Gerry Witten

Ölüyordum. Hem bedenen hem de ruhen iflas etmiştim. Hava Kuvvetleri'nin gözbebeği Binbaşı karımın ödül almasını izliyordum. Onun kariyeri ve kızımız Lale için feda ettiğim onca yıl, bana her şeyime mal olmuştu. Kader, birliğinin psikoloğu Dr. Vural'ı "sırdaşı" olarak övdü, beni tamamen görmezden geldi. Sonra Lale'nin yatağımın başında kanımı donduran fısıltısı geldi: "Annemle Dr. Vural ne kadar da yakışıyorlar. Belki de artık kendini bıraksan iyi olur. Böylece annem sonunda onunla mutlu olabilir." Kalbim daha fazla dayanamadı. Karanlık. Sapasağlam ve genç bir şekilde, 20 yıl öncesine, 1993'e dönmüş olarak aniden uyandım. İkinci bir şans! Ama ihanet zihnimde tekrar tekrar canlandı. Kader, Grönland görevini Vural ile planlıyordu. Kısa süre sonra, henüz altı yaşındaki Lale, Vural'a yapışıp, "Dr. Vural benim yeni babam olabilir mi?" diye sordu. Dünyam başıma yıkıldı. İhanetler art arda geldi. Okulda Lale, Vural'ı herkesin içinde "Babam" diye tanıştırdı. En son darbe ise Lale'nin (Vural'ın ihmali yüzünden) düşmesinden sonra söylediği yalandı: "Babamın suçuydu! Dr. Vural beni kurtardı!" Kader öfkeyle kükredi: "Bunu kasten yaptın! Sen bir zavallısın!" Bu, soğuk ve planlı bir şekilde hayatımdan silinmemdi. Geçmişte çektiğim acı, kararımı pekiştirdi. "Peki," dedim duygusuzca, "O zaman Dr. Vural onun babası olsun." Doğruca adliyeye gidip boşanma davası açtım. Tanıdıkları o paspas adam artık yoktu. Jet pilotu olmayı hayal eden adam sonunda uçuyordu. Bu sefer, *kendi* hayatımı geri alacaktım.

Düğünlerinden bu yana beş yıl boyunca kocası tarafından görmezden gelinen dilsiz Kallie, aynı zamanda zalim kayınvalidesi yüzünden hamileliğini kaybetmenin acısını yaşamıştır. Boşanmanın ardından eski kocasının çok sevdiği kadınla nişanlandığını öğrendi. Hafif yuvarlak karnını tutunca, onun kendisine aslında hiç değer vermediğini anladı. Kararlı bir şekilde onu geride bıraktı ve bir yabancı gibi davrandı. Ancak o gittikten sonra, kocası onu bulmak için her yerde aradı. Yolları bir kez daha kesiştiğinde Kallie yeni bir mutluluk bulmuştu bile. İlk kez, kocası alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Ne olur beni yalnız bırakma..." Ama Kallie'nin cevabı net ve kararlıydı, kalan tüm bağları kopararak. "Çek git!"

