Devlen Giovannucci

Güneşin aydınlattığı anlarda aşkları pırıl pırıl parlar; ayın aydınlattığı gecelerde ise dizgin tanımayan bir tutku alevlenirdi. Ancak Emre, asıl sevdiği kadının ömrünün yalnızca altı ay kaldığını öğrenince, buz gibi bir soğukkanlılıkla Elif'e boşanma belgelerini uzattı ve "Bu sadece görüntüyü kurtarmak için," diye fısıldadı, "O sakinleşince yeniden evleniriz." Elif, sırtı dimdik, yanakları kuru, ama kalbinin sessizce kanadığını hissetti. O göstermelik ayrılık, bir süre sonra kalıcı oldu. Elif, sessizce doğmamış çocuğunun hayatına son verdi ve arkasına bile bakmadan yepyeni bir hayata adım attı. İş işten geçtiğinde Emre çöküş yaşadı. Arabasıyla sokaklarda hızla ilerlerken, bir zamanlar kendi terk ettiği kadının peşini bırakmayı reddediyor, "Lütfen dönüp bir kez olsun bana bak!" diye yalvarıyordu.

Kadın, kız kardeşinin yerine geçti ve ailenin varisi olma statüsünü kaybetmiş olan engelli adam ile nişanlandı. Başlangıçta sadece görünürde bir evlilikten ibaretti birliktelikleri. Ancak, kadın hakkında yavaş yavaş ortaya çıkan şeyler işleri değiştirdi. Meğer o uzman bir bilgisayar korsanı, gizemli bir besteci ve uluslararası ünlü bir taş oymacısının tek varisiymiş... Onun hakkında ne kadar çok şey ortaya çıkarsa, adam o kadar rahat edemiyordu. Ünlü bir sanatçı, ödüllü bir oyuncu, varlıklı bir ailenin mirasçısı—o kadar mükemmel erkek kadın'ın peşinden koşuyordu ki. Adam ne yapmalıydı?

Kadın, bir yabancıyla geçirdiği bir gecenin ardından beklenmedik bir şekilde hamile kaldı. Bu yetmezmiş gibi, yaptığı bir anlaşma nedeniyle, çocukluğundan beri nişanlı olduğu adamla evlenmek zorunda kaldı. Evlilikleri sadece bir anlaşma olacaktı. Ancak kaderin bir oyunu olarak, o yavaş yavaş bu adama aşık oldu. Doğum tarihi yaklaşırken, adam ona boşanma evraklarını verdi, bu da kadının kalbini kırdı ve ondan vazgeçmesine neden oldu. Beklenmedik bir şekilde, yolları kaderin cilvesiyle tekrar kesişti. Adam, onu her zaman sevdiğini itiraf etti. Soru şu ki, kadın onunla yeniden bir araya gelmeyi kabul edecek mi?

Çoğu kişi için Ayla, küçük bir kasaba kliniğinde çalışan bir doktordu; gerçekte ise sessiz sedasız harikalar yaratıyordu. Emre, ona delicesine âşık olmuş, kavuşmak için nice yalnız geceyi sabırla beklemişti. Bu umut dolu bekleyişin üzerinden tam üç yıl geçmişti ki, korkunç bir trafik kazası onu tekerlekli sandalyeye mahkûm etti ve tüm anılarını silip aldı. Onun hayatını kurtarmak için Ayla, bir anlaşmalı evlilik teklifini kabul etti. Karşılığında duyduğu tek şey ise Emre'nin soğuk sözleri oldu: "Seni asla sevmeyeceğim." Ayla buna sadece hafifçe gülümsedi. "İyi o zaman... Zaten ben de sana âşık değilim." İçine düştüğü şüphe ve umutsuzluk girdabında Emre, her türlü ışıktan kaçıyordu. Fakat Ayla'nın sabrı ve inceliği onu yakaladı, bırakmadı: Onunla aynı hizaya gelmek için diz çekilişi, saçlarını okşayan o sıcak dokunuşu, onu sarsılmaz bir sakinliğe kavuşturan varlığı... Ta ki Ayla'nın yüzündeki o ışıltılı gülümseme, Emre'nin sonsuza dek yok olduğunu sandığı duyguları yeniden tutuşturana kadar.

Eski yalı alevlere teslim olduğunda, gri ve boğucu bir duman tabakasının içinde hayatta kalmaya çalışıyordum. Oksijenim tükenirken son bir umutla üç yıllık kocam Arslan'ı aradım. Ama telefonun ucunda lüks bir restoranın piyano sesleri ve o kadının, Leyla'nın tanıdık, şımarık sesi vardı. Arslan, can havliyle ettiğim yardım çığlığına sadece alaycı bir nefes vererek karşılık verdi. "İlgi çekmek için yangın yalanı uyduracak kadar düştün mü?" dedi kelimeleri yüzüme bir tokat gibi çarparak. "Bu çocukça oyunlarına ayıracak vaktim yok." Sonra telefonu yüzüme kapattı. Alevler odamı yutarken, ikinci katın balkonundan kendimi karanlık boşluğa bıraktım. Diz kapağım sivri bir taşa çarparak parçalandı. Ambulansta is ve kan içinde yatarken, telefonuma düşen o bildirim kemiklerimin kırılmasından daha çok canımı yaktı. Leyla, Arslan'ın özel yapım saatinin göründüğü masanın fotoğrafını paylaşıp altına yazmıştı: "Ne kadar geç olursa olsun, ben korktuğumda o hep gelir." Ben cehennemin ortasında "Nefes alamıyorum" diye yalvarırken, kocam başka bir kadının sahte korkularını yatıştırıyordu. Bana hep Koçak soyadı olmadan bir hiç olduğumu, kapıdan çıkarsam açlıktan sürüneceğimi söylemişti. Gözlerimdeki son umut kırıntısı da o an küle döndü ve yerini buz gibi bir kararlılığa bıraktı. Bana verdiği tüm o limitsiz kartları ve devasa pırlanta yüzüğü komodinin üzerine bıraktım. Ardından, yıllardır herkesten gizlediğim ünlü senarist "Puslu" kimliğimle kazandığım milyonları onun hesabına "konaklama bedeli" olarak gönderip, hiçbir şey talep etmediğim boşanma protokolünü imzaladım. O yalıdan sadece eski bir valizle çıktım. Şimdi sıra, o çok güvendikleri tahtlarını kendi ellerimle başlarına yıkmaya gelmişti.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Düğünlerinden bu yana beş yıl boyunca kocası tarafından görmezden gelinen dilