Mufinella Nadal-ginard

Üç kahredici yıl boyunca, soğuk, anlaşmalı bir evlilikte görevine sadık, sessiz bir eş olan Asya Tekinsoy'dum; sadece üniversite aşkı Ceyda'yı gören bir adama aptalca aşıktım. Dile getirilmemiş bağlılığım ve onun hayatını ve görkemli evimizi yönetmek için gösterdiğim yorulmak bilmez çabalarım, bariz bir ihmal ve duygusal kayıtsızlıkla karşılık buldu. Kırılma noktası büyük bir patlamayla değil, yakıcı bir kamçı darbesi ve buruşmuş bir aile yadigârıyla geldi: büyükannemin aziz kaşmir şalı, Ceyda tarafından kasten mahvedilmiş, sonra da Arhan tarafından "sadece bir bez parçası" diyerek umursamazca bir kenara atılmıştı. Beni herkesin içinde küçük düşürdü, asla bir "kaza" olmayan bir olay için aşağılayıcı bir özür dilemeye zorladı. Aynı gece, benim sözde meydan okumamla öfkelenen zorlu annesi Esma, bir binici kamçısı kullanarak bana fiziksel olarak saldırdı. O beni döverken, oğlu birkaç metre ötede sevgilisiyle telefonda usulca gülüyordu, yanı başında sergilenen zulümden tamamen habersizdi. Böylesine çorak bir aşağılama ve ihanet arazisinde aşkın yeşerebileceğine inanacak kadar nasıl bu kadar kör, bu kadar aptalca umutlu olabilmiştim? Bir zamanlar aptalca umut dolu olan kalbim, o gün sessiz bir öfkeyle yanarak taşa döndü. Boşanma belgeleri imzalanmış ve on yıllık karşılıksız bir aşk nihayet sönmüşken, Tekinsoy malikanesinden dışarı yürüdüm. Uysal bir eşin hayaletini geride bıraktım ve paramparça olmuş hayatımın küllerinden doğmaya, onlara harcanabilir bir kadının neler başarabileceğini tam olarak göstermeye kararlı bir şekilde bilinmeyene adım attım.

Zekeriyaköy'deki malikanemizde kutlanan bayramlar, her zaman kartpostallardan fırlamış mükemmel bir sahne gibi görünürdü. Beş yaşındaki oğlum Can, kocam Arda'nın hamilelik ışıltısıyla parlayan görümcesi Ceyda'nın uzattığı kurabiyeye masumca uzandı. Sonra, dehşet verici bir şekilde, Can nefes almakta zorlanmaya başladı, küçük yüzü korkunç bir maviye döndü. Fıstığa karşı ölümcül bir alerjisi vardı ve Ceyda'nın "Aman Tanrım, hiç bilmiyordum!" diye haykırırken takındığı sahte şok ifadesi kan dondurucuydu. Güçlü teknoloji devi kocam Arda, öfkeli bakışlarını anında bana çevirdi. "Zeynep, nasıl bu kadar umursamaz olabilirsin? Onun alerjisi olduğunu biliyorsun!" diye kükredi, tüm zengin misafirlerimizin duyacağı şekilde. Hastanede, Can hayatı için savaşırken, Arda dışarıda gözyaşları içindeki Ceyda'yı teselli ediyordu. Bana küçümseyerek baktı, "Aslı daha iyi bir anne olurdu," diye tısladı ve ardından Ceyda'nın yüksek riskli hamileliği için beni istilacı bir kök hücre bağışına katlanmaya zorladı. Sersem ve ağrılar içinde uyandığımda, doktorun bir daha hamile kalmamın pek mümkün olmadığını doğruladığını duydum. Hemen ardından Arda'nın tüyler ürpertici cevabı geldi: "İyi. Daha fazla çocuğu hak etmiyor." "İyi." Bu kelime, damarlarımdaki son umut kırıntısını da yok edip yerine buz gibi bir öfke alevi yaktı. Ben bu altın kaplama kafeste, oğluma kasten zarar veren insanlar için bedenimi feda etmeye zorlanan, kullanılıp atılacak bir piyon muydum sadece? Bu adaletsizlik, her türlü fiziksel yaradan daha çok yakıyordu canımı. Benim kırıldığımı, sürünerek geri döneceğimi sandılar. Yanılıyorlardı. Alyansım bir bağdan çok bir damga gibi hissettiriyordu. Yüzüğü çıkarıp boşanma evraklarıyla birlikte Arda'ya uzattım. Titizlikle planladığım kaçışım yeni başlamıştı ve dünya, kırılmış bir kadın kendini daha güçlü ve acımasız bir şekilde yeniden inşa ettiğinde neler olacağını görmek üzereydi.

