Rowan

Üç yıl boyunca Alfa Kağan'ın sırrı bendim. Bedenini kasıp kavuran gümüş zehri lanetinin tek çaresi benim dokunuşumdu. Bana söz vermişti; yirmi beşinci doğum günümde kaderindeki eşini bulamazsa beni seçecekti. Yirmi beşinci doğum günümde eve başka bir kadınla geldi. Rezidansının anahtarını geri istedi ve yatağın üzerine limitsiz bir kredi kartı fırlattı. "Bu, hizmetlerinin karşılığı," dedi buz gibi bir sesle. Yeni aşkı Lila, tam bir manipülasyon ustasıydı. Beni onu kaçırmakla suçladığında, Kağan itiraf etmem için hasta annemi bir bataklıkta boğmaya kalktı. Beni tekrar, bu kez büyükannesini itmekle suçladığında ise tüm sürünün önünde bana tokat atıp diz çökmemi emretti. Bir zamanlar beni koruyan adamın, nasıl olup da entrikacı bir dişi kurdun gözünü kör etmesiyle en büyük celladım haline geldiğini aklım almıyordu. Bardağı taşıran son damla, laneti yeniden alevlendiğinde yaşandı. Bana zorla sahip olmaya çalıştı, tam o sırada içeri giren Lila'ya ise beni ona tuzak kurmakla suçladı. O gün, aramızdaki bağı kopardım ve rakip bir sürüye gittim. Orada, çocukluk arkadaşım ve kaderimin bana sunduğu ikinci şans eşim, altı yıllık bir komadan yeni uyanmıştı.

Bir gayrimenkul imparatorluğunun veliahtı Hakan Arsoy ile evlenmek üzereydim. Üç yıl boyunca bütün dünya bizim peri masalımızı izledi: Varoşlardan gelen fakir bir sanat öğrencisinin, bir prensin kalbini nasıl çaldığını. Ama düğünümüzün arifesinde gerçeği öğrendim. Bütün ilişkimiz bir yalandı. Çocukluk aşkı Eda'yı eğlendirmek için beni küçük düşürmek amacıyla düzenlediği, üç yıl süren zalim bir "sosyal deneydi". Gerçek, geçirdiğim bir trafik kazası sonucu üç aylık hamile olduğumun ortaya çıkmasıyla su yüzüne çıktı. Kalbim paramparça bir halde tek başıma bir kliniğe girdim ve bebeğimizi soğuk bir ameliyat masasında bıraktım. Ama benim acım, onların eğlencesinin sadece bir parçasıydı. Sahte bir kaçırılma olayı tezgâhladılar ve Hakan, arkadaşlarının kahkahaları eşliğinde bir hava yastığının üzerine, uçurumdan aşağı itilmemi umursamadan, tereddütsüz bir şekilde Eda'yı "kurtarmayı" seçti. Ruhumu adadığım bir sanat merkezi için düzenlenen yardım galasında, beni bir sahtekâr olarak damgalayarak tüm övgüleri Eda'ya yağdırdı. Bu skandal yüzünden akıl hocam kalp krizinden öldü. Sonra, cenazesine bir "taziye" pastası gönderdiler. Pastanın üzerinde neşeli bir kremayla şöyle yazıyordu: "Başınız sağ olsun! Şakanın bir kurbanı daha!" Altında ikisinin de imzası vardı. İşte o an kalbimin son parçası da taşa döndü. Mezardan uzaklaştım, telefonumu çıkardım ve bir arama yaptım. "Kaan," diye boğuk bir sesle konuştum, "İddiayı kaybettim. Gitmeye hazırım."

