Elizabeth

Kadın, Grubu'nun varisi ile evlendiği gün, o ailesinden hiç kimse düğüne katılıp iyi dileklerini sunmadı. Sadece varisinin büyükannesi ona bir telefon etti. "Bir iddiaya var mısın? Üçüncü yılın sonunda hâlâ birbirinize âşıksanız, bizi seni kabul etmeleri için onları ikna etmeye çalışacağım. Aksi halde, ayrılacaksın ve ona ailesinin statüsüne daha uygun bir kadın bulacağım." Kadın kendinden emin bir şekilde kabul etti. Kocası sanki onsuz yaşayamazmış gibi onu seviyordu, ailesini onun için bile terk etmeye hazırdı. Aşklarının üç yıl süreceğinden emindi. Ama hiç beklemiyordu ki, evliliklerinin üçüncü yılında Kocası onu aldatacaktı.

İki yıl süren acımasız tüp bebek tedavilerinden sonra, sonunda elimde pozitif bir gebelik testi tutuyordum. Milyar dolarlık teknoloji şirketimizin beyni bendim ve bu bebek, kocam Hakan'la en büyük ortak girişimimiz olacaktı. Sonra isimsiz bir numaradan bir mesaj geldi. Hakan'ın bir Instagram modelini öptüğü bir videoydu, eli kadının bacağının epey yukarısındaydı. Ardından ikinci bir mesaj geldi: Şirketimizden o kadın için milyonlarca dolar çaldığını gösteren bir banka dekontu. Şirket galasına gidip hamileliğimi bizi kurtarmak için kullanmaya karar verdim. Ama sevgilisi Selin benden önce ortaya çıktı ve o da hamile olduğunu iddia etti. Kayınvalidem herkesin önünde ona sarıldı ve onu bir sonraki vârisin gerçek annesi olarak ilan etti. Kendi düğünümde takmama izin vermediği aile yadigârı gerdanlığı Selin'e verdi. Daha sonra Selin beni itti. Düştüm ve karnıma saplanan yakıcı bir acı hissettim. Yerde kanlar içinde kalmıştım, mucize bebeğimizi kaybediyordum. Hakan'dan yardım dilendim. Bana sinirle bir bakış attı. "Bu kadar drama yapmayı kes," dedi ve sevgilisini teselli etmek için arkasını döndü. Ama dünyam kararırken başka bir adam yanıma koştu. En büyük rakibim Ateş Rüzgar. Beni kollarına alıp hastaneye yetiştiren oydu. Uyandığımda bebek gitmiş, dünyam küle dönmüştü ama o hâlâ oradaydı. Bana baktı ve bir teklifte bulundu. Bir ittifak. Bize yanlış yapan adamlardan her şeyi alma ve imparatorluklarını yakıp kül etme şansı.

Test çubuğundaki o iki pembe çizgi, beş yıllık sessiz umutların ve fısıltıyla edilen duaların kusursuz bir yansımasıydı; sonunda gerçeğe dönüşen bir rüya. Ama bu rüya, kocam Demir'in çalışma odasında, "asla öğrenemez," diye itiraf ettiğini duyduğumda paramparça oldu. Hemen ardından en yakın arkadaşı Levent'in dehşet dolu cevabı geldi: "Beş yıl. Beş yıldır ikili bir hayat yaşıyorsun." Reyhan. Ailemin hayır kurumunun sponsor olduğu, Demir'in her zaman acıyarak bahsettiği o meteliksiz sanatçının adı. Meğer sadece karısı değil, aynı zamanda oğlu ve vârisi Toprak'ın da annesiymiş. Sadece tüm evliliğim bir yalan, onun "saf, her şeye inanan" metresi için oynanan bir oyun olmakla kalmamış, aynı zamanda gizlice "Asla hamile kalmamalı," diye planlar yapan bir adamın çocuğunu taşıyordum. Yıllardır doğum kontrol haplarımı etkisiz olanlarla değiştirmiş, acımı ve başarısızlık hislerimi kendi elleriyle tasarlamıştı. Hepsi, varlığından bile haberdar olmadığım bir hayatı korumak için. Son darbe doğum günümde geldi. Demir'in bana "söz verdiği" o meşhur Osmanlı Safiri kolye, acımasız bir zafer nişanı gibi Reyhan'ın boynunda belirdi. Ve sonra, kendini tanıştırdı: "Teşekkürler... enişte." İçimde bir şeyler koptu. Benim kolay lokma olduğumu sanıyordu. Ortadan kaybolmamı istiyordu. Peki. Ben de ortadan kaybolurdum. Eski bir numarayı aradım, sesim titremiyordu: "Yardımına ihtiyacım var. Kendi ölümümü planlamam gerekiyor."

