Robinet Poorvu

İstanbul'un köklü siyasetçi ailelerinden birinin kızı olan Asya Tekin, her şeye sahip olduğunu sanıyordu: Ankara'nın yükselen yıldızı Ateş Karam ile göz kamaştırıcı bir düğün ve iki güçlü ailenin kusursuz birleşimi. Ancak Çankaya'daki o devasa evdeki sessizlik ve Ateş'in, evlatlık kız kardeşi Ceyla'ya olan sarsılmaz bağlılığı, bambaşka bir gerçeğe işaret ediyordu. Bir gece, o gerçek patladı. Asya, Ateş'in evliliklerinin "amaca giden bir araçtan" ibaret olduğunu ve kendisinin "hiçbir anlam ifade etmediğini" itiraf ettiğini duydu. Ateş'in tüm sadakati yalnızca Ceyla'ya aitti. Kalbi tuzla buz oldu, hayatının o güzel görünen cephesi etrafında un ufak oldu. Ateş, Asya'nın acısını açıkça görmezden geldi ve Ceyla'nın kötü niyetli eylemlerini korumayı seçti. Hatta Ceyla'nın, Asya'nın en yakın arkadaşı Meyra'yı öldürdüğünü soğukkanlılıkla itiraf etmesini bile örtbas etti. Ailesinin akıl almaz gücünü kullanan Ateş, Ceyla'nın serbest kalmasını sağladı, gerçeği çarpıtarak Asya'yı suçlu gösterdi ve sadık asistanını tehdit etti. En büyük ihanet ise felaketle sonuçlanan bir yat partisinde yaşandı. Ateş, içgüdüsel olarak önce Ceyla'yı kurtardı ve çaresiz Asya'yı Göcek'in azgın sularında boğulmaya terk etti. Sevdiği adam, hayat arkadaşı olması gereken adam, onu nasıl bu kadar acımasızca ölüme terk edebilirdi? Neden manipülatif bir sosyopat olduğu bu kadar açık olan bir kız kardeşe körü körüne bağlıydı? Sınırın en ucuna itilmiş, bu derin adaletsizlik ve bir hiç uğruna harcanabilir olduğu gerçeğiyle tamamen yıkılmış olan Asya, olduğu yere yığıldı. Ancak iyileşirken, içinde soğuk ve sarsılmaz bir kararlılık filizlendi. Ateş'in Ceyla'ya olan bu sapkın sadakatinin ardındaki tüm gerçeği ortaya çıkaracak ve Meyra'dan esirgenen adalet için savaşacaktı. Gözden çıkarılan eş Asya, şimdi onlar için geliyordu. Güçlü bir aileyi, her seferinde bir sırrı açığa çıkararak yerle bir etmeye hazırdı.

Kocam Demir Alkan, bir yıl dönümü partisi veriyordu. Ama bizim için değil, o cıvıl cıvıl yeni sevgilisi Selin Vural için. Bense sadece bir garson, onun o lüks çatı katı dairesinde onlara hizmet etmeye zorlanan zavallıydım. Beş yıl önce, ailemin alkollü araç kullanarak yaptığı kaza, onun bütün ailesini yok etmişti. Ve bu beş yıl boyunca Demir, beni sistematik bir şekilde mahvetti. Bu parti, onun hesaplı zulmünün bir başka kanıtıydı sadece. Gözlerini gözlerime dikmiş, 'geçmişi geride bırakmaya' kadeh kaldırıyordu. Selin'in 'kazara' elimi yakmasını sadece izledi, sonra da hemen onun yanına koştu. Ona olan tüm iyi niyetli jestlerim, en sevdiği pastayı yapmam gibi, aşağılanmayla karşılandı ve çöpe atıldı. Selin'in her yalanına inandı, beni şiddetle suçladı ve hatta Selin benim 'saldırım' sonucu 'düştükten' sonra hayatını kurtarmak için ona bir böbreğimi bağışlamaya zorladı. Beni, ailelerimizin mezarlarının arasında, çürümeye terk etti; morluklar içinde ve yalınayak. İntikamı mutlakti, kaçamadığım bir azaptı. Benden neden bu kadar derinden nefret ediyor, ama yine de beni yanına zincirliyordu? Her zalim dürtüsünü hangi anlatılmamış acı yönlendiriyordu ve böyle bir canavardan sağ kurtulmanın gerçek bedeli neydi? Yorgundum, çok yorgundum. Bu yüzden Boğaziçi Köprüsü'nden atladım, kendimi körfezin soğuk sularına bıraktım. "Bitti," diye fısıldadım. Ama hiçliğin yerine, bir mucizeyle, nefes nefese uyandım. Onun ailesini benden alan kazadan bir gün öncesiydi. Hayatlarımızın darmadağın olmasından bir gün önce. İkinci bir şansımız vardı, ama parçalanmış bir geçmiş gerçekten tamir edilebilir miydi?

