Robinet Poorvu

Yelena, ailesinin biyolojik çocuğu olmadığını keşfetti. Onların onu bir iş anlaşmasında bir araç olarak kullanma planını fark ettikten sonra, doğduğu çorak yere gönderildi. Orada, gerçek kökenlerine rastladı - tarihi zenginliğe sahip bir soy. Gerçek ailesi onu sevgi ve ilgiyle kucakladı. Sözde kız kardeşinin kıskançlığı karşısında, Yelena her zorluğu yendi ve intikamını aldı, tüm bunları yeteneklerini sergileyerek yaptı. Kısa süre sonra şehrin en popüler bekarının dikkatini çekti. Yelena'yı köşeye sıkıştırıp duvara yasladı. "Gerçek kimliğini ortaya çıkarmanın zamanı geldi, sevgilim. "

Üç yıl boyunca Kaya ailesinin Boğaz'daki yalısında, sosyetenin alay konusu olan, sesi soluğu çıkmayan köylü kılıklı sünepe gelin bendim. Kocam Kerem beni sosyetik güzeli Melis'le aldattığında ve boşanma protokolünü önüme koyduğunda tek kuruş nafaka istemedim. Adliye koridorunda, üzerimdeki bol trençkot ve kalın kemik gözlüklerimle bana iğrenerek baktı. "Sokaktan topladım seni! Dua et ki seni tek kuruşsuz sokağa atmakla yetiniyorum!" diye bağırdı herkesin içinde. Metresi Melis ise koluna girip sahte bir acımayla, sokakta kalmamam için bana eski dairesinin anahtarını teklif etti. Onlar için ben, sadece Kaya ailesinin lütfuyla yaşamış ve şimdi kapının önüne konulan bir çöptüm. Kerem, beni bu şehirde bir kuru ekmeğe muhtaç edeceğine yemin ederken, içimden sadece gülmek geliyordu. Bilmedikleri şey şuydu; ben o yalıdaki aşağılanmalara sadece anneme yardım eden babaannesine olan vefa borcum için katlanmıştım. Son imzayı atıp tuvaletteki aynanın karşısına geçtiğimde, o demode gözlükleri çöpe fırlattım ve saçlarımı açtım. Üç yıllık esaret bitmiş, hesap tamamen kapanmıştı. Kerem, metresi Melis'in ölümcül karaciğer yetmezliğini tedavi ettirebilmek için yeraltı tıp dünyasının mutlak hâkimi "King"in açtığı atış yarışmasını kazanmak zorundaydı. O gece, üç yıldır kapalı olan şifreli bilgisayarımı açtım, kan kırmızısı rujumu sürdüm ve karanlık ağa giriş yaptım. Kerem'i tam da en güvendiği, en kibirlendiği o poligonda, herkesin gözü önünde ezip geçecektim. Oyun asıl şimdi başlıyordu.

Yirmi yıl boyunca beni Anadolu'nun çöplüğünden kurtardıklarını söyleyen Moreno ailesinin devasa villasında bir sığıntı gibi yaşadım. Ta ki o gösterişli davet gecesine kadar. Sözde nişanlım Mert, herkesin ortasında evin gerçek kızı Harley ile evleneceğini müjdeledi. Daha bu ihanetin şokunu atlatamadan, Harley sahte bir çığlık atarak merdivenlerden yuvarlandı ve beş yüz bin liralık nişan kolyesini benim çaldığımı iddia etti. Beni yıllarca beslediklerini söyleyen üvey annem Demet, kalabalığın ortasında üzerime yürüdü. "Seni nankör yılan! Üstünü arayın şunun, polisi arayıp hapsi boylatacağım sana!" Misafirlerin aşağılayıcı fısıltıları arasında eşyalarım pencereden çamurlu su birikintisine fırlatıldı ve iki iri yarı güvenlik beni şiddetli fırtınanın altına kapı dışarı attı. Bütün salon o ucuz yalanlara inanıp bana iğrenerek bakarken, üvey babam tek bir kelime bile edip beni savunmamıştı. Yirmi yıllık sahte şefkat maskesinin, basit bir kıskançlık krizi ve ucuz bir kolye için bu kadar çabuk parçalanması midemi bulandırmıştı. Beni sokakta beş parasız, titreyerek ölecek sanacak kadar aptaldılar. Onlara boyun eğmek yerine, boynumda sakladığım, kendi tasarımım olan paha biçilemez özel yapım pırlantayı kalabalığın gözüne sokarcasına çıkardım. Ardından arkamı dönüp, gecenin karanlığında beni bekleyen, gerçek ailem milyarder Holloway'lerin gönderdiği siyah Bentley'e doğru yürüdüm. Eski hayatım o yağmurlu bahçede ölmüştü; şimdi bana zarar veren herkesi bu ismin ağırlığı altında ezme zamanıydı.

