Hannah

Sayısız zorluğa göğüs gerip kocamın kayıp kız kardeşini sonunda buldum. Ancak onu bulduğumda hayatla ölüm arasındaydı. Onu hastaneye yetiştirmeye çalışırken kırmızı bir spor arabaya çarptım. Kadın sürücü, özür dilememi ve tamir için bir milyon ödememi istedi. "Kazaya senin dikkatsiz şerit değiştirmen neden oldu," diye karşı çıktım, "Neden tüm suçu üstleneyim? Üstelik hayati bir durum varken, yaralıyı hastaneye götürmeme izin vermez misin?" Kadın beni acımasızca yere itti. "Kes sesini, seni değersiz herif! Kocam bu arabayı bana bugün aldı, senin gibi biriyle karşılaşmak talihsizlik! Kocam şehrin en zengin ailesinin varisi. On kişi ölse de umurumuzda olmaz!" Bir an donakaldım. Blakely ailesinin varisi mi? Yani karşımdaki bu kibirli kadın, kocamın metresi miydi? Peki ya onun kız kardeşini bırakıp gitmeli miydim? Oysa büyükbabası onu umutsuzca arıyordu...

O telefon, oğlumun okuduğu elit özel okuldan geldi. Hemşire neşeli bir sesle, yedi yaşındaki Cem'in küçük bir sıyrığı olduğunu ve rutin bir kan nakline ihtiyacı olduğunu söyledi. Sonra kanımı donduran o cümleyi kurdu. "Neyse ki A pozitif kan grubunun dosyada kayıtlı olması işimizi kolaylaştırdı." Kocam Can ve ben, ikimiz de 0 negatif kan grubuna sahibiz. Bu biyolojik olarak imkânsızdı. Gizlice yaptırdığım bir DNA testi, o korkunç gerçeği yüzüme vurdu. Cem benim oğlum değildi. Can'ın, evimizde yaşayan dadımız Kader'le olan çocuğuydu. Doğumda bebeğimi değiştirmişlerdi. Yedi yıl boyunca, kocamın yasak aşkından olan çocuğunu büyütmüştüm. Kendi oğlum ise kayıptı. Tüm hayatım, liseden beri aşık olduğum adamla kurduğum mükemmel evliliğim, koskoca bir yalandı. Yıllar önce geçirdiği bir kaza yüzünden hafızasını kaybettiği söylenen adam... Uğruna yıllarımı harcadığım adam... Beni en başından beri oyuna getirmişti. Ama Can, beni manipüle edilmiş yeni bir DNA testiyle kandırmaya çalışırken ölümcül bir hata yaptı. Yanlışlıkla biyolojik oğlumun saç telini göndermişti. Test, onun hayatta olduğunu doğruladı. Birdenbire, yaşamak için bir sebebim olmuştu. Oğlumu bulacaktım. Ve sonra, kocamın dünyasını başına yıkacaktım.

Yedi yılımı Aksel Vural'ı severek geçirdim. Ailem öldükten sonra vasim olan adamı. O benim kurtarıcımdı, bütün dünyamdı. Sonra, Selin Tuncay'la nişanlandığını duyurdu. Bana esrarengiz bir şekilde benzeyen, benim daha genç bir versiyonum gibi görünen bir kadınla. Bunu haberlerde izleyerek öğrendim. Nişanlısı evimize taşındı ve hemen beni silmeye başladı. Yıllardır emek verdiğim gül bahçemi söktürüp attı, çalılar topraktan sökülürken kahkahalar atıyordu. Sonra, nüfuzunu kullanarak benim bağladığım büyük bir marka anlaşmasını iptal ettirdi ve anlaşmayı ona verdi. Son darbe, internette benim sahte, skandal fotoğraflarımı sızdırdığında geldi. Adımı temize çıkarmayı reddetti. Sadece ortadan kaybolmamı söyledi, uzak durduğum sürece rahat bir hayat yaşamam için bana para teklif etti. “Onu koruyacağım,” dedi. “O benim nişanlım.” Beni her zaman koruyacağına söz veren adama baktım, şimdi ise sessizliğim için bana para ödüyordu. O anda, yedi yıllık aşk küle döndü. Alaçatı'ya tek yön bir bilet aldım. Bu sefer kaçmıyordum. Sonunda kendim için yaşamayı seçiyordum.

