Torrin Waymire

Altı yıl önce, onu kurtarmak için hayatımda sevdiğim tek adamı mahvettim. Bugün, geriye kalan tek şeyimi elimden almak için hayatıma geri döndü. Lösemiydim, ölüyordum. Yaşayacak sadece birkaç ayım kalmıştı. Tek dileğim, bu zamanı kızım Cansu ile geçirmekti. Ama ölen kocamın kız kardeşi, bende olmayan bir servet talep ederek velayet davası açmıştı. Sonra karşı tarafın avukatı içeri girdi. Bu, Baran Ateş'ti. Müvekkili yüzüme bir tokat atarken, o buz gibi bir kayıtsızlıkla öylece durdu. Kızımı elimden almakla tehdit etti, bana kötü bir anne olduğumu söyledi. "İmzala," dedi, sesi buz kesiyordu. "Yoksa mahkemede görüşürüz ve elindeki her şeyi alırım. Kızıdan başlayarak." Cansu'nun kendi kızı olduğunu bilmiyordu. Ölmek üzere olduğumu bilmiyordu. Sadece benden nefret ettiğini biliyordu ve şimdi, ailesi benim ailemi yok eden o kadınla yeni bir aile kurmuştu. Onu korumak için her şeyimi feda etmiştim, bir geleceği olsun diye onu acımasız yalanlarla kendimden uzaklaştırmıştım. Ama benim fedakarlığım onu bir canavara dönüştürmüştü ve şimdi beni tamamen yok etmek için kullanılan bir silahtı. Kızımızı kurtarmak için, hayatımı kurtaracak tedavi paramdan vazgeçtim ve onu çok uzaklara gönderdim. O, bir üst katta yeni doğan çocuğunu kutlarken, ben bir hastane yatağında tek başıma öldüm. Ama ona bir mektup bıraktım. Onun o mükemmel dünyasını yerle bir edecek bir mektup.

Üç yıl boyunca, yenilmez avukat "Nemesis" olarak hayatımdan vazgeçtim ve İstanbul'un yıldız savcısı Kenan Altan için mükemmel bir eş oldum. Hukuk dosyalarımı yemek kitaplarıyla takas ettim, sevdiğim adamı iyileştirebileceğime inandım. Evlilik yıldönümümüzde eve sarhoş geldi, beni çaresizce öptü ve başka bir kadının adını fısıldadı. "Hale," diye soludu. "Bana geri döneceğini biliyordum." Ama evliliğimiz hakkındaki son karar bir restoranda verildi. Bir garson masaya bir demlik kaynar kahve döktüğünde, Kenan bir an bile tereddüt etmedi. Eski sevgilisi Hale'i birkaç damladan korumak için üzerine atladı. Demliğin geri kalanı koluma sıçradı ve ikinci derece yanıklara neden oldu. O ise Hale'in elindeki küçük kızarıklıklar için deliye döndü, onu özel bir kliniğe götürmek için acele etti. Benim su toplayan, kabaran derime bir an bile bakmadı. Sadece kredi kartını elime tutuşturdu. "Bir taksiye atla acile git," dedi. "Seni sonra ararım." İşte o an, sadık eş öldü. Arkama bile bakmadan çıkıp gittim. Üç ay sonra, kariyerinin en büyük davasında yargıladığı adamı savunmak için bir mahkeme salonunda onun karşısındaydım. Bir kenara attığı o sessiz ev hanımının, Nemesis olarak bilinen hukuk efsanesi olduğundan zerre kadar haberi yoktu. Ve ben, onun o mükemmel, yenilmezlik rekorunu yerle bir etmek üzereydim.

Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nin yetenekli fotoğrafçılık öğrencisi Aslı Yılmaz, çaresizdi. Annesinin tedavi masrafları, Aslı'nın hayallerini ezip geçen bir borç dağına dönüşmüştü. Kurtuluş, bir teknoloji milyarderi olan Emir Arslan suretinde karşısına çıktı. Emir, ilham perisi olarak kendisine "eşlik etmesi" karşılığında her şeyi – okul taksitlerini, tedavi masraflarını – karşılamayı teklif etti. Aslı, istemeyerek de olsa kabul etti ve kendini Emir'in lüks hediyelerine ve görkemli jestlerine kapılırken buldu. Sonra, Emir'in eski nişanlısı Selin Koray geri döndü. Selin, Aslı'nın değer verdiği her romantik anın, aslında Emir'in Selin'i geri kazanmak için kurduğu karmaşık oyunun bir parçası, hesaplanmış bir tekrar olduğunu soğuk bir şekilde açıkladı. Bunu kanıtlamak için Selin acımasız bir test düzenledi: Aslı ve Selin, aynı anda Emir'e farklı acil durum mesajları atacaktı. Emir, Selin'i seçti. Aslı'nın yardım çığlığını okumadan sildi. Büyü bozulmuştu. Solgun ve aşağılanmış Aslı, herkesin önünde Emir'in geçici "projesi", "oyuncağı" olarak sergilendi – amaca giden bir araç. Daha da kötüsü, Selin, Aslı'nın rahmetli babasından kalan değerli eski fotoğraf makinesini acımasızca kırdı ve sonra gerçeği Emir'e farklı anlattı. Emir hemen Selin'in tarafını tuttu ve Aslı'yı itaatsiz bir hayvan gibi ıssız, kasvetli bir misafir evine kapatarak cezalandırdı. --- Ruhum ezilmişti. Sevdiğimi sandığım adam nasıl bu kadar acımasız, bu kadar manipülatif olabilirdi? Her görkemli jest, her fısıldanan sevgi sözcüğü bir performanstı, beni acımasız oyununda bir piyon olarak tuzağa düşürmek için tasarlanmış bir yalandı. Neden biri bu kadar kasıtlı, bu kadar derinden aşağılayıcı bir şey yapardı ki? Ama bu soğuk ihanet, içimde umutsuz bir kararlılığı ateşledi. Londra'daki Royal College of Art'tan gelen geç bir burs teklifiyle, yaldızlı kafesimin sonunda açıldığını biliyordum. Bu çarpık dramadan kaçmalı, hayatımı geri almalı ve belki, sadece belki, gerçek özgürlüğü bulmalıydım.

Her ne kadar sıradan bir yetim kız olsa da, Cheryl şehrin en güçlü adamıyla evlenmeyi başardı. Her açıdan mükemmeldi, ama bir şey vardı ki, Cheryl'e karşı bir aşk hissetmiyordu. Evliliklerinin üçüncü yılında, Cheryl nihayet hamile kaldı, fakat bu aynı zamanda kocasının ona boşanma belgelerini verdiği gündü. Başka bir kadına aşık olmuş gibi görünüyordu ve kadının da başka bir adama aşık olduğunu varsayıyordu. Tam ilişkinin bittiğini düşündüğü sırada, birdenbire, onun gitmesini istemediği ortaya çıktı. Cheryl vazgeçmek üzereydi, ama sonra kocası geri geldi ve sevgisini açıkça dile getirdi. Cheryl, hamileyken, aşk ve nefret arasındaki bu karmaşada ne yapacaktı? Onun için en iyisi neydi?

Ben çevrede çirkinliğiyle nam salmış bir kadınım. Kaşlarını ve gözlerini gizleyen kalın kâkülüm, yüzümü kaplayan çillerim, bir türlü üzerime oturmayan uyumsuz kıyafetlerim… herkesi benden iğrendirir. Ama tam da bu görünüşüm, şehrin gözde varisi olarak bilinen Lu Chengyuan’ın dikkatini çekti. Aile baskısına rağmen, herkesin "garip zevkleri var" diye alay etmesine aldırış etmeden, beni evine gelin olarak aldı. Evliliğimizin üç yılı boyunca beni çevrede herkesin imrendiği kadını haline getirdi. Bu durumu, dış görünüşün ötesine geçen, ruhun derinliklerine ulaşan gerçek bir aşk sanıyordum. Ta ki Lu Chengyuan’ın çalışma odasında tesadüfen bulduğum 99 aşk mektubuna ve hayalindeki kadının adını taşıyan vakfa kadar. İşte o zaman bu derin sevginin, hayalindeki kadına maske olmam için kurgulanmış bir yalandan ibaret olduğunu anladım. O beni hiç sevmemişti. Artık Lu ailesinde iyiden iyiye sağlamlaştı, hayalindeki kadınla mutlu sona ulaşabilir. Ben ise sorun çıkarmadım, anlayışla boşanma belgelerini imzaladım, sahte görünümümü çıkarıp ortadan kayboldum.

