Possibility

Alya Meral, otizmli kardeşi Can için gizlice duyusal hassasiyeti olanlara özel bir film gösterimi ayarlamıştı. Bu, onu sürekli kontrol altında tutan nişanlısı Hakan Arısoy'a karşı nadir görülen bir başkaldırıydı. Güçlü bir inşaat imparatorluğunun varisi olan Hakan, durumu öğrendi ve misilleme olarak Can'a uzaktan flaş patlamaları ve kulak tırmalayan çığlıklarla işkence ederek Alya'yı kardeşinin dehşetini izlemeye zorladı. Onu esir aldı, Can'ın çektiği azabı izletti. Tüm bunların sebebi ise yeni takıntısı olan Selin adındaki bir stajyerin, Alya'nın kendisine "ters ters baktığını" iddia etmesiydi. Zulüm, her zaman Selin'in kaprislerine bağlı olarak tırmanıyordu. Selin şikayet ederse, Can acı çekiyordu. Selin sahte bir araba kazası geçirdiğinde, Hakan kansızlığı olan Alya'yı Selin için kan vermeye zorladı, sonra da o kanı çöpe attırdı. Alya'nın dünyası başına yıkıldı. Hakan'ın Can'ı bir silah, kendisini ise kullanılıp atılacak bir eşya olarak gördüğünü anladı. Son darbe, Hakan'ın Selin'in yalan bir suçlaması üzerine Alya'nın çok sevdiği atı Yıldız'ı gözlerinin önünde vahşice öldürmesiyle geldi. Bu canavarca eylem, Alya'nın içinde soğuk ve net bir öfke ateşledi, onu kırılma noktasına getirdi. Sadece kendisi için değil, Can için de kaçması gerektiğini biliyordu.

Cuma akşamları mükemmeldi. Fırından yeni çıkmış tavuğun kokusu, Arda'nın yemek masasının karşısındaki gülümsemesi... Beş yıllık, çocuksuz, çifte gelirli o saadet dolu hayatımız; sadece biz, ne bir çocuk ne de bir evcil hayvan. Sonra bombayı patlattı: burs verdiği bir öğrenci, Selin, hamileydi. Ve çocuk ondanmış. Bunun bir kaçamak olmadığına yemin etti; kullanılmış prezervatiften sperm çalınması gibi akıl almaz bir hikaye anlattı ve işin içinde soy takıntılı, güçlü ailesinin olduğunu söyledi. Ama sonuçları acımasızca gerçekti: "Çocukları sevmeyen" Arda, bambaşka birine dönüşmüş, kendini Selin'e ve doğmamış çocuklarına adamıştı. Ortak ofisimizi darmadağın edip bir bebek odası hazırlamaya başladı, şefkati artık sadece Selin'e özeldi. Evim, artık bana ait olmayan bir mutluluğun hayaletiyle dolup taşmıştı. Son hakaret bir yangın sırasında geldi. Alevlerin arasında mahsur kalmış, onun adını haykırıyordum ama Arda, korkudan sinmiş Selin'i kucaklayıp, "Küçük ailemiz güvende olacak," diye fısıldadı. Yanan bir kiriş sırtıma çökerken, beni dumanların içinde boğulmaya terk etti. Zar zor hayatta kaldım. Ama uyandığımda, benden geçici bir boşanma istiyordu. "Sadece doğum belgesi için," dedi. "Sonra yeniden evleniriz." Gerçekten de o başka bir kadınla hayat kurarken, benim adımı onların çocuğuna kullanırken onu beklemem mi gerekiyordu? Hayır. Artık olmaz. Serum iğnesini kolumdan çektim. Gidiyordum. Hem de temelli.