İstanbul'un köklü siyasetçi ailelerinden birinin kızı olan Asya Tekin, her şeye sahip olduğunu sanıyordu: Ankara'nın yükselen yıldızı Ateş Karam ile göz kamaştırıcı bir düğün ve iki güçlü ailenin kusursuz birleşimi. Ancak Çankaya'daki o devasa evdeki sessizlik ve Ateş'in, evlatlık kız kardeşi Ceyla'ya olan sarsılmaz bağlılığı, bambaşka bir gerçeğe işaret ediyordu. Bir gece, o gerçek patladı. Asya, Ateş'in evliliklerinin "amaca giden bir araçtan" ibaret olduğunu ve kendisinin "hiçbir anlam ifade etmediğini" itiraf ettiğini duydu. Ateş'in tüm sadakati yalnızca Ceyla'ya aitti. Kalbi tuzla buz oldu, hayatının o güzel görünen cephesi etrafında un ufak oldu. Ateş, Asya'nın acısını açıkça görmezden geldi ve Ceyla'nın kötü niyetli eylemlerini korumayı seçti. Hatta Ceyla'nın, Asya'nın en yakın arkadaşı Meyra'yı öldürdüğünü soğukkanlılıkla itiraf etmesini bile örtbas etti. Ailesinin akıl almaz gücünü kullanan Ateş, Ceyla'nın serbest kalmasını sağladı, gerçeği çarpıtarak Asya'yı suçlu gösterdi ve sadık asistanını tehdit etti. En büyük ihanet ise felaketle sonuçlanan bir yat partisinde yaşandı. Ateş, içgüdüsel olarak önce Ceyla'yı kurtardı ve çaresiz Asya'yı Göcek'in azgın sularında boğulmaya terk etti. Sevdiği adam, hayat arkadaşı olması gereken adam, onu nasıl bu kadar acımasızca ölüme terk edebilirdi? Neden manipülatif bir sosyopat olduğu bu kadar açık olan bir kız kardeşe körü körüne bağlıydı? Sınırın en ucuna itilmiş, bu derin adaletsizlik ve bir hiç uğruna harcanabilir olduğu gerçeğiyle tamamen yıkılmış olan Asya, olduğu yere yığıldı. Ancak iyileşirken, içinde soğuk ve sarsılmaz bir kararlılık filizlendi. Ateş'in Ceyla'ya olan bu sapkın sadakatinin ardındaki tüm gerçeği ortaya çıkaracak ve Meyra'dan esirgenen adalet için savaşacaktı. Gözden çıkarılan eş Asya, şimdi onlar için geliyordu. Güçlü bir aileyi, her seferinde bir sırrı açığa çıkararak yerle bir etmeye hazırdı.

Kocam Demir Alkan, bir yıl dönümü partisi veriyordu. Ama bizim için değil, o cıvıl cıvıl yeni sevgilisi Selin Vural için. Bense sadece bir garson, onun o lüks çatı katı dairesinde onlara hizmet etmeye zorlanan zavallıydım. Beş yıl önce, ailemin alkollü araç kullanarak yaptığı kaza, onun bütün ailesini yok etmişti. Ve bu beş yıl boyunca Demir, beni sistematik bir şekilde mahvetti. Bu parti, onun hesaplı zulmünün bir başka kanıtıydı sadece. Gözlerini gözlerime dikmiş, 'geçmişi geride bırakmaya' kadeh kaldırıyordu. Selin'in 'kazara' elimi yakmasını sadece izledi, sonra da hemen onun yanına koştu. Ona olan tüm iyi niyetli jestlerim, en sevdiği pastayı yapmam gibi, aşağılanmayla karşılandı ve çöpe atıldı. Selin'in her yalanına inandı, beni şiddetle suçladı ve hatta Selin benim 'saldırım' sonucu 'düştükten' sonra hayatını kurtarmak için ona bir böbreğimi bağışlamaya zorladı. Beni, ailelerimizin mezarlarının arasında, çürümeye terk etti; morluklar içinde ve yalınayak. İntikamı mutlakti, kaçamadığım bir azaptı. Benden neden bu kadar derinden nefret ediyor, ama yine de beni yanına zincirliyordu? Her zalim dürtüsünü hangi anlatılmamış acı yönlendiriyordu ve böyle bir canavardan sağ kurtulmanın gerçek bedeli neydi? Yorgundum, çok yorgundum. Bu yüzden Boğaziçi Köprüsü'nden atladım, kendimi körfezin soğuk sularına bıraktım. "Bitti," diye fısıldadım. Ama hiçliğin yerine, bir mucizeyle, nefes nefese uyandım. Onun ailesini benden alan kazadan bir gün öncesiydi. Hayatlarımızın darmadağın olmasından bir gün önce. İkinci bir şansımız vardı, ama parçalanmış bir geçmiş gerçekten tamir edilebilir miydi?