Üç yıl boyunca bir zehir yüzünden yavaş yavaş ölüyordum ve tek umudum tek dozluk bir panzehir olan Aytaşı İksiri'ydi. Kocam, Alfa Aras, kendini sadık bir eş rolüne adamıştı ve beni kurtaracağına tüm kalbimle inanmıştım. Ama zayıflayan bağımız aracılığıyla, sürünün şifacısına verdiği gizli emri duydum. "Aytaşı İksiri'ni Ceren Sancak'ın annesine ver." Gerekçesi dünyamı başıma yıkmıştı: "Ceren bana bir oğul verdi. Sağlıklı, güçlü bir oğul." Gizli bir ailesi vardı. Son üç yıldır gösterdiği sevgi dolu ilgi bir yalandan ibaretti. Sadece benim ölmemi beklemişti. Hatta bana onların artık çorbasını getirmiş, bana "hasta kurt" demiş ve ailemin kutsal evini metresi ve çocuklarıyla kirletmişti. Sürüye panzehirimin çalındığını söylemeyi, ölümümü kendi çıkarı için bir trajediye dönüştürmeyi planlıyordu. Benim zayıf, ölmekte olan bir kurt olduğumu sanıyordu. Nasıl bir fırtınayı uyandırdığından haberi yoktu. O gece son gücümü toplayıp aramızdaki ruh eşi bağını kopardım. Acı dayanılmazdı ama o yalanlar evinden çıktım, arkamda sadece alyansımı bıraktım. Ölmeyecektim. Onun dünyasının küle dönmesini izlemek için yaşayacaktım.

Yeniden doğmuştum. Steril bir hastane odasında, şişkin karnımı tutarak, doğumun dayanılmaz sancılarıyla çaresizce boğuşuyordum. Tek amacım ikizlerimin doğumunu geciktirmekti. Ceyda'nın çocuğu önce doğarsa, Kenan'ın benimkileri bağışlayabileceğine inanıyordum. Ama kocam Kenan Arslanoğlu, zalim bir oyunun piyonuydu. Manipülatif metresi Ceyda Evren, onu önceki hayatımızda canavar bir cani olduğuma ve sadece yok edilmeyi hak ettiğime inandırmıştı. Ben burada can çekişirken, o çoktan Ceyda'nın oğlunu varisi ilan etmiş, kutlamalara başlamıştı. Çaresiz fedakarlığım boşunaydı. Doğumun ortasında hastaneden zorla sürüklendim, düşük yapmam için hazırlanan bir şurubu içmeye zorlandım, ardından acımasızca dövülüp herkesin önünde rezil edildim. Oluk oluk kanarken o kahredici haberi duydum: Masum babam, Kenan'ın emriyle öldürülmüştü. Değerli ikizlerimden biri, onların canavarca aldatmacasının sessiz bir kurbanı olarak çoktan gitmişti. Buz gibi bir mahzende hapsedilmiş, yavaş ve acı dolu bir ölüme terk edilmişken, bir zamanlar sevdiğim adamın nasıl bu kadar kör olabildiğini, her şeyi, hatta kendi ailesini bile yok edecek bir sanrıya nasıl bu kadar kapılabildiğini aklım almıyordu. Bu adaletsizlik dayanılmaz bir yüktü, yine de o korkunç soru aklımı kemiriyordu: Ceyda'nın aşağılık yalanlarını nasıl göremezdi? Yine de kaderin bir cilvesi araya girdi. Ben ölümün eşiğindeyken, sözde ölümüm Ceyda'nın kurduğu ayrıntılı tuzağı şok edici bir şekilde Kenan'ın gözleri önüne serdi. Ruhunu ezen, kahredici bir pişmanlıkla yanıp tutuşan Kenan, kendi acımasız adaletini aradı: Ceyda'yı, çocuğunu ve kendisini yutan ateşli bir patlama düzenledi. Ben ise mucizevi bir şekilde hayatta kaldım, yanımda yaşayan son oğlumla. Şimdi, bana her şeye mal olan o lanetli servet yerine mutlak özgürlüğü seçerek, Arslanoğlu lanetinin tüm izlerini reddedip amansızca yeni bir hayat kuruyorum.

Özel jetin inişinin o tanıdık uğultusu eskiden beni uyuturdu. Ama bu sefer bir siren gibiydi, onların dönüşünü çığlık çığlığa haber veriyordu. Annemle babam, abim ve Maya... Sadece hayatımı mahvetmekle kalmayıp ailemin özünü de çalacak olan o kız. Bana Asya Tekin derlerdi, "dahi ama istenmeyen", sosyete dünyasına düşmüş bir programcı. Evlat edindikleri ve kusursuz görünen Maya geldiğinde, safça bir kız kardeşim olduğunu sanmıştım. Ama o her şeyimi aldı. Fısıltılarıyla zihinlerini zehirledi, sevgilerini buz gibi bir tiksintiye dönüştürdü. Şirket sırlarımızı ona peşkeş çektiler. Sonra da bana şirket casusluğu iftirası attı ve ona olan sapkın sadakatleriyle beni bir akıl hastanesine kapattılar. Orada öldüm, tek başıma, son nefesim tüm acıyı yakıp kül eden öylesine derin bir nefretle donmuştu. Ama sonra uyandım. Bir yıl öncesinde. Geri döndükleri gün. İkinci bir şans. Aşk için değil, aile için değil. İntikam için.