Korkunç bir kaya tırmanışı kazasından sonra gözlerimi bir hastanede açtım. Seçici hafıza kaybı sayesinde geçmişim bomboş bir sayfaydı. En yakın arkadaşım Ceyda, uzun süredir birlikte olduğum ve artık eski sevgilim olan Efe Kozan'a dair tüm anılarımı yitirdiğimi nazikçe söyledi. Unuttuğum bu adama karşı hiçbir şey hissetmesem de, o ve göz alıcı, kindar sevgilisi Beren Soykan hayatıma hızla yeniden girdiler. Her karşılaşmamız bir öncekinden daha tüyler ürperticiydi. Bana karşı besledikleri kötü niyetli küçümseme neredeyse elle tutulur gibiydi. Beren'in düşme numarası yapmasından Efe'nin şok edici bir fiziksel saldırıyla elimi kırmasına, beni herkesin içinde küçük düşürmesinden Beren'in pasta tasarımlarımı utanmazca çalmasına ve Efe'nin de bir jüri üyesi olarak bu hırsızlığı şok edici bir şekilde onaylamasına kadar, beni yok etmek için amansız bir kampanya yürütüyor gibiydiler. Beren, Efe'nin ailesinin evinde beni diri diri yakmaya bile çalıştı ve Efe beni alevlerin içinde bırakıp gitti. Sözde sevdiğim bu adam, hafızam onu zihnimden sildikten sonra bile nasıl bu kadar zalim olabilirdi? Sürekli ihanetleri, kariyerimi herkesin gözü önünde yerle bir etmesi ve Beren'in çaresizce beni arabayla ezmeye çalışmasıyla doruğa ulaştı. Şaşkınlığım ve acım her geçen gün daha da derinleşiyor, beni her şeyi sorgulamaya itiyordu. Ama bu kaosun ortasında, Can Evren adında nazik, samimi bir pastacı ortaya çıktı. Beni korudu, bana gerçek aşkın neye benzediğini gösterdi. Ve son, yıkıcı bir travma anılarımı geri getirdiğinde bir seçimle yüzleştim: ya geçmişe teslim olacaktım ya da Can'ın sunduğu huzurlu, sevgi dolu geleceği kucaklayıp Efe'nin zehirli gölgesinden uzakta yeni hayatımı kuracaktım.

Yvonne, sadakatsiz nişanlısından intikam almak için, Clayton'u her iki tarafın da kazançlı çıkacağı bir ilişkiye ikna etti. Ancak Yvonne, Clayton'ın yanında kendisine benzeyen bir kadın gördüğünde, onun bir yedekten başka bir şey olmadığını anladı. Clayton'ın yaklaşan düğününü öğrenince cömert bir tazminatla ayrıldı. “Clayton, bu iş burada biter,” dedi kararlılıkla. Yvonne'un başka biriyle evleneceği gün Clayton ortaya çıktı, dizlerinin üzerine çökerken çaresizliği gözlerinden okunuyordu. “Yvonne, lütfen, bunu yapma. Onunla evlenme. ”

Kocam, Can Tekinsoy. İstanbul'un altın çocuğu, dev bir hanedanlığın tek varisi. Bir zamanlar bana delicesine aşıktı. Aşkımız için elitist ailesine kafa tutmuş, bana sonsuzluk sözü vermişti. Sonra Katya Soral ortaya çıktı. Can'ın dizüstü bilgisayarında gizli bir klasör buldum. İçinde yüzlerce fotoğrafı ve hayatıyla ilgili detaylı analizler vardı. Bu, apaçık bir saplantıydı. Bana bunun hiçbir şey olmadığını, sadece bir "merak" olduğunu söyledi. Ben de bir zamanlar bana tapan o adama dair anılara tutunarak ona inanmayı seçtim. Onun bu durumu "halletme" şekli, Katya ile bir ilişkiye başlamak, onu halka açık davetlere getirerek beni herkesin önünde küçük düşürmek oldu. Hamile olduğumu öğrendiğimde, bebeğimizin bizi kurtaracağını ummuştum. Birkaç hafta boyunca gerçekten de neşeli görünüyordu. Sonra Katya aradı. Can'ın onunla da bir bebek istediğini ve benim onun gözündeki "puanımın" giderek düştüğünü iddia etti. O anki saf öfkeyle ona bir tokat attım. Can'ın cezası ise hızlı ve acımasızdı. Beni tutuklattı. Üç aylık hamileyken. Soğuk bir nezarethanede tek başıma bıraktı. Hatta eğilip karnıma fısıldadı: "Annen yaramazlık yaptı. Bu da onun cezası." Bir zamanlar benim için dünyaları yerinden oynatan adam, şimdi metresini önceliklendirerek beni bir hücreye terk ediyordu. Peri masalım bir kâbusa dönmüştü ve nasıl bu hale geldiğimizi aklım almıyordu.