"Efendim, o henüz ölmedi. Üzerinden bir daha geçmemi ister misiniz?" "Yap." Yaralı ve kanlar içindeki Rebecca, kocasının emrini duydu ve dişlerini sıktı. Çift hiçbir zaman evliliklerini tamamlamamıştı ve bu nedenle hiç çocukları olmamıştı. Ancak, çocuksuz evlilikleri kayınvalidesini Rebecca'yı kısır olmakla suçlamaya itmişti. Şimdi, kocası sadece onu aldatmakla kalmamış, aynı zamanda onun ölmesini istiyordu! Onu boşayabilirdi, ama burada, onu öldürmeye çalışıyordu... Ölümden kıl payı kurtulan Rebecca, hemen vicdansız kocasından boşandı ve kısa süre sonra yeniden evlendi. İkinci kocası, şehrin en saygın adamıydı. Gücünü kendi lehine kullanacağına ve kendisine zarar verenlerden intikam alacağına yemin etti! Evlilikleri, her ikisinin de çıkarına olacak bir anlaşma olacaktı. Beklenmedik bir şekilde, her şey durulduğunda, ikinci kocası elini tuttu ve "Neden sonsuza dek benimle kalmıyorsun?" diye sordu.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Düğün gecesinde kadın'ın kocası, ona iktidarsız olduğunu söyledi. Ona karşı hisleri olmadığından, bu durumu itirazsız kabul etti. Ancak daha sonra kocasının yalan söylediği ortaya çıktı. Asıl nedeni, kalbinde başka bir kadın için yer olmasıydı. Boşandıktan sonra kadın, çevresindeki birçok kişinin alay konusu oldu. Bir daha asla evlenemeyeceğini düşünenleri yanıltarak, zengin ve yakışıklı bir CEO'yla evlendi. "Sevgilim, insanlar ikinci evliliğim yüzünden seni hak etmediğimi söylüyor," diye şikayet etti. "Bunu söyleyen kim?" diye gür bir sesle yanıtladı CEO kocası. Kadın'ın haberi yoktu ki bu adam, ona eşsiz bir sevgi sunmak için yıllardır onu bekliyordu.

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Colton'la üç yıllık evliliği boyunca gerçek kimliğini saklayan Allison, evliliğine gönülden bağlıydı ama kendini ihmal edilmiş ve boşanmaya doğru itilmiş halde buldu. Cesareti kırılmış bir halde, yetenekli bir parfümcü, ünlü bir istihbarat teşkilatının beyni ve gizli bir hacker ağının varisi olan gerçek benliğini yeniden keşfetmeye koyuldu. Hatalarını anlayan Colton, pişmanlığını dile getirdi. "Yanlış yaptığımı biliyorum. Bir şans daha tanı lütfen." Ancak, bir zamanlar engelli olan iş adamı Kellan tekerlekli sandalyesinden kalktı, Allison'un elini tuttu ve küçümseyici bir şekilde güldü, "Onu geri alacağını mı sanıyorsun? Boş hayaller kuruyorsun. "

Yelena, ailesinin biyolojik çocuğu olmadığını keşfetti. Onların onu bir iş anlaşmasında bir araç olarak kullanma planını fark ettikten sonra, doğduğu çorak yere gönderildi. Orada, gerçek kökenlerine rastladı - tarihi zenginliğe sahip bir soy. Gerçek ailesi onu sevgi ve ilgiyle kucakladı. Sözde kız kardeşinin kıskançlığı karşısında, Yelena her zorluğu yendi ve intikamını aldı, tüm bunları yeteneklerini sergileyerek yaptı. Kısa süre sonra şehrin en popüler bekarının dikkatini çekti. Yelena'yı köşeye sıkıştırıp duvara yasladı. "Gerçek kimliğini ortaya çıkarmanın zamanı geldi, sevgilim. "

