Amye Hochschild

Üç yıllık evlilikleri boyunca, Kadın kocasına sadık bir eş olmuştu. Bir zamanlar sevgisinin ve ilgisinin kocanın kalbini yumuşatacağını düşünürdü, ama yanılmıştı. Sonunda, hayal kırıklığına daha fazla dayanamayarak evliliği bitirmeye karar verdi. Adam, karısının sadece sıkıcı ve donuk olduğunu düşünürdü. Bu yüzden, kadının Grubu'nun yıl dönümü partisinde herkesin önünde boşanma belgelerini önüne koyması şok ediciydi. Ne kadar utanç vericiydi! O andan sonra, herkes, hatta kadın bile, eskiden evli olan çiftin bir daha asla birbirlerini görmeyeceklerini düşündü. Yine yanılmıştı. Bir süre sonra, bir ödül töreninde kadın, en iyi senaryo ödülünü almak için sahneye çıktı. Ödülü ona takdim eden kişi, eski kocası. Ona ödülü uzatırken, aniden elini tuttu ve seyircinin önünde alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Seni daha önce değerlendirmediğim için üzgünüm. Bana bir şans daha verebilir misin?" Kadın ona kayıtsızca baktı. "Üzgünüm. Şu an tek ilgilendiğim şey işim." Adamın kalbi paramparça oldu. "Gerçekten sensiz yaşayamam." Ama eski karısı sadece uzaklaştı. Kariyerine odaklanması onun için daha iyi değil miydi? Erkekler sadece aklını karıştırırdı—özellikle de eski kocası.

Doktorun sözleri kalbimi kırmakla kalmadı, geleceğimi sildi süpürdü. Asla çocuğum olamayacaktı. Sebep mi? Kocam Kaan'ın, beni mermer orta sehpamıza doğru itmesiyle sebep olduğu o düşüş. Yeni gözdesi için oyunumu çaldığını yüzüne vurduğumda olmuştu her şey. Ben kaybın acısıyla kıvranırken, o bir teknoloji dergisinin kapağındaydı; sırıtıyor, kolunu o kadının omzuna atmış, benim oyunumun devasa başarısını kutluyorlardı. Eve döndüğümde ise onu buldum. Üzerinde benim ipek sabahlığım, nakliyatçılara hayatımı kolilemeleri için talimatlar yağdırıyordu. Kaan ihanetini inkâr bile etmedi. Sadece öfkemden korumak için o kadının önüne geçti. Bununla da yetinmedi. Beni dengesiz bir intihalci olarak yaftalayan bir basın açıklaması yayınladı, ayrılamayacağımdan emin olmak için kariyerimi yerle bir etti. Son, ezici darbeyi ise annesi vurdu. Evliliğimin bir anlaşma olduğunu söyledi. Ailem, hayatları boyunca üzerinde çalıştıkları devrim niteliğindeki bir patenti, sırf ben onunla evlenebileyim diye feda etmişlerdi. Onların fedakârlığına mahkûm edilmiştim. Her şeyimi almıştı; emeğimi, bedenimi, ailemin mirasını. Beni kafese kapattığını, sergileyeceği kırık bir ganimet olduğumu sanıyordu. Yanılıyordu. O gece evimizi benzine boğdum ve alevler eski hayatımı yutarken arkama bile bakmadan uzaklaştım. Asya Gürsoy o yangında öldü. Ve ben nihayet özgürdüm.

