Rowan

[Sevimli Bebek + Gizli Kimlik + Güçlü kahraman ve kadın kahraman!] Caroline, Damian'ı beş yıl boyunca tüm kalbiyle sevdi. Kendini ona adadı ve onun uğruna alçakgönüllülükle yaşadı. Ancak çift bir krizle karşılaştığında, hamilelik haberinin evliliklerini düzelteceğini umdu, ama karşılığında sadece bir boşanma anlaşması aldı. Daha da kötüsü, doğum yapmak üzereyken birinin tuzağına düşmüş ve hayatı tehlikeye girmişti. Bu korkunç deneyimden kurtulmayı başardıktan sonra, adamla tüm bağlarını koparmaya kararlıydı. Beş yıl sonra, gururla, ünlü bir şirketin başkanı olarak yeniden ortaya çıktı. Eskiden ona zorbalık edenler şimdi yaptıklarının bedelini ödüyorlar. Geçmişin gerçekleri yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başladı... Caroline'ın yeni kazanılmış özgüveni karşısında büyülenen eski kocası, onunla tekrar bir araya gelmek istedi, ama Caroline onun ilgisine kayıtsız kaldı. Damian çaresizce yalvardı, "Tatlım, bebeğimizin her iki ebeveyne de ihtiyacı var. Lütfen benimle yeniden evlen!"

Üç yıl boyunca Alfa Kağan'ın sırrı bendim. Bedenini kasıp kavuran gümüş zehri lanetinin tek çaresi benim dokunuşumdu. Bana söz vermişti; yirmi beşinci doğum günümde kaderindeki eşini bulamazsa beni seçecekti. Yirmi beşinci doğum günümde eve başka bir kadınla geldi. Rezidansının anahtarını geri istedi ve yatağın üzerine limitsiz bir kredi kartı fırlattı. "Bu, hizmetlerinin karşılığı," dedi buz gibi bir sesle. Yeni aşkı Lila, tam bir manipülasyon ustasıydı. Beni onu kaçırmakla suçladığında, Kağan itiraf etmem için hasta annemi bir bataklıkta boğmaya kalktı. Beni tekrar, bu kez büyükannesini itmekle suçladığında ise tüm sürünün önünde bana tokat atıp diz çökmemi emretti. Bir zamanlar beni koruyan adamın, nasıl olup da entrikacı bir dişi kurdun gözünü kör etmesiyle en büyük celladım haline geldiğini aklım almıyordu. Bardağı taşıran son damla, laneti yeniden alevlendiğinde yaşandı. Bana zorla sahip olmaya çalıştı, tam o sırada içeri giren Lila'ya ise beni ona tuzak kurmakla suçladı. O gün, aramızdaki bağı kopardım ve rakip bir sürüye gittim. Orada, çocukluk arkadaşım ve kaderimin bana sunduğu ikinci şans eşim, altı yıllık bir komadan yeni uyanmıştı.

Bir gayrimenkul imparatorluğunun veliahtı Hakan Arsoy ile evlenmek üzereydim. Üç yıl boyunca bütün dünya bizim peri masalımızı izledi: Varoşlardan gelen fakir bir sanat öğrencisinin, bir prensin kalbini nasıl çaldığını. Ama düğünümüzün arifesinde gerçeği öğrendim. Bütün ilişkimiz bir yalandı. Çocukluk aşkı Eda'yı eğlendirmek için beni küçük düşürmek amacıyla düzenlediği, üç yıl süren zalim bir "sosyal deneydi". Gerçek, geçirdiğim bir trafik kazası sonucu üç aylık hamile olduğumun ortaya çıkmasıyla su yüzüne çıktı. Kalbim paramparça bir halde tek başıma bir kliniğe girdim ve bebeğimizi soğuk bir ameliyat masasında bıraktım. Ama benim acım, onların eğlencesinin sadece bir parçasıydı. Sahte bir kaçırılma olayı tezgâhladılar ve Hakan, arkadaşlarının kahkahaları eşliğinde bir hava yastığının üzerine, uçurumdan aşağı itilmemi umursamadan, tereddütsüz bir şekilde Eda'yı "kurtarmayı" seçti. Ruhumu adadığım bir sanat merkezi için düzenlenen yardım galasında, beni bir sahtekâr olarak damgalayarak tüm övgüleri Eda'ya yağdırdı. Bu skandal yüzünden akıl hocam kalp krizinden öldü. Sonra, cenazesine bir "taziye" pastası gönderdiler. Pastanın üzerinde neşeli bir kremayla şöyle yazıyordu: "Başınız sağ olsun! Şakanın bir kurbanı daha!" Altında ikisinin de imzası vardı. İşte o an kalbimin son parçası da taşa döndü. Mezardan uzaklaştım, telefonumu çıkardım ve bir arama yaptım. "Kaan," diye boğuk bir sesle konuştum, "İddiayı kaybettim. Gitmeye hazırım."

