Mufinella Nadal-ginard

Üç kahredici yıl boyunca, soğuk, anlaşmalı bir evlilikte görevine sadık, sessiz bir eş olan Asya Tekinsoy'dum; sadece üniversite aşkı Ceyda'yı gören bir adama aptalca aşıktım. Dile getirilmemiş bağlılığım ve onun hayatını ve görkemli evimizi yönetmek için gösterdiğim yorulmak bilmez çabalarım, bariz bir ihmal ve duygusal kayıtsızlıkla karşılık buldu. Kırılma noktası büyük bir patlamayla değil, yakıcı bir kamçı darbesi ve buruşmuş bir aile yadigârıyla geldi: büyükannemin aziz kaşmir şalı, Ceyda tarafından kasten mahvedilmiş, sonra da Arhan tarafından "sadece bir bez parçası" diyerek umursamazca bir kenara atılmıştı. Beni herkesin içinde küçük düşürdü, asla bir "kaza" olmayan bir olay için aşağılayıcı bir özür dilemeye zorladı. Aynı gece, benim sözde meydan okumamla öfkelenen zorlu annesi Esma, bir binici kamçısı kullanarak bana fiziksel olarak saldırdı. O beni döverken, oğlu birkaç metre ötede sevgilisiyle telefonda usulca gülüyordu, yanı başında sergilenen zulümden tamamen habersizdi. Böylesine çorak bir aşağılama ve ihanet arazisinde aşkın yeşerebileceğine inanacak kadar nasıl bu kadar kör, bu kadar aptalca umutlu olabilmiştim? Bir zamanlar aptalca umut dolu olan kalbim, o gün sessiz bir öfkeyle yanarak taşa döndü. Boşanma belgeleri imzalanmış ve on yıllık karşılıksız bir aşk nihayet sönmüşken, Tekinsoy malikanesinden dışarı yürüdüm. Uysal bir eşin hayaletini geride bıraktım ve paramparça olmuş hayatımın küllerinden doğmaya, onlara harcanabilir bir kadının neler başarabileceğini tam olarak göstermeye kararlı bir şekilde bilinmeyene adım attım.

Zekeriyaköy'deki malikanemizde kutlanan bayramlar, her zaman kartpostallardan fırlamış mükemmel bir sahne gibi görünürdü. Beş yaşındaki oğlum Can, kocam Arda'nın hamilelik ışıltısıyla parlayan görümcesi Ceyda'nın uzattığı kurabiyeye masumca uzandı. Sonra, dehşet verici bir şekilde, Can nefes almakta zorlanmaya başladı, küçük yüzü korkunç bir maviye döndü. Fıstığa karşı ölümcül bir alerjisi vardı ve Ceyda'nın "Aman Tanrım, hiç bilmiyordum!" diye haykırırken takındığı sahte şok ifadesi kan dondurucuydu. Güçlü teknoloji devi kocam Arda, öfkeli bakışlarını anında bana çevirdi. "Zeynep, nasıl bu kadar umursamaz olabilirsin? Onun alerjisi olduğunu biliyorsun!" diye kükredi, tüm zengin misafirlerimizin duyacağı şekilde. Hastanede, Can hayatı için savaşırken, Arda dışarıda gözyaşları içindeki Ceyda'yı teselli ediyordu. Bana küçümseyerek baktı, "Aslı daha iyi bir anne olurdu," diye tısladı ve ardından Ceyda'nın yüksek riskli hamileliği için beni istilacı bir kök hücre bağışına katlanmaya zorladı. Sersem ve ağrılar içinde uyandığımda, doktorun bir daha hamile kalmamın pek mümkün olmadığını doğruladığını duydum. Hemen ardından Arda'nın tüyler ürpertici cevabı geldi: "İyi. Daha fazla çocuğu hak etmiyor." "İyi." Bu kelime, damarlarımdaki son umut kırıntısını da yok edip yerine buz gibi bir öfke alevi yaktı. Ben bu altın kaplama kafeste, oğluma kasten zarar veren insanlar için bedenimi feda etmeye zorlanan, kullanılıp atılacak bir piyon muydum sadece? Bu adaletsizlik, her türlü fiziksel yaradan daha çok yakıyordu canımı. Benim kırıldığımı, sürünerek geri döneceğimi sandılar. Yanılıyorlardı. Alyansım bir bağdan çok bir damga gibi hissettiriyordu. Yüzüğü çıkarıp boşanma evraklarıyla birlikte Arda'ya uzattım. Titizlikle planladığım kaçışım yeni başlamıştı ve dünya, kırılmış bir kadın kendini daha güçlü ve acımasız bir şekilde yeniden inşa ettiğinde neler olacağını görmek üzereydi.