Söylentilere göre Gökay, hiçbir geçmişi olmayan, hiç de çekici bulunmayan bir kadınla evlenmişti. Birlikte oldukları üç yıl boyunca, Ayfer'e karşı hep soğuk ve mesafeliydi; o ise her şeye sessizce katlandı. Ona duyduğu aşk, öz değerinden ve hayallerinden vazgeçmesine neden oldu. Gökay'ın gerçek aşkı ortaya çıktığında, Ayfer evliliklerinin en başından beri, başka bir kadının hayatını kurtarmak için kurulmuş bir aldatmaca olduğunu anladı. Boşanma belgelerini imzalayıp, gitti. Üç yıl sonra Ayfer, bir cerrahi dahi ve piyano virtüözü olarak geri döndü. Pişmanlık içindeki Gökay, yağmur altında onun peşine düştü ve sıkıca sarıldı. "Sen bana aitsin, Ayfer."

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Zeynep, kendisini en çok sevmesi gerekenler tarafından ihanete uğradı. Kendi anne babası, sevgili evlatlık kızlarını hak ettiği cezadan kurtarmak için Zeynep'i adeta cehenneme gönderdi—hayatta kalmanın acımasızlık gerektirdiği, zayıflığın ölüm anlamına geldiği kötü şöhretli bir hapishaneye. Dört yıl sonra, o demir kapılardan içeri giren kız artık yoktu. Çıktığında ruhuna kazınmış tek ve sarsılmaz bir kural vardı: Her ihanetin bedeli on katıyla ödenecekti. Özgürlüğüne kavuştuğu gün, dünya titredi. Yol boyu lüks arabalar sıralandı. Sadık takipçilerden oluşan bir lejyon, onun muzaffer dönüşünü bekliyordu. Babası, sessizliğini parayla susturmaya çalıştı. Ama para, uzun zaman önce onun üzerindeki etkisini yitirmişti. Evlatlık kız kardeşi, tatlı sözler ve sahte nezaketin arkasına saklanıyordu. Ama boş gülümsemeler artık onu kandıramıyordu. Bir zamanlar elinden alınan her şey, parça parça geri alınacaktı. Ailesi, evlatlık kızlarını şehrin en korkulan adamına sunarak onunla bağ kurmaya çalıştığında, Zeynep'in dudakları soğuk bir tebessümle kıvrıldı. "Buna izin vermem." Arkasında efsanevi bir hacker, gölgelerdeki müttefikler ve onun için dünyayı yakmaya hazır bütün bir hapishane ile Zeynep, düşmanlarını dehşet verici bir hassasiyetle yok etti. Sonra zorba onu fark etti. "İlginçsin," dedi. "Benim kadınım ol, şehir senin olsun." Zeynep, etkilenmemiş bir şekilde kaşını kaldırdı. "Beni sahiplenmek mi istiyorsun? Önce benden sağ çık." Yüksek sosyete onların savaş alanına dönüştü. Güç ile arzu çarpıştı. Hırs, saplantı ile çatıştı. Bu acımasız hakimiyet ve baştan çıkarma oyununda, sadece biri önce diz çökecekti. Bir zamanlar cehennemde terk edilen kız, ateş ve intikamla taçlanarak küllerinden doğdu—Ve sonunda, şehirdeki en korkulan hükümdar bile, hem cehennemi hem de kendisini fetheden kadına imparatorluğunu sunarak eğilecekti.

