Torrin Waymire

Her ne kadar sıradan bir yetim kız olsa da, Cheryl şehrin en güçlü adamıyla evlenmeyi başardı. Her açıdan mükemmeldi, ama bir şey vardı ki, Cheryl'e karşı bir aşk hissetmiyordu. Evliliklerinin üçüncü yılında, Cheryl nihayet hamile kaldı, fakat bu aynı zamanda kocasının ona boşanma belgelerini verdiği gündü. Başka bir kadına aşık olmuş gibi görünüyordu ve kadının da başka bir adama aşık olduğunu varsayıyordu. Tam ilişkinin bittiğini düşündüğü sırada, birdenbire, onun gitmesini istemediği ortaya çıktı. Cheryl vazgeçmek üzereydi, ama sonra kocası geri geldi ve sevgisini açıkça dile getirdi. Cheryl, hamileyken, aşk ve nefret arasındaki bu karmaşada ne yapacaktı? Onun için en iyisi neydi?

Altı yıl önce, onu kurtarmak için hayatımda sevdiğim tek adamı mahvettim. Bugün, geriye kalan tek şeyimi elimden almak için hayatıma geri döndü. Lösemiydim, ölüyordum. Yaşayacak sadece birkaç ayım kalmıştı. Tek dileğim, bu zamanı kızım Cansu ile geçirmekti. Ama ölen kocamın kız kardeşi, bende olmayan bir servet talep ederek velayet davası açmıştı. Sonra karşı tarafın avukatı içeri girdi. Bu, Baran Ateş'ti. Müvekkili yüzüme bir tokat atarken, o buz gibi bir kayıtsızlıkla öylece durdu. Kızımı elimden almakla tehdit etti, bana kötü bir anne olduğumu söyledi. "İmzala," dedi, sesi buz kesiyordu. "Yoksa mahkemede görüşürüz ve elindeki her şeyi alırım. Kızıdan başlayarak." Cansu'nun kendi kızı olduğunu bilmiyordu. Ölmek üzere olduğumu bilmiyordu. Sadece benden nefret ettiğini biliyordu ve şimdi, ailesi benim ailemi yok eden o kadınla yeni bir aile kurmuştu. Onu korumak için her şeyimi feda etmiştim, bir geleceği olsun diye onu acımasız yalanlarla kendimden uzaklaştırmıştım. Ama benim fedakarlığım onu bir canavara dönüştürmüştü ve şimdi beni tamamen yok etmek için kullanılan bir silahtı. Kızımızı kurtarmak için, hayatımı kurtaracak tedavi paramdan vazgeçtim ve onu çok uzaklara gönderdim. O, bir üst katta yeni doğan çocuğunu kutlarken, ben bir hastane yatağında tek başıma öldüm. Ama ona bir mektup bıraktım. Onun o mükemmel dünyasını yerle bir edecek bir mektup.

Üç yıl boyunca, yenilmez avukat "Nemesis" olarak hayatımdan vazgeçtim ve İstanbul'un yıldız savcısı Kenan Altan için mükemmel bir eş oldum. Hukuk dosyalarımı yemek kitaplarıyla takas ettim, sevdiğim adamı iyileştirebileceğime inandım. Evlilik yıldönümümüzde eve sarhoş geldi, beni çaresizce öptü ve başka bir kadının adını fısıldadı. "Hale," diye soludu. "Bana geri döneceğini biliyordum." Ama evliliğimiz hakkındaki son karar bir restoranda verildi. Bir garson masaya bir demlik kaynar kahve döktüğünde, Kenan bir an bile tereddüt etmedi. Eski sevgilisi Hale'i birkaç damladan korumak için üzerine atladı. Demliğin geri kalanı koluma sıçradı ve ikinci derece yanıklara neden oldu. O ise Hale'in elindeki küçük kızarıklıklar için deliye döndü, onu özel bir kliniğe götürmek için acele etti. Benim su toplayan, kabaran derime bir an bile bakmadı. Sadece kredi kartını elime tutuşturdu. "Bir taksiye atla acile git," dedi. "Seni sonra ararım." İşte o an, sadık eş öldü. Arkama bile bakmadan çıkıp gittim. Üç ay sonra, kariyerinin en büyük davasında yargıladığı adamı savunmak için bir mahkeme salonunda onun karşısındaydım. Bir kenara attığı o sessiz ev hanımının, Nemesis olarak bilinen hukuk efsanesi olduğundan zerre kadar haberi yoktu. Ve ben, onun o mükemmel, yenilmezlik rekorunu yerle bir etmek üzereydim.

Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nin yetenekli fotoğrafçılık öğrencisi Aslı Yılmaz, çaresizdi. Annesinin tedavi masrafları, Aslı'nın hayallerini ezip geçen bir borç dağına dönüşmüştü. Kurtuluş, bir teknoloji milyarderi olan Emir Arslan suretinde karşısına çıktı. Emir, ilham perisi olarak kendisine "eşlik etmesi" karşılığında her şeyi – okul taksitlerini, tedavi masraflarını – karşılamayı teklif etti. Aslı, istemeyerek de olsa kabul etti ve kendini Emir'in lüks hediyelerine ve görkemli jestlerine kapılırken buldu. Sonra, Emir'in eski nişanlısı Selin Koray geri döndü. Selin, Aslı'nın değer verdiği her romantik anın, aslında Emir'in Selin'i geri kazanmak için kurduğu karmaşık oyunun bir parçası, hesaplanmış bir tekrar olduğunu soğuk bir şekilde açıkladı. Bunu kanıtlamak için Selin acımasız bir test düzenledi: Aslı ve Selin, aynı anda Emir'e farklı acil durum mesajları atacaktı. Emir, Selin'i seçti. Aslı'nın yardım çığlığını okumadan sildi. Büyü bozulmuştu. Solgun ve aşağılanmış Aslı, herkesin önünde Emir'in geçici "projesi", "oyuncağı" olarak sergilendi – amaca giden bir araç. Daha da kötüsü, Selin, Aslı'nın rahmetli babasından kalan değerli eski fotoğraf makinesini acımasızca kırdı ve sonra gerçeği Emir'e farklı anlattı. Emir hemen Selin'in tarafını tuttu ve Aslı'yı itaatsiz bir hayvan gibi ıssız, kasvetli bir misafir evine kapatarak cezalandırdı. --- Ruhum ezilmişti. Sevdiğimi sandığım adam nasıl bu kadar acımasız, bu kadar manipülatif olabilirdi? Her görkemli jest, her fısıldanan sevgi sözcüğü bir performanstı, beni acımasız oyununda bir piyon olarak tuzağa düşürmek için tasarlanmış bir yalandı. Neden biri bu kadar kasıtlı, bu kadar derinden aşağılayıcı bir şey yapardı ki? Ama bu soğuk ihanet, içimde umutsuz bir kararlılığı ateşledi. Londra'daki Royal College of Art'tan gelen geç bir burs teklifiyle, yaldızlı kafesimin sonunda açıldığını biliyordum. Bu çarpık dramadan kaçmalı, hayatımı geri almalı ve belki, sadece belki, gerçek özgürlüğü bulmalıydım.

On yaşından beri Ceren, Levent'in yanında olmuş, onun bir çocukluktan saygın bir CEO'ya dönüşümüne tanıklık etmişti. Ancak iki yıllık evliliklerinden sonra, onu evde görmek neredeyse imkânsız hale gelmişti. Zengin çevrelerde dolaşan dedikodulara göre, Levent ondan tiksiniyordu. Hatta onun "gerçek aşkı" bile Ceren'in umutlarıyla alay ediyor, Levent'in yakın çevresi ise ona açıkça hor görüyle bakıyordu. İnsanlar, onun on yıllık sadakatini ve sessizce katlandığı her şeyi çoktan unutmuştu. Ceren, eski anılara tutunmaya çalışıyor ama her seferinde daha fazla yıpranıyor ve çevresinde bir acınası figüre dönüşüyordu. Herkes onun nihayet "kurtulduğunu" sandığı bir gün, Levent beklenmedik bir şekilde diz çöktü ve yalvaran bir sesle, "Ceren, aşık olduğum tek insan sensin," dedi. Ancak Ceren, boşanma belgelerini masada bırakıp hiç tereddüt etmeden arkasını döndü.

Ezgi, Kenan'ın karısı olarak üç yıl boyunca gördüğü kötü muameleye katlandı, aşk uğruna her şeyinden vazgeçti. Ancak, Kenan'ın kız kardeşi onu uyuşturup bir müşterinin yatağına gönderdiğinde, Ezgi artık dayanamadı. Tüm zehirli evliliği ardında bırakarak, boşanma belgelerini bıraktı ve çekip gitti. Yıllar sonra, Ezgi dünyayı fethetmiş parlayan bir yıldız olarak geri döndü. Kenan onu tekrar gördüğünde, Ezgi'nin yeni aşkı ile kendisi arasındaki tüyler ürpertici benzerliği görmezden gelemedi. Başka biri için sadece bir yedek olmuştu. Geçmişi anlamlandırmaya çaresizce çabalayan Kenan, Ezgi'nin önüne çıkıp ona sordu: "Ben senin için hiçbir şey ifade etmedim mi?"

