Çağdaş Aşk Romanları: Gerçek Hayatın İçinden Aşk Hikayeleri

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Düğün gecesinde kadın'ın kocası, ona iktidarsız olduğunu söyledi. Ona karşı hisleri olmadığından, bu durumu itirazsız kabul etti. Ancak daha sonra kocasının yalan söylediği ortaya çıktı. Asıl nedeni, kalbinde başka bir kadın için yer olmasıydı. Boşandıktan sonra kadın, çevresindeki birçok kişinin alay konusu oldu. Bir daha asla evlenemeyeceğini düşünenleri yanıltarak, zengin ve yakışıklı bir CEO'yla evlendi. "Sevgilim, insanlar ikinci evliliğim yüzünden seni hak etmediğimi söylüyor," diye şikayet etti. "Bunu söyleyen kim?" diye gür bir sesle yanıtladı CEO kocası. Kadın'ın haberi yoktu ki bu adam, ona eşsiz bir sevgi sunmak için yıllardır onu bekliyordu.

Colton'la üç yıllık evliliği boyunca gerçek kimliğini saklayan Allison, evliliğine gönülden bağlıydı ama kendini ihmal edilmiş ve boşanmaya doğru itilmiş halde buldu. Cesareti kırılmış bir halde, yetenekli bir parfümcü, ünlü bir istihbarat teşkilatının beyni ve gizli bir hacker ağının varisi olan gerçek benliğini yeniden keşfetmeye koyuldu. Hatalarını anlayan Colton, pişmanlığını dile getirdi. "Yanlış yaptığımı biliyorum. Bir şans daha tanı lütfen." Ancak, bir zamanlar engelli olan iş adamı Kellan tekerlekli sandalyesinden kalktı, Allison'un elini tuttu ve küçümseyici bir şekilde güldü, "Onu geri alacağını mı sanıyorsun? Boş hayaller kuruyorsun. "

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Yelena, ailesinin biyolojik çocuğu olmadığını keşfetti. Onların onu bir iş anlaşmasında bir araç olarak kullanma planını fark ettikten sonra, doğduğu çorak yere gönderildi. Orada, gerçek kökenlerine rastladı - tarihi zenginliğe sahip bir soy. Gerçek ailesi onu sevgi ve ilgiyle kucakladı. Sözde kız kardeşinin kıskançlığı karşısında, Yelena her zorluğu yendi ve intikamını aldı, tüm bunları yeteneklerini sergileyerek yaptı. Kısa süre sonra şehrin en popüler bekarının dikkatini çekti. Yelena'yı köşeye sıkıştırıp duvara yasladı. "Gerçek kimliğini ortaya çıkarmanın zamanı geldi, sevgilim. "

Söylentilere göre Gökay, hiçbir geçmişi olmayan, hiç de çekici bulunmayan bir kadınla evlenmişti. Birlikte oldukları üç yıl boyunca, Ayfer'e karşı hep soğuk ve mesafeliydi; o ise her şeye sessizce katlandı. Ona duyduğu aşk, öz değerinden ve hayallerinden vazgeçmesine neden oldu. Gökay'ın gerçek aşkı ortaya çıktığında, Ayfer evliliklerinin en başından beri, başka bir kadının hayatını kurtarmak için kurulmuş bir aldatmaca olduğunu anladı. Boşanma belgelerini imzalayıp, gitti. Üç yıl sonra Ayfer, bir cerrahi dahi ve piyano virtüözü olarak geri döndü. Pişmanlık içindeki Gökay, yağmur altında onun peşine düştü ve sıkıca sarıldı. "Sen bana aitsin, Ayfer."

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Zeynep, kendisini en çok sevmesi gerekenler tarafından ihanete uğradı. Kendi anne babası, sevgili evlatlık kızlarını hak ettiği cezadan kurtarmak için Zeynep'i adeta cehenneme gönderdi—hayatta kalmanın acımasızlık gerektirdiği, zayıflığın ölüm anlamına geldiği kötü şöhretli bir hapishaneye. Dört yıl sonra, o demir kapılardan içeri giren kız artık yoktu. Çıktığında ruhuna kazınmış tek ve sarsılmaz bir kural vardı: Her ihanetin bedeli on katıyla ödenecekti. Özgürlüğüne kavuştuğu gün, dünya titredi. Yol boyu lüks arabalar sıralandı. Sadık takipçilerden oluşan bir lejyon, onun muzaffer dönüşünü bekliyordu. Babası, sessizliğini parayla susturmaya çalıştı. Ama para, uzun zaman önce onun üzerindeki etkisini yitirmişti. Evlatlık kız kardeşi, tatlı sözler ve sahte nezaketin arkasına saklanıyordu. Ama boş gülümsemeler artık onu kandıramıyordu. Bir zamanlar elinden alınan her şey, parça parça geri alınacaktı. Ailesi, evlatlık kızlarını şehrin en korkulan adamına sunarak onunla bağ kurmaya çalıştığında, Zeynep'in dudakları soğuk bir tebessümle kıvrıldı. "Buna izin vermem." Arkasında efsanevi bir hacker, gölgelerdeki müttefikler ve onun için dünyayı yakmaya hazır bütün bir hapishane ile Zeynep, düşmanlarını dehşet verici bir hassasiyetle yok etti. Sonra zorba onu fark etti. "İlginçsin," dedi. "Benim kadınım ol, şehir senin olsun." Zeynep, etkilenmemiş bir şekilde kaşını kaldırdı. "Beni sahiplenmek mi istiyorsun? Önce benden sağ çık." Yüksek sosyete onların savaş alanına dönüştü. Güç ile arzu çarpıştı. Hırs, saplantı ile çatıştı. Bu acımasız hakimiyet ve baştan çıkarma oyununda, sadece biri önce diz çökecekti. Bir zamanlar cehennemde terk edilen kız, ateş ve intikamla taçlanarak küllerinden doğdu—Ve sonunda, şehirdeki en korkulan hükümdar bile, hem cehennemi hem de kendisini fetheden kadına imparatorluğunu sunarak eğilecekti.

Altın bir kafeste yaşıyordum. Aras Karahan'ın o şatafatlı çatı katı dairesi, onun başarısının bir anıtı ve benim kaçınılmaz hapishanemdi. Gerçek hayatım, annem için adaleti bulma konusundaki ateşli amacım, içimde derinlerde yanıyordu; tutuşmayı bekleyen sessiz bir kor gibi. Ama bu gece, onun dönüşü ve Selin Çetin'in o mide bulandırıcı tatlı sesi, hesaplanmış bir işkence gibi bu devasa alanda yankılandı. O buna evlilik diyordu. Ben ise intikam. Evine kadınlar getirirdi ama Selin artık daimi bir demirbaş, onun sırdaşı olmuştu. Onu etrafta gezdirir, bana onlara şampanya servisi yapmamı emreder ve "verdiğim hizmetler" için bana ödeme yapardı; "zahmetim" için kaba bir şekilde fırlatılan birkaç tane iki yüz liralık banknot. Her etkileşim taze bir aşağılanmaydı, yine de benim alışılmış soğukluğum, duygusuz maskem, sadece onun yakıcı öfkesini ve Selin'in kendini beğenmiş zaferini körüklüyor gibiydi. Beni paralı asker olarak görüyordu. Onu para için terk eden kalpsiz bir kadın. Batan şirketini kurtarmak için tüm mirasımı gizlice ona aktardığımı, çaresizce hasta olduğunda hayatını kurtarmak için isimsiz olarak kemik iliği bağışladığımı ya da kaza yaptığı arabadan onu kurtarmak için tek başıma bir kar fırtınasında yürüdüğümü asla bilmedi. Her gerçek, her fedakarlık, Selin tarafından bir yalana dönüştürülmüş, onun gözünde bana karşı mükemmel bir şekilde silah olarak kullanılmıştı. Nasıl bu kadar kör olabilirdi? Benim derin fedakarlıklarım, umutsuz, bitmeyen aşkım nasıl böyle tüketen bir nefrete dönüşebilirdi? Bu acı verici adaletsizlik sürekli bir sızıydı, asla iyileşmeyen bir yaraydı. Onun zalimliğine sessizce katlandım, bunun onu görünmez bir düşmandan korumanın tek yolu olduğuna inanarak. Ama işkence dayanılmaz, sürdürülemez hale geldi. Bu yüzden kendi kalbimi söküp attım, onu korumak için en son eylemi gerçekleştirdim: Kendi ölümümü planladım. Maya Altan'ı varoluştan sildim, onun nihayet güvende ve gerçekten özgür olabileceğini umarak. Ama özgürlüğün, öğrendim ki, acımasız bir bedeli vardı ve onun şimdi yürüdüğü yol, kederi ve Selin'in yalanlarıyla beslenen, her zamankinden daha tehlikeliydi.