Hayatım bir masal gibiydi: beni delicesine seven kocam Kenan, karnımda taşıdığım canım bebeğimiz ve Sapanca'daki göl evimizin o büyüleyici huzuru. Sonra, sakin bir öğleden sonra, Kenan'ın eski sevgilisi Oya, kızı Ceren'i gölde boğulmuş halde buldu ve titreyen parmağını bana doğrultarak çığlık attı: "Bunu sen yaptın! Onun boğulmasına sen izin verdin!" Kocam Kenan, bir zamanlar bana tapan o adam, bu canavarca yalana anında inandı. Gözleri buz gibiydi, ailesinin güçlü nüfuzu feryatlarımın zayıf birer mazeret olarak görülmesini sağladı ve beni mahkemesiz idama mahkûm etti. Haftalar sonra, yeni doğan oğlumuz Can, Oya'nın o şaibeli "kocakarı ilacının" hastane tedavisine tercih edilmesi yüzünden önlenebilir basit bir hastalıktan öldü. Ben daha acımın en taze anlarını yaşarken, Kenan onlara bir çocuk doğurmamı istedi. "Suçlarım" için zalimce bir "kefaret"ti bu. Reddedersen benden geriye kalan o küçücük şeyi de yok etmekle tehdit etti. Konağın unutulmuş bir kanadına hapsedilmiş, fiziksel ve zihinsel olarak bir kuluçka makinesine indirgenmiştim. Oya zafer kazanmış bir edayla sırıtarak tüyler ürperten gerçeği açıkladığında, tarif edilemez bir adaletsizliğin pençesinde, umutsuzlukla içimde titreyen öfke kıvılcımı arasında gidip geliyordum: Kenan'ı geri kazanmak ve kendi çıkarı için hayatımı mahvetmek amacıyla Ceren'in "kaza"sını kendisi tezgahlamıştı. Bedenim boş bir kabuğa dönüştü, zihnim onların ulaşamayacağı bir yere çekildi. Ama Oya'nın itiraf ettiği o şok edici gerçek, farkında olmadan bir tanık tarafından duyulmuştu. Bu durum, onun canavar kalbini ortaya çıkaracak ve Karahanlı ailesinin karanlık sırları için ateşli ve son bir hesaplaşmayı başlatacak ölümcül bir olaylar zincirini tetikleyecekti.

AuraTek'in kurucu ortağı ve Emre Arslan'ın sadık hayat arkadaşı Aslı Demir, her şeye sahip olduğuna inanıyordu. Teknoloji imparatorluklarını kurdukları on yıl, sanki sonsuz bir aşkın kanıtı gibiydi. Sonra, Emre'nin uzattığı bir latte zihnini bulandırdı ve bir kâbusu başlattı. Kapana kısılmış halde, Emre'nin eski sevgilisi Ceyda Vural için böbreğini aldırmayı planladığını duydu. Çaresiz fısıltılar, Emre'nin yıllar önce, sırf Ceyda için, doğmamış çocuklarını aldırmaya zorladığını da ortaya çıkardı. Bedeninin ve aşkının bu denli hesaplı bir şekilde sömürüldüğünü fark ettiğinde dünyası başına yıkıldı. Emre'nin soğuk umursamazlığı, Ceyda'nın kaprisleri uğruna onu terk edişi ve Ceyda'nın alayları, Aslı'nın ne kadar değersiz görüldüğünü yüzüne vurdu. Emre'nin onu bir köprüde kasten yem olarak feda etmesinden sonra bile, canavarca zalimliği devam etti. Sevdiği adam onu nasıl olur da kullanılıp atılacak bir kaynak olarak görebilirdi? Bu ezici gerçek, içindeki aptalca sevgiyi söndürerek sarsılmaz bir kararlılık ateşledi. Tüm bağlarını kopararak onu hayatından sildi, istifa etti ve paylaştıkları evi boşalttı. Buz gibi bir kararlılıkla Aslı, Emre'nin en büyük rakibine tek bir telefon açarak şok edici yeni bir sayfa başlattı. Artık bir kurban değil, halkın önünde intikam almaya hazır bir güç olarak ortaya çıktı.

