Rowan

[Sevimli Bebek + Gizli Kimlik + Güçlü kahraman ve kadın kahraman!] Caroline, Damian'ı beş yıl boyunca tüm kalbiyle sevdi. Kendini ona adadı ve onun uğruna alçakgönüllülükle yaşadı. Ancak çift bir krizle karşılaştığında, hamilelik haberinin evliliklerini düzelteceğini umdu, ama karşılığında sadece bir boşanma anlaşması aldı. Daha da kötüsü, doğum yapmak üzereyken birinin tuzağına düşmüş ve hayatı tehlikeye girmişti. Bu korkunç deneyimden kurtulmayı başardıktan sonra, adamla tüm bağlarını koparmaya kararlıydı. Beş yıl sonra, gururla, ünlü bir şirketin başkanı olarak yeniden ortaya çıktı. Eskiden ona zorbalık edenler şimdi yaptıklarının bedelini ödüyorlar. Geçmişin gerçekleri yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başladı... Caroline'ın yeni kazanılmış özgüveni karşısında büyülenen eski kocası, onunla tekrar bir araya gelmek istedi, ama Caroline onun ilgisine kayıtsız kaldı. Damian çaresizce yalvardı, "Tatlım, bebeğimizin her iki ebeveyne de ihtiyacı var. Lütfen benimle yeniden evlen!"

Üç yıl boyunca Alfa Kağan'ın sırrı bendim. Bedenini kasıp kavuran gümüş zehri lanetinin tek çaresi benim dokunuşumdu. Bana söz vermişti; yirmi beşinci doğum günümde kaderindeki eşini bulamazsa beni seçecekti. Yirmi beşinci doğum günümde eve başka bir kadınla geldi. Rezidansının anahtarını geri istedi ve yatağın üzerine limitsiz bir kredi kartı fırlattı. "Bu, hizmetlerinin karşılığı," dedi buz gibi bir sesle. Yeni aşkı Lila, tam bir manipülasyon ustasıydı. Beni onu kaçırmakla suçladığında, Kağan itiraf etmem için hasta annemi bir bataklıkta boğmaya kalktı. Beni tekrar, bu kez büyükannesini itmekle suçladığında ise tüm sürünün önünde bana tokat atıp diz çökmemi emretti. Bir zamanlar beni koruyan adamın, nasıl olup da entrikacı bir dişi kurdun gözünü kör etmesiyle en büyük celladım haline geldiğini aklım almıyordu. Bardağı taşıran son damla, laneti yeniden alevlendiğinde yaşandı. Bana zorla sahip olmaya çalıştı, tam o sırada içeri giren Lila'ya ise beni ona tuzak kurmakla suçladı. O gün, aramızdaki bağı kopardım ve rakip bir sürüye gittim. Orada, çocukluk arkadaşım ve kaderimin bana sunduğu ikinci şans eşim, altı yıllık bir komadan yeni uyanmıştı.

Bir gayrimenkul imparatorluğunun veliahtı Hakan Arsoy ile evlenmek üzereydim. Üç yıl boyunca bütün dünya bizim peri masalımızı izledi: Varoşlardan gelen fakir bir sanat öğrencisinin, bir prensin kalbini nasıl çaldığını. Ama düğünümüzün arifesinde gerçeği öğrendim. Bütün ilişkimiz bir yalandı. Çocukluk aşkı Eda'yı eğlendirmek için beni küçük düşürmek amacıyla düzenlediği, üç yıl süren zalim bir "sosyal deneydi". Gerçek, geçirdiğim bir trafik kazası sonucu üç aylık hamile olduğumun ortaya çıkmasıyla su yüzüne çıktı. Kalbim paramparça bir halde tek başıma bir kliniğe girdim ve bebeğimizi soğuk bir ameliyat masasında bıraktım. Ama benim acım, onların eğlencesinin sadece bir parçasıydı. Sahte bir kaçırılma olayı tezgâhladılar ve Hakan, arkadaşlarının kahkahaları eşliğinde bir hava yastığının üzerine, uçurumdan aşağı itilmemi umursamadan, tereddütsüz bir şekilde Eda'yı "kurtarmayı" seçti. Ruhumu adadığım bir sanat merkezi için düzenlenen yardım galasında, beni bir sahtekâr olarak damgalayarak tüm övgüleri Eda'ya yağdırdı. Bu skandal yüzünden akıl hocam kalp krizinden öldü. Sonra, cenazesine bir "taziye" pastası gönderdiler. Pastanın üzerinde neşeli bir kremayla şöyle yazıyordu: "Başınız sağ olsun! Şakanın bir kurbanı daha!" Altında ikisinin de imzası vardı. İşte o an kalbimin son parçası da taşa döndü. Mezardan uzaklaştım, telefonumu çıkardım ve bir arama yaptım. "Kaan," diye boğuk bir sesle konuştum, "İddiayı kaybettim. Gitmeye hazırım."