Kocam, asistanını hastanelik etmekle beni suçladı. Onun tüm itirazlarına rağmen açtığım klimanın, kadının şiddetli sancılarla yere yığılmasına neden olduğunu iddia etti. Sekiz aylık hamileydim ve ofis tehlikeli derecede sıcaktı, ama o yine de beni suçladı. Sonra "gönlümü almak için" beni şehrin en lüks kulüplerinden birindeki bir partiye davet etti. Gözlerimi açtığımda, cam duvarlı bir dondurucunun zeminindeydim. Dışarıda, kocam Arda, kolunu sapasağlam görünen Derya'nın beline dolamıştı. Şehrin elitlerine kadeh kaldırırken, "ateş saçan" karısını "serinletmenin" şerefine içiyordu. Adamlarının beni iç çamaşırlarıma kadar soymasını ve çıplak dizlerimi buzdan bir zemine basmaya zorlamasını izlediler. Bacaklarımın arasından sıcak bir sızıntı hissedene kadar başımdan ve hamile karnımdan aşağı kovalarca buz gibi su döktüler. Kanıyordum. Bebeğimizi kaybediyordum. Ben orada yatarken, Arda camı yumrukluyor, özür dilemem için, onu affettiğimi söylemem için bana yalvarıyordu; sırf kendisi o canavar olmak zorunda kalmasın diye. Babamın öldüğünü ve kimsenin beni kurtarmaya gelmeyeceğini söyleyerek alay etti. Yapayalnız olduğumu söyledi.

Erkek arkadaşım Kaan'a bittiğimizi söyledim. Teknoloji imparatorluğunu benim mirasımle kurmuştu ama aylardır asistanı Selin, hayatımızda yavaş yavaş benim yerimi alıyordu. Bana paranoyak ve fazla duygusal olduğumu söyledi. Ama annemin kolyesini almak için ortak dairemize geri döndüğümde, Selin'i orada, benim ipek sabahlığımı giyerken buldum. Annemin yadigârı madalyonun kırık parçalarının başında dikiliyordu, bir kaza olduğunu iddia ederek. Üzerine atıldığımda Kaan içeri daldı, onu korumak için önüne geçti ve bana canavar dedi. "Alt tarafı bir eşya," dedi soğuk bir sesle. "Sana daha iyisini alırım." Ama asıl ihanet Selin'in ağzından döküldü. Sırıtarak geçmişimden acı bir sırrı yüzüme vurdu; bu, hayatı pahasına koruyacağına yemin ettiği sadece Kaan'a itiraf ettiğim bir travmaydı. Beni yok etmesi için silahı onun eline kendi vermişti. İşte o an onu net bir şekilde gördüm. Sadece beni aldatmamıştı; krallığını kurmak için paramı, beni kontrol etmek içinse en savunmasız anlarımı kullanmıştı. Kendi ellerimle yarattığım adama baktım ve yeni bir yemin ettim. "Senin bütün dünyanı ateşe vereceğim."

Altı yıl boyunca hayatımı teknoloji CEO'su olan karım Beren Taşkıran'a adadım. Onu bir yangından kurtardıktan sonra, komadaki annesinin tek bakıcısı oldum ve o kendi imparatorluğunu kurabilsin diye kendi hayatımı askıya aldım. Sonra ulusal bir kanala çıktı ve tüm dünyaya evliliğimizin sadece bir minnet borcu olduğunu söyledi. Beni hiç sevmemişti. Aynı gece annesi öldü. Onu aramaya çalıştım ama telefonu, onu o yangında terk eden eski nişanlısı açtı. Annesi hastanede yalnız ölürken, o adamlaydı ve onun çocuğuna hamileydi. Cenazede bayılıp bebeğini düşürdü. Sevgilisi bunun benim hatam olduğunu haykırdı ve Beren onun yanında durup beni suçlamasına izin verdi. Ondan boşandım. Her şeyin bittiğini sanmıştım. Ama avukatın ofisinden ayrılırken sevgilisi arabasıyla üzerime sürmeye çalıştı. Beren beni kenara iterek darbeyi kendi aldı. Son nefesiyle gerçeği itiraf etti. "Bebek... senindi, Aras. Hep senindi."