Sonunda yapmıştım. İstifa mektubum, Hakan Bey'in o pahalı maun masasının üzerine resmen konmuş, Arda Soykan'ın gizli kaçamağı olduğum yıllara acımasız bir nokta koymuştu. Ama özgürlük anlık bir histi. Arda'nın nişanlısı ve benim celladım olan Selin, elinde silah gibi tuttuğu eski, çocuksu bir çizimimle beni Arda'nın Bebek'teki çatı katı dairesine çağırdı ve suratıma okkalı bir tokat patlattı. Arda geldiğinde ise beni savunmak yerine, Selin'in o mükemmel, parlak timsah gözyaşlarını sildi ve beni "hiçbir anlam ifade etmeyen" biri olarak bir kenara attı. Sadece "bir deşarj" olduğumu söyledi. Bundan cesaret alan Selin, mimari hayallerimi – toplum merkezleri için yaptığım tasarımları – içinde barındıran portfolyomu kaptı, hepsini yere saçtı ve üzerlerine doğrudan kırmızı şarap dökerek geleceğimi kızıla boyadı. Arda ise ayağımın dibine bir tomar para fırlattı. Sesi dümdüzdü: "Kuru temizleme için. Şimdi defol." İstanbul'un aniden bastıran sağanağının altında, sevdiğim adam için bu kadar değersiz olmanın verdiği kahredici aşağılanmayı beynime çakan her bir yağmur damlasıyla sarsıla sarsıla yürüyordum. Benim o saf dünyamın merkezindeki adam, onurumun ve hayallerimin şarapta boğuluşunu nasıl izleyebilir, sonra da sanki kırık bir eşyaymışım gibi önüme para atabilirdi? Ama o en derin umutsuzluk anında, içimde bir şeyler koptu. Onların bir kenara atılmış oyuncağı, duygusal kum torbası olmaktan bıkmıştım. Ne pahasına olursa olsun ortadan kaybolacak ve huzurumun satılık olmadığı bir hayatı yeniden inşa edecektim.

Dört yıldır evliyiz, ama kocam bacaklarımdaki rahatsızlık yüzünden benimle aynı yatağı paylaşmayı reddediyor. Ne var ki bende cinsel bağımlılık gelişti, arzularım kontrol edilemeyecek kadar güçlü. Jinekolojik muayene sırasında, tanımadığım bir doktorun elinde kontrolümü kaybedip inledim. O sırada muayene odasının dışında, kocam başka bir kadını kollarken herkesin önünde bana "işe yaramaz" dedi. Doktor eteğimi düzeltip, parmak uçlarıyla bacağımın kenarından yavaşça geçti. Alçak sesle fısıldadı, "Yardım etmemi ister misin?"

Evliliklerinin beşinci yıl dönümünde kadın, bir hediye beklerken kocasının başka biriyle evlendiğini gösteren bir düğün davetiyesi aldı. Evleneceği kişi başkası değil, tam beş yıldır özveriyle bakıp durduğu bitkisel hayattaki ilk aşkıydı. "Mümkünse, nikâh şahidimiz olmanı isterim," dedi adam, gözlerinde kesin bir beklentiyle ona bakarak. Kadının yine her zamanki gibi kabul edeceğinden emindi. O bu sözleri duyunca elindeki telefonu sıktı, sonra sakin bir şekilde başını sallayarak kabul etti. Oysa adam henüz bilmiyordu ki kadının bu kadar kolay kabul etmesinin ardında, ona beyin kanserinin son evresi teşhisi konulmuş olması yatıyordu. Ve bugün, onun hayatının geri dönüp değiştirmek isteyeceği en büyük pişmanlık günü olacaktı.

Xu Nanzhi, yeniden evlendikten sonra bir yıl bile dolmadan, Meng Yanci’nin yine bir başkasıyla olduğunu hiç beklemiyordu. Meng Şirketler Grubu’nun tasarım direktörü olarak, yine gece yarısını bulmuştu. Eve vardığında ise, hizmetkârların merdiven başında bir set gibi dizilip onu durdurmaya çalıştıklarını gördü. Onun geldiğini gören hizmetçilerin yüzleri bir anda çok kötü bir hal aldı. "Hanımefendi… Siz… Nasıl geldiniz? Beyefendi, bu gece sabaha kadar çalışıp dönmeyeceğinizi söylemişti…" "Ben… Ben yukarı çıkıp Beyefendi’yi haber vereyim." Hizmetçi yukarı çıkarken, Xu Nanzhi yukarıdan gelen sesleri duydu. "Ah... Muhteşem! Yanci, biraz daha yavaş ol, dayanamıyorum..." "Bağır, daha yüksek sesle bağır, sonuçta Nanzhi evde değil, nasıl istersen öyle bağırabilirsin!" "Çok fenasın! Ah ah!" Xu Nanzhi'nin ifadesiz yüzüne bakan hizmetçi telaşla sordu: "Hanımefendi, hemen beyefendiye geldiğinizi söyleyeyim." "Gerek yok." Xu Nanzhi sırtını döndü ve yemek odasına doğru ilerledi. Ses tonu dümdüz, dalgasız bir göl gibiydi: "Açım. Bana bir şeyler atıştıracak bir şey hazırlayın." Hizmetçiler çok şaşırmışlardı, onun bu kadar sakin olacağını düşünmemişlerdi, ama bilmedikleri şey, onun zaten boşanmaya karar vermiş olduğuydu.