Yelena, ailesinin biyolojik çocuğu olmadığını keşfetti. Onların onu bir iş anlaşmasında bir araç olarak kullanma planını fark ettikten sonra, doğduğu çorak yere gönderildi. Orada, gerçek kökenlerine rastladı - tarihi zenginliğe sahip bir soy. Gerçek ailesi onu sevgi ve ilgiyle kucakladı. Sözde kız kardeşinin kıskançlığı karşısında, Yelena her zorluğu yendi ve intikamını aldı, tüm bunları yeteneklerini sergileyerek yaptı. Kısa süre sonra şehrin en popüler bekarının dikkatini çekti. Yelena'yı köşeye sıkıştırıp duvara yasladı. "Gerçek kimliğini ortaya çıkarmanın zamanı geldi, sevgilim. "

On yaşından beri Ceren, Levent'in yanında olmuş, onun bir çocukluktan saygın bir CEO'ya dönüşümüne tanıklık etmişti. Ancak iki yıllık evliliklerinden sonra, onu evde görmek neredeyse imkânsız hale gelmişti. Zengin çevrelerde dolaşan dedikodulara göre, Levent ondan tiksiniyordu. Hatta onun "gerçek aşkı" bile Ceren'in umutlarıyla alay ediyor, Levent'in yakın çevresi ise ona açıkça hor görüyle bakıyordu. İnsanlar, onun on yıllık sadakatini ve sessizce katlandığı her şeyi çoktan unutmuştu. Ceren, eski anılara tutunmaya çalışıyor ama her seferinde daha fazla yıpranıyor ve çevresinde bir acınası figüre dönüşüyordu. Herkes onun nihayet "kurtulduğunu" sandığı bir gün, Levent beklenmedik bir şekilde diz çöktü ve yalvaran bir sesle, "Ceren, aşık olduğum tek insan sensin," dedi. Ancak Ceren, boşanma belgelerini masada bırakıp hiç tereddüt etmeden arkasını döndü.

Ezgi, Kenan'ın karısı olarak üç yıl boyunca gördüğü kötü muameleye katlandı, aşk uğruna her şeyinden vazgeçti. Ancak, Kenan'ın kız kardeşi onu uyuşturup bir müşterinin yatağına gönderdiğinde, Ezgi artık dayanamadı. Tüm zehirli evliliği ardında bırakarak, boşanma belgelerini bıraktı ve çekip gitti. Yıllar sonra, Ezgi dünyayı fethetmiş parlayan bir yıldız olarak geri döndü. Kenan onu tekrar gördüğünde, Ezgi'nin yeni aşkı ile kendisi arasındaki tüyler ürpertici benzerliği görmezden gelemedi. Başka biri için sadece bir yedek olmuştu. Geçmişi anlamlandırmaya çaresizce çabalayan Kenan, Ezgi'nin önüne çıkıp ona sordu: "Ben senin için hiçbir şey ifade etmedim mi?"

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Üç yıl boyunca Kadriye ve kocası Levent, cinsellikten yoksun bir evlilik sürdürdüler. Kadriye, Levent'in kendilerinin geleceği için kendini işe adadığını sanıyordu. Ancak annesinin vefat ettiği gün, gerçeği öğrendi: Levent, düğün gecesinden beri üvey kız kardeşiyle onu aldatıyormuş. Tüm umutlarını kaybeden Kadriye, boşanma davası açmaya karar verdi. Çevresindekiler alay ediyor, onun geri döneceğini söylüyordu. Ancak herkesin gördüğü, yağmur altında diz çökmüş ağlayan Levent oldu. Bir gazetecinin barışma ihtimalini sorması üzerine Kadriye omuz silkti. "Kendine saygısı yok, sadece onu sevmeyen insanlara yapışıp kalıyor." Bu sırada güçlü bir iş adamı kolunu Kadriye'nin beline doladı. "Eşime göz diken herkes önce beni geçmek zorunda."