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Herkese, CEO'nun özel asistanı olarak tanınıyordu. Oysa kimseye göstermediği dört duvar arasında, asla kamuoyuna duyurulmamış bir eşti. Defne, hamile olduğunu öğrendiğinde dünyalar onun olmuştu. Ancak bu mutluluk, kocası Çınar'ın ilk aşkına gösterdiği yoğun ilgiyle gölgelendi ve yerini derin bir endişeye bıraktı. Ağırlaşan kalbiyle, onu özgür bırakıp gitmeye karar verdi. Yolları tekrar kesiştiğinde, Çınar'ın dikkatini ilk çeken şey Defne'nin artık iyice belirginleşen hamile karnı oldu. "Kimin çocuğunu taşıyorsun?!" diye sert bir şekilde sordu. Defne ise sadece küçümseyen bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Seni hiç mi hiç ilgilendirmez, canım eski kocacığım!"

Düğün gecesinde kadın'ın kocası, ona iktidarsız olduğunu söyledi. Ona karşı hisleri olmadığından, bu durumu itirazsız kabul etti. Ancak daha sonra kocasının yalan söylediği ortaya çıktı. Asıl nedeni, kalbinde başka bir kadın için yer olmasıydı. Boşandıktan sonra kadın, çevresindeki birçok kişinin alay konusu oldu. Bir daha asla evlenemeyeceğini düşünenleri yanıltarak, zengin ve yakışıklı bir CEO'yla evlendi. "Sevgilim, insanlar ikinci evliliğim yüzünden seni hak etmediğimi söylüyor," diye şikayet etti. "Bunu söyleyen kim?" diye gür bir sesle yanıtladı CEO kocası. Kadın'ın haberi yoktu ki bu adam, ona eşsiz bir sevgi sunmak için yıllardır onu bekliyordu.

Çocukken evlat edinildiğim varlıklı ailem ve mükemmel nişanlım Kerem sayesinde nihayet o çok aradığım sevgiye ve güvene kavuştuğumu sanıyordum. Ta ki bir akşam, Kerem'i beş yıl önce tıp kariyerimi mahvetmeye çalışan ve akıl hastanesinde olduğunu sandığım Ceyda ile gizli bir malikanede bulana kadar. Ceyda hasta falan değildi; ışıl ışıldı ve Kerem'le birlikte "Can" adındaki oğullarını seviyorlardı. Kapı aralığından duyduklarım kanımı dondurdu. "Aylin sadece bir yer tutucu, aile bağlantılarını tamamen alana kadar o aptala katlanmak zorundayım." Daha da iğrenci, beni öz kızları gibi sevdiklerini söyleyen koruyucu ailem de bu işin içindeydi. Ceyda'nın lüks hayatını ve bu gizli aileyi, benim hakkım olan servetle finanse ediyorlardı. Bana verdikleri her sevgi kırıntısı, her pahalı hediye, aslında Ceyda'ya duydukları suçluluğun diyetini ödemek için kurulmuş iğrenç bir ticaretti. Kerem, gerçek ailesine sarılırken bana hiç utanmadan o mesajı atmıştı. "Toplantıdan yeni çıktım, çok yoruldum. Seni özledim sevgilim." Tüm hayatım, oyuncularının arkamdan bana güldüğü özenle inşa edilmiş sahte bir sahneydi. Beni sığıntı, zavallı ve ne yapsalar affedecek aptal bir kız sandılar. Ama ne kadar yanıldıklarını anlamak üzerelerdi. Onların o kusursuz yalanını sosyetenin ortasında başlarına yıkıp, karnımdaki sırrımla birlikte kendi imparatorluğumu kurmak üzere o evden sonsuza dek ayrıldım.

