Waneta Csuja

Yedi yıl boyunca Dante Gallo'nun suç imparatorluğunun arkasındaki stratejist ve gölgedeki beyni bendim. Yarın nihayet onunla evlenecek ve tahtındaki kraliçe olarak yerimi alacaktım. Fakat düğünümüzün arifesinde, telefonuma yanlışlıkla gönderilen tek bir kısa mesaj her şeyi yerle bir etti. Dante'den gelen ve elindeki platin alyansı gösteren bir fotoğraftı. "Bu sabah evlendik. O artık güvende." Yüzüğün içine kazınmış 'D.I.' harfleri Dante ve Ben anlamına gelmiyordu. Dante ve çocukluk aşkı Isabella anlamına geliyordu. Bütün ilişkim koca bir yalandı; ben sadece onun gerçek aşkını mafya dünyasından korumak için önüne attığı bir kalkandım. Gerçeği yüzüne vurduğumda, zerre kadar pişmanlık duymadan bunu önemsiz bir kaprismiş gibi geçiştirdi. "Dramatik olma, kaprisin bitince eve dön." Hemen ardından yeni gelini Isabella, yatak çarşaflarına dolanmış çıplak bir fotoğraflarını gönderip altına "Ezik" yazarak benimle alay etmeye başladı. İkisi de arkamda mafya desteği olmadan bir hiç olduğumu düşünüyor, acıdan kahrolup yaldızlı kafesimde onun yolunu gözlememi bekliyorlardı. Yedi yılımı çalan bu iğrenç ihanet karşısında sessizce boyun eğeceğimi ve ağlayacağımı sanıyorlardı. Ne kadar fena yanıldıklarını anlamak üzerelerdi. Gözyaşı dökmek yerine, o mide bulandırıcı fotoğrafı Isabella’nın nişanlısına, yeraltı dünyasının Dante'den çok daha acımasız adamı Rocco Moretti'ye ilettim. "Nişanlın Grand Hyatt’taki 8808 numaralı süitte. Seninle aşağıda buluşuruz. Partilerini basacağız." Beni sadece terk edilmiş zavallı bir kadın mı sanıyorlardı? Kendi ellerimle kurduğum o imparatorluğu, tuğla tuğla başlarına yıkmaya gidiyordum.

Evlilik, kadın için zorlu bir yolculuktu. Altı yıl boyunca evlilik hayatında yorucu ve mutsuz bir yaşam sürdü. Bir gün, ilgisiz kocası ona, "Ayla yakında geri dönecek. Yarın taşınmak zorundasın," dedi. Kadın, "Boşanmak istiyorum," diye yanıtladı. Onun duygusuz kalbini değiştirmeye çalışmadan ya da tek bir gözyaşı dökmeden ayrıldı. Boşanmalarından birkaç gün sonra tekrar karşılaştılar. Kadın başka bir adamın kollarındaydı. Onu bu kadar mutlu görmek kocasının sinirlerini tepeme çıkardı. "Demek başka birinin kollarına koşmadan önce biraz bile bekleyemedin?" diye alaycı bir şekilde sordu. "Ve sen kimsin ki benim kararımı sorguluyorsun? Bu benim hayatım, kararları ben veririm. Kendi işine bak!" Kadın ona ateş püskürdü ve ardından yeni sevgilisine parlak gözlerle baktı. Kocası derhal kendini kaybetti.