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Çoğu kişi için Ayla, küçük bir kasaba kliniğinde çalışan bir doktordu; gerçekte ise sessiz sedasız harikalar yaratıyordu. Emre, ona delicesine âşık olmuş, kavuşmak için nice yalnız geceyi sabırla beklemişti. Bu umut dolu bekleyişin üzerinden tam üç yıl geçmişti ki, korkunç bir trafik kazası onu tekerlekli sandalyeye mahkûm etti ve tüm anılarını silip aldı. Onun hayatını kurtarmak için Ayla, bir anlaşmalı evlilik teklifini kabul etti. Karşılığında duyduğu tek şey ise Emre'nin soğuk sözleri oldu: "Seni asla sevmeyeceğim." Ayla buna sadece hafifçe gülümsedi. "İyi o zaman... Zaten ben de sana âşık değilim." İçine düştüğü şüphe ve umutsuzluk girdabında Emre, her türlü ışıktan kaçıyordu. Fakat Ayla'nın sabrı ve inceliği onu yakaladı, bırakmadı: Onunla aynı hizaya gelmek için diz çekilişi, saçlarını okşayan o sıcak dokunuşu, onu sarsılmaz bir sakinliğe kavuşturan varlığı... Ta ki Ayla'nın yüzündeki o ışıltılı gülümseme, Emre'nin sonsuza dek yok olduğunu sandığı duyguları yeniden tutuşturana kadar.

Eski kocası, bir açıklama yapmıştı: "Her zaman en çok hayran olduğum kişi, o efsanevi yarış pilotuydu." Kadın, hafif ve ince bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Üzgünüm ama o kişi bendim." Adam alaycı bir tavırla sordu: "Menekşe için dünyaca ünlü bir mücevher tasarımcısına servet döktüğümü duyunca kıskandın mı?" Kadın soğuk ve küçümseyen bir kahkaha attı. "İlginç... O dediğin tasarımcı, benim yanımda yetişti." Adam horlayarak devam etti: "Çökmekte olan bir şirketi satın alman, seni asla benim seviyeme çıkarmaz. Kendine gel. Kadın omuzlarını silkerek kayıtsız kaldı." Omuzlarını silkti. "Tuhaf, ama ben az önce şirketini uçurumdan aşağı sürdüm." Bu sözlerle şoke oldu, ve ağzından döküldü, "Bebeğim, geri dön. Seni sonsuza kadar seveceğim." Burnunu kırıştırdı. "Kusura bakma, olmaz. O 'ucuz' aşkını kendine sakla." Sonra bir patronun koluna girdi ve bir daha arkasına bile bakmadı.

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Sude, kız kardeşi yerine geçerek kötü şöhretli, çirkin görünüşlü ve sorunlu bir geçmişe sahip bir adamla evlendi. Düğün gününde damadın kendi ailesi bile onu yalnız bıraktı, kasaba halkı ise bu evliliğin çökeceğinden emin bir şekilde fısıltılar ve alaylarla onları izledi. Ancak Sude'nin kariyeri hızla yükselişe geçti ve aralarındaki aşk günden güne daha da derinleşti. Daha sonra, büyük bir organizasyonda, dünyaca ünlü bir holdingin CEO'su maskesini çıkardı. Ortaya çıkan yüz, Sude'nin kocasından başkası değildi ve herkesi şok etti. *** Arda, ailesinin dayattığı bu eşe ilgi duymuyordu ve onun kaçıp gitmesini umarak kimliğini gizlemişti. Fakat Sude'nin gerçekten gitmeye hazırlandığını gördüğünde, Arda'nın soğuk ve kontrolcü tavrı bir anda çöktü. Onu kollarına çekip alçak bir sesle fısıldadı: "Lütfen gitme, Sude. Bana bir öpücük ver, sana dünyanın kapılarını açayım."

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.