Kocam Barlas, hayatımın aşkı, beni sonsuza dek koruyacağına yemin eden adam olmalıydı. Ama bunun yerine, canımı en çok yakan o oldu. Beni boşanma belgelerini imzalamaya zorladı, şirket casusluğu yapmakla ve projeleri sabote etmekle suçladı. Bütün bunlar olurken, sözde ölmüş olan ilk aşkı Hande, karnında onun çocuğuyla yeniden ortaya çıktı. Ailem dağılmıştı, annem beni reddetmişti ve babam ben bir gece mesaiye kaldığımda ölmüştü; bu, hayatım boyunca pişman olacağım bir seçimdi. Ölüyordum, son evre kanserdim ve o bunu bilmiyordu, hatta umursamıyordu bile. Hande ile meşguldü; benim onun için baktığım, Hande sevdiği için onun da çok sevdiği o çiçeklere alerjisi olan Hande ile. Beni, aynı zamanda doktorum olan ve bana gerçekten değer veren tek kişi olan evlatlık abim Kaan ile ilişkim olmakla suçladı. Bana iğrenç, bir iskelet olduğumu söyledi ve kimsenin beni sevmediğini haykırdı. Eğer karşı koysaydım, telefonda sesini duyma hakkımı bile kaybedeceğimden ölesiye korkuyordum. O kadar zayıftım, o kadar acizdim ki. Ama onun kazanmasına izin vermeyecektim. Boşanma belgelerini imzaladım ve ona her zaman yok etmek istediği şirket olan Soykan Holding'i verdim. Sonunda mutlu olacağını umarak kendi ölümümü planladım. Ama yanılmışım. Üç yıl sonra, Asya Aydın olarak geri döndüm; yeni bir kimliğe sahip, güçlü bir kadın olarak, ona yaptığı her şeyin bedelini ödetmeye hazırdım.

Düğün günüm. Yüzlerce davetli, dışarıda bekleyen magazin kameraları. Kozcuoğlu ailesinin Boğaz'daki yalısı, fısıltılarla dolu, beklenti içinde. Nihayet çocukluk aşkım, güçlü bir siyaset hanedanının veliahtı Can Kozcuoğlu ile evleniyordum. Bu, benim kusursuz, sonsuza dek mutlu yaşayacağım o masalım olmalıydı. Sonra o içeri girdi. Ama yalnız değildi. Koluna yapışmış rüküş bir kadın vardı. Yüzünde geniş, zafer kazanmış bir sırıtışla. Can, "Düğün iptal," diye anons etti, sesi şaşırtıcı derecede sabitti. "Ben artık Berna'ylayım. Gidiyoruz." Dünyam başıma yıkıldı. Nikah masasında, herkesin önünde terk edilmiştim. Fısıltılar yükseldi; şok, acıma ve acımasız bir alaycılığın uğultusu gibiydi. Ben, Elif Aydın, artık sosyetenin dilindeki rezil kadındım. Bu utanç, göğsüme oturan ağır bir yumru gibiydi. Can ve yeni "karısı" alay etmeye, beni halkın önünde küçük düşürmeye ve mirasımı talep etmeye devam ettiler, bana kullanılıp atılmış bir eşya gibi davrandılar. Taptığım o çocuk nasıl bu kadar kibirli, kalpsiz bir yabancıya dönüşebilirdi? Onun ve yeni alevinin bitmek bilmeyen hakaretleri, bariz saygısızlıkları... Başladıkları işi bitirmeye, beni ezip toz etmeye ve her şeyi talep etmeye niyetliydiler. Savunmasız, incinebilir ve öfkeden deliye dönmüş bir halde ortada kalmıştım. Tamamen mahvolduğumu düşündüğüm anda, bir gölge öne çıktı: Can'ın heybetli amcası, Milletvekili İskender Kozcuoğlu. Elinde bir belge tutuyordu, kararlı bakışları benimkilerle buluştu. "Belki de onun yerine benimle evlenmeyi düşünürsünüz?" Bu bir delilikti. Ya da mucizevi bir can simidi. Evet, dedim. Ve bu sadece bir başlangıçtı.

