Rowan

Tüm hayatım boyunca Alfam Kaelen'ın Ay Tanrıçası tarafından bana bahşedilen kaderimdeki eşim olduğuna inandım. Fakat on sekizinci yaş günümün arifesinde, sırf benden kurtulmak için başka bir kadını, Seraphina'yı ve ödünç alınmış bir bebeği sürünün karşısına çıkarıp seçtiği Luna'sı ilan etti. Sürümüze saldırıldığında üzerimize devasa, gümüş bir avize düştü. Kaelen saniyeler içinde Seraphina'yı kendi bedeniyle korurken, beni zehirli gümüşün altında ezilmeye terk etti. Bununla da kalmadı; Seraphina'nın yalanlarına inanarak yaralı bedenimi buz gibi bir havuza sürükledi ve başımı dondurucu suyun altına itti. "Ona bir daha dokunursan, seni bu sürüden atarım!" Nefes almak için çırpınırken, uğruna ölmeyi göze aldığım adamın beni kendi elleriyle öldürmeye çalışmasını izledim. Gözlerindeki o iğrenme, kalbimdeki on yıllık aşkı paramparça etti. Neden kaderimdeki eşim beni değil de, ona yalan söyleyen sahte birini seçmişti? O gece, bana verdiği her anıyı alevlerin içine fırlattım ve onun için ağlayan o zayıf kızın yanıp kül oluşunu izledim. Zihin Bağı üzerinden son bir mesaj gönderip Silverwood Sürüsü'ne gitmek üzere biletimi onayladım. O, sahte Luna'sıyla yalan bir hayat kurarken, ben efsanelerdeki Beyaz Kurt olarak küllerimden yeniden doğacaktım.

Üç yıl boyunca Alfa Kağan'ın sırrı bendim. Bedenini kasıp kavuran gümüş zehri lanetinin tek çaresi benim dokunuşumdu. Bana söz vermişti; yirmi beşinci doğum günümde kaderindeki eşini bulamazsa beni seçecekti. Yirmi beşinci doğum günümde eve başka bir kadınla geldi. Rezidansının anahtarını geri istedi ve yatağın üzerine limitsiz bir kredi kartı fırlattı. "Bu, hizmetlerinin karşılığı," dedi buz gibi bir sesle. Yeni aşkı Lila, tam bir manipülasyon ustasıydı. Beni onu kaçırmakla suçladığında, Kağan itiraf etmem için hasta annemi bir bataklıkta boğmaya kalktı. Beni tekrar, bu kez büyükannesini itmekle suçladığında ise tüm sürünün önünde bana tokat atıp diz çökmemi emretti. Bir zamanlar beni koruyan adamın, nasıl olup da entrikacı bir dişi kurdun gözünü kör etmesiyle en büyük celladım haline geldiğini aklım almıyordu. Bardağı taşıran son damla, laneti yeniden alevlendiğinde yaşandı. Bana zorla sahip olmaya çalıştı, tam o sırada içeri giren Lila'ya ise beni ona tuzak kurmakla suçladı. O gün, aramızdaki bağı kopardım ve rakip bir sürüye gittim. Orada, çocukluk arkadaşım ve kaderimin bana sunduğu ikinci şans eşim, altı yıllık bir komadan yeni uyanmıştı.

Bir gayrimenkul imparatorluğunun veliahtı Hakan Arsoy ile evlenmek üzereydim. Üç yıl boyunca bütün dünya bizim peri masalımızı izledi: Varoşlardan gelen fakir bir sanat öğrencisinin, bir prensin kalbini nasıl çaldığını. Ama düğünümüzün arifesinde gerçeği öğrendim. Bütün ilişkimiz bir yalandı. Çocukluk aşkı Eda'yı eğlendirmek için beni küçük düşürmek amacıyla düzenlediği, üç yıl süren zalim bir "sosyal deneydi". Gerçek, geçirdiğim bir trafik kazası sonucu üç aylık hamile olduğumun ortaya çıkmasıyla su yüzüne çıktı. Kalbim paramparça bir halde tek başıma bir kliniğe girdim ve bebeğimizi soğuk bir ameliyat masasında bıraktım. Ama benim acım, onların eğlencesinin sadece bir parçasıydı. Sahte bir kaçırılma olayı tezgâhladılar ve Hakan, arkadaşlarının kahkahaları eşliğinde bir hava yastığının üzerine, uçurumdan aşağı itilmemi umursamadan, tereddütsüz bir şekilde Eda'yı "kurtarmayı" seçti. Ruhumu adadığım bir sanat merkezi için düzenlenen yardım galasında, beni bir sahtekâr olarak damgalayarak tüm övgüleri Eda'ya yağdırdı. Bu skandal yüzünden akıl hocam kalp krizinden öldü. Sonra, cenazesine bir "taziye" pastası gönderdiler. Pastanın üzerinde neşeli bir kremayla şöyle yazıyordu: "Başınız sağ olsun! Şakanın bir kurbanı daha!" Altında ikisinin de imzası vardı. İşte o an kalbimin son parçası da taşa döndü. Mezardan uzaklaştım, telefonumu çıkardım ve bir arama yaptım. "Kaan," diye boğuk bir sesle konuştum, "İddiayı kaybettim. Gitmeye hazırım."

Kocam Barlas, hayatımın aşkı, beni sonsuza dek koruyacağına yemin eden adam olmalıydı. Ama bunun yerine, canımı en çok yakan o oldu. Beni boşanma belgelerini imzalamaya zorladı, şirket casusluğu yapmakla ve projeleri sabote etmekle suçladı. Bütün bunlar olurken, sözde ölmüş olan ilk aşkı Hande, karnında onun çocuğuyla yeniden ortaya çıktı. Ailem dağılmıştı, annem beni reddetmişti ve babam ben bir gece mesaiye kaldığımda ölmüştü; bu, hayatım boyunca pişman olacağım bir seçimdi. Ölüyordum, son evre kanserdim ve o bunu bilmiyordu, hatta umursamıyordu bile. Hande ile meşguldü; benim onun için baktığım, Hande sevdiği için onun da çok sevdiği o çiçeklere alerjisi olan Hande ile. Beni, aynı zamanda doktorum olan ve bana gerçekten değer veren tek kişi olan evlatlık abim Kaan ile ilişkim olmakla suçladı. Bana iğrenç, bir iskelet olduğumu söyledi ve kimsenin beni sevmediğini haykırdı. Eğer karşı koysaydım, telefonda sesini duyma hakkımı bile kaybedeceğimden ölesiye korkuyordum. O kadar zayıftım, o kadar acizdim ki. Ama onun kazanmasına izin vermeyecektim. Boşanma belgelerini imzaladım ve ona her zaman yok etmek istediği şirket olan Soykan Holding'i verdim. Sonunda mutlu olacağını umarak kendi ölümümü planladım. Ama yanılmışım. Üç yıl sonra, Asya Aydın olarak geri döndüm; yeni bir kimliğe sahip, güçlü bir kadın olarak, ona yaptığı her şeyin bedelini ödetmeye hazırdım.

Düğün günüm. Yüzlerce davetli, dışarıda bekleyen magazin kameraları. Kozcuoğlu ailesinin Boğaz'daki yalısı, fısıltılarla dolu, beklenti içinde. Nihayet çocukluk aşkım, güçlü bir siyaset hanedanının veliahtı Can Kozcuoğlu ile evleniyordum. Bu, benim kusursuz, sonsuza dek mutlu yaşayacağım o masalım olmalıydı. Sonra o içeri girdi. Ama yalnız değildi. Koluna yapışmış rüküş bir kadın vardı. Yüzünde geniş, zafer kazanmış bir sırıtışla. Can, "Düğün iptal," diye anons etti, sesi şaşırtıcı derecede sabitti. "Ben artık Berna'ylayım. Gidiyoruz." Dünyam başıma yıkıldı. Nikah masasında, herkesin önünde terk edilmiştim. Fısıltılar yükseldi; şok, acıma ve acımasız bir alaycılığın uğultusu gibiydi. Ben, Elif Aydın, artık sosyetenin dilindeki rezil kadındım. Bu utanç, göğsüme oturan ağır bir yumru gibiydi. Can ve yeni "karısı" alay etmeye, beni halkın önünde küçük düşürmeye ve mirasımı talep etmeye devam ettiler, bana kullanılıp atılmış bir eşya gibi davrandılar. Taptığım o çocuk nasıl bu kadar kibirli, kalpsiz bir yabancıya dönüşebilirdi? Onun ve yeni alevinin bitmek bilmeyen hakaretleri, bariz saygısızlıkları... Başladıkları işi bitirmeye, beni ezip toz etmeye ve her şeyi talep etmeye niyetliydiler. Savunmasız, incinebilir ve öfkeden deliye dönmüş bir halde ortada kalmıştım. Tamamen mahvolduğumu düşündüğüm anda, bir gölge öne çıktı: Can'ın heybetli amcası, Milletvekili İskender Kozcuoğlu. Elinde bir belge tutuyordu, kararlı bakışları benimkilerle buluştu. "Belki de onun yerine benimle evlenmeyi düşünürsünüz?" Bu bir delilikti. Ya da mucizevi bir can simidi. Evet, dedim. Ve bu sadece bir başlangıçtı.

[Sevimli Bebek + Gizli Kimlik + Güçlü kahraman ve kadın kahraman!] Caroline, Damian'ı beş yıl boyunca tüm kalbiyle sevdi. Kendini ona adadı ve onun uğruna alçakgönüllülükle yaşadı. Ancak çift bir krizle karşılaştığında, hamilelik haberinin evliliklerini düzelteceğini umdu, ama karşılığında sadece bir boşanma anlaşması aldı. Daha da kötüsü, doğum yapmak üzereyken birinin tuzağına düşmüş ve hayatı tehlikeye girmişti. Bu korkunç deneyimden kurtulmayı başardıktan sonra, adamla tüm bağlarını koparmaya kararlıydı. Beş yıl sonra, gururla, ünlü bir şirketin başkanı olarak yeniden ortaya çıktı. Eskiden ona zorbalık edenler şimdi yaptıklarının bedelini ödüyorlar. Geçmişin gerçekleri yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başladı... Caroline'ın yeni kazanılmış özgüveni karşısında büyülenen eski kocası, onunla tekrar bir araya gelmek istedi, ama Caroline onun ilgisine kayıtsız kaldı. Damian çaresizce yalvardı, "Tatlım, bebeğimizin her iki ebeveyne de ihtiyacı var. Lütfen benimle yeniden evlen!"

Üç yıl boyunca Alfa Hakan'ın kaderindeki eşiydim, ama o bu unvanı bana asla layık görmedi. Başka bir kadına, Selin'e aşıktı ve ben sadece mühürlemeyi reddettiği, yoluna çıkmış bir engeldim. Babam ölüm döşeğindeyken, bana söz verdiği hayat kurtaran ilacı getirmesi için ona yalvardım. Selin'le birlikteydi. Zihin bağımız aracılığıyla, Hakan bağlantıyı kesmeden hemen önce arka planda Selin'in kahkahasını duydum. "Böyle önemsiz meselelerle beni rahatsız etmeyi kes," diye hırladı. Sevgilisi daha sonra sahte bir hastalık numarası yaparak tüm kıdemli şifacıları babamın başından ayırdı. Babam, ruh eşim başka bir kadınla smokin seçerken öldü. Benim diğer yarım olması gereken adam için babamın hayatı "önemsiz bir meseleydi". Takıntısı yüzünden bir cinayet ortağına dönüşmüştü. Ama benim ne yaptığımdan haberi yoktu. Günler önce, Selin'den gelen bir telefonla dikkati dağılmışken, kalın bir belge yığınının arasına tek bir sayfa sıkıştırmıştım. Okumadan imzaladı ve tek bir bilek hareketiyle kendi ruhunu paramparça etti. Az önce Reddetme Ritüeli'ni imzalamıştı.

Kalp yetmezliği teşhisi konulduktan üç yıl sonra, benim Alfa’m Luke, hayatımı kurtarabilecek o donör kalbi, ‘cömertçe’ metresinin babasına bağışladı. Metresi Laila, bana karşı kasıtlı bir kibirlenmeyle, yatakta ne kadar ‘uyumlu’ olduklarını ve yavrularının ne kadar ‘mükemmel’ olduğunu anlata anlata bitiremiyordu. Kalbim kırılmıştı. Alfa Luke böylesine bir ihanetle bizi lekelediğine göre, onun hayat arkadaşım olmaya devam etmesi asla mümkün olamazdı. Ama bana ait olan o kalbi, hayatımı geri verecek olan o şansı, geri almak zorundaydım. Beş yıldır dokunmadığım o iletişim kodunu çevirdim. Sesimde hiçbir titreme yoktu: "Green Kabilesi’ne dönüp ameliyat olmayı kabul ediyorum. Bir hafta sonra gel beni al." Ancak gerçekten gittiğimde, her şey için çok geçti. Ve Luke, ancak o zaman pişmanlığın ne demek olduğunu anlamaya başladı.

Ruh eşim, Alfa Demir, varisi için düzenlediği kutsal isim verme törenini yönetiyordu. Tek bir sorun vardı: Bu kutlamayı, sürümüze getirdiği sürüsüz bir kurt olan Lara'dan olan yavrusu için yapıyordu. Ve ben, onun gerçek ruh eşi, onun asıl varisine dört aylık hamile olan ben, davet edilmeyen tek kişiydim. Onunla yüzleştiğimde, kendi kolunu tırnakladı, kanattı ve benim ona saldırdığımı haykırarak çığlık attı. Demir, onun bu performansını gördü ve bana bir an bile bakmadı. Hırlayarak Alfa Emri'ni kullandı ve beni gitmeye zorladı. Aramızdaki bağın gücü, bana karşı bir silaha dönüşmüştü. Daha sonra, bana gerçekten saldırdı ve düşmeme neden oldu. Elbisemde kan lekeleri belirirken, çocuğumuzun hayatını tehlikeye atarken, kendi yavrusunu bir halının üzerine fırlattı ve benim onu öldürmeye çalıştığımı haykırdı. Demir odaya daldı, yerdeki kanamalarımı gördü ve bir an bile tereddüt etmedi. Lara'nın çığlık atan yavrusunu kucağına alıp bir şifacı bulmak için koşarak uzaklaştı, beni ve gerçek varisini ölüme terk etti. Ama ben orada yatarken, annemin sesi kendi zihin bağımız aracılığıyla zihnimde yankılandı. Ailemin gönderdiği refakatçiler, bölge sınırının hemen ötesinde beni bekliyordu. Çöp gibi bir kenara attığı Omega'nın aslında dünyanın en güçlü sürüsünün prensesi olduğunu öğrenmek üzereydi.

Nişanlım Lucas, bekarlığa veda partisinde “en iyi dostum” dediği Sarah’ı ısırıp etiketledi. Tüm davetlilerin çığlıkları eşliğinde yaşanan bu sahne, son derece pervasız bir “doğruluk cesareti” oyunu olarak herkesin alay konusu oldu. Ertesi gün kendisiyle yüzleştiğimde, Sarah kolunu onun boynuna dolayıp, kendi boynundaki ısırık izlerini bana meydan okuyarak gösterdi. “Ablacığım, kılmayın. Sadece dişlerinin sağlam olup olmadığını ve… diğer ‘becerilerini’ senin adına test ettim,” dedi. Lucas ise son derece sıkılmış bir ifadeyle, “Abartma, bu sadece geçici bir etiket. Sonuçta silinmesi imkansız değil. Sarah’la olan bir haftalık alfa dönemimiz bitince onu reddeder, seni yeniden etiketlerim. Olur bitecek işte,” diye çıkıştı. Her zamanki gibi sesimi çıkarmayıp bunu sineye çekeceğimi sandılar. Ama bu sefer öyle olmadı. Parmağımdaki nişan yüzüğünü çıkarıp gülümseyerek çöp kutusuna fırlattım: “Bulaştığına göre, temizlemeye gerek yok. Doğrudan atılması en iyisi." Lucas paniğe kapıldı, beni durdurmaya çalıştı. O sırada Sarah onun kulağına eğilip bir şeyler fısıldadı: "Telaşlanma. O sadece kimsesiz bir kız. Senden ayrılırsa sonu ölüm olur. Üç gün geçmeden gelip sana yalvararak diz çökecektir." Ama bilmiyorlardı ki, üç gün sonra kapıya diz çökmüş halde değil, arkasında elli bin kişilik Kurtadam Muhafız Birliği'yle Kurt Kralı babamı getirerek dönecektim!

Ben, kutsal Beyaz Kurt soyunun uzun zamandır kayıp olan varisiydim ve sürümüzün Luna'sı olmam kaderimde yazılıydı. Ruh eşim Alfa Kaan'ın ise ruhumun diğer yarısı olması gerekiyordu. Sonra onun beş yıllık sırrını keşfettim: başka bir ailesi vardı ve oğlunun doğum günü benimkiyle aynı gündü. Bir galeri penceresinden, başka bir kadını öpüşünü ve benim gitmek için yalvardığım lunaparkı çocuklarına vadettiğini izledim. Kendi ailem de bu işin içindeydi; bu gizli hayatı finanse etmek için sürü fonlarını çalmalarına yardım ediyorlardı. Hatta doğum günümde beni ilaçla uyutup kutlamalarını rahatça yapmayı planlıyorlardı. Onlar için ben bir evlat ya da bir ruh eşi değildim. Sadece doğru kana sahip bir yedektim, gerçek bir varis için kullanılacak ve sonra bir kenara atılacak bir araçtım. Bu yüzden on sekizinci yaş günümün sabahında, annemin bana verdiği zehirli çayı içtim, bayılma numarası yaptım ve sonsuza dek ortadan kayboldum. Ama gitmeden önce, oğullarının partisine özel bir teslimat ayarladım: içlerinde tüm sırlarının bulunduğu bir kutu.

Şifa merkezindeki otuz altı saatlik nöbetin ardından, ruh eşim Alfa Demir'e en sevdiği yemeği götürdüm. Tek istediğim onunla baş başa kalacağımız sakin bir andı. Ama onu, bölgemizin sınırındaki gizli bir malikanede buldum. Yanında başka bir kadın ve varlığından bile haberdar olmadığım küçük bir çocukla kahkahalar atıyordu. Gölgelere saklanıp onları dinledim. Demir'in benden "Omega yedeği" diye bahsettiğini duydum. Yeni bir anlaşma imzalandığında herkesin önünde reddedeceği siyasi bir piyonmuşum. Beni evlat edinen Alfa ve Luna olan ailem de bu işin içindeydi. Bütün hayatım, kader bağım, özenle kurgulanmış bir yalandan ibaretti. Tam o sırada zihnime bir mesaj gönderdi: "Özledim seni, tatlım." Bu umursamaz zalimlik, gözyaşlarımı bir anda kuruttu. Geriye sadece buz gibi, katı bir öfke bıraktı. Büyük bir akşam yemeğinde beni herkesin önünde küçük düşürmeyi planlıyorlardı. Ama ben de onlara bir hediye hazırladım. Tam da o yemeğin olduğu saatte, oğlunun doğum günü partisine teslim edilecek bir hediye. İçinde, onların bütün sırlarını barındıran bir veri kristali vardı.

Bir kadın, kliniğime ruh eşimin gözlerine ve onun Alfa kanına özgü genetik bir bozukluğa sahip bir çocukla girdi. Kadın, çocuğun babasının ruh eşim Demir olduğunu söyledi ve aramızdaki bağ sayesinde, Demir'in nerede olduğu hakkında yalan söylerken ona olan sevgisini hissettim. O gece sürü galasında, o çocuğu korumak için beni itti ve daha yeni öğrendiğim bebeğimi düşürmeme neden oldu. Ben yerde kanlar içinde yatarken, o dizini sıyıran oğlunu teselli etti ve bir an bile dönüp bana bakmadı. Metresi daha sonra onun adına beni reddederek bir uçurumdan aşağı itti. Ama hayatta kaldım ve bir hafta sonra, onun yok ettiği kadının küllerinden yeniden doğmaya hazır bir şekilde İsviçre'ye giden bir uçağa bindim.

On yıl boyunca güçsüz bir Omega olarak yaşadım. Tek neşem, pırlanta gibi parlayan kızım Mihre'ydi. Onu ailemin düşmanlarından korumak için gerçek doğamı, yani güçlü bir Beyaz Kurt olduğumu içime hapsetmiştim. Mihre, Uluslararası Konsey'de herkesin gıpta ettiği o stajı kazandığında, nihayet sakin hayatımızın güvence altına alındığını sanmıştım. Ama bir hafta sonra, onu okulun bir köşesinde, derisini cayır cayır yakan gümüş halatlarla bağlanmış, iki büklüm olmuş halde buldum. Hayalleri, sürümüzün Alfa'sının kızı Lara tarafından paramparça ediliyordu. "Bu süprüntü benim yerimi çalabileceğini sanmış," diye alay etti Lara. "Alfa babamın benim için ayarladığı o stajı." Dünyam başıma yıkıldı. Alfa, on yıllık kocam, kaderimin bana mühürlediği eşim Volkan'dı. Aramızdaki kutsal bağ aracılığıyla ona ulaştığımda, paniğimi tatlı yalanlarla geçiştirdi. Hem de ben, Lara ve arkadaşlarının çocuğumuzu bir spor müsabakası gibi izleyip ona işkence etmelerini seyrederken. En büyük ihanet, metresi İpek'in Alfa'nın Eşi kartını, yani "benim" kartımı göstermesiyle geldi. Volkan o kartı ona vermişti. Kocam geldiğinde ise herkesin önünde beni tanımadığını söyledi. Bu, aramızdaki bağı paramparça eden affedilmez bir günahtı. Bana izinsiz giren bir yabancı muamelesi yaptı ve savaşçılarına beni cezalandırmalarını emretti. Onlar beni zorla dizlerimin üzerine çökertip gümüşle döverken, o sadece durup izledi. Ama hepsi beni hafife almıştı. Kızıma verdiğim muskadan ya da içindeki kadim güçten haberleri yoktu. Son darbe indiğinde, gizli bir kanaldan bir isim fısıldadım ve ailemin nesiller önce ettiği bir yemini çağırdım. Saniyeler sonra, askeri helikopterler binayı sardı ve Yüksek Konsey Muhafızları odaya doluşup önümde eğildi. Komutanları, "Luna Lale," diye anons etti. "Yüksek Konsey Muhafızları emrinizdedir."

Bağlanma törenimde, güçlü Alfa Kral'ın keskin bakışları altında, sürümün Beta'sı Barkan'la birleşmek üzereydim. Ama tam da ritüel başlarken, Barkan beni mihrapta terk etti. Başka bir kadın için, sürüye aldığı o kırılgan sürünsüz Melis için ormana koştu. Beni bu utançla tek başıma yüzleşmek için geride bıraktı. Sonra, herkesin duyabileceği şekilde liderlik kanalından bir mesaj geldi. Bu Barkan'dı; Melis'in intihara teşebbüs ettiğini ve onu bırakamayacağını duyuruyordu. Ardından, bu "aksaklık" için benim adıma Alfa Kral'dan özür dilememi emretme cüretini gösterdi. Altı yıldır sevdiğim, daha dün gece bana sonsuzluk sözü veren adam, onurumu bir yalanla takas etmişti. Beni bütün kıtanın önünde bir maskaraya çevirmişti. O gece, kederimi sıradan bir barda boğmaya çalışırken, Alfa Kral'ın ta kendisiyle karşılaştım. Viskinin ve kırık bir kalbin verdiği cesaretle, pervasız bir teklifte bulundum. "Artık beni istemiyor," diye mırıldandım sarhoş bir halde. "Alfa, bu gece beni ister misin?" Şaşkınlığıma rağmen kabul etti. Ve onun kollarında, sarsıcı bir gerçeği keşfettim: Alfa Kral, eski nişanlımın amcası, benim gerçek ruh eşimdi. İntikamım daha yeni başlıyordu.

Beş yıl boyunca, Kanlıay Sürüsü'nün Luna'sı, Alfa Alp Arslan'ın kaderindeki eşiydim. Ama o beş yılın her bir gününde, onun kalbi başka bir kadına aitti: Figen'e. Ortak doğum günümüzde, umudumun son ipliği de koptu. Onun, bana sürpriz olacağını söylediği o muhteşem gümüş rengi elbiseyle büyük merdivenlerden inişini izledim. Bütün sürünün önünde ona doğru yürüdü ve yanağını öptü. Her zaman Figen'in korunmaya muhtaç, kırılgan, yaralı bir kurt olduğunu iddia ederdi. Yıllarca onun yalanlarına inandım. O, benim hayallerimi Figen'e sunarken, onun doğum gününü gizlice kutlarken ve bana sadece Luna'nın boş unvanını bırakırken kayıtsızlığına katlandım. Onunla yüzleştiğimde ise acımı görmezden geldi. Kopuk bağımız aracılığıyla zihnime sızan sesiyle Figen'e, "Bu işi bir türlü anlamıyor," diye yakındı. "Bir eş unvanının beni zincirleyebileceğini sanıyor. Bu çok boğucu." Boğulduğunu mu düşünüyordu? Onun ihmalkârlığında boğulan bendim. O benim eşim değildi; o bir korkaktı ve ben sadece Tanrıça tarafından zorla içine sokulduğu bir kafestim. Bu yüzden salondan, daha sonra da onun hayatından çıkıp gittim. Onu resmen reddettim. Aramızdaki bağ paramparça olurken nihayet paniğe kapıldı, yeniden düşünmem için yalvardı. Ama artık çok geçti. Onun kafesi olmaktan bıkmıştım.