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

"Efendim, o henüz ölmedi. Üzerinden bir daha geçmemi ister misiniz?" "Yap." Yaralı ve kanlar içindeki Rebecca, kocasının emrini duydu ve dişlerini sıktı. Çift hiçbir zaman evliliklerini tamamlamamıştı ve bu nedenle hiç çocukları olmamıştı. Ancak, çocuksuz evlilikleri kayınvalidesini Rebecca'yı kısır olmakla suçlamaya itmişti. Şimdi, kocası sadece onu aldatmakla kalmamış, aynı zamanda onun ölmesini istiyordu! Onu boşayabilirdi, ama burada, onu öldürmeye çalışıyordu... Ölümden kıl payı kurtulan Rebecca, hemen vicdansız kocasından boşandı ve kısa süre sonra yeniden evlendi. İkinci kocası, şehrin en saygın adamıydı. Gücünü kendi lehine kullanacağına ve kendisine zarar verenlerden intikam alacağına yemin etti! Evlilikleri, her ikisinin de çıkarına olacak bir anlaşma olacaktı. Beklenmedik bir şekilde, her şey durulduğunda, ikinci kocası elini tuttu ve "Neden sonsuza dek benimle kalmıyorsun?" diye sordu.

Colton'la üç yıllık evliliği boyunca gerçek kimliğini saklayan Allison, evliliğine gönülden bağlıydı ama kendini ihmal edilmiş ve boşanmaya doğru itilmiş halde buldu. Cesareti kırılmış bir halde, yetenekli bir parfümcü, ünlü bir istihbarat teşkilatının beyni ve gizli bir hacker ağının varisi olan gerçek benliğini yeniden keşfetmeye koyuldu. Hatalarını anlayan Colton, pişmanlığını dile getirdi. "Yanlış yaptığımı biliyorum. Bir şans daha tanı lütfen." Ancak, bir zamanlar engelli olan iş adamı Kellan tekerlekli sandalyesinden kalktı, Allison'un elini tuttu ve küçümseyici bir şekilde güldü, "Onu geri alacağını mı sanıyorsun? Boş hayaller kuruyorsun. "

Dışarıdan bakıldığında kadın, herkesin hor gördüğü bir evlatlıktı. Oysa yeraltı yarış dünyasında "Karanlığın Gülü" olarak anılıyor, gecenin hızı ve heyecanıyla yaşıyordu. Ancak adam'ın eve dönüşü ve yaşanan tutkulu bir gece, onu aileden kopma planlarından saptırdı. Adam, aile mirasının acımasız varisi olarak tüm hedefleri ustalıkla yönlendiriyordu. Tüm kontrolüne rağmen, kendini evlatlık kız kardeşi - aynı zamanda iş ortağı ve efsanevi yarışçı olan bu kadın'ın gizemli cazibesine kaptırdı.

Kadın, üç yıllık evli olduğu kocasıyla ilk kez bir yatakta karşılaşacağını asla hayal edemezdi. Sonrasında gerçek bir çift gibi yaşamaya başlayacaklarını ummuştu, ancak kocası onu tanımadı. Onu bir fahişe sanmıştı ve tüm benliğiyle nefret ediyordu. Kadın, boşanmanın ardından yollarının bir daha asla kesişmeyeceğini düşünmüştü. Ancak kader onu beklenmedik bir oyunla sınava çekti. Nihayetinde kocasının şirketinde hukuk danışmanı olarak işe başladı. Kocası sonunda onu tanıdı. Gözü artık başka hiçbir şey görmeyecek kadar âşık olmuştu ve "Benimle kal," demekten kendini alamadı. "Ne?" Kadın kulaklarına inanamadı. "Efendim, benimle hiç ilgilenmeyen siz değil miydiniz?" Üstelik sadece istifa ediyorum. Neden bu kadar büyütüyorsunuz?" Adam, gururunu bir kenara atıp ona kalbini açmakla, onu sonsuza kadar kaybetmek arasında bir ikilem yaşıyordu. Sonunda anlaşıldı ki gerçek aşk, büyük savaşlar gerektiriyordu. Her şeye rağmen onu geri kazanabilecek miydi?