Yedi uzun yıl boyunca ben, Asya Çelik, Efe Kozan'ın, yani gizlice delicesine aşık olduğum adamın gözbebeği olan hasta Ceyda Vural için gönüllü bir kan bankası oldum. Boğaziçi'ndeki mimarlık hayallerim, Efe'nin bir gün beni fark edeceği umuduyla sürekli ikinci plana atıldı. Ceyda'nın hayatını tehlikeye atan bir kemik iliği nakline çaresizce ihtiyacı olduğunda, kabul etmem için Efe'nin benimle evlenmesini talep ettim. Ancak ölümle burun buruna geldiğim o an, onun kalpsiz sözleri kulaklarımda çınladı: "Asya kurtulamazsa, kurtulmasın." Tam olarak ölmemiştim ama sarsılarak uyandığımda, Efe'nin tüyler ürpertici umursamazlığı, benim aptalca ve boşa harcanmış bağlılığımı geri dönülmez bir şekilde paramparça etmişti. Daha sonra, Ceyda ve yandaşları tarafından acımasızca dövülüp ölüme terk edildim ve o haldeyken bile Efe, ağır yaralı bedenimden Ceyda için kan "çekilmesini" emretti. Sevdiğim o kalpsiz adama ve onun koruduğu o manipülatif yılana karşı nasıl bu kadar umutsuzca aldanmış, bu kadar kör olmuştum? Yıllar boyunca tekrarlanan acımasız pragmatizminin yakıcı gerçeği, sonunda kalp kırıklığımın içinden geçti ve geriye sadece kor gibi bir öfke bıraktı. O mutlak umutsuzluk anında, soğuk ve sarsılmaz bir kararlılık beni dönüştürdü: Artık onlar için kendimi feda etmeyecektim. Hayatımı geri alacaktım; Efe'nin hak ettiğini tam olarak almasını sağlayacak cüretkâr ve beklenmedik bir eylemle başlayarak, onların zehirli pençesinden kesin kaçışımı ve kendim için yeni bir şafağı müjdeleyecektim.

Nişanlım Arda Tekinoğlu, lösemiyi daha yeni yenmişti. Kemik iliği nakli hayatını kurtarmıştı ve biz nişan partimizi planlıyor, geleceğimizi kutluyor olmalıydık. Sonra o kadın içeri girdi. Dilan. Donörün o güzel, bir o kadar da kırılgan eski sevgilisi. Arda, "hücresel hafıza" diye bir şeye tutturup donörün hücrelerinin onu, Dilan'ı korumaya zorladığını iddia ederek bu kadını bir takıntı haline getirdi. Onun yüzünden düğün planlarımızı erteledi. Evimizi istila etmesine, sanat eserlerime dokunmasına, benim bornozumla uyumasına göz yumdu. Karşı çıktığımda ise bana kıskanç ve zalim dedi. Bana bir zamanlar dünyaları vaat eden adam gitmiş, yerine tıbbi bir prosedürü zalimliğine bahane eden bir yabancı gelmişti. Bardağı taşıran son damla, annemden bana kalan tek hatıra olan madalyonumdu. Dilan onu gördü ve istediğine karar verdi. Ölen sevgilisinin de tıpkı böyle bir madalyonu olduğunu söyleyerek ağlamaya başladı. Reddettiğimde Arda'nın yüzü taş gibi sertleşti. "Çocukluk yapma," diye emretti. "Ver şunu ona." Cevabımı beklemedi bile. Üzerime yürüyüp zinciri boynumdan kopardı. Metal tenimi yakıp geçti. Annemin madalyonunu Dilan'ın boynuna taktı. "Bu bir ceza, Ela," dedi sakince. "Belki şimdi biraz merhametli olmayı öğrenirsin." Koruyucu bir kolunu Dilan'a dolayıp onu uzaklaştırırken, sevdiğim adamın gerçekten öldüğünü anladım. Telefonumu elime aldım. Kararımı vermiştim. "Baba," dedim, sesim kararlıydı. "Eve dönüyorum."

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Eylül, annesinin cenazesinde gözyaşlarına boğulurken, kocası Doruk ilk aşkının doğum gününü kutluyordu. Kalbi kırılan Eylül, boşanma belgelerini bıraktı ve sessizce, tek başına uzaklaştı. Beş yıl sonra, bir açık artırmada peçeli baş müzayedeci kalabalığı büyüledi. Söylentilere göre, yüzünü görmek için birileri servet teklif etmişti. Doruk, yıllardır aradığı kadını sonunda buldu ve onu köşeye sıkıştırarak yüzleşti. "Hâlâ kaçmaya mı çalışıyorsun?" "Hiçbir zaman kabul etmedim. Çocuklarım ne olacak?" "Öyleyse bunları açıkla," dedi, önünde duran üç sevimli çocuğu işaret ederek. "Biz boşandık. Beni yalnız bırak." "Onları beş yıl önce hayatımdan çıkardım."