İstanbul'un sosyete hayatındaki yerim, kocam Can'ın bitmek bilmeyen ihanetlerine ve duygusal zulmüne katlanarak inşa ettiğim dikkatle örülmüş bir yalandan ibaretti. Kızımız Lale ve prestijli Kozanoğlu soyadı için bu evliliği sürdürüyordum. Ama Can, genç asistanı Ceyda'yı utanmazca hayatımıza soktuğunda her şey paramparça oldu. Ceyda benim parfümümü sıkıyor, el kremimi kullanıyor ve çocuğumun aklını çelmeye çalışıyordu. Can ise beni herkesin içinde küçük düşürüyor, her zaman onu seçiyordu. Asıl ihanet, Ceyda'nın sadece metresi olmadığını öğrendiğimde geldi: O, rahmetli babamın kızı, benim üvey kardeşimmiş. Kendi gündemini ilerletmek için babamın anısını kirletiyordu. Can'ın sıradan zalimlikleri şiddete dönüştü, beni daha da yalnızlaştırdı. Sonra, pozitif çıkan bir hamilelik testi, onun kontrolünün acımasız bir hatırlatıcısı gibiydi. Bu durum, tüyler ürperten bir farkındalığı ateşleyene kadar zalim bir şaka gibi geldi. Bu istenmeyen hayat, benim silahım olabilirdi. Her zoraki gülümseme, her sahte kabulleniş, yeni oyunumda hesaplanmış bir hamleye dönüştü. Evlendiğim adam beni sistematik olarak silerken, bu yaldızlı kafesten nasıl kaçabilir, onurumu nasıl geri kazanabilir ve kızımı nasıl koruyabilirdim? Ve onun ailesinin o değerli mirasının benim nihai kozum olmasını sağlamak için ne kadar ileri gidecektim? Planım, onun güçlü anne ve babasına yönelttiğim tek ve buz gibi bir taleple başladı. Bu, onların köklü zengin damarlarında soğuk bir ürpertiye neden olacak kadar cüretkâr bir tehditti.

Alya Meral, otizmli kardeşi Can için gizlice duyusal hassasiyeti olanlara özel bir film gösterimi ayarlamıştı. Bu, onu sürekli kontrol altında tutan nişanlısı Hakan Arısoy'a karşı nadir görülen bir başkaldırıydı. Güçlü bir inşaat imparatorluğunun varisi olan Hakan, durumu öğrendi ve misilleme olarak Can'a uzaktan flaş patlamaları ve kulak tırmalayan çığlıklarla işkence ederek Alya'yı kardeşinin dehşetini izlemeye zorladı. Onu esir aldı, Can'ın çektiği azabı izletti. Tüm bunların sebebi ise yeni takıntısı olan Selin adındaki bir stajyerin, Alya'nın kendisine "ters ters baktığını" iddia etmesiydi. Zulüm, her zaman Selin'in kaprislerine bağlı olarak tırmanıyordu. Selin şikayet ederse, Can acı çekiyordu. Selin sahte bir araba kazası geçirdiğinde, Hakan kansızlığı olan Alya'yı Selin için kan vermeye zorladı, sonra da o kanı çöpe attırdı. Alya'nın dünyası başına yıkıldı. Hakan'ın Can'ı bir silah, kendisini ise kullanılıp atılacak bir eşya olarak gördüğünü anladı. Son darbe, Hakan'ın Selin'in yalan bir suçlaması üzerine Alya'nın çok sevdiği atı Yıldız'ı gözlerinin önünde vahşice öldürmesiyle geldi. Bu canavarca eylem, Alya'nın içinde soğuk ve net bir öfke ateşledi, onu kırılma noktasına getirdi. Sadece kendisi için değil, Can için de kaçması gerektiğini biliyordu.