Altın bir kafeste yaşıyordum. Aras Karahan'ın o şatafatlı çatı katı dairesi, onun başarısının bir anıtı ve benim kaçınılmaz hapishanemdi. Gerçek hayatım, annem için adaleti bulma konusundaki ateşli amacım, içimde derinlerde yanıyordu; tutuşmayı bekleyen sessiz bir kor gibi. Ama bu gece, onun dönüşü ve Selin Çetin'in o mide bulandırıcı tatlı sesi, hesaplanmış bir işkence gibi bu devasa alanda yankılandı. O buna evlilik diyordu. Ben ise intikam. Evine kadınlar getirirdi ama Selin artık daimi bir demirbaş, onun sırdaşı olmuştu. Onu etrafta gezdirir, bana onlara şampanya servisi yapmamı emreder ve "verdiğim hizmetler" için bana ödeme yapardı; "zahmetim" için kaba bir şekilde fırlatılan birkaç tane iki yüz liralık banknot. Her etkileşim taze bir aşağılanmaydı, yine de benim alışılmış soğukluğum, duygusuz maskem, sadece onun yakıcı öfkesini ve Selin'in kendini beğenmiş zaferini körüklüyor gibiydi. Beni paralı asker olarak görüyordu. Onu para için terk eden kalpsiz bir kadın. Batan şirketini kurtarmak için tüm mirasımı gizlice ona aktardığımı, çaresizce hasta olduğunda hayatını kurtarmak için isimsiz olarak kemik iliği bağışladığımı ya da kaza yaptığı arabadan onu kurtarmak için tek başıma bir kar fırtınasında yürüdüğümü asla bilmedi. Her gerçek, her fedakarlık, Selin tarafından bir yalana dönüştürülmüş, onun gözünde bana karşı mükemmel bir şekilde silah olarak kullanılmıştı. Nasıl bu kadar kör olabilirdi? Benim derin fedakarlıklarım, umutsuz, bitmeyen aşkım nasıl böyle tüketen bir nefrete dönüşebilirdi? Bu acı verici adaletsizlik sürekli bir sızıydı, asla iyileşmeyen bir yaraydı. Onun zalimliğine sessizce katlandım, bunun onu görünmez bir düşmandan korumanın tek yolu olduğuna inanarak. Ama işkence dayanılmaz, sürdürülemez hale geldi. Bu yüzden kendi kalbimi söküp attım, onu korumak için en son eylemi gerçekleştirdim: Kendi ölümümü planladım. Maya Altan'ı varoluştan sildim, onun nihayet güvende ve gerçekten özgür olabileceğini umarak. Ama özgürlüğün, öğrendim ki, acımasız bir bedeli vardı ve onun şimdi yürüdüğü yol, kederi ve Selin'in yalanlarıyla beslenen, her zamankinden daha tehlikeliydi.

Herkes şehrin en iyi jinekoloğu olan bu adamın kadınlardan uzak durduğunu bilirdi. Önüne kim gelirse gelsin, onlara asla ilgi göstermezdi. Ben ise on yıllık birlikteliğimizde onun için farklı olduğumu sanmıştım, ta ki beni kendisine dokundurtmayana kadar. Kazara koluna değsem bile, "Dokunma bana!" diye sertçe çıkışırdı. Bir gece yatağına girmeye çalışmamın ardından, beni başka adamlarla zorla yatırmaya kalktı. Ağlayıp isyan ettiğimde ise, "Sonsuza dek bekâr kalmana izin veremem," diye soğukça yanıt verdi. On birinci kez aynı şeyi yapmaya kalkınca, artık dayanamayıp iki yüz uyku hapı yuttum. Gözlerimi hastanede açtığımda, ilk kez bana dokunmama izin verdi. Başımı öperken gözlerinde hiç görmediğim bir tutku vardı. Sonunda onu kazanmaya başladığımı sandım. Ama ertesi gün özel villasında başka bir kadını kucaklarken yakaladım. O kadının başını öperken, gözlerinde bana hiç göstermediği bir aşkla bakıyordu. Onu suçladığımda bana buz gibi baktı. "O senin gibi değil," dedi. "Onun aklında kirli düşünceler yok, erkekleri baştan çıkarmaya çalışmıyor." Dudaklarımı kanatana kadar ısırdım, çünkı artık her şey bitmişti. "Peki, Ethan. Ayrılalım. "