine getirebilmek için Sibel’i geri çağırdı ve önüne bir boşanma anlaşması koydu. Cem’in bu ani ve acımasız kararı Sibel’in kalbini derinden yaraladı. Yine de, onu özgür bırakmayı seçti ve boşanma belgelerini imzalayacağını söyledi. Ancak Cem, süreci kasıtlı olarak uzatıyor gibiydi. Bu durum Sibel’i şaşkınlık ve hayal kırıklığının ötesinde, derin bir bezginliğe sürüklüyordu. Artık Sibel, Cem’in bu kararsızlığının yarattığı belirsizlik tuzağına sıkışmıştı. Sibel onun bu tutarsız dünyasından kurtulup özgürlüğüne kavuşabilecek miydi? Yoksa Cem, nihayet aklı başına gelip kalbinin sesini dinleyecek mi?

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Derya, kocasını adeta taparcasına sevmişti. Ta ki, onun ölen annesinden kalan her şeyi nasıl yağmaladığını ve tüm ilgisini başka bir kadına nasıl adadığını gözleriyle görene kadar. Üç ıstırap dolu yılın sonunda, kocası onu bir kenara atıp gitti. Derya paramparça bir haldeyken, bir zamanlar kendisinin ihanet ettiği Kerem çıkageldi ve onu bu enkazın ortasından söküp aldı. Artık bir tekerlekli sandalyede oturuyordu, bakışları ise çelik gibi soğuk ve keskindi. Derya bir anlaşma önerdi: Onun bacaklarını iyileştirecekti, karşılığında Kerem eski kocasını yerle bir etmesine yardım edecekti. Kerem önce küçümseyerek güldü, ardından anlaşmayı imzaladı. Acımasız ittifakları ilerledikçe, Kerem onun gizli kimliklerini keşfetti: Şifa dağıtan bir doktor, sızılamaz bir hacker, tutkulu bir piyanist… Ve Derya’nın çoktandır hissizleşmiş kalbi, yeniden çarpmaya başladı. Ancak, yalvaran eski eşi geri döndü. "Derya, sen benim karımdın! Başka biriyle nasıl evlenirsin? Geri dön!"

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

On yaşından beri Ceren, Levent'in yanında olmuş, onun bir çocukluktan saygın bir CEO'ya dönüşümüne tanıklık etmişti. Ancak iki yıllık evliliklerinden sonra, onu evde görmek neredeyse imkânsız hale gelmişti. Zengin çevrelerde dolaşan dedikodulara göre, Levent ondan tiksiniyordu. Hatta onun "gerçek aşkı" bile Ceren'in umutlarıyla alay ediyor, Levent'in yakın çevresi ise ona açıkça hor görüyle bakıyordu. İnsanlar, onun on yıllık sadakatini ve sessizce katlandığı her şeyi çoktan unutmuştu. Ceren, eski anılara tutunmaya çalışıyor ama her seferinde daha fazla yıpranıyor ve çevresinde bir acınası figüre dönüşüyordu. Herkes onun nihayet "kurtulduğunu" sandığı bir gün, Levent beklenmedik bir şekilde diz çöktü ve yalvaran bir sesle, "Ceren, aşık olduğum tek insan sensin," dedi. Ancak Ceren, boşanma belgelerini masada bırakıp hiç tereddüt etmeden arkasını döndü.

Ayla bir zamanlar Umut'un bağlılığını tatmıştı, ancak onun gizli zalimliği derin yaralar açtı. Ayla, düğün fotoğraflarını onun gözü önünde ateşe verirken, o metresine flörtöz mesajlar gönderiyordu. Kalbi sıkışıyor ve gözleri öfkeyle yanıyorken, Ayla sert bir tokat attı. Sonra kimliğini sildi, gizli bir araştırma projesine katıldı, iz bırakmadan kayboldu ve ona gizli bir sürpriz bıraktı. Fırlatma gününde ortadan kayboldu; aynı sabah Umut'un imparatorluğu çöktü. Bulabildiği tek şey onun ölüm belgesiydi ve Umut yıkıldı. Yeniden karşılaştıklarında, bir galada Ayla, güçlü bir iş insanının yanında dikkat çekiyordu. Umut yalvardı. Ayla alaycı bir gülümsemeyle, "Senin kalibrenin çok üstündeyim, tatlım," dedi.

Düğünlerinden bu yana beş yıl boyunca kocası tarafından görmezden gelinen dilsiz Kallie, aynı zamanda zalim kayınvalidesi yüzünden hamileliğini kaybetmenin acısını yaşamıştır. Boşanmanın ardından eski kocasının çok sevdiği kadınla nişanlandığını öğrendi. Hafif yuvarlak karnını tutunca, onun kendisine aslında hiç değer vermediğini anladı. Kararlı bir şekilde onu geride bıraktı ve bir yabancı gibi davrandı. Ancak o gittikten sonra, kocası onu bulmak için her yerde aradı. Yolları bir kez daha kesiştiğinde Kallie yeni bir mutluluk bulmuştu bile. İlk kez, kocası alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Ne olur beni yalnız bırakma..." Ama Kallie'nin cevabı net ve kararlıydı, kalan tüm bağları kopararak. "Çek git!"

İki yıllık evliliğin ardından Esra nihayet hamile kalmıştı. Umut ve sevinçle doluyken, Resul'ün boşanma talebiyle sarsıldı. Hayatını kaybetmek üzereyken, kanlar içinde yatan Esra, Resul'ü arayarak kendisini ve bebeğini kurtarmasını yalvardı. Ancak çağrılarına cevap vermedi. Bu ihanetin acısıyla ülkeyi terk etti. Zaman geçti ve Esra ikinci kez evlenmek üzereydi. Resul çılgına dönmüş bir halde ortaya çıktı ve diz çöktü: "Benim çocuğumu doğurduktan sonra başkasıyla nasıl evlenmeye cesaret edersin?"