Bağımsızlık biletim elimde asılı duruyordu: Kars'ın o vahşi doğasında bir belgesel çekimi için alacağım hibeydi bu. Vasim Hakan'ın malikanesinin altın kafesinden kaçmak ve ona gizlice beslediğim karşılıksız aşktan nihayet kurtulmak için bir şanstı. Sonra Teknoloji Milyarderleri Yardım Balosu geldi çattı; onun dünyasında geçireceğim son, boğucu gece. Hakan'ın cilalı sevgilisi İpek'in, Hakan'ın içkisine gizlice bir şeyler attığını gördüm. Kalbim göğüs kafesimi delercesine atmaya başladı. Hakan'a ilaç veriliyordu. Onu eve getirdim ve ilacın etkisiyle kendinden geçmiş haldeyken, çaresiz bir yakınlık gecesi yaşandı aramızda. Daha sonra, iki pembe çizgi korkunç, imkansız bir sevinci doğruladı. Ama ertesi sabah, İpek mükemmel taranmış saçlarıyla ortaya çıktı ve zalim bir oyun sahneledi. Hakan, aklı karışık bir halde, onun yalanlarıyla körüklenen ve kalbimi bin parçaya bölen bir tavırla beni hiçe saydı. Nasıl bu kadar kör olabilirdi? O kadın nasıl bu kadar acımasız olabilirdi? Mideme kramplar girdi, çocuğumuzun sırrı şimdi acı bir yüke dönüşmüştü; hileyle dünyaya gelmiş ve babası olması gereken adam tarafından reddedilmişti. Kars artık sadece bir kariyer hamlesi değildi; acil, çaresiz bir kaçıştı. Onun hayatından yok olacaktım, bu sırrı tek başıma taşıyacaktım, İpek'in gölgesinin bana ulaşamaması için dua ederek kendi geleceğimi kurmaya kararlıydım.

Yeniden doğmuştum. Steril bir hastane odasında, şişkin karnımı tutarak, doğumun dayanılmaz sancılarıyla çaresizce boğuşuyordum. Tek amacım ikizlerimin doğumunu geciktirmekti. Ceyda'nın çocuğu önce doğarsa, Kenan'ın benimkileri bağışlayabileceğine inanıyordum. Ama kocam Kenan Arslanoğlu, zalim bir oyunun piyonuydu. Manipülatif metresi Ceyda Evren, onu önceki hayatımızda canavar bir cani olduğuma ve sadece yok edilmeyi hak ettiğime inandırmıştı. Ben burada can çekişirken, o çoktan Ceyda'nın oğlunu varisi ilan etmiş, kutlamalara başlamıştı. Çaresiz fedakarlığım boşunaydı. Doğumun ortasında hastaneden zorla sürüklendim, düşük yapmam için hazırlanan bir şurubu içmeye zorlandım, ardından acımasızca dövülüp herkesin önünde rezil edildim. Oluk oluk kanarken o kahredici haberi duydum: Masum babam, Kenan'ın emriyle öldürülmüştü. Değerli ikizlerimden biri, onların canavarca aldatmacasının sessiz bir kurbanı olarak çoktan gitmişti. Buz gibi bir mahzende hapsedilmiş, yavaş ve acı dolu bir ölüme terk edilmişken, bir zamanlar sevdiğim adamın nasıl bu kadar kör olabildiğini, her şeyi, hatta kendi ailesini bile yok edecek bir sanrıya nasıl bu kadar kapılabildiğini aklım almıyordu. Bu adaletsizlik dayanılmaz bir yüktü, yine de o korkunç soru aklımı kemiriyordu: Ceyda'nın aşağılık yalanlarını nasıl göremezdi? Yine de kaderin bir cilvesi araya girdi. Ben ölümün eşiğindeyken, sözde ölümüm Ceyda'nın kurduğu ayrıntılı tuzağı şok edici bir şekilde Kenan'ın gözleri önüne serdi. Ruhunu ezen, kahredici bir pişmanlıkla yanıp tutuşan Kenan, kendi acımasız adaletini aradı: Ceyda'yı, çocuğunu ve kendisini yutan ateşli bir patlama düzenledi. Ben ise mucizevi bir şekilde hayatta kaldım, yanımda yaşayan son oğlumla. Şimdi, bana her şeye mal olan o lanetli servet yerine mutlak özgürlüğü seçerek, Arslanoğlu lanetinin tüm izlerini reddedip amansızca yeni bir hayat kuruyorum.