Üç yıl boyunca Floransa'da, o altın kafeste tutsaktım. Şimdi ise nikâh davetiyemi sımsıkı tutarak Urla'ya geri dönmüştüm. Beni sürgüne gönderen üvey ailemin emri acımasızdı: "Arda'yı kalbinden söküp atmadan geri dönme." Ben de buradaydım; Arda'nın en yakın arkadaşı Kaan Soykan'la evlenerek, üvey abime duyduğum o kahredici, karşılıksız aşktan kurtulduğumu kanıtlamak için. Ama sonra onu gördüm. Ailelerinin üzüm bağında, o yeni ve meşhur oyuncu sevgilisi Beren, bir sarmaşık gibi ona yapışmıştı. Arda alaycı bir şekilde sırıttı, tam önümde kızı tutkulu bir öpücüğe çekti ve davetiyemi uzattığımda küçümseyerek güldü. Davetiyeyi paramparça ederken, bunun onun dikkatini çekmek için yaptığım "acınası bir numara" olduğunu söyledi. O andan itibaren, Beren'in manipülatif oyunlarıyla körüklenen zalimliği hiç dinmedi. Havuz partilerinde, gelinliğimin son provasında, nişanımla alay ettiler, yalanlar uydurdular, hatta Beren'in bana fiziksel olarak zarar vermesine bile göz yumdular. Arda her suçlamaya, her sahte hıçkırığa inandı, beni yaralı ve aşağılanmış bir halde bıraktı. "Kes şu tiyatroyu, Asya," diye homurdanmış, kanayan kolumu görmezden gelip ufacık bir sıyrık için Beren'i kucaklayarak götürmüştü. Üvey ailem ise mükemmel aile imajlarını korumak adına bu işkenceyi sessizce onaylıyordu. Bir zamanlar beni koruyan o çocuk nasıl bu kadar soğuk, kalpsiz bir yabancıya dönüşebilirdi? Onu unuttuğuma neden inanmayı reddediyordu? Her zalimliği, her umursamazlığı, gömmek için çaresizce çırpındığım bir aşkın acısını daha da derinleştiriyordu. Onunla olan geçmişim, bitmek bilmeyen bir kâbus gibiydi. Düğün günümde, törenden hemen önce, yine Beren'in sahte acil durumu için beni terk etti. Bu işi sonuna kadar götüremeyeceğime emindi. Ama arabası uzaklaşırken, içime sessiz bir kararlılık yerleşti. Onun bu son terk edişi, benim gerçek kurtuluşumdu. Sonunda özgürdüm. Ve bir daha asla üzerimde bir gücü olmayacaktı.

Hamile olduğumu öğrendiğimde havalara uçmuştum. Sosyal medyada basit, mutlu bir duyuru paylaştım; minicik bebek ayakkabılarının olduğu bir fotoğraf ve altına "Bizim için yeni bir sayfa açılıyor," notu. Ertesi gün, kocam Kaan, bunu kısırlık sorunu yaşayan "hassas" arkadaşı Ceyla'yı kasten incitmek için yaptığımı söyleyerek üzerime yürüdü. Bana acımasızlığın ne demek olduğunu öğretmesi gerektiğini söyledi. Beni bir masaya bağladı ve Ceyla izlerken bir adama bana elektrik vermesini emretti. Ona durması için, çocuğumuzu düşünmesi için yalvardım ama reddetti. Fetüsü öldürebileceği uyarısına rağmen, "Yükselt," diye emretti. Beni soğuk metalin üzerinde kanlar içinde can çekişirken bırakıp gitti. Ama dehşet daha yeni başlıyordu. Beni kurtarmak için değil, organlarımı almak için bir hastaneye yetiştirdiler. Doktorun zafer dolu sesini duydum: "Mükemmel bir eşleşme." Kocam, kalbimi ve böbreklerimi metresine vermek için beni öldürtüyordu. Hissettiğim son şey, neşterin soğuk çeliğinin tenime değmesiydi. Son düşüncem ise asla nefes alamayacak olan bebeğimdi. Monitördeki çizgi dümdüz oldu ve o kesintisiz, tiz ses odayı doldurdu. Sonra gözlerim aralandı. Hayattaydım.

Efe Hanzade ile hayatım, tam bir İstanbul masalıydı. O, yıkıcı bir yakışıklılığa sahip, dâhi bir teknoloji CEO'suydu ve nişanımız, yaşam tarzı bloglarının ve pırıltılı cemiyet dergilerinin manşetlerini süslüyordu. Birlikte geçirdiğimiz sekiz yıla kalbimi adadım, mükemmel bir gelecek, insanların imrendiği bir "Altın Çift" imajı inşa ettim. Ta ki o mesajları bulana kadar: "Şu kız aradan bir çıksın artık, sabırsızlanıyorum. Söz verdin." Ve sonra fotoğraflar, patlıcan emojisi, Bvlgari bileziğin o sıradan zalimliği... Efe "eşsiz, tek" demişti... şimdi *onun* bileğinde parlıyordu, benimkinin aynısı. Ceyda Vural, üniversiteden eski bir tanıdık, onun gizli "kaçışı", "heyecanıymış". Sadece bir kaçamak değil, uzun süreli, hesaplanmış bir ihanet. Beni hediyelere boğdu, onu alenen savunurken, endişelerimi hiçe sayarken bile beni büyülemeye devam etti. Hamile metresine, sadece bana ait olacağına yemin ettiği aile yadigârını bile verdi. Doğum günüm, onun uydurma krizi için beni terk etmesiyle son buldu, hemen ardından da Ceyda'nın hamilelik raporunun fotoğrafını aldım. Sekiz yıl. Bir ömürlük vaatler. Hepsi onun yalanları üzerine kuruluydu. Bir insan nasıl bu kadar kusursuzca, bütünüyle aldatıcı olabilirdi? Ona olan aşkım buza döndü, yerini kavurucu bir ihanet acısı ve soğuk, sessiz bir öfke aldı. Ağlamayacaktım. Bağırmayacaktım. Geride bıraktığım bir geçmişten gelen Levent Kara'nın adının üzerine basıp aradım ve her şeyi değiştirecek dört kelimeyi söyledim: "Benimle evlen, Levent." Hesaplaşma zamanı gelmişti. Ve bunu nasıl yapacağımı çok iyi biliyordum.