Oğlum Can'ın bacağındaki o keskin acıyla başladı her şey. Bir yılan ısırığı. Onu hemen, büyük oğlum Demir'in acil servis doktoru olarak çalıştığı Medilife Hastanesi'ne götürdüm. Kardeşini kurtaracaktı. Ama acil servisin kapısından içeri daldığımda, kollarımda Can'ın cansız bedeniyle yere yığılırken, Demir'in kız arkadaşı olan Aslı Yılmaz adında sarışın bir hemşire bana döndü. Çaresiz yardım çığlıklarımı buz gibi bir reddedişle karşıladı ve formları doldurmamı istedi. Ona Demir'i bulması için yalvardığımda gözleri çelik gibi sertleşti. Beni iterek, "Herkes gibi sıraya geç," diye tısladı. Demir'in annesi olduğum iddialarımla alay etti, Can'ı "küçük velet" diye aşağıladı, hatta ölmesine izin vermekle tehdit etti. Anahtarlığımdaki gümüş serçe tılsımını – kendisininkiyle aynı olanı – görünce telefonumu çaldı ve "aldatan şerefsiz" diye bağırarak paramparça etti. Aslı, benimle "ilgilenmesi" için kaba saba kardeşi Kenan'ı bile aradı. Diğer hemşireler ve hastalar bakakaldı ama Aslı, Can'ın giderek zayıflayan nefesini görmezden gelerek benim çektiğim azaptan zevk alırken kimse bir şey yapmadı. Yere dökülen çantamı tekmeledi, kimliğimi etrafa saçtı ve çaresiz yardım yakarışlarımla dalga geçti. Ayağıma kapanmamı, başımı eğip merhameti için yalvarmamı istedi ve bu aşağılanma anını telefonuna kaydetti. Can'ın dudakları maviye dönerken gururumu yuttum, başımı soğuk zemine bastırdım ve "Özür dilerim. Lütfen... oğluma yardım et," diye fısıldadım. Ama bu bile o canavar için yeterli değildi. Kendime on kez tokat atmamı istedi. Tam elimi kaldırdığımda Can'ı gördüm. Hareketsiz. Sessiz. Gitmişti. Oğlum ölmüştü. Ve o anda, tüm aşağılanmam, tüm korkum yanıp kül oldu, yerini her şeyi yakıp kül eden volkanik bir öfkeye bıraktı.

Ablam İlayda'nın oğlu ölüyordu. Lösemisi nüksetmişti ve acilen kemik iliği nakline ihtiyacı vardı. Kocam Cihan, bir an bile tereddüt etmedi. Buz gibi gözleri, köşede oynayan beş yaşındaki kızımız Lale'ye takıldı. "Lale'ninkini kullanın," dedi. "İliği tam uyumlu." İtiraz ettiğimde, kocam ve öz ablam beni yere yıktılar. Dehşete düşmüş kızımı doktorlar zapt edip iliğini alırken, benim çığlıklarımı duymamazlıktan geldiler. Çok fazla ilik almışlardı. Lale ertesi gün kalp krizinden öldü. Sonra beni dövdürüp karanlık bir ara sokağa attılar, orada tek başıma ölüme terk ettiler. Üç yıl boyunca Cihan, benim kinimden dolayı kaçıp gittiğime inandı. Adımı lanetledi, herkese benim, ondan intikam almak için kızımızı öldüren zehirli bir yılan olduğumu anlattı. Şimdi, Tuna'nın lösemisi yeniden nüksetti ve Cihan, tüm şehirde dev bir insan avı başlattı. Beni saklandığım yerden çıkarmak için anneme işkence etmekle tehdit ediyor, bacaklarımı kırıp önünde diz çöktüreceğine yeminler ediyor. Arayışının onu iki mezara çıkaracağından habersiz. Ve hayaletimin, onun her hareketini izlediğinden, sonunda gerçeği öğreneceği o anı beklediğinden haberi yok.

Hamile olduğumu öğrendiğimde havalara uçmuştum. Sosyal medyada basit, mutlu bir duyuru paylaştım; minicik bebek ayakkabılarının olduğu bir fotoğraf ve altına "Bizim için yeni bir sayfa açılıyor," notu. Ertesi gün, kocam Kaan, bunu kısırlık sorunu yaşayan "hassas" arkadaşı Ceyla'yı kasten incitmek için yaptığımı söyleyerek üzerime yürüdü. Bana acımasızlığın ne demek olduğunu öğretmesi gerektiğini söyledi. Beni bir masaya bağladı ve Ceyla izlerken bir adama bana elektrik vermesini emretti. Ona durması için, çocuğumuzu düşünmesi için yalvardım ama reddetti. Fetüsü öldürebileceği uyarısına rağmen, "Yükselt," diye emretti. Beni soğuk metalin üzerinde kanlar içinde can çekişirken bırakıp gitti. Ama dehşet daha yeni başlıyordu. Beni kurtarmak için değil, organlarımı almak için bir hastaneye yetiştirdiler. Doktorun zafer dolu sesini duydum: "Mükemmel bir eşleşme." Kocam, kalbimi ve böbreklerimi metresine vermek için beni öldürtüyordu. Hissettiğim son şey, neşterin soğuk çeliğinin tenime değmesiydi. Son düşüncem ise asla nefes alamayacak olan bebeğimdi. Monitördeki çizgi dümdüz oldu ve o kesintisiz, tiz ses odayı doldurdu. Sonra gözlerim aralandı. Hayattaydım.