Herkes şehrin en iyi jinekoloğu olan bu adamın kadınlardan uzak durduğunu bilirdi. Önüne kim gelirse gelsin, onlara asla ilgi göstermezdi. Ben ise on yıllık birlikteliğimizde onun için farklı olduğumu sanmıştım, ta ki beni kendisine dokundurtmayana kadar. Kazara koluna değsem bile, "Dokunma bana!" diye sertçe çıkışırdı. Bir gece yatağına girmeye çalışmamın ardından, beni başka adamlarla zorla yatırmaya kalktı. Ağlayıp isyan ettiğimde ise, "Sonsuza dek bekâr kalmana izin veremem," diye soğukça yanıt verdi. On birinci kez aynı şeyi yapmaya kalkınca, artık dayanamayıp iki yüz uyku hapı yuttum. Gözlerimi hastanede açtığımda, ilk kez bana dokunmama izin verdi. Başımı öperken gözlerinde hiç görmediğim bir tutku vardı. Sonunda onu kazanmaya başladığımı sandım. Ama ertesi gün özel villasında başka bir kadını kucaklarken yakaladım. O kadının başını öperken, gözlerinde bana hiç göstermediği bir aşkla bakıyordu. Onu suçladığımda bana buz gibi baktı. "O senin gibi değil," dedi. "Onun aklında kirli düşünceler yok, erkekleri baştan çıkarmaya çalışmıyor." Dudaklarımı kanatana kadar ısırdım, çünkı artık her şey bitmişti. "Peki, Ethan. Ayrılalım. "

Bursa'dan gelen saf bir sanat öğrencisi olarak, İstanbul'un güçlü kralı Efehan Arslanoğlu'na sırılsıklam âşık oldum. Gizli aşkımız nefes kesiciydi ve o, her özel anımızı titizlikle kaydederken, "Sadece ikimiz için," diye fısıldıyordu. Ama sonra gerçekler dünyamı başıma yıktı: Efehan'ın, tüm ilişkimizin beni ve o fotoğrafları evlatlık abimin yükselen teknoloji imparatorluğunu yok etmek için bir "içerik" olarak kullanmak üzere tasarlanmış, hesaplanmış acımasız bir yalan olduğunu itiraf ettiğini duydum. Güvenimi kazanmak için sahte bir kapkaç bile tezgâhlamıştı. Her nazik jest, her koruyucu davranış, zalim bir performanstı. Onun altın kaplama Boğaz manzaralı dairesi, benim için altın bir kafese dönüşmüştü ve beni kontrol altında tutmak için planları, fiziksel zararı bile içerecek şekilde yoğunlaşmıştı. Farkında bile olmadığım bir oyunun piyonuydum. Nasıl bu kadar kör olabilirdim? Utanç içimi bir kor gibi yakıyordu ama bu, aynı zamanda buz gibi bir öfkeyi ateşledi. Bu canavar güvenimi avlarken, aşkımı sahip olduğum tek aileme karşı bir silaha dönüştürürken öfke tüm benliğimi sardı. Ama Efehan beni hafife almıştı; artık bir kurban değildim; ben bir hırçın alevdim. Sistematik bir şekilde her suçlayıcı sırrı sildim, sonra kaçışımı planladım. Ülkenin bir ucundan diğerine beni kovaladı, merhamet dilenen yıkık bir adam olarak, sadece beni gerçekten seven adamla nikâh masasına yürürken buldu. Onun dünyasının çöküşünü izlemek, düşüşünü benim planladığımı bilmek, en tatlı intikamdı.