Yeraltı dünyasının en büyük patronu Capo dei Capi'nin kızı olmama rağmen, nişanlım Batuhan'ın imparatorlukları birleştirmeye değer bir Kral mı yoksa bir kukla mı olduğunu görmek için kimliğimi gizleyip kulübünde bir yıl boyunca yerleri paspasladım. Fakat sadakatimi kanıtladığım bu bir yıl, şımarık bir sivilin içeri girip valesi olmayı reddettiğim için bilerek elimin üzerine kaynar espresso dökmesiyle son buldu. Acı kör ediciydi, tenim anında su toplarken dünyamızın kurallarını uygulaması için Batuhan'ı görüntülü arayıp ona yanığımı gösterdim. Ama o, toplantıdaki yatırımcılarının izlediğini görünce paniğe kapıldı ve kendi itibarını kurtarmak için beni feda etmeyi seçti. "Diz çök," diye kükredi hoparlörden. "Ondan af dile. Hak ettiği saygıyı göster." Doğu Kıyısı'nın en tehlikeli adamının kızından, sıradan bir kadının önünde diz çökmesini istiyordu. Bana karşı güç gösterisi yaptığını sanıyordu, tek bir telefon görüşmesiyle tüm dünyasını küle çevirebilecek bir kadına baktığının farkında bile değildi. Ağlamadım. Yalvarmadım. Sadece yüzüne kapattım ve mutfak kapılarını kilitledim. Ardından, yeraltı dünyasındaki herkesin korktuğu o tek numarayı çevirdim. "Baba," dedim, sesim çelik gibi soğuktu. "Kara Kod. Fesih evraklarını getir ve kurtları sal."

Kötü şöhretli bir adam, kadının ailesinin servet çöktüğü gün onunla evlendi. On yıl boyunca ona gizli bir aşk beslemişti. Evliliklerinden sonra, ona prenses gibi davrandı. Kadın doğru adamı bulduğunu sanıyordu, ta ki beşinci evlilik yıldönümlerine kadar... Hamile olduğunu öğrendiğinde, onu her zaman el üstünde tutan adam hamileliği sonlandırmasını istedi. Bir konuşmasına kulak misafiri oldu ve adamın başka bir kadın yüzünden kendisine ihanet ettiğini, hatta o kadın için çocuklarından vazgeçmeye zorladığını öğrendi. Daha da korkuncu, ailesinin çöküşünü ve ebeveynlerinin ölümünün de onun planı olduğunu keşfetti. Çaresiz kalan kadın, adamın ezeli düşmanıyla işbirliği yaparak ölümünü planladı ve ondan kaçtı. Gidişinden sonra adam gözyaşları içinde onun geri dönmesi için yalvardı. Ama artık çok geçti. Ona verdiği acının bedelini katbekat ödeyecekti.

Şen Tinglan, kızını okula götürürken kocasının düşmanları tarafından sokak ortasında kurşun yağmuruna tutuldu. Kocasının bizzat seçip görevlendirdiği kadın koruma, silahlar patlar patlamaz arabayı terk ederek kaçtı! Anne ve kız, birçok kurşun yarası alarak ölümle burun buruna geldi. Şen Tinglan çılgınca kocası Fu Wenyan'ı aradı, ancak telefonu hiç açılmadı. Ağabeyi Şen Anzhi yetişerek ağır yaralı anne ve kızı kurtardı. "Bu nasıl oldu! Fu Wenyan sizi koruması için özel birini göndermemiş miydi?!" Şen Tinglan, hıçkırıklarla konuşamaz hale geldi. "O kaçtı!" Hastaneye giden ambulansın içinde, Şen Tinglan umutsuzca Fu Wenyan'ın numarasını çevirmeye devam etti. Bir kez, iki kez… Doksan dokuzuncu denemede telefon nihayet açıldı, ancak hattın diğer ucundan korumanın korkudan titreyen sesi yükseldi. "A-Yen, lütfen beni suçlama! O kadar çok tetikçi vardı ki, ben de kalsam ölürdüm! Çok korktum..." Şen Tinglan nefesini tuttu, kocasının öfkeden deliye döneceği anı bekledi. Ancak Fu Wenyan'ın ağzından sadece derin bir iç çekiş döküldü. "Bırak. Önemli olan senin güvende olman." Tam o sırada, kucağındaki kızının son nefesini verdiğini hissetti. Şen Tinglan'ın yüreğine öyle bir acı saplandı ki nefesi kesildi. Gövdesi giderek soğuyan ve katılaşan küçük kızına daha sıkı sarıldı; dişlerini gıcırdatarak ağabeyine döndü: "Ağabey, boşanmak istiyorum! Tüm Hong Kong'un en büyük silah tedarikçisi olarak, Fu ailesi mafyasına giden bütün silah akışını kesiyorum!"