Kocam Barlas, hayatımın aşkı, beni sonsuza dek koruyacağına yemin eden adam olmalıydı. Ama bunun yerine, canımı en çok yakan o oldu. Beni boşanma belgelerini imzalamaya zorladı, şirket casusluğu yapmakla ve projeleri sabote etmekle suçladı. Bütün bunlar olurken, sözde ölmüş olan ilk aşkı Hande, karnında onun çocuğuyla yeniden ortaya çıktı. Ailem dağılmıştı, annem beni reddetmişti ve babam ben bir gece mesaiye kaldığımda ölmüştü; bu, hayatım boyunca pişman olacağım bir seçimdi. Ölüyordum, son evre kanserdim ve o bunu bilmiyordu, hatta umursamıyordu bile. Hande ile meşguldü; benim onun için baktığım, Hande sevdiği için onun da çok sevdiği o çiçeklere alerjisi olan Hande ile. Beni, aynı zamanda doktorum olan ve bana gerçekten değer veren tek kişi olan evlatlık abim Kaan ile ilişkim olmakla suçladı. Bana iğrenç, bir iskelet olduğumu söyledi ve kimsenin beni sevmediğini haykırdı. Eğer karşı koysaydım, telefonda sesini duyma hakkımı bile kaybedeceğimden ölesiye korkuyordum. O kadar zayıftım, o kadar acizdim ki. Ama onun kazanmasına izin vermeyecektim. Boşanma belgelerini imzaladım ve ona her zaman yok etmek istediği şirket olan Soykan Holding'i verdim. Sonunda mutlu olacağını umarak kendi ölümümü planladım. Ama yanılmışım. Üç yıl sonra, Asya Aydın olarak geri döndüm; yeni bir kimliğe sahip, güçlü bir kadın olarak, ona yaptığı her şeyin bedelini ödetmeye hazırdım.

Düğün günüm. Yüzlerce davetli, dışarıda bekleyen magazin kameraları. Kozcuoğlu ailesinin Boğaz'daki yalısı, fısıltılarla dolu, beklenti içinde. Nihayet çocukluk aşkım, güçlü bir siyaset hanedanının veliahtı Can Kozcuoğlu ile evleniyordum. Bu, benim kusursuz, sonsuza dek mutlu yaşayacağım o masalım olmalıydı. Sonra o içeri girdi. Ama yalnız değildi. Koluna yapışmış rüküş bir kadın vardı. Yüzünde geniş, zafer kazanmış bir sırıtışla. Can, "Düğün iptal," diye anons etti, sesi şaşırtıcı derecede sabitti. "Ben artık Berna'ylayım. Gidiyoruz." Dünyam başıma yıkıldı. Nikah masasında, herkesin önünde terk edilmiştim. Fısıltılar yükseldi; şok, acıma ve acımasız bir alaycılığın uğultusu gibiydi. Ben, Elif Aydın, artık sosyetenin dilindeki rezil kadındım. Bu utanç, göğsüme oturan ağır bir yumru gibiydi. Can ve yeni "karısı" alay etmeye, beni halkın önünde küçük düşürmeye ve mirasımı talep etmeye devam ettiler, bana kullanılıp atılmış bir eşya gibi davrandılar. Taptığım o çocuk nasıl bu kadar kibirli, kalpsiz bir yabancıya dönüşebilirdi? Onun ve yeni alevinin bitmek bilmeyen hakaretleri, bariz saygısızlıkları... Başladıkları işi bitirmeye, beni ezip toz etmeye ve her şeyi talep etmeye niyetliydiler. Savunmasız, incinebilir ve öfkeden deliye dönmüş bir halde ortada kalmıştım. Tamamen mahvolduğumu düşündüğüm anda, bir gölge öne çıktı: Can'ın heybetli amcası, Milletvekili İskender Kozcuoğlu. Elinde bir belge tutuyordu, kararlı bakışları benimkilerle buluştu. "Belki de onun yerine benimle evlenmeyi düşünürsünüz?" Bu bir delilikti. Ya da mucizevi bir can simidi. Evet, dedim. Ve bu sadece bir başlangıçtı.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Dört yılımı, her şeyimi verdiğim adam Boran, televizyonda ülkenin en zengin ailelerinden birinin kızıyla nişanlandığını duyuruyordu. Ben daha bu ihanetin acısıyla bar tezgahına yığılmışken, evimden gelen bir telefonla dünyam başıma yıkıldı. Babam, milyonlarca liralık bir dolandırıcılık suçlamasıyla kelepçelenip götürülmüştü ve tüm kanıtlar onu işaret ediyordu. Karakolda babamın feryatları arasında öğrendiğim gerçek kanımı dondurdu: Bu tuzağı, yeni ailesine sadakatini kanıtlamak isteyen Boran kurmuştu. Yüzleştiğimde ise bana iğrenç bir teklif sundu. "Babanı kurtarmak istiyorsan, nişanlımın gölgesinde gizli sevgilim olacaksın." Teklifini suratına çarptığımda, babamı hapiste çürüteceğiyle ve beni mahvedeceğiyle yemin etti. Her kapı yüzüme kapandı, adalet, parası ve gücü olanlar içindi. Çaresizliğin en dibindeyken, önüme tek bir seçenek konuldu: Boran'ı ve arkasındaki gücü yok edebilecek tek kişiye sığınmak. Nişanlısının abisi, iş dünyasının acımasız prensi ve bir gece önce beni sarhoş bir çöp gibi kenara atan o tehlikeli adam, Kaan Demirören.