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Zeynep, kendisini en çok sevmesi gerekenler tarafından ihanete uğradı. Kendi anne babası, sevgili evlatlık kızlarını hak ettiği cezadan kurtarmak için Zeynep'i adeta cehenneme gönderdi—hayatta kalmanın acımasızlık gerektirdiği, zayıflığın ölüm anlamına geldiği kötü şöhretli bir hapishaneye. Dört yıl sonra, o demir kapılardan içeri giren kız artık yoktu. Çıktığında ruhuna kazınmış tek ve sarsılmaz bir kural vardı: Her ihanetin bedeli on katıyla ödenecekti. Özgürlüğüne kavuştuğu gün, dünya titredi. Yol boyu lüks arabalar sıralandı. Sadık takipçilerden oluşan bir lejyon, onun muzaffer dönüşünü bekliyordu. Babası, sessizliğini parayla susturmaya çalıştı. Ama para, uzun zaman önce onun üzerindeki etkisini yitirmişti. Evlatlık kız kardeşi, tatlı sözler ve sahte nezaketin arkasına saklanıyordu. Ama boş gülümsemeler artık onu kandıramıyordu. Bir zamanlar elinden alınan her şey, parça parça geri alınacaktı. Ailesi, evlatlık kızlarını şehrin en korkulan adamına sunarak onunla bağ kurmaya çalıştığında, Zeynep'in dudakları soğuk bir tebessümle kıvrıldı. "Buna izin vermem." Arkasında efsanevi bir hacker, gölgelerdeki müttefikler ve onun için dünyayı yakmaya hazır bütün bir hapishane ile Zeynep, düşmanlarını dehşet verici bir hassasiyetle yok etti. Sonra zorba onu fark etti. "İlginçsin," dedi. "Benim kadınım ol, şehir senin olsun." Zeynep, etkilenmemiş bir şekilde kaşını kaldırdı. "Beni sahiplenmek mi istiyorsun? Önce benden sağ çık." Yüksek sosyete onların savaş alanına dönüştü. Güç ile arzu çarpıştı. Hırs, saplantı ile çatıştı. Bu acımasız hakimiyet ve baştan çıkarma oyununda, sadece biri önce diz çökecekti. Bir zamanlar cehennemde terk edilen kız, ateş ve intikamla taçlanarak küllerinden doğdu—Ve sonunda, şehirdeki en korkulan hükümdar bile, hem cehennemi hem de kendisini fetheden kadına imparatorluğunu sunarak eğilecekti.