Yu Wan, mafya lideri Sheng Qijing ile üç yıllık evliliği boyunca onun düşmanları tarafından tam 99 kez kaçırıldı. Onu kurtarmak uğruna Sheng Qijing, parmağını kaybetti, kaburgaları kırıldı ve milyonlar harcadı; tek dileği Yu Wan'ın güvende olmasıydı. kez kurtarıldığında ise Yu Wan, alelacele hastaneye koştu. Ancak tam hastane odasının dışında, komadan yeni çıkmış olan Sheng Qijing'in kadın astına içten bir pişmanlık duyduğunu itiraf ettiğini duydu. İşte bu yüzden, Sheng Qijing ona şöyle dediğinde: "Yu Wan, seni yurtdışına göndereyim. Burası sana hiç uygun değil." Yu Wan da hiçbir şey söylemeden, boşanma anlaşmasını çıkardı. "Boşanırsak, daha güvende olurum." Sheng Qijing, bunun anlaşmalı bir 'göstermelik' boşanma olduğunu düşündü. Ama bilmediği bir şey vardı: O belgeler gerçekti. Ve onu, bir daha asla bulamayacaktı.

Kadın, bir zamanlar hastanedeki en sıradan hemşirelerden biriydi, ancak nadir bulunan RH negatif kanına sahipti. Üç yıl önce, kendi kanını vererek ölümün eşiğindeki güçlü bir adamı kurtardı ve ona ilk görüşte aşık oldu. Adam iyileştiğinde ona soğuk bir evlilik sözleşmesi uzattı. "Asla kimseye borcum kalmaz," dedi. Bu minnet evliliği, onun için üç yıl süren bir hapis hayatına dönüştü. Adam ona "eş" unvanını verdi, ancak tüm şefkatini ve ilgisini başka bir genç kadına adadı. Genç kadın karanlıktan korktuğu için, adam fırtınalı bir gecede şehrin yarısını kat ederek onun yanına gitti. Genç kadın bir şeyi beğendiğinde, adam servet harcayıp pahalı mücevherler aldı. Oysa kadına sunduğu tek şey, bitmek bilmeyen soğukluk ve güvensizlikti. Genç kadın en ufak bir incinme yaşadığında, adam tüm suçu kadının üzerine atar ve onu acımasızca cezalandırırdı. "Senin kanın ve varlığın midemi bulandırıyor," diye hissediyordu. Ta ki kadın onun için ölümcül bir kurşunu bedeninde durdurana kadar. Kanlar içinde yerde yatarken, adam korkmuş genç kadını kucaklayıp kayıtsızca yanından geçti, tek bir bakışı bile çok gördü. Kadın nihayet anladı: Bu evlilik başından beri bir yanılgıydı. Artık yeterdi. Yarı ölü bedenini sürükleyerek oradan ayrıldığında ise, ona asla ait olmadığını söyleyen adam ilk kez gözleri dolarak dünyayı onun için altüst etmeye başladı.

Annem Mary Willis'i bir yılan ısırdı ve bu yılanın sahibi, kocamın sevdiği kadın Jennifer Walker'dan başkası değildi. Kocam Timothy Rossi'yi aradığımda, Jennifer'la birlikte tatildeydi. "Lütfen geri dön, Timothy. Mary'nin durumu çok ciddi." Ancak o, sadece derin bir iç çekti ve sanki nedensiz yere tantrum yapıyormuşum gibi sesiyle beni yatıştırmaya çalıştı. "Şu anda Arngueuil Adaları'ndayım, Jennifer'la birlikteyim. Son zamanlarda kendini çok mutsuz hissediyor..." Böylece Timothy, içten yalvarışımı görmezden geldi ve hiç tereddüt etmeden telefonu kapattı. O an, tüm bedenimdeki güç yerle bir oldu. Çaresizlik içinde, önümde duran adama - Jennifer'ın babası, acımasızlığı ve zulmüyle nam salmış bir mafya babası olan Samuel Walker'a - sarılmaktan başka çarem kalmamıştı.