Karımın asistanı Davut'un bir kediye işkence etmesini engellediğimde, viral olan bir video beni bir gecede kahramana dönüştürdü. Halkın tepkisi o kadar yoğundu ki, karımla ortak olduğumuz şirketimiz onu kovmak zorunda kaldı. Karım Cansu minnettar görünüyordu, gözlerini açtığım için bana teşekkür etti. Kutlamak için romantik bir akşam yemeği hazırladı ve yeni başlangıcımıza kadeh kaldırmayı teklif etti. Sonraki hatırladığım şey, soğuk beton bir zeminde uyandığımdı, ellerim arkamdan sıkıca bağlanmıştı. Cansu ve Davut, tepemdeki bir platformda duruyor, tüm dünyaya canlı yayın yapıyorlardı. Aşağıda, devasa, terk edilmiş bir depoda etrafımı saran, kaburgaları derilerinden fırlamış bir düzine açlıktan ölmek üzere olan pitbull vardı. "Bu adalet, Kaan," dedi, sesi tüm sıcaklığından arınmıştı. "Davut'a yaptıkların için." Canlı sohbetteki insanlar bana psikopat derken, o dünyaya buradaki asıl hayvanın ben olduğumu söylüyordu. Davut'un melek gibi bir kalbi olduğunu söyledi ve dünyanın bana sırt çevirmesini izledi. Sevdiğim karım, küresel bir izleyici kitlesine cinayetimi meşrulaştırıyordu. Sonra bana bir seçenek sundu: dizlerimin üzerine çöküp, canlı yayında Davut'tan af dilememi. "Bunu yap," dedi, "belki o zaman onları durdururum." Onun buz gibi gözlerinden Davut'un sadist sırıtışına, sonra da aç köpeklere baktım. Korkumu delip geçen bir isyan dalgası içimi kapladı. "Yanlış cevap," diye tısladı. "Davut, kapıları aç."

Kocamın hamile metresi ortadan kayboldu ve kocam onu kaçırdığımı iddia etti. Bir itiraf koparmak için, çırpınan bir çuvalı sürükleyerek oturma odasına getirdi. Eğer kadının nerede olduğunu söylemezsem, içindeki "sokak köpeğini" döverek öldüreceğini söyledi. İçinde oğlumuz Can'ın olduğunu haykırdım. O ise sadece güldü, demir bir maşayı kaldırırken bana yalancı dedi. Çaresizce izledim, yalvarışlarımı duymazdan gelerek maşayı tekrar tekrar indiriyordu. Kana bulanmış kumaşın arasından oğlumuzun son, zayıf fısıltısını duydum: "Baba..." Bu yetmezmiş gibi, metresinin sözde düşük yapmasının cezasını bana çektirmek için adamlarına beni arka odaya sürükletti. Beni yerde kırık dökük bir halde bıraktılar, oğlum ölmüş, ruhum paramparça olmuştu. Yaşamak için hiçbir nedenim kalmamıştı, kendimi denizin sularına attım. Ama kurtarıldım. Ve gözlerimi açtığımda bir yemin ettim. Geri dönecek ve ikisini de benim için inşa ettikleri cehenneme sürükleyecektim.