[Sevimli Bebek + Gizli Kimlik + Güçlü kahraman ve kadın kahraman!] Caroline, Damian'ı beş yıl boyunca tüm kalbiyle sevdi. Kendini ona adadı ve onun uğruna alçakgönüllülükle yaşadı. Ancak çift bir krizle karşılaştığında, hamilelik haberinin evliliklerini düzelteceğini umdu, ama karşılığında sadece bir boşanma anlaşması aldı. Daha da kötüsü, doğum yapmak üzereyken birinin tuzağına düşmüş ve hayatı tehlikeye girmişti. Bu korkunç deneyimden kurtulmayı başardıktan sonra, adamla tüm bağlarını koparmaya kararlıydı. Beş yıl sonra, gururla, ünlü bir şirketin başkanı olarak yeniden ortaya çıktı. Eskiden ona zorbalık edenler şimdi yaptıklarının bedelini ödüyorlar. Geçmişin gerçekleri yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başladı... Caroline'ın yeni kazanılmış özgüveni karşısında büyülenen eski kocası, onunla tekrar bir araya gelmek istedi, ama Caroline onun ilgisine kayıtsız kaldı. Damian çaresizce yalvardı, "Tatlım, bebeğimizin her iki ebeveyne de ihtiyacı var. Lütfen benimle yeniden evlen!"

Serena, vampir-kurt adam meleziydi. Ailesi genç ve masum gözlerinin önünde öldürüldü ve Kara Ay Sürüsü'nden Alfa Tyler tarafından yanına alındı. Onu tam anlamıyla büyütmediler. Bunun yerine onu bir hizmetçiye dönüştürdüler ve hatta daha sonra seks kölesi olarak sattılar. Yıllar boyunca tek destek kaynağı, Tyler'ın oğlu Brandon oldu. Bir gün, kendini çok yıprattıktan sonra, Brandon'ın uzun süredir kaderinde yazılı olan eşiyle onu aldattığını keşfetti. Ve sanki daha kötüsü olamazmış gibi, Alpha Tyler'ın ailesinin katili olduğu ortaya çıkar. Dünya başına yıkılmış gibi hissetti. Ama aniden, Peter adında yakışıklı ve yakında güçlü olacak bir Alfa hayatına girdi ve onun eşi olduğunu iddia etti. Kanında vampirler ve kurt adamlar için bir tehdit olarak görülen tehlikeli bir güç barındırdığı ve karanlıkta ona karşı komplo kuran gizemli bir düşmanla, Serena tüm bu sınavlardan Peter'ın yanında zaferle çıkabilir mi?

Ruh eşim, Alfa Demir, varisi için düzenlediği kutsal isim verme törenini yönetiyordu. Tek bir sorun vardı: Bu kutlamayı, sürümüze getirdiği sürüsüz bir kurt olan Lara'dan olan yavrusu için yapıyordu. Ve ben, onun gerçek ruh eşi, onun asıl varisine dört aylık hamile olan ben, davet edilmeyen tek kişiydim. Onunla yüzleştiğimde, kendi kolunu tırnakladı, kanattı ve benim ona saldırdığımı haykırarak çığlık attı. Demir, onun bu performansını gördü ve bana bir an bile bakmadı. Hırlayarak Alfa Emri'ni kullandı ve beni gitmeye zorladı. Aramızdaki bağın gücü, bana karşı bir silaha dönüşmüştü. Daha sonra, bana gerçekten saldırdı ve düşmeme neden oldu. Elbisemde kan lekeleri belirirken, çocuğumuzun hayatını tehlikeye atarken, kendi yavrusunu bir halının üzerine fırlattı ve benim onu öldürmeye çalıştığımı haykırdı. Demir odaya daldı, yerdeki kanamalarımı gördü ve bir an bile tereddüt etmedi. Lara'nın çığlık atan yavrusunu kucağına alıp bir şifacı bulmak için koşarak uzaklaştı, beni ve gerçek varisini ölüme terk etti. Ama ben orada yatarken, annemin sesi kendi zihin bağımız aracılığıyla zihnimde yankılandı. Ailemin gönderdiği refakatçiler, bölge sınırının hemen ötesinde beni bekliyordu. Çöp gibi bir kenara attığı Omega'nın aslında dünyanın en güçlü sürüsünün prensesi olduğunu öğrenmek üzereydi.