Ben, Karahan Şebekesi'nin başı Boran Karahan'ın karısıydım. Yıllarca onun için mükemmel bir ortaktım. Genç bir tetikçiyken tartışmasız patronluğa yükselmesine yardım ettim. Onun, bir zamanlar hayatımı kurtaran ve beni sonsuza dek koruyacağına yemin eden adam olduğuna inandım. Bu hayal, onun birlikte olduğu genç bir resim öğrencisine aynı koruma sözünü verdiğini duyduğumda tuzla buz oldu. Onunla yüzleştiğimde bana lekeli ve karmaşık olduğumu söyledi. Boşanmak istediğimde, kırık bir bardağın parçasıyla yanağımı kesti ve hırlayarak bana ait olduğumu söyledi. Benim adıma kurduğu vakfı ve benim için alınmış bir kolyeyi halkın önünde metresine vererek, tüm şehrin gözü önünde onun "tek ve biricik aşkı" olduğunu ilan etti. Asıl ihanet, ikimiz de kaçırıldığımızda geldi. Adamlar boğazımıza birer bıçak dayadı. Ona seçmesini söylediler. O, karısı olan bana baktı ve "Onu seçiyorum," dedi. Beni tecavüze uğrayıp öldürülmek üzere terk etti, yeni aşkıyla arkasına bile bakmadan çekip gitti. Ama ölmedim. Aileye sadık eski bir dost beni kurtardı. Kendi ölümümü tezgâhladım, ülkeden kaçtım ve küllerimden yeni bir hayat kurdum. Sonunda özgürdüm. Ta ki bu geceye kadar. O, gömdüğüm bir hayattan çıkıp gelen bir hayalet gibi restoranıma girdi. Beni buldu. Ve beni geri istiyor.

İstanbul'un en korkulan mafya babası olan kocam, bir varis için doğru zaman olmadığını söylemişti. Sonra, rakip ailemizden bir kadınla yaptığı gizli oğlunun vaftiz töreni davetiyesini buldum. İhaneti, beni o kadar sert itip bebeğimizi düşürmeme neden olduğunda zirveye ulaştı ve metresi beni bir uçurumun dibinde ölüme terk etti. Ama hayatta kaldım. Ve televizyonda mimarlık dünyasının en büyük onurunu kabul edişimi izledikten sonra, şimdi otelimin önünde diz çökmüş, kendi yarattığı hayaletten eve dönmesi için yalvarıyor.

Yedi yıllık nişanlım, bir mafya hanedanının veliahtı, düğünümüze üç hafta kala hafızasını kaybettiğini iddia etti ve sadece beni unuttu. Sonra onu bir video görüşmesinde gülerken duydum; evlenip bağlanmadan önce bir fenomenle yatmak için bunun mükemmel bir "kaçamak izni" olduğunu söylüyordu. İlişkisini gözüme soka soka yaşadı, onu bir sıyrıktan kurtarmak için tezgâhladığı bir araba kazasından sonra beni kırık bir kolla terk etti ve beni evsiz bırakmayı planladı. Bana "malı" olduğumu, işi bittiğinde rafa kaldırabileceği bir oyuncak bebek olduğumu söyledi. Benim onun "mucizevi iyileşmesini" bekleyeceğimi sandı. Oysa ben, yüzüğünü ve basit bir notu geride bırakarak ortadan kayboldum: "Her şeyi hatırlıyorum. Ben de."

Sekiz yaşımdayken, Demir Karahan beni ailemi öldüren yangından çekip çıkardı. On yıl boyunca, o güçlü mafya babası benim koruyucum ve tanrım oldu. Sonra, iki suç imparatorluğunu birleştirmek için başka bir kadınla nişanlandığını duyurdu. Onu eve getirdi ve Karahan ailesinin gelecekteki hanımı olarak tanıttı. Nişanlısı herkesin önünde boynuma ucuz bir metal tasma taktı ve bana evcil hayvanları olduğumu söyledi. Demir alerjim olduğunu biliyordu. Sadece buz gibi gözlerle izledi ve takmamı emretti. O gece, duvarların ardından onu yatağına alırken dinledim. Sonunda bana çocukken verdiği sözün bir yalan olduğunu anladım. Ben onun ailesi değildim. Onun malıydım. On yıllık bağlılığın ardından, ona olan aşkım nihayet küle döndü. Bu yüzden onun doğum gününde, yeni geleceğini kutladığı o gün, altın kafesinden temelli çıktım. Beni gerçek babama, yani en büyük düşmanına götürmek için özel bir jet bekliyordu.