Kaan Arslanoğlu ile evliliğim mükemmeldi. Yakışıklı, güçlü ve bana delicesine aşıktı. Herkes dünyanın en şanslı kadını olduğumu söylerdi ve ben de onlara inanırdım. Bir öğleden sonra, en yakın arkadaşımın oğlunu anaokulundan almaya gittim. Ama kocam Kaan'ı, küçük çocuğun ayakkabısını bağlamak için diz çökmüş halde görünce donakaldım. "Baba, dondurma alabilir miyiz?" diye sordu çocuk. Bu kelime beynime bir balyoz gibi indi. Sonra güzel bir kadın –Kaan’ın aileden biri gibi olduğuna yemin ettiği eski bir arkadaşı– yanlarına yaklaşıp yanağını öptü. Kaan kolunu kadının beline doladı. Mükemmel bir aile. Benim mükemmel kocam, mükemmel gizli oğluyla birlikte. Zaman tüneli, soğuk bir kesinlikle zihnimde yerine oturdu. Yıllar önce, onları öpüşürken yakaladıktan ve bana geri dönmek için yalvardıktan hemen sonra onu hamile bırakmıştı. Bunca yıl bir bebek için yalvardığımda, beni tatlı bahanelerle oyalamış, sadece beni kendine istediğini söylemişti. Hepsi yalandı. Zaten bir varisi vardı. Ben sadece bir vitrin süsüydüm, dünyaya sergilemek için güzel bir oyuncak bebek. O gece, evimizin gölgelerinde saklandım ve onunla telefonda konuşmasını duydum. "Endişelenme," dedi, sesi buz gibiydi. "Hale'nin bir çocuğu olmasına asla izin vermeyeceğim. Arslanoğlu servetinin tamamı Can'a kalacak." Dünyam başıma yıkıldı. Anneliğimi elimden çalmış ve başka bir kadınla bir aile kurmuştu, bense bomboş bir evlilik ve yalanlarla dolu bir mirasla baş başa kalmıştım.

Ölüyordum. Hem bedenen hem de ruhen iflas etmiştim. Hava Kuvvetleri'nin gözbebeği Binbaşı karımın ödül almasını izliyordum. Onun kariyeri ve kızımız Lale için feda ettiğim onca yıl, bana her şeyime mal olmuştu. Kader, birliğinin psikoloğu Dr. Vural'ı "sırdaşı" olarak övdü, beni tamamen görmezden geldi. Sonra Lale'nin yatağımın başında kanımı donduran fısıltısı geldi: "Annemle Dr. Vural ne kadar da yakışıyorlar. Belki de artık kendini bıraksan iyi olur. Böylece annem sonunda onunla mutlu olabilir." Kalbim daha fazla dayanamadı. Karanlık. Sapasağlam ve genç bir şekilde, 20 yıl öncesine, 1993'e dönmüş olarak aniden uyandım. İkinci bir şans! Ama ihanet zihnimde tekrar tekrar canlandı. Kader, Grönland görevini Vural ile planlıyordu. Kısa süre sonra, henüz altı yaşındaki Lale, Vural'a yapışıp, "Dr. Vural benim yeni babam olabilir mi?" diye sordu. Dünyam başıma yıkıldı. İhanetler art arda geldi. Okulda Lale, Vural'ı herkesin içinde "Babam" diye tanıştırdı. En son darbe ise Lale'nin (Vural'ın ihmali yüzünden) düşmesinden sonra söylediği yalandı: "Babamın suçuydu! Dr. Vural beni kurtardı!" Kader öfkeyle kükredi: "Bunu kasten yaptın! Sen bir zavallısın!" Bu, soğuk ve planlı bir şekilde hayatımdan silinmemdi. Geçmişte çektiğim acı, kararımı pekiştirdi. "Peki," dedim duygusuzca, "O zaman Dr. Vural onun babası olsun." Doğruca adliyeye gidip boşanma davası açtım. Tanıdıkları o paspas adam artık yoktu. Jet pilotu olmayı hayal eden adam sonunda uçuyordu. Bu sefer, *kendi* hayatımı geri alacaktım.