Nişan partimdeydim, şampanya kadehleri tokuşturuluyor, Arda'nın kolu belimi sarıyordu. Hayat mükemmeldi. En yakın arkadaşım Ceyda da oradaydı, kahkahaları biraz fazla gürültülüydü ama bu bizim günümüzdü. Sonra Arda sahneye çıktı. Kalbim daha hızlı atmaya başladı, tatlı sözlerini duymaya hazırdım. Ama o, "ani ve inkâr edilemez bir değişiklik" olduğunu duyurdu. Benimle evlenemeyeceğini söyledi. Gözleri Ceyda'yı buldu. "Aradığım kişi o." Salonda bir uğultu koptu. Herkes bana bakarken yüzüm alev alev yandı. Nişanlım ve en yakın arkadaşım, en yakınımdaki insanlar, beni herkesin önünde rezil etmişlerdi. Ben onurumdan sıyrılmış bir halde şehirden kaçarken, onlar sırıtıyorlardı. Yıllar sonra, hayatımı yeniden kurup bir teknoloji devi olan Cihan Tekin'le evlenmişken, sakin bir iş gezisi için Bursa'ya döndüm. Ve onları gördüm. Başarılı Arda ve hâlâ onun ganimeti olan Ceyda. Salaş görünümümle alay ederek, bana başarısız olduğumu söyleyerek sırıttılar. Kocamdan bahsettiğimde ise kahkahalara boğuldular, beni hayal görmekle suçladılar. Sonra Arda bana saldırdı, yeni hayatımın sembolü olan Cihan'ın madalyonunu kaptı. Elimi kırdı, yalancı, hırsız olduğumu haykırdı. Sonra adamları beni karanlık bir depoya sürükleyip kilitlediler. Elim zonkluyordu, kalbim kahredici bir umutsuzlukla sızlıyordu. Bana yardım etmeye çalışan iyi kalpli personel İpek'i bile bulup susturmuşlardı. Ceyda ortaya çıktı, keyifle sırıtarak yarınki düğünlerinde bir deli olduğumu itiraf edeceğimi, böylece beni tamamen yok edeceğini söyledi. İki insan nasıl bu kadar zalim, benim mahvolmam için bu kadar kararlı olabilirdi? Kapana kısılmıştım, paramparçaydım, her adalet umudum yok olmuştu. Ama beni çarpık itirafımı zorla yaptırmak için balo salonuna sürüklerlerken, kalabalığın içinde beklenmedik bir varlık ayağa kalkmaya başladı. Cihan.

Genç kadın sekiz yıl boyunca bir adamın peşinden koştu. Sonunda adam bir gece sarhoş oldu ve onunla birlikte oldu. Hamile kalınca, adam isteksizce evlenmeyi kabul etti. O sonunda onun kalbine dokunabildiğini sandı, ta ki düğün gününde annesinin trajik bir kazada hayatını kaybettiğini öğrenene kadar. Bu kaza, adamın korumak için her şeyi yaptığı bir akrabası yüzünden olmuştu. Ertesi gün, adam genç kadını babasının hayatıyla tehdit ederek suçlamaları geri çekmeye zorladı. İşte o an genç kadın anladı: Adamın gerçekten sevdiği ve koruduğu kişi her zaman başkasıydı. Bu kadın, genç kadını hastanelik edecek kadar dövdü ve adam onu "uzlaşma" anlaşması imzalamaya zorladı. Hatta babasının hayatını tehlikeye atan bu kadın, genç kadından özür dilemeye bile zorlandı. Tüm bunlar olurken adam sürekli bir tehdit savuruyordu: "İtaat etmezsen, boşanırım." Hamile olduğu için onu asla terk etmeyeceğinden emindi. Ama yanılıyordu. Genç kadın sadece onu terk etmekle kalmadı, kızlarını da alarak adamın ezeli rakibiyle evlendi. Pişmanlık içinde kıvranan adam, bir zamanların gururlu insanı, alçakgönüllüce diz çöktü: "Lütfen beni affet, hatamı telafi etmek için her şeyi yaparım." Genç kadın kızıyla birlikte dönüp arkasına bile bakmadı. Uzaklaşırken soğuk bir tavırla, "Öyleyse git ve öl," diye fısıldadı.

Ayşe, üç yıllık evliliğin ardından Yiğit'in kalbini değiştirebileceğini sanmıştı; ancak kalbinin çoktan başka bir kadına ait olduğunu anlamak için çok geç kalmıştı. "Bana bir çocuk ver, sana özgürlüğünü vereyim." Ayşe doğum sancılarıyla kıvranırken, Yiğit metresiyle özel jetinde seyahatteydi. "Kimi sevdiğin benim için önemli değil. Borcum ödendi. Bundan sonra birbirimize yabancıyız.'' Ayşe gittikten kısa süre sonra Yiğit, bu kez diz çökmüş yalvarıyordu. "Lütfen bana geri dön.''