Bu sahte evlilik üç yıl sürmüştü. İkiz kardeşi Asu'nun dönüşünün arifesinde, Cansu Soykan annesinden bir telefon aldı. "Asu yarın dönüyor. Kaan Arslanoğlu, kardeşinin nişanlısı. Üç yıldır Arslanoğlu soyadını taşıyorsun. Artık geri verme zamanı geldi." Yetenekli ama tanınmamış bağımsız bir müzisyen olan Cansu, ailesinin müzik şirketini kurtarmak için gitarını bir kenara bırakmış, kendi kimliğini saklamış ve "Asu" olmuştu. Arslanoğlu ailesine gelin gitmiş, bir yedeğin yedeği olmuştu. Arslanoğlu yalısındaki hayat hiç kolay değildi. Kaan, ilk aşkı, ünlü mimar Ecem Vural'a takıntılı, buz gibi ve mesafeli bir adamdı. Cansu, onun kayıtsızlığına ve Ecem'in bitmek bilmeyen oyunlarına katlanarak rolünü özenle oynadı. Buzlu bir göle atıldı, denizde ölüme terk edildi ve işlemediği suçlarla itham edildi. Kendi ailesinde bir hayaletti, kullanılıp atılacak bir araçtı. Çocukluğundan beri ailesi tarafından terk edilmiş, her zaman istenmeyen bir yük olmuştu. "Seni asla sevmedim, Kaan. Bir saniye bile." Zalimliğinin sonuçlarıyla yüzleşmesi için onu geride bırakıp yürüdü gitti. Özgürlüğünü, mutluluğunu, yuvasını, onu gerçekten seven ve saygı duyan bir adamın yanında buldu.

Yedi yıl boyunca, bir holdingin varisi olarak hayatımdan vazgeçtim. Beni kurtaran adam ve oğlumuzla birlikte mütevazı bir evde yaşamak için. Bir imparatorluk yerine aşkı seçtim. O gece, eve başka bir kadının parfümü sinmiş halde geldiğinde bu seçimim tuzla buz oldu. Kaçamağına "iş birleşmesi" adını vermişti ama manşetler gerçeği haykırıyordu. Ailesi yerine gücü seçiyordu. Annesi bizi aile malikanesine çağırdı, tek amacı metresinin "tek meşru varise" hamile olduğunu duyurmaktı. Herkesin önünde bana hizmetçilik teklif etti ve oğlumun evlatlık bir yetim olarak kalabileceğini söyledi. Uğruna her şeyden vazgeçtiğim hayat arkadaşım, annesinin bizi hayatından alenen silmesini izlerken onun yanında durdu ve tek kelime etmedi. Beş yaşındaki oğlum titreyen bir sesle bana baktı ve kalbimin son kırıntısını da un ufak eden o soruyu sordu. "Anneciğim, eğer onun bir bebeği olacaksa... o zaman ben neyim?" Ama son darbe doğum gününde geldi. Metresi bizi bir tuzağa çekerek nişan partilerine katılmamızı sağladı. Orada, oğlumuzu yere itti ve onu reddetti. Ailesi bana saldırırken, oğlum ondan "efendim" diye hitap ederek yardım dilendi. İşte o an, tanıdığı kadın öldü. Oğlumun elini tuttum, o hayattan sonsuza dek çıktım ve terk ettiğim imparatorluğu aradım. Dünyanın gerçek adımı hatırlama zamanı gelmişti.

He Zongran tam bir işkolikti. Gayrimeşru bir çocuk olarak yükselmişti ve tüm dikkati, He Gayrimenkul İmparatorluğu'ndaydı. Üç yıllık evlilikleri boyunca, Lin Wei her zaman onun gelmesini beklemek zorundaydı. Onu beklediği randevular, unutulan yıldönümleri, tek başına gittiği hamilelik kontrolleri… Hatta kürtaj masasında bile, yalnız başınaydı. Ama sonunda beklediği şey, He Zongran’ın başka bir kadın için düzenlediği görkemli doğum günü partisinin canlı yayını oldu. Kalbi paramparça olan Lin Wei, ölümcül bir zincirleme trafik kazası geçirdi. Her şey onun arabanın içinde can verdiğini düşündürtecek kadar feciydi. Ölümün kıyısından dönen Lin Wei ise, kimsenin tahmin edemeyeceği bir kaderle karşılaştı: Dünyanın en zengin insanının tek ve gerçek varisi olduğu ortaya çıktı. Memleket topraklarına ayak bastığı o an, içten bir yemin etti: He Zongran’a, yaşattığı her acıyı bin katıyla ve kalbine bir hançer gibi saplayarak iade edecekti.