Üç yıl boyunca, güçlü Alfa Kağan'ın Luna'sıydım. Beni hediyelere boğdu ama asla sevgiye değil. Bana dokunduğunda gözleri içimden geçip giderdi, göremediğim bir hayaleti arardı. İnsan olan babam can çekişirken, kutsal zihin bağımız aracılığıyla ona ulaştım, Eşimin tesellisi için yalvardım. Beni engelledi. Babam tek başına ölürken onu doksan dokuz kez aradım. İki gün sonra, Beta'mız bana Kağan'ın Paris'te, teyzem Lara'yı bana hiç göstermediği bir şefkatle tuttuğu bir görüntü gönderdi. Geri döndüğünde, kopan bağ için mesafeyi suçlayarak zahmetsizce yalan söyledi. Gerçeği özel çalışma odasında kilitli buldum. Orası ona adanmış bir tapınaktı. Günlüğü her şeyi ortaya çıkardı: ilk tanışmamız, beni kurtardığı serseri saldırısı - hepsi bir yalandı, gerçekten sevdiği kadının yerine geçebilmesi için sahnelenmişti. Ben sadece onun soyunun bir taşıyıcısıydım ve taşıdığım yavru bu yalandan doğmuştu. Bu yüzden onu iki parşömen imzalaması için kandırdım. Birincisi, hamileliğimi sihirli bir şekilde gizleyecek bir protokoldü. İkincisi ise boş bir reddedilme formu idi, imzalayıp Yaşlılar Meclisi'ne teslim ettim ve yeni bir kıtaya giden bir gemiye binerek kendimi onun dünyasından sonsuza dek sildim.

Rakip klan tarafından kaçırıldığımda, Liderim, kader arkadaşıyla birlikte gün doğumunu izliyordu. Fidye telefonunu aldığında, kaçıranlarla kayıtsız bir tonda konuştu: "Bağlı kalsın, Böylece dersini alır ve beni daha fazla rahatsız etmeyi bırakır.'' O ölüm kalım anında, başka seçeneğim kalmamıştı. Rakip klanın liderine sarıldım, sesim titreyerek: "Lütfen... beni öldürmeyin. Dediğiniz her şeyi yapacağım." Liderim beni nihayet hatırladığında, rakip klanın lideri kollarında uyuyan yüzüme bakıp gülümsedi: "Artık çok geç. Seninle gidecek gücü kalmadı."

Kocam Baran ve ben, İstanbul'un gözde çiftiydik. Ama o mükemmel evliliğimiz koskoca bir yalandı. Baran'ın taşıdığı nadir bir genetik rahatsızlık yüzünden çocuksuzduk. Baran, onun bebeğini taşıyacak her kadının öleceğini iddia ediyordu. Ölmek üzere olan babası bir varis talep ettiğinde, Baran bir çözüm önerdi: taşıyıcı anne. Seçtiği kadın, Selin, benim daha genç, daha canlı bir versiyonumdu. Birdenbire Baran hep onunla meşgul olmaya başladı. Doğum günümü unuttu. Evlilik yıldönümümüzü es geçti. Ona inanmaya çalıştım, ta ki bir partide arkadaşlarına itiraf ettiğini duyana kadar. "Aslı ile derin bir bağımız var, ama Selin... o bir ateş. Heyecan verici." Benimle evleneceğine söz verdiği o villada, Göcek'te, Selin'le gizli bir düğün planlıyordu. Ona bir aile, bir hayat veriyordu; bir yalanı bahane ederek benden esirgediği her şeyi. İhanet o kadar büyüktü ki, sanki fiziksel bir darbe yemiştim. O gece eve geldiğinde, bir iş gezisi hakkında yalan söylerken, gülümsedim ve sevgi dolu eş rolümü oynadım. Her şeyi duyduğumu bilmiyordu. O yeni hayatını planlarken benim çoktan kaçışımı planladığımı bilmiyordu. Ve kesinlikle, az önce tek bir konuda uzmanlaşmış bir servisi aradığımı bilmiyordu: insanları ortadan kaldırmak.