Kocamın gizli hayatı, Başasistan olarak işe başladığım ilk gün ofisime girdi: Babasının gözlerine ve benim çok iyi bildiğim o nadir kalıtsal alerjiye sahip dört yaşında bir oğlan çocuğu. Evlendiğim adam Emir, onsuz yaşayamayacağına yemin eden o zeki rakibim, başka bir aileye sahipti. Şirketinin yıl dönümü galasında, oğlu herkesin içinde bana babasını çalmaya çalışan kötü bir kadın diye bağırdı. Çocuğa doğru bir adım attığımda, Emir onu korumak için beni yere itti. Başımı çarptım ve doğmamış çocuğumuzun hayatı kanımla birlikte akıp giderken, o arkasına bile bakmadan çekip gitti. Hastanede beni hiç ziyaret etmedi. Bebeğimizin kaybıyla tek başıma başa çıkmam için beni terk etti. İşte o an sevdiğim adamın gerçekten yok olduğunu ve beş yıllık evliliğimizin koskoca bir yalan olduğunu anladım. Metresi işi bitirmeye çalıştı, beni bir uçurumdan denize itti. Ama hayatta kaldım. Ve tüm dünya Elara Tekin'in ölümüne yas tutarken, ben yeni hayatıma başlamak için Zürih'e giden bir uçağa bindim.

Tam beş yıl boyunca mükemmel bir evliliğim olduğuna inandım, meğer hepsi bir yalanmış! Kocamın, sevgilisi için benim kemik iliğimin peşinde olduğunu öğrendim! Gözlerimin önünde, ona cilveli mesajlar atıyordu. Daha da kötüsü, onu şirketimize getirip işlerimi çalmasına göz yumdu! Sonunda anladım: Beni hiç sevmemişti. Rol yapmayı bıraktım. Sadakatsizliğinin kanıtlarını topladım ve benden çaldığı araştırmayı geri aldım. Boşanma belgelerini imzaladım ve arkamı dönüp gittim. Bunun geçici bir öfke olduğunu ve eninde sonunda geri döneceğimi sanıyordu. Ama karşılaştığımızda, dünyaca ünlü bir iş adamının elini tutuyor; gelinlik içinde, güven dolu bir gülümsemeyle karşısındaydım. Eski kocamın gözleri pişmanlıktan kıpkırmızı olmuştu. "Geri dön!" diye yalvardı. Ancak yeni eşim belimi sıkıca kavradı ve küçümseyerek gülümseyerek, "Defol git buradan!" dedi. "O artık benim eşim!"

Ben Alina Aydıner, küresel bir imparatorluğun tek varisiyim. Babam, beni korumaları ve potansiyel kocalarım olmaları için dört yetim büyüttü, ama benim kalbim sadece birine aitti: Demir Karan'a. Ama o beni sevmiyordu. Benim sponsor olmamı sağladığı bir stajyer olan Selin'i seviyordu. Benimle evlenmenin sadece mirasımı güvence altına almak için bir iş anlaşması olduğuna dair ona söz vermişti. Beni daha bağımlı hale getirmek için, dev bir avizenin neredeyse üzerime düşerek beni ezdiği bir kaza planladı. Korumam olması gereken adam, Selin'i teselli etmekle o kadar meşguldü ki tehlikede olduğumu fark etmedi bile. Kardeş dediğim diğer üç adam da onların tarafını tuttu ve bana ahlaksız, kıskanç bir sürtük dediler. O ölümle burun buruna geldikten sonra, onlara duyduğum aşk yok oldu. Sonunda pes ettim. Bu yüzden, beni son bir kez daha aşağılamayı planladıkları galada, Demir'e olan hasretimi gösteren gizli bir videoyu yayınladıklarında, ağlamadım. Gülümsedim. Çünkü benim de kendi gözetim kayıtlarım olduğunu ve onların tüm kirli sırlarını bir bir ortaya dökmek üzere olduğumu bilmiyorlardı.