Özel jetin uğultusu sessizliği boğması gerekirken, kabindeki ağır kasveti daha da artırıyordu. Masanın karşısında, kocam Arda Karahan, bir zamanlar sevdiğim yüzü zalim bir maskeye bürünmüş, soğuk ve gözlerini kırpmadan beni izliyordu. "İmzala şunu, Aslı." Alçak ve sakin sesi havayı bir bıçak gibi kesti. Belge aramızda duruyordu; milyar dolarlık şirketimizin benim olan yarısını ona ve uzun zaman önce kaybettiği eski sevgilisi, evliliğimin üzerine bir hayalet gibi çöken Selin Akay'a devredecek tek bir kağıt parçası. Ellerim titriyordu ama bu sadece belgeden dolayı değildi. Açık jet kapısından, korumaları on altı yaşındaki kız kardeşim Lale'yi tutuyordu. Lale'nin yüzü dehşetle bembeyaz kesilmişti ve binlerce metre yükseklikteydiler. Yalvardığımda, "Selin'in buna ihtiyacı var," demişti. "Sen sadece onun yerini ısıtıyordun, Aslı. Artık geri verme zamanı." Sözleri, kurduğumuz hayatın tüm yanılsamalarını paramparça eden fiziksel bir darbe gibiydi. Aşkım, güvencem, tüm dünyam... hepsi sadece geçici bir dolgu malzemesiymiş. Lale'nin yüzünden sessizce süzülen gözyaşlarını izlerken, en derin sevgimi bir silah olarak kullandığını anladım. İmzam, kırılmış ruhumun bir kanıtı gibi, titrek bir karalamaydı. "İşte. Bitti. Şimdi bırak onu." Yüzünden bir anlık bir tatmin ifadesi geçti. Sonra, korumalar Lale'yi daha sıkı tuttular ve vahşi bir itişle kız kardeşimi açık kapıdan dışarı attılar. Çığlığı rüzgarda paramparça oldu ve geriye sadece idrak edilemeyecek kadar derin bir dehşet kaldı. Onu bırakacağına söz vermişti ama bunun yerine onu öldürmüştü. Ardından gelen karanlıkta, dünyam parçalanırken, acının içinden korkunç bir netlik fışkırdı: Ben asla onun hayatının aşkı olmamıştım; sadece onun iyileştirmek istemediği bir yaraya sardığı bir yara bandıydım. Ama jet alçalırken, kalbimin külleri arasında isyankar bir kıvılcım alevlendi. Hayatta kalacaktım. Kaçacaktım. Ve o bunun bedelini ödeyecekti.

İki yıl süren acımasız tüp bebek tedavilerinden sonra, sonunda elimde pozitif bir gebelik testi tutuyordum. Milyar dolarlık teknoloji şirketimizin beyni bendim ve bu bebek, kocam Hakan'la en büyük ortak girişimimiz olacaktı. Sonra isimsiz bir numaradan bir mesaj geldi. Hakan'ın bir Instagram modelini öptüğü bir videoydu, eli kadının bacağının epey yukarısındaydı. Ardından ikinci bir mesaj geldi: Şirketimizden o kadın için milyonlarca dolar çaldığını gösteren bir banka dekontu. Şirket galasına gidip hamileliğimi bizi kurtarmak için kullanmaya karar verdim. Ama sevgilisi Selin benden önce ortaya çıktı ve o da hamile olduğunu iddia etti. Kayınvalidem herkesin önünde ona sarıldı ve onu bir sonraki vârisin gerçek annesi olarak ilan etti. Kendi düğünümde takmama izin vermediği aile yadigârı gerdanlığı Selin'e verdi. Daha sonra Selin beni itti. Düştüm ve karnıma saplanan yakıcı bir acı hissettim. Yerde kanlar içinde kalmıştım, mucize bebeğimizi kaybediyordum. Hakan'dan yardım dilendim. Bana sinirle bir bakış attı. "Bu kadar drama yapmayı kes," dedi ve sevgilisini teselli etmek için arkasını döndü. Ama dünyam kararırken başka bir adam yanıma koştu. En büyük rakibim Ateş Rüzgar. Beni kollarına alıp hastaneye yetiştiren oydu. Uyandığımda bebek gitmiş, dünyam küle dönmüştü ama o hâlâ oradaydı. Bana baktı ve bir teklifte bulundu. Bir ittifak. Bize yanlış yapan adamlardan her şeyi alma ve imparatorluklarını yakıp kül etme şansı.