Beş yıllık evlilikten sonra Nazlı, Yiğit'i ilk aşkıyla — asla unutamadığı kadınla — bir otele girerken yakaladı. O an her şeyi anladı — Yiğit onunla sırf gerçek aşkına benzediği için evlenmişti. Kırgın bir halde, onu boşanma kâğıtlarını imzalamaya ikna etti ve bir ay sonra, "Yiğit, ben bittim. İkiniz birbirinize zincirlenmiş kalın umarım," dedi. Gözleri kızarmış bir halde ona sarıldı. "Önce sen gelmiştin peşimden." Nazlı'nın şirketi kısa sürede halka arz aşamasına hızla ilerledi. Lansmanda Yiğit, onun başka bir adamın elini tuttuğunu izledi. Deneme kabininde onu sıkıştırdı, gözlerinde yanan yaşlarla. "O gerçekten bu kadar kusursuz mu? Nazlı, özür dilerim... benimle tekrar evlenir misin?"

Leyla Şahin, tüm ailesi tarafından akıl hastası ve aptal olarak görülen, üvey annesi ve kız kardeşi Serap'ın sürekli ezdiği bir kızdı. Yirmi yaşına bastığı gece, köhne odasında ucuz makyajını silerken, o donuk bakışlarının altından buz gibi bir zekâ ve güzellik ortaya çıktı. Üvey kız kardeşi Serap'ın, İstanbul'un en güçlü ailesi Demirörenler'in varisi Cihan ile yapacağı görkemli düğüne zorla götürüldü. Herkesin onu küçük düşürmesini beklediği o anda, nikâh memurunun sistemde gördüğü bir kayıt tüm hayatları altüst etti. Cihan Demirören, yıllar önce büyükbabasının yaptığı gizli bir sözleşme gereği, çoktan Leyla ile evliydi. Salondaki yüzlerce davetlinin şok bakışları arasında, Serap çığlıklar atarak yere yığıldı, annesi Selma Hanım ise Leyla'yı parçalamak ister gibi ona baktı. Cihan, bu beklenmedik eşine tiksinerek yaklaştı, gözlerindeki öldürme arzusunu saklamadan onu kolundan tutup malikânesine götürdü. Ama kimse Leyla'nın o çirkin gözlüklerinin ve korkak tavırlarının ardında dünyaca ünlü bir dâhiyi sakladığını bilmiyordu. Cihan onu bir düşman, bir casus olarak görüyor, en ufak bir sırrını yakalamak için her anını izliyordu. Gece yalıda, Leyla'nın yüzündeki makyajı zorla sildiğinde gördüğü nefes kesici güzellik karşısında donup kaldı. Ama bu kadının neden bu kadar yetenekli olduğunu, neden dövüş tekniklerini bildiğini hâlâ çözemiyordu. Leyla ise bu nefret dolu evlilikte hayatta kalmak için aptal rolüne devam ederken, bir yandan da yıllar önce ölen annesinin sırlarını araştırıyordu. Ta ki üvey annesinin onu zehirleyip başka adamlara teslim etmeye çalıştığı o geceye kadar. Karanlıkta gözlerini açtığında, artık kaçacak değil, saldıracaktı.