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Üç yıl boyunca Kadriye ve kocası Levent, cinsellikten yoksun bir evlilik sürdürdüler. Kadriye, Levent'in kendilerinin geleceği için kendini işe adadığını sanıyordu. Ancak annesinin vefat ettiği gün, gerçeği öğrendi: Levent, düğün gecesinden beri üvey kız kardeşiyle onu aldatıyormuş. Tüm umutlarını kaybeden Kadriye, boşanma davası açmaya karar verdi. Çevresindekiler alay ediyor, onun geri döneceğini söylüyordu. Ancak herkesin gördüğü, yağmur altında diz çökmüş ağlayan Levent oldu. Bir gazetecinin barışma ihtimalini sorması üzerine Kadriye omuz silkti. "Kendine saygısı yok, sadece onu sevmeyen insanlara yapışıp kalıyor." Bu sırada güçlü bir iş adamı kolunu Kadriye'nin beline doladı. "Eşime göz diken herkes önce beni geçmek zorunda."

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Çoğu kişi için Ayla, küçük bir kasaba kliniğinde çalışan bir doktordu; gerçekte ise sessiz sedasız harikalar yaratıyordu. Emre, ona delicesine âşık olmuş, kavuşmak için nice yalnız geceyi sabırla beklemişti. Bu umut dolu bekleyişin üzerinden tam üç yıl geçmişti ki, korkunç bir trafik kazası onu tekerlekli sandalyeye mahkûm etti ve tüm anılarını silip aldı. Onun hayatını kurtarmak için Ayla, bir anlaşmalı evlilik teklifini kabul etti. Karşılığında duyduğu tek şey ise Emre'nin soğuk sözleri oldu: "Seni asla sevmeyeceğim." Ayla buna sadece hafifçe gülümsedi. "İyi o zaman... Zaten ben de sana âşık değilim." İçine düştüğü şüphe ve umutsuzluk girdabında Emre, her türlü ışıktan kaçıyordu. Fakat Ayla'nın sabrı ve inceliği onu yakaladı, bırakmadı: Onunla aynı hizaya gelmek için diz çekilişi, saçlarını okşayan o sıcak dokunuşu, onu sarsılmaz bir sakinliğe kavuşturan varlığı... Ta ki Ayla'nın yüzündeki o ışıltılı gülümseme, Emre'nin sonsuza dek yok olduğunu sandığı duyguları yeniden tutuşturana kadar.

Eski kocası, bir açıklama yapmıştı: "Her zaman en çok hayran olduğum kişi, o efsanevi yarış pilotuydu." Kadın, hafif ve ince bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Üzgünüm ama o kişi bendim." Adam alaycı bir tavırla sordu: "Menekşe için dünyaca ünlü bir mücevher tasarımcısına servet döktüğümü duyunca kıskandın mı?" Kadın soğuk ve küçümseyen bir kahkaha attı. "İlginç... O dediğin tasarımcı, benim yanımda yetişti." Adam horlayarak devam etti: "Çökmekte olan bir şirketi satın alman, seni asla benim seviyeme çıkarmaz. Kendine gel. Kadın omuzlarını silkerek kayıtsız kaldı." Omuzlarını silkti. "Tuhaf, ama ben az önce şirketini uçurumdan aşağı sürdüm." Bu sözlerle şoke oldu, ve ağzından döküldü, "Bebeğim, geri dön. Seni sonsuza kadar seveceğim." Burnunu kırıştırdı. "Kusura bakma, olmaz. O 'ucuz' aşkını kendine sakla." Sonra bir patronun koluna girdi ve bir daha arkasına bile bakmadı.

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Düğün gecesinde Kayla, daha bir günlük kocasını başka bir kadınla basmak gibi bir kabus yaşadı. Şaşkın ve yarı sarhoş halde, yanlış odaya sendeleyerek girdi ve kendini bir yabancının beklenmedik kucağında buldu. Gün ağardığında dayanılmaz bir baş ağrısıyla uyandı… ve bir de hamile olduğunu fark etti. Peki baba kimdi? Kocasının acımasız amcası olan, olağanüstü güç sahibi bir patrondu. Panik içinde kaçmaya çalışan Kayla’nın yolunu, dudaklarında hafif ve tehlikeli bir gülümsemeyle kesip kapıyı kapattı. İhanet eden eski kocası yalvarınca, Kayla gururla başını kaldırdı: "Bizi kurtaracak ikinci bir şans mı istiyorsun?" O zaman amcana sor," dedi. İş adamı onu kollarının arasına çekti. "O artık benim karım." Eski sevgilisi şaşkınlıkla, "Ne demek bu!?" diye haykırdı.