Kocam Barlas, hayatımın aşkı, beni sonsuza dek koruyacağına yemin eden adam olmalıydı. Ama bunun yerine, canımı en çok yakan o oldu. Beni boşanma belgelerini imzalamaya zorladı, şirket casusluğu yapmakla ve projeleri sabote etmekle suçladı. Bütün bunlar olurken, sözde ölmüş olan ilk aşkı Hande, karnında onun çocuğuyla yeniden ortaya çıktı. Ailem dağılmıştı, annem beni reddetmişti ve babam ben bir gece mesaiye kaldığımda ölmüştü; bu, hayatım boyunca pişman olacağım bir seçimdi. Ölüyordum, son evre kanserdim ve o bunu bilmiyordu, hatta umursamıyordu bile. Hande ile meşguldü; benim onun için baktığım, Hande sevdiği için onun da çok sevdiği o çiçeklere alerjisi olan Hande ile. Beni, aynı zamanda doktorum olan ve bana gerçekten değer veren tek kişi olan evlatlık abim Kaan ile ilişkim olmakla suçladı. Bana iğrenç, bir iskelet olduğumu söyledi ve kimsenin beni sevmediğini haykırdı. Eğer karşı koysaydım, telefonda sesini duyma hakkımı bile kaybedeceğimden ölesiye korkuyordum. O kadar zayıftım, o kadar acizdim ki. Ama onun kazanmasına izin vermeyecektim. Boşanma belgelerini imzaladım ve ona her zaman yok etmek istediği şirket olan Soykan Holding'i verdim. Sonunda mutlu olacağını umarak kendi ölümümü planladım. Ama yanılmışım. Üç yıl sonra, Asya Aydın olarak geri döndüm; yeni bir kimliğe sahip, güçlü bir kadın olarak, ona yaptığı her şeyin bedelini ödetmeye hazırdım.

Düğün günüm. Yüzlerce davetli, dışarıda bekleyen magazin kameraları. Kozcuoğlu ailesinin Boğaz'daki yalısı, fısıltılarla dolu, beklenti içinde. Nihayet çocukluk aşkım, güçlü bir siyaset hanedanının veliahtı Can Kozcuoğlu ile evleniyordum. Bu, benim kusursuz, sonsuza dek mutlu yaşayacağım o masalım olmalıydı. Sonra o içeri girdi. Ama yalnız değildi. Koluna yapışmış rüküş bir kadın vardı. Yüzünde geniş, zafer kazanmış bir sırıtışla. Can, "Düğün iptal," diye anons etti, sesi şaşırtıcı derecede sabitti. "Ben artık Berna'ylayım. Gidiyoruz." Dünyam başıma yıkıldı. Nikah masasında, herkesin önünde terk edilmiştim. Fısıltılar yükseldi; şok, acıma ve acımasız bir alaycılığın uğultusu gibiydi. Ben, Elif Aydın, artık sosyetenin dilindeki rezil kadındım. Bu utanç, göğsüme oturan ağır bir yumru gibiydi. Can ve yeni "karısı" alay etmeye, beni halkın önünde küçük düşürmeye ve mirasımı talep etmeye devam ettiler, bana kullanılıp atılmış bir eşya gibi davrandılar. Taptığım o çocuk nasıl bu kadar kibirli, kalpsiz bir yabancıya dönüşebilirdi? Onun ve yeni alevinin bitmek bilmeyen hakaretleri, bariz saygısızlıkları... Başladıkları işi bitirmeye, beni ezip toz etmeye ve her şeyi talep etmeye niyetliydiler. Savunmasız, incinebilir ve öfkeden deliye dönmüş bir halde ortada kalmıştım. Tamamen mahvolduğumu düşündüğüm anda, bir gölge öne çıktı: Can'ın heybetli amcası, Milletvekili İskender Kozcuoğlu. Elinde bir belge tutuyordu, kararlı bakışları benimkilerle buluştu. "Belki de onun yerine benimle evlenmeyi düşünürsünüz?" Bu bir delilikti. Ya da mucizevi bir can simidi. Evet, dedim. Ve bu sadece bir başlangıçtı.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Eylül, annesinin cenazesinde gözyaşlarına boğulurken, kocası Doruk ilk aşkının doğum gününü kutluyordu. Kalbi kırılan Eylül, boşanma belgelerini bıraktı ve sessizce, tek başına uzaklaştı. Beş yıl sonra, bir açık artırmada peçeli baş müzayedeci kalabalığı büyüledi. Söylentilere göre, yüzünü görmek için birileri servet teklif etmişti. Doruk, yıllardır aradığı kadını sonunda buldu ve onu köşeye sıkıştırarak yüzleşti. "Hâlâ kaçmaya mı çalışıyorsun?" "Hiçbir zaman kabul etmedim. Çocuklarım ne olacak?" "Öyleyse bunları açıkla," dedi, önünde duran üç sevimli çocuğu işaret ederek. "Biz boşandık. Beni yalnız bırak." "Onları beş yıl önce hayatımdan çıkardım."