Özel jetin inişinin o tanıdık uğultusu eskiden beni uyuturdu. Ama bu sefer bir siren gibiydi, onların dönüşünü çığlık çığlığa haber veriyordu. Annemle babam, abim ve Maya... Sadece hayatımı mahvetmekle kalmayıp ailemin özünü de çalacak olan o kız. Bana Asya Tekin derlerdi, "dahi ama istenmeyen", sosyete dünyasına düşmüş bir programcı. Evlat edindikleri ve kusursuz görünen Maya geldiğinde, safça bir kız kardeşim olduğunu sanmıştım. Ama o her şeyimi aldı. Fısıltılarıyla zihinlerini zehirledi, sevgilerini buz gibi bir tiksintiye dönüştürdü. Şirket sırlarımızı ona peşkeş çektiler. Sonra da bana şirket casusluğu iftirası attı ve ona olan sapkın sadakatleriyle beni bir akıl hastanesine kapattılar. Orada öldüm, tek başıma, son nefesim tüm acıyı yakıp kül eden öylesine derin bir nefretle donmuştu. Ama sonra uyandım. Bir yıl öncesinde. Geri döndükleri gün. İkinci bir şans. Aşk için değil, aile için değil. İntikam için.

İlişkilerinin üçüncü yılında, adam arkamdan zengin bir kadınla evlendi. Bana, "Ben gayrimeşru bir çocuğum," dedi. Ancak onunla evlenerek babamın onayını alabilir ve ailedeki yerimi talep edebilirim." İçimden onu küçümsedim. Sadece hırsına bahane arıyordu. Her şeyi temiz bir şekilde bitirmek istedim, ama adam beni dünyadan saklayarak bir kafese hapsetti. "Hiçbir şey yapmadan lüks bir hayat yaşıyorsun. Daha ne isteyebilirsin ki?" diye sordu. Daha sonra, yeni eşini memnun etmek için beni on yedinci kattan atlamaya zorladı. Onlar beni güçsüz sanıyordu, oysa şehrin en büyük servetinin tek varisi olduğumdan habersizdiler.

Tüm şehir benim yaşayan en şanslı kadın olduğumu söylüyordu. Ben, hafızasını kaybeden teknoloji milyarderi Hakan Arsoy'u kurtaran o esnaf lokantası garsonuydum. Bana âşık olmuştu ve hafızası geri geldiğinde, ailesinin tüm itirazlarına rağmen benimle evlenmiş, tüm dünyaya tek gerçek aşkının ben olduğumu söylemişti. Ama bu bir yalandı. Sevdiğim adam, milyarder geri geldiği gün yok oldu. Onun yerinde beni bir mülk olarak gören sahiplenici bir canavar vardı ve şimdi yeni bir takıntı bulmuştu: Beren adında bir sanatçı. İşte o zaman cezalar başladı. Bu gece, Beren ona ters baktığımı iddia ettiği için beni terk edilmiş bir depoya sürükledi. Hasta annem bir sandalyeye bağlanmış, etrafı ağzı açık benzin bidonlarıyla çevrilmişti. Bir çakmak çaktı ve yalanımı itiraf etmem için bana on saniye verdi. Bir zamanlar annemin ilaçlarını almak için gündelik işlerde çalışan adam, şimdi başka bir kadın ağladı diye onu diri diri yakmakla tehdit ediyordu. Ama hepsi hastalıklı bir performanstı. Tam çakmağı fırlatıp alevler yükseldiğinde, adamları annemi güvenli bir yere sürükledi. "Gördün mü, uslu bir kız olmadığında neler olduğunu?" diye fısıldadı ve Beren'le birlikte gitti. Annemi o cehennem çukurundan çıkarırken, yıllardır kullanmadığım bir numarayı aradım. "Kaan? Yardımına ihtiyacım var. Yok olmam gerek." Bu sefer alevler içinde kalacak olan onun dünyası olacaktı.