Adeline, Brendan ile üç yıllık evliliği süresince yerin dibine girecek kadar alçakgönüllü bir hale gelmişti. Ancak bunun karşılığında aldığı şey sevgi ve ilgi değil, bitmek bilmeyen bir kayıtsızlık ve küçümsemeydi. Daha da kötüsü, Brendan'ın kalbindeki kadın aniden ortaya çıkınca, Brendan iyice Adeline'den uzaklaştı. Sonunda Adeline daha fazla dayanamayarak boşanmayı istedi. Sonuçta neden böylesine soğuk ve uzak bir adamla kalmalıydı ki? Bir sonraki kesinlikle daha iyi olacaktı. Brendan, eski karısının bavullarıyla birlikte evden ayrılışını izledi. Birden aklına bir fikir geldi ve arkadaşlarıyla bahse girdi. "Kesinlikle ayrıldığına pişman olacak ve kısa sürede yalvararak geri dönecek." Bu iddiayı duyduktan sonra Adeline alayla gülümsedi. "Rüya görmeye devam et!" Birkaç gün sonra Brendan, eski eşini bir barda gördü. Görünüşe göre Adeline, arkadaşlarıyla bir barda boşanmasını kutluyordu. Çok geçmeden, lanet olası kadının yeni bir talibi olduğunu fark etti. Brendan paniklemeye başlamıştı. Üç yıl boyunca kendisine sıkı sıkıya bağlı olan kadın bir anda umursamaz olmuştu. Şimdi ne yapacaktı?

Çoğu kişi için Ayla, küçük bir kasaba kliniğinde çalışan bir doktordu; gerçekte ise sessiz sedasız harikalar yaratıyordu. Emre, ona delicesine âşık olmuş, kavuşmak için nice yalnız geceyi sabırla beklemişti. Bu umut dolu bekleyişin üzerinden tam üç yıl geçmişti ki, korkunç bir trafik kazası onu tekerlekli sandalyeye mahkûm etti ve tüm anılarını silip aldı. Onun hayatını kurtarmak için Ayla, bir anlaşmalı evlilik teklifini kabul etti. Karşılığında duyduğu tek şey ise Emre'nin soğuk sözleri oldu: "Seni asla sevmeyeceğim." Ayla buna sadece hafifçe gülümsedi. "İyi o zaman... Zaten ben de sana âşık değilim." İçine düştüğü şüphe ve umutsuzluk girdabında Emre, her türlü ışıktan kaçıyordu. Fakat Ayla'nın sabrı ve inceliği onu yakaladı, bırakmadı: Onunla aynı hizaya gelmek için diz çekilişi, saçlarını okşayan o sıcak dokunuşu, onu sarsılmaz bir sakinliğe kavuşturan varlığı... Ta ki Ayla'nın yüzündeki o ışıltılı gülümseme, Emre'nin sonsuza dek yok olduğunu sandığı duyguları yeniden tutuşturana kadar.

Kadın, evli olmasına rağmen kendini hep yalnız hissediyordu. Kocası ona hiçbir zaman gerçek bir ilgi göstermemişti. Sürekli olarak adamın başka kadınlarla ilişkilerine dair dedikodular kulaklarına geliyordu. İki yılın sonunda dayanacak gücü kalmadı. Nihayet boşanma davası açmaya karar verdi. Ancak dava sonuçlanmadan önce, bir akşam beklenmedik bir şekilde birlikte oldular. Bu zorlu süreci hızlandırmak için kadın aniden şehirden ayrıldı. Fakat kader onu çok farklı bir yola sürükleyecekti. Yeni işine başladığında, eski kocasının yeni patronu olduğunu öğrenince şok geçirdi. Artık gündüzleri otoriter patronuyla, geceleri ise takıntılı eski kocasıyla baş etmek zorunda kalacaktı. Ta ki bir gün adam, yanındaki çekici sekreterin aslında hamile olan eski karısı olduğunu fark edene kadar... İlişkilerinin akıbeti ne olacak? Cevabı öğrenmek için hikayeyi okumaya devam edin.

"Aldatılmış kadının öfkesi cehennemden beterdir!" Brenda'nın Miguel'den boşandıktan sonra yaptığı ilk şey, onun ezeli rakibini baştan çıkarıp nişanlısı olmaktı. Brenda, yeni ilişkisini eski kocasına karşı koz olarak kullandı. Evliyken kendisine nasıl davrandığı yüzünden onun sinirlerini bozmaya özen gösteriyordu. Miguel, onun sürekli sataşmalarından nefes alacak zaman bulamadı. Her şeyiyle üzerine gelirken, gizli kimlikleri birbiri ardına açığa çıktı. Dünyanın en ünlü piyanisti mi? Ünlü Tasarımcı Elan mı? Ve ayrıca gizemli yatırımcı mı? Bir insan nasıl bu kadar mükemmel olabilir? İnanılmaz! Miguel, daha önce onun hakkında bunları bilmediğini öğrendiğinde şoktan küçük dilini yuttu. Brenda, her zaman düşündüğü gibi asalak biri değildi. Onun hayalindeki kadındı. Onu geri kazanabilir miydi? Miguel'in haberi olmadan, onu başka bir şok bekliyordu...