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Beş yıllık evlilikten sonra Nazlı, Yiğit'i ilk aşkıyla — asla unutamadığı kadınla — bir otele girerken yakaladı. O an her şeyi anladı — Yiğit onunla sırf gerçek aşkına benzediği için evlenmişti. Kırgın bir halde, onu boşanma kâğıtlarını imzalamaya ikna etti ve bir ay sonra, "Yiğit, ben bittim. İkiniz birbirinize zincirlenmiş kalın umarım," dedi. Gözleri kızarmış bir halde ona sarıldı. "Önce sen gelmiştin peşimden." Nazlı'nın şirketi kısa sürede halka arz aşamasına hızla ilerledi. Lansmanda Yiğit, onun başka bir adamın elini tuttuğunu izledi. Deneme kabininde onu sıkıştırdı, gözlerinde yanan yaşlarla. "O gerçekten bu kadar kusursuz mu? Nazlı, özür dilerim... benimle tekrar evlenir misin?"

Kadın, yirmi yıl boyunca bir köyde unutulup gitmişti. Ailesinin yanına döndüğünde, nişanlısını üvey kızkardeşiyle aldatırken yakaladı. İntikam almak için, nişanlısının amcası Adam'la birlikte oldu. Adam'ın, üç yıl önce nişanlısının trajik ölümünden sonra kimseyle birlikte olmadığı herkesçe biliniyordu. Ancak o gece, kadının çekiciliğine karşı koyamadı. Tutkusuna yenik düştü. Bu tutkulu gecenin ardından Adam, kadınla bir daha görüşmek istemediğini açıkladı. Kadın öfkeden deliye döndü. Ağrıyan belini ovuşturarak alaycı bir tavırla sordu:"Buna birlikte olmak mı diyorsun? Neredeyse hiçbir şey hissetmedim." Zamanımı boşa harcadım!" Adam'ın yüzü anında asıldı. Kadını duvara yaslayarak tehditkâr bir sesle sordu:"O anlarda neden böyle hissettiğini söylemedin öyle mi?" Olaylar öyle bir gelişti ki, kadın kısa süre sonra eski nişanlısının yengesi oldu. Nişan töreninde, aldatan nişanlı öfkeden kuduruyordu ama saygı göstermek zorunda olduğu için sesini çıkaramıyordu. Zengin çevreler, kadını kaba ve eğitimsiz biri olarak görüyordu. Ta ki günün birinde, milyarlarca dolarlık serveti olan saygın bir konuk olarak özel bir partide belirene kadar. "İnsanlar bana altın avcısı diyor. Ama bunların hepsi saçmalık! "Kendi altın madenim varken, başkasının altınına ne ihtiyacım olabilir ki," kadın gururla ilan etti. Şehrin sosyetesini bu sözlerle sarsmıştı!

Ayşe, erkek arkadaşının onu aldattığını ve onu akılsız bir salak olarak gördüğünü öğrendiğinde, kalp kırıklığını çılgın maceralarda unuttu. Elektriklerin kesik olduğu o sıcak gecede, kendini bir yabancının yatağında buldu. Gün ışıdığında sessizce sıvıştı, o adamın kötü şöhretli bir zampara olduğunu düşünüyordu. Bir daha asla görmemek için dua etti. Oysa o çarşafların altındaki adam, maaş çekine imza atan o buz gibi, sarsılmaz CEO Mehmet'ti. Mehmet, Ayşe'nin kalbinin başkasında olduğunu düşünerek ofise döndü ama her zamanki sakin tavrının ardında, onu kıskançlıktan deliye dönen bir adam vardı.