Asya, altı haftalık hamile olduğunu öğrendiği o gün, müjdeyi vermek için heyecanla eve koşmuştu. Fakat yatak odasının kapısını araladığında, kendi seçtiği beyaz saten çarşafların üzerinde hayat arkadaşı Murat ile üvey kardeşi Selin'i birbirine dolanmış halde buldu. Selin, hiçbir utanma belirtisi göstermeden yorgana sarıldı ve kendi düz karnına dokunarak asıl bombayı patlattı. "Ben Murat'ın çocuğunu taşıyorum. Üstelik baban seni aileden çoktan attı, sen artık bir hiçsin." Şok ve ihanetle nefesi kesilen Asya, o iğrenç evden kaçmak isterken merdivenlerden yuvarlandı. Bacaklarının arasından süzülen ılık kan, özenle sakladığı ultrason kağıdını kızıla boyarken, Murat ve Selin ona yardım etmek yerine sadece soğukkanlılıkla izlediler. Beş yıl boyunca, o soğuk mermer zeminde kaybettiği bebeğinin acısı ve en sevdikleri tarafından bir çöp gibi sokağa atılmanın nefreti kalbinde buzdan bir duvara dönüştü. Neden kendi ailesi ona bu kadar acımasızca sırt çevirmişti ve yıllarca sevdiği adam nasıl bu kadar omurgasız olabilirdi? O gün kanlar içinde karanlığa gömülürken, bu ihanetin bedelini onlara on katıyla ödeteceğine yemin etmişti. Şimdi, beş yılın ardından, eserleri milyon dolarlara satılan dünyaca ünlü gizemli mücevher dehası "Usta Y" olarak İstanbul'a geri dönmüştü. Üstelik yanında, hayatını kurtardığı küçük bir çocuğun babası olan, İstanbul'un en güçlü ve tehlikeli adamı Kaan Beyazıt vardı. Kaan, sosyetenin ortasında Asya'nın belini sahiplenici bir şekilde kavrayıp eski nişanlısının ve üvey kardeşinin gözlerinin içine baka baka fısıldadı: "Benimle sahte bir nişanlılık oyunu oyna, karşılığında sana o şirketi ve intikamını altın tepside sunayım."

Düğün gecesinde kadın'ın kocası, ona iktidarsız olduğunu söyledi. Ona karşı hisleri olmadığından, bu durumu itirazsız kabul etti. Ancak daha sonra kocasının yalan söylediği ortaya çıktı. Asıl nedeni, kalbinde başka bir kadın için yer olmasıydı. Boşandıktan sonra kadın, çevresindeki birçok kişinin alay konusu oldu. Bir daha asla evlenemeyeceğini düşünenleri yanıltarak, zengin ve yakışıklı bir CEO'yla evlendi. "Sevgilim, insanlar ikinci evliliğim yüzünden seni hak etmediğimi söylüyor," diye şikayet etti. "Bunu söyleyen kim?" diye gür bir sesle yanıtladı CEO kocası. Kadın'ın haberi yoktu ki bu adam, ona eşsiz bir sevgi sunmak için yıllardır onu bekliyordu.

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

"Efendim, o henüz ölmedi. Üzerinden bir daha geçmemi ister misiniz?" "Yap." Yaralı ve kanlar içindeki Rebecca, kocasının emrini duydu ve dişlerini sıktı. Çift hiçbir zaman evliliklerini tamamlamamıştı ve bu nedenle hiç çocukları olmamıştı. Ancak, çocuksuz evlilikleri kayınvalidesini Rebecca'yı kısır olmakla suçlamaya itmişti. Şimdi, kocası sadece onu aldatmakla kalmamış, aynı zamanda onun ölmesini istiyordu! Onu boşayabilirdi, ama burada, onu öldürmeye çalışıyordu... Ölümden kıl payı kurtulan Rebecca, hemen vicdansız kocasından boşandı ve kısa süre sonra yeniden evlendi. İkinci kocası, şehrin en saygın adamıydı. Gücünü kendi lehine kullanacağına ve kendisine zarar verenlerden intikam alacağına yemin etti! Evlilikleri, her ikisinin de çıkarına olacak bir anlaşma olacaktı. Beklenmedik bir şekilde, her şey durulduğunda, ikinci kocası elini tuttu ve "Neden sonsuza dek benimle kalmıyorsun?" diye sordu.