Üç yıl boyunca Kaya ailesinin Boğaz'daki yalısında, sosyetenin alay konusu olan, sesi soluğu çıkmayan köylü kılıklı sünepe gelin bendim. Kocam Kerem beni sosyetik güzeli Melis'le aldattığında ve boşanma protokolünü önüme koyduğunda tek kuruş nafaka istemedim. Adliye koridorunda, üzerimdeki bol trençkot ve kalın kemik gözlüklerimle bana iğrenerek baktı. "Sokaktan topladım seni! Dua et ki seni tek kuruşsuz sokağa atmakla yetiniyorum!" diye bağırdı herkesin içinde. Metresi Melis ise koluna girip sahte bir acımayla, sokakta kalmamam için bana eski dairesinin anahtarını teklif etti. Onlar için ben, sadece Kaya ailesinin lütfuyla yaşamış ve şimdi kapının önüne konulan bir çöptüm. Kerem, beni bu şehirde bir kuru ekmeğe muhtaç edeceğine yemin ederken, içimden sadece gülmek geliyordu. Bilmedikleri şey şuydu; ben o yalıdaki aşağılanmalara sadece anneme yardım eden babaannesine olan vefa borcum için katlanmıştım. Son imzayı atıp tuvaletteki aynanın karşısına geçtiğimde, o demode gözlükleri çöpe fırlattım ve saçlarımı açtım. Üç yıllık esaret bitmiş, hesap tamamen kapanmıştı. Kerem, metresi Melis'in ölümcül karaciğer yetmezliğini tedavi ettirebilmek için yeraltı tıp dünyasının mutlak hâkimi "King"in açtığı atış yarışmasını kazanmak zorundaydı. O gece, üç yıldır kapalı olan şifreli bilgisayarımı açtım, kan kırmızısı rujumu sürdüm ve karanlık ağa giriş yaptım. Kerem'i tam da en güvendiği, en kibirlendiği o poligonda, herkesin gözü önünde ezip geçecektim. Oyun asıl şimdi başlıyordu.

Seçkin Konservatuvar'ın galasında, ben, burslu kemancı Asya Demir, nihayet ait olduğumu hissetmiştim. Özellikle de mütevelli heyetindeki güçlü erkek arkadaşım Emir Kozanoğlu zahmetsizce yanımdayken. Ama sonra, bağışçı isimleri için kurulmuş o dev ekran titreyerek canlandı ve en mahrem anlarımdan birini, bir yatak odası videomu tüm İstanbul'un seçkinlerinin gözleri önüne serdi. En derin utancım, herkesin tüketimine sunulmuştu. Dehşet dolu nefesler zalim fısıltılara ve alaycı kahkahalara dönüşürken, dünyam başıma yıkılırken, güvendiğim dağ olan Emir ortadan kaybolmuştu. Onu saniyeler sonra üvey kız kardeşim Selin'le birlikte, tüm ilişkimizin beni mahvetmek için "keyifli bir oyalama" olduğunu itiraf ederken buldum. Sevdiğim adam tarafından ihanete uğradım, bir hayvan gibi güdüldüm ve sonra arkadaşları tarafından karanlık bir ara sokağa sürüklendim. Hayal bile edilemez işkencelere maruz kaldım: Boğazımı yakan isot, dehşetimi kaydeden flaşlar ve omzumu dağlayan kızgın bir demir... Hepsi, halkın eğlencesi için, Emir'in onayıyla yapılmıştı. Daha sonra soğukkanlılıkla adam kaçıranlara "ondan kurtulun" talimatını vermişti. Bir zamanlar beni savunan adam, neden böylesine canavarca bir zulmü organize etmiş, beni kırık ve dağlanmış halde bırakarak yok olmamı istemişti? Bu sapkın intikamı körükleyen karanlık sır neydi ve onun bu korkunç takıntısından hiç kaçabilecek miydim? Bu çiğ, acı dolu ihanet beni dönüştürdü: Sadece hayatta kalmayacaktım, onun dünyasından kendi şartlarımla yok olacaktım. Onun yarattığı yıkıma sırtımı dönüp, ben Asya'nın nihayet özgür olacağı bir gelecek kuracaktım.

Çocukken, adam kadının hayatını kurtarmıştı. Yıllar sonra,adam kaza sonucu bitkisel hayata girdi. Kadın hiç tereddüt etmeden onunla evlendi ve tıbbi bilgisiyle onu iyileştirmek için çabaladı. İki yıl boyunca ona adanmış bir şekilde baktı, hem sevgisini kazanmaya hem de bir zamanlar kendisine olan yaşam borcunu ödemeye çalıştı. Ancak adamın ilk aşkı geri döndüğünde ve genç kadına boşanma belgeleri sunulduğunda, tereddüt etmeden imzayı attı. Herkes onu 'terkedilmiş' olarak görüyordu, ama kimse onun sahip olduğu sıra dışı yeteneklerden haberdar değildi. O, aynı zamanda usta bir yarış pilotu, ünlü bir tasarımcı, dâhi bir bilgisayar uzmanı ve saygın bir doktordu. Gerçeği geç fark eden adam, pişmanlık içinde ondan af dilemeye geldi. Tam o sırada, çekici bir CEO araya girerek Nuran'ı kucakladı ve "Uzak dur! O benim karım!" dedi. Şaşkınlık içindeki kadın, "Ne dedin sen?" diye mırıldandı.