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Beş yıllık evlilikten sonra Nazlı, Yiğit'i ilk aşkıyla — asla unutamadığı kadınla — bir otele girerken yakaladı. O an her şeyi anladı — Yiğit onunla sırf gerçek aşkına benzediği için evlenmişti. Kırgın bir halde, onu boşanma kâğıtlarını imzalamaya ikna etti ve bir ay sonra, "Yiğit, ben bittim. İkiniz birbirinize zincirlenmiş kalın umarım," dedi. Gözleri kızarmış bir halde ona sarıldı. "Önce sen gelmiştin peşimden." Nazlı'nın şirketi kısa sürede halka arz aşamasına hızla ilerledi. Lansmanda Yiğit, onun başka bir adamın elini tuttuğunu izledi. Deneme kabininde onu sıkıştırdı, gözlerinde yanan yaşlarla. "O gerçekten bu kadar kusursuz mu? Nazlı, özür dilerim... benimle tekrar evlenir misin?"

Kadın, yirmi yıl boyunca bir köyde unutulup gitmişti. Ailesinin yanına döndüğünde, nişanlısını üvey kızkardeşiyle aldatırken yakaladı. İntikam almak için, nişanlısının amcası Adam'la birlikte oldu. Adam'ın, üç yıl önce nişanlısının trajik ölümünden sonra kimseyle birlikte olmadığı herkesçe biliniyordu. Ancak o gece, kadının çekiciliğine karşı koyamadı. Tutkusuna yenik düştü. Bu tutkulu gecenin ardından Adam, kadınla bir daha görüşmek istemediğini açıkladı. Kadın öfkeden deliye döndü. Ağrıyan belini ovuşturarak alaycı bir tavırla sordu:"Buna birlikte olmak mı diyorsun? Neredeyse hiçbir şey hissetmedim." Zamanımı boşa harcadım!" Adam'ın yüzü anında asıldı. Kadını duvara yaslayarak tehditkâr bir sesle sordu:"O anlarda neden böyle hissettiğini söylemedin öyle mi?" Olaylar öyle bir gelişti ki, kadın kısa süre sonra eski nişanlısının yengesi oldu. Nişan töreninde, aldatan nişanlı öfkeden kuduruyordu ama saygı göstermek zorunda olduğu için sesini çıkaramıyordu. Zengin çevreler, kadını kaba ve eğitimsiz biri olarak görüyordu. Ta ki günün birinde, milyarlarca dolarlık serveti olan saygın bir konuk olarak özel bir partide belirene kadar. "İnsanlar bana altın avcısı diyor. Ama bunların hepsi saçmalık! "Kendi altın madenim varken, başkasının altınına ne ihtiyacım olabilir ki," kadın gururla ilan etti. Şehrin sosyetesini bu sözlerle sarsmıştı!

Ayşe, erkek arkadaşının onu aldattığını ve onu akılsız bir salak olarak gördüğünü öğrendiğinde, kalp kırıklığını çılgın maceralarda unuttu. Elektriklerin kesik olduğu o sıcak gecede, kendini bir yabancının yatağında buldu. Gün ışıdığında sessizce sıvıştı, o adamın kötü şöhretli bir zampara olduğunu düşünüyordu. Bir daha asla görmemek için dua etti. Oysa o çarşafların altındaki adam, maaş çekine imza atan o buz gibi, sarsılmaz CEO Mehmet'ti. Mehmet, Ayşe'nin kalbinin başkasında olduğunu düşünerek ofise döndü ama her zamanki sakin tavrının ardında, onu kıskançlıktan deliye dönen bir adam vardı.