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Leyla Arslan, üçüncü evlilik yıldönümünden bir gün önce, lavaboda gördüğü o iki kırmızı çizgiyle hayatının en büyük sırrını taşıyordu. Tam bebeğinin müjdesini vermeyi hayal ederken, televizyonda eşi Kenan’ın, yıllardır görmediği eski sevgilisi Selin’i havalimanında büyük bir şefkatle karşıladığını gördü. Leyla henüz yaşadığı sarsıntıyı atlatamadan, Kenan eve geldi ve avukatına boşanma anlaşmasını hazırlatırken, eğer hamile kalırsa bebeği aldırması gerektiğini soğuk bir emirle dile getirdi. Kendi evinde bir gölge gibi saklanmak zorunda kalan Leyla, bebeğini korumak için hamileliğini herkesten gizlemeye yemin etti. Kocası tarafından sadece bir "çalışan" olarak görülen, ailesi tarafından horlanan ve onuru her fırsatta ayaklar altına alınan Leyla, tüm bu aşağılamaların arasında karnındaki minik cana tutunurken, Kenan’ın ona olan sevgisizliği ve Selin’e olan yakınlığı karşısında nasıl bu kadar körleştiğini sorguladı. Leyla, elindeki o paha biçilemez mücevher tasarım çizimlerini tozlu bavulundan çıkarıp yıllardır sustuğu o yabancı numarayı tuşladı. "Ben Anka," dedi kararlı bir sesle, "Geri dönüyorum."

İki yıl evli kaldıktan sonra, Ximena zor bir doğum sırasında bilincini kaybetti. Eski kocasının o gün aslında başka biriyle evlendiğini unuttu. "Boşanalım, ama çocuğum bende kalacak." Boşanmaları kesinleşmeden önce söylediği bu sözler hâlâ zihninde yankılanıyordu. O, Ximena'nın yanında değildi ama çocuğunun velayetini tamamen istiyordu. Ximena, çocuğunun bir başkasına anne demesindense ölmeyi tercih ederdi. Sonuç olarak karnında iki bebekle ameliyat masasında pes etti. Ama bu onun için son değildi... Yıllar sonra kader onları yeniden bir araya getirdi. Ramon bu sefer farklı bir adamdı. Zaten iki çocuk annesi olmasına rağmen onu kendine saklamak istiyordu. Düğün haberini alınca salona daldı ve olay çıkardı. "Ramon, bir kere öldüm, bu yüzden tekrar ölmekten korkmuyorum. Ama bu sefer birlikte ölelim istiyorum," diye bağırdı, gözlerinde acı bir bakışla ona. Ximena, onun kendisini sevmediğini ve nihayet hayatından çıktığı için mutlu olduğunu düşündü. Ama bilmediği şey, beklenmedik ölüm haberiyle kalbinin parçalanmış olduğuydu. Uzun süre boyunca yalnız başına ağladı, acı ve ıstırap içinde. Her zaman zamanı geri almayı ya da onun güzel yüzünü bir kez daha görmeyi diledi. Sonrasında yaşanan drama Ximena için dayanılmaz hale geldi. Hayatı dönemeçlerle doluydu. Kısa süre sonra, eski kocasıyla yeniden bir araya gelmek ya da hayatına devam etmek arasında kaldı. Ne seçecekti?

On birinci düşükten sonra Clara Fulton yeniden hamile kaldı. Bu kez bebeğini koruyabilmek için günlerce hastane yatağına mahkûm oldu, iğne üstüne iğne yaptırdı, çocuğunu kurtaracak o özel ilacı bekledi. Sonra gerçeği keşfetti. Sekiz yıllık kocası Ethan Grayson, o özel ilacın tek dozunu, yeni hamile kalan metresine çoktan vermişti. Clara, yüzündeki yaşları sildi. Ardından, uğruna canını dişine taktığı bu hamileliği sonlandırmak gibi acımasız bir karar aldı. Artık kadınlar arasında bocalayıp duran bir adamı istemiyordu. Ama samimiyete ihanet eden herkes bedelini ödeyecekti. Daha önce hiç kullanmadığı bir telefon çıkardı ve içinde kayıtlı tek numarayı tuşladı. "Beni babam olarak tanımamı istiyordun, değil mi? Bir hafta içinde beni almaya gel. Senin yerine ben geçeceğim." Clara'nın bilmediği şey ise, onun gidişinden sonra Ethan'ın aklına gelen her tanrıya yalvaracağı ve dualarında tek bir şey olacağıydı: Geri dönmesi.