Asya Mertoğlu, şatafatlı, yaldızlı bir kafeste yaşıyordu. Babasının metresi ve onun entrikacı kızı Ceyda'nın sebep olduğu annesinin ölümünün anısı, bir hayalet gibi peşini bırakmıyordu. Tek tesellisi, kendisine yasak bir aşk beslediği ketum koruması Ateş Karabey'di. Ama sonra, Ateş'in kahredici sırrını ortaya çıkardı: O, gizli bir milyarderdi ve sarsılmaz hayranlığı tamamen manipülatif Ceyda'ya, yani Asya'nın en derin acısını simgeleyen üvey kardeşine aitti. Bu şok edici ihanet, Ateş'in Asya'yı soğukça reddetmesiyle daha da büyüdü. Onu herkesin içinde küçük düşürdü. Hatta kimliği belirsiz, acımasız bir dayak organize etti. Onu tek kaçış yolu olarak komadaki bir adamla, Can Arslanoğlu'yla, mantık evliliği yapmaya itti. Onu korumaya yeminli adam, nasıl olur da onu bu denli terk edip bu kadar zalimce davranabilir, ona işkence eden kadına böylesine kör bir bağlılıkla tapabilirdi? Onun acımasızca bir kenara atmasının ve Ceyda'nın zafer dolu sırıtışının verdiği acı, Asya'nın kin dolu kararlılığını körüklüyor, onu akıl almaz ihanetler silsilesiyle sersemletiyordu. Ayarlanmış düğünü yaklaşırken, Ceyda'nın kötücül geçmişiyle ilgili şok edici bir gerçek, Ateş'in hayallerini paramparça etti. Bu gerçek, onun korkunç, intikamcı gazabını serbest bıraktı ve onu Asya'yı geri kazanmak için umutsuz, patlamaya hazır bir göreve yolladı. Ateş'in yıkıcı takıntısı, şimdi Asya'ya gerçek, huzurlu bir kurtuluş sunan adamın mucizevi uyanışıyla karşı karşıyaydı.

Patronum Aras Atahan, nişanlısına kemik iliği bağışlamam için beni zorladı. Nişanlısı, vücudunda yara izi kalmasından korkuyordu. Yedi yıldır, birlikte büyüdüğüm çocuğun, şimdiyse benden tiksinen adamın asistanıydım. Ama nişanlısı Hande, iliğimden fazlasını istiyordu; benim yok olmamı istiyordu. Beni yüz elli milyon liralık bir hediyeyi kırmakla suçladı ve Aras, dizlerim kanayana kadar kırık kristallerin üzerinde diz çöktürdü. Bir davette ona saldırdığımı iddia etti, o da beni tutuklattı. Nezarethanede kanlar içinde kalana dek dövüldüm. Sonra da, asla sızdırmadığım bir seks kaseti yüzünden beni cezalandırmak için annemle babamı kaçırdı. Onları, inşaat halindeki bir gökdelenin tepesindeki vinçten, yüzlerce metre yükseklikten aşağı sarkıtırken izlemeye zorladı beni. Telefonumu aradı, sesi soğuk ve kendini beğenmişti. "Dersini aldın mı artık, Esra? Özür dilemeye hazır mısın?" O konuşurken, halat koptu. Annemle babam karanlığa doğru çakıldı. Üzerime dehşet verici bir sükûnet çöktü. Ağzıma kan tadı doldu. Onun asla bilmediği hastalığımın bir belirtisiydi bu. Hattın diğer ucunda güldü, zalim, çirkin bir sesti. "Canın o kadar yanıyorsa o çatıdan atlamaktan çekinme. Sana yakışan bir son olur." "Peki," diye fısıldadım. Ve sonra, binanın kenarından boşluğa adım attım.