Düğün günümde, lisede bana zorbalık yapan kişi töreni bastı. Onun beni savunacağına inanıyordum, ama elimi bırakıp kararlı adımlarla ona yürüdü. Zorbayı taciz suçundan dava ettiğimde ise o davayı engelledi. Hatta bana karşı "itibar zararı" davası açtı. Bir gecede tüm internetin alay konusu oldum. Bir davette O alayla, "Vücudundaki izler midemi bulandırıyor," dedi. "Pes et," diye ekledi. Arkamda zengin bir amcam var. Beni asla yenemezsin." Tam o anda, övündüğü amcası belimi sardı. Yavaşça kulağıma fısıldadı, "Hepsini hapse gönderirsem, beni seçer misin? "

Beş yıldır gizlice sevdiğim çocukluk arkadaşım, bana zorbalık yapan kıza herkesin önünde evlenme teklif ettiğinde, herkes benimle alay etti: "Hayalperest!" "Chen Jinşi gibi şişman ve çirkin bir kadın, nasıl olur da mafya babasına göz dikebilir?" Tüm şehir bana gülüyordu; utanç içinde orayı terk ettim. Tekrar ortaya çıktığımda, başarıyla zayıflamıştım ve herkesi hayrete düşürdüm. Çocukluk aşkım ağlayarak geri dönmem için yalvarırken, ben mafya babasının koluna girdim ve gülümseyerek dedim: “Üzgünüm, evliyim.” O soğuk kalpli olduğu söylenen adam da beni kucaklayıp güçlü bir sesle ilan etti: "Chen Jinşi benim karımdır." Bütün salon şaşkına döndü. Sadece en yakın arkadaşım şaşkınlıkla haykırdı: "Şi Şi, sen benim babamla mı evlendin?!"

Beş yıl önce, aşk uğruna fakir bir genç olan Xie Yuchuan ile her şeyi göze alarak kaçtım, ama kaçtığımız gün acımasızca terk edildim. Bir gecede tüm şehrin alay konusu haline geldim ve hasta olan bir görücü usulü eşle evlenmek zorunda bırakıldım. Beş yıl sonra kocam öldü, görücü usulü evliliğim bitti ve kocamın ailesi beni kapı dışarı etti. O dönemde herkesin küçümsediği Xie Yuchuan ise ülkeye büyük bir ihtişamla geri döndü ve iş dünyasının yükselen yıldızı haline geldi. Hatta aniden benim patronum oldu! Ondan uzak durmak istesem de her fırsatta üstüme geliyor, alaycı sözlerle beni köşeye sıkıştırıyordu. Ta ki başkasıyla tanıştırılmaya gittiğimde Xie Yuchuan bizi yakalayana dek. Adamın gözleri birden kızardı ve beni duvara doğru sıkıştırarak fısıldadı: "Lin Zhixia, beni yine mi bırakacaksın?"

Yılbaşı gecesiydi. Anran, Lu Zhili’nin 18 yaşındaki genç bir mankenle birlikte ‘evlerine’ girdiğini görmek zorunda kaldı. Midesine yumruk yemiş gibiydi, elinde mide kanserinin son evresi teşhisini sıkı sıkıya tutuyordu. Lu Zhili ise ona acımasızca gülümseyerek sordu: “Onunla evlenmeyeceksem, seninle mi evleneyim?” Anran tam on yılını ona vermişti. Karşılığında aldığı tek şey, Lu Zhili’nin başka biriyle evlenme haberiydi. Bu sefer ne bağırdı ne de ağladı. Sessizce hastaneyi aradı, yurtdışında tedaviyi kabul etti ve hiçbir iz bırakmadan, bir sis bulutu gibi ortadan kayboldu. Bir daha asla geri dönmemeyi planlıyordu. Ama Anran gittikten sonra, Lu Zhili çıldırmış gibiydi. Düğün töreninde herkesin gözü önünde gelini bırakıp kaçtı. Tüm işlerini askıya aldı ve onu bulmak için dünyanın dört bir yanını avucunun içi gibi aradı. Nihayet bir hastanede, onunla ilgili bir iz buldu. Hemşire kaşlarını çattı: "Akrabası mısınız?" O, gözleri umutla parlayarak hızlıca başını salladı: "Ben onun kocasıyım! En yakını benim!" Hemşire başını iki yana salladı, sesi soğuk ve kesindi: "Mümkün değil. Bize dediğine göre, ailesi yokmuş. Zaten… artık burada değil."

On yıl boyunca bakıcısı tarafından kaçırılıp satılan Xu Ruyi, sonunda Xu ailesine geri döndü. Ancak geri döndüğünde, bakıcının kızının Xu ailesinin evlatlık kızı haline geldiğini ve nişanlısının da o sahte kıza her türlü ilgiyi gösterdiğini fark etti. Bunun üzerine bakıcıyı hapse gönderdi ve evlatlık kızı evden kovdu. Ancak ailesi ve nişanlısı ona karşı ağır sözler sarf etti ve evlatlık kızı her fırsatta savundular. Madem öyle, artık bu aile onun için yok.