"Efendim, o henüz ölmedi. Üzerinden bir daha geçmemi ister misiniz?" "Yap." Yaralı ve kanlar içindeki Rebecca, kocasının emrini duydu ve dişlerini sıktı. Çift hiçbir zaman evliliklerini tamamlamamıştı ve bu nedenle hiç çocukları olmamıştı. Ancak, çocuksuz evlilikleri kayınvalidesini Rebecca'yı kısır olmakla suçlamaya itmişti. Şimdi, kocası sadece onu aldatmakla kalmamış, aynı zamanda onun ölmesini istiyordu! Onu boşayabilirdi, ama burada, onu öldürmeye çalışıyordu... Ölümden kıl payı kurtulan Rebecca, hemen vicdansız kocasından boşandı ve kısa süre sonra yeniden evlendi. İkinci kocası, şehrin en saygın adamıydı. Gücünü kendi lehine kullanacağına ve kendisine zarar verenlerden intikam alacağına yemin etti! Evlilikleri, her ikisinin de çıkarına olacak bir anlaşma olacaktı. Beklenmedik bir şekilde, her şey durulduğunda, ikinci kocası elini tuttu ve "Neden sonsuza dek benimle kalmıyorsun?" diye sordu.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Beş yıllık evlilikten sonra Nazlı, Yiğit'i ilk aşkıyla — asla unutamadığı kadınla — bir otele girerken yakaladı. O an her şeyi anladı — Yiğit onunla sırf gerçek aşkına benzediği için evlenmişti. Kırgın bir halde, onu boşanma kâğıtlarını imzalamaya ikna etti ve bir ay sonra, "Yiğit, ben bittim. İkiniz birbirinize zincirlenmiş kalın umarım," dedi. Gözleri kızarmış bir halde ona sarıldı. "Önce sen gelmiştin peşimden." Nazlı'nın şirketi kısa sürede halka arz aşamasına hızla ilerledi. Lansmanda Yiğit, onun başka bir adamın elini tuttuğunu izledi. Deneme kabininde onu sıkıştırdı, gözlerinde yanan yaşlarla. "O gerçekten bu kadar kusursuz mu? Nazlı, özür dilerim... benimle tekrar evlenir misin?"

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Eylül, annesinin cenazesinde gözyaşlarına boğulurken, kocası Doruk ilk aşkının doğum gününü kutluyordu. Kalbi kırılan Eylül, boşanma belgelerini bıraktı ve sessizce, tek başına uzaklaştı. Beş yıl sonra, bir açık artırmada peçeli baş müzayedeci kalabalığı büyüledi. Söylentilere göre, yüzünü görmek için birileri servet teklif etmişti. Doruk, yıllardır aradığı kadını sonunda buldu ve onu köşeye sıkıştırarak yüzleşti. "Hâlâ kaçmaya mı çalışıyorsun?" "Hiçbir zaman kabul etmedim. Çocuklarım ne olacak?" "Öyleyse bunları açıkla," dedi, önünde duran üç sevimli çocuğu işaret ederek. "Biz boşandık. Beni yalnız bırak." "Onları beş yıl önce hayatımdan çıkardım."

Şafak çocukken evlat edinildi – yetimler için bir rüyanın gerçek olması. Ancak, hayatı hiç de mutlu geçmedi. Evlat edinen annesi, onu hayatı boyunca aşağıladı ve zorbalık yaptı. Şafak, onu büyüten yaşlı hizmetçiden bir ebeveynin sevgisini ve şefkatini gördü. Ne yazık ki, yaşlı kadın hastalandı ve Şafak, hizmetçinin tedavi masraflarını karşılamak için ailesinin öz kızı yerine değersiz bir adamla evlenmek zorunda kaldı. Bu bir Külkedisi masalı olabilir mi? Ancak adam, yakışıklı görünümü dışında bir prens olmaktan çok uzaktı. Efe, zengin bir ailenin gayrimeşru oğluydu ve sorumsuz bir hayat sürüyordu, geçimini zar zor sağlıyordu. Annesinin son isteğini yerine getirmek için evlendi. Ancak, düğün gecesinde, karısının duyduklarından farklı olduğuna dair bir hisse kapıldı. Kader, derin sırları olan bu iki insanı bir araya getirmişti. Efe gerçekten sandığımız adam mıydı? Şaşırtıcı bir şekilde, ulaşılmaz derecede zengin adamla garip bir benzerlik taşıyordu. Şafak'ın, kız kardeşinin yerine onunla evlendiğini öğrenecek miydi? Evlilikleri romantik bir hikaye mi yoksa tam bir felaket mi olacaktı? Şafak ve Efe'nin yolculuğunu keşfetmek için okumaya devam edin.

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Kadın tereddütle sordu, "Bu konuda ciddi misiniz?" Evliliklerinin sadece resmi bir anlaşma olacağını, her birinin kendi hayatını müdahale etmeden yaşayacağını beklemişti. Yeni evli kocası evlilik sorumluluklarını yerine getirmekten bahsettiğinde şaşırmıştı. Mesafesini korumaya kararlı olduğu anda, kendini ona daha yakın buldu. Ona en büyük şoku yaşatan ise, sıradan gibi görünen kocasının aslında dünyanın en zengin adamlarından biri olduğunu öğrenmekti. Ayrıca, ünlü bir tasarımcının öğrencisi olduğunu gizlemek giderek zorlaştı. Hayat, onun hayal edemeyeceği kadar güzel bir hal almaya başladı.