Kaderimin bana yazdığı eşim, Alfa Aras, aşkımızı Ay Tanrıçası'nın kutsadığı bir masal olarak adlandırırdı. Ama masallar yalandır. Onun masalının, herkesin önünde "kraliçem" diye seslendiği hamile bir metresi olduğunu keşfettim. O kadın, Aras'ın bana verdiği kutsal Eşleşme kolyesini takarak bana selfieler gönderirken, sürümüz fısıltıyla benim sadece "soy sorunu" olduğumu, gerçek varis doğduktan sonra halledileceğimi konuşuyordu. Bu yüzden evlilik yıldönümümüzde ona bir hediye verdim. İçinde boşanma belgeleri ve resmi Reddedişim vardı. Sonra da ortadan kayboldum.

Üç yıl boyunca Alfa Hakan'ın kaderindeki eşiydim, ama o bu unvanı bana asla layık görmedi. Başka bir kadına, Selin'e aşıktı ve ben sadece mühürlemeyi reddettiği, yoluna çıkmış bir engeldim. Babam ölüm döşeğindeyken, bana söz verdiği hayat kurtaran ilacı getirmesi için ona yalvardım. Selin'le birlikteydi. Zihin bağımız aracılığıyla, Hakan bağlantıyı kesmeden hemen önce arka planda Selin'in kahkahasını duydum. "Böyle önemsiz meselelerle beni rahatsız etmeyi kes," diye hırladı. Sevgilisi daha sonra sahte bir hastalık numarası yaparak tüm kıdemli şifacıları babamın başından ayırdı. Babam, ruh eşim başka bir kadınla smokin seçerken öldü. Benim diğer yarım olması gereken adam için babamın hayatı "önemsiz bir meseleydi". Takıntısı yüzünden bir cinayet ortağına dönüşmüştü. Ama benim ne yaptığımdan haberi yoktu. Günler önce, Selin'den gelen bir telefonla dikkati dağılmışken, kalın bir belge yığınının arasına tek bir sayfa sıkıştırmıştım. Okumadan imzaladı ve tek bir bilek hareketiyle kendi ruhunu paramparça etti. Az önce Reddetme Ritüeli'ni imzalamıştı.

Ruh eşim Arda ve ben, ruhlarımızı sonsuza dek birbirine bağlaması gereken, Ay Tanrıçası'nın huzurunda edilecek bir yemin olan kutsal Bağlanma Törenimiz için hazırlanıyorduk. Ama zihnime bir balyoz gibi bir psişik mesaj indi; üvey kız kardeşi Ece tarafından gönderilmiş, silah haline getirilmiş bir anı. Anıda, Ece, Arda'nın kollarında sarılıyken, ailesi, yani Alfa ve Luna, gururla gülümseyerek onları izliyordu. Sonraki iki hafta boyunca, tapan Omega gelin rolünü oynamak zorunda bırakıldım. O, Ece'nin yanına koşmak için "sürü acil durumları" hakkında yalanlar söylerken, Ece bana onların gizli buluşmalarının görüntülerini gönderiyordu ve ben bir gelinlikçide tek başıma kalıyordum. Ailesi, iki yıldır ruhumu adadığım projeyi elimden alıp Ece'ye hediye olarak verdi. Bana zayıf kanlı bir Omega, oğullarına layık olmayan biri dediler. Bu arada Ece, Arda'nın güçlü varisini benim değil, kendisinin taşıyacağına dair söz verdiği bir ses kaydı gönderdi. Hepsi onların bu çarpık oyununda acınası, gözden çıkarılabilir bir piyon olduğumu sandılar. Kırılmamı bekliyorlardı. Kıtanın en güçlü sürüsünün gizli varisi olduğumdan haberleri yoktu. Ve ben çoktan Bağlanma Törenimizin tüm dünyada yayınlanmasını ayarlamış, onların kutsal gününü, nihai aşağılanmalarının sahnesine çevirmiştim.

Beş yıl boyunca kader eşim Kuzey'i sevdim. Alfa'nın kızı olarak, nüfuzumu kullanarak onu sıradan bir savaşçıdan sürümüzün üçüncü komutanlığına yükselttim. Bağımızın Ay Tanrıçası'nın bir lütfu olduğuna inanıyordum. Bu inanç, devriye sırasında Sürünsüzler'in beni pusuya düşürmesiyle paramparça oldu. Boğazıma gümüş bir bıçak dayadıklarında zihin bağımızdan ona çığlıklar attım ama asla cevap vermedi. Sonradan öğrendim ki, o benim yalvarışlarımı üvey kız kardeşimle yataktayken görmezden gelmişti. Bir sürü balosunda onunla yüzleştiğimde, yüzüme bir tokat atmadan önce beni herkesin önünde küçük düşürdü. Onu reddetmek için o kelimeleri söyledikten sonra, beni tutuklatıp zindanlara attırdı. Onun emriyle, mahkumlar günlerce bana işkence etti. Beni aç bıraktılar, gümüşle kestiler ve soğukta taş bir sütuna bağlı bıraktılar. Ruhumu adadığım adam, benim tamamen kırılmamı istiyordu. O pis zeminde yatarken sonunda anladım. Beni hiç sevmemişti; sadece ona verdiğim gücü sevmişti. Üç ay sonra, onu Eşleşme Törenime davet ettim. Bunun büyük barışmaları olduğuna inanarak yüzünde bir gülümsemeyle geldi. Ben koridorda yürürken en ön sıradan izledi, ona sırtımı döndüm ve elimi güçlü bir rakip Alfa'nın, yani gerçek İkinci Şans Eşimin eline koydum. Bu bir affediş değildi. Bu bir intikamdı.

Üç yıl boyunca Alfa Kağan'ın sırrı bendim. Bedenini kasıp kavuran gümüş zehri lanetinin tek çaresi benim dokunuşumdu. Bana söz vermişti; yirmi beşinci doğum günümde kaderindeki eşini bulamazsa beni seçecekti. Yirmi beşinci doğum günümde eve başka bir kadınla geldi. Rezidansının anahtarını geri istedi ve yatağın üzerine limitsiz bir kredi kartı fırlattı. "Bu, hizmetlerinin karşılığı," dedi buz gibi bir sesle. Yeni aşkı Lila, tam bir manipülasyon ustasıydı. Beni onu kaçırmakla suçladığında, Kağan itiraf etmem için hasta annemi bir bataklıkta boğmaya kalktı. Beni tekrar, bu kez büyükannesini itmekle suçladığında ise tüm sürünün önünde bana tokat atıp diz çökmemi emretti. Bir zamanlar beni koruyan adamın, nasıl olup da entrikacı bir dişi kurdun gözünü kör etmesiyle en büyük celladım haline geldiğini aklım almıyordu. Bardağı taşıran son damla, laneti yeniden alevlendiğinde yaşandı. Bana zorla sahip olmaya çalıştı, tam o sırada içeri giren Lila'ya ise beni ona tuzak kurmakla suçladı. O gün, aramızdaki bağı kopardım ve rakip bir sürüye gittim. Orada, çocukluk arkadaşım ve kaderimin bana sunduğu ikinci şans eşim, altı yıllık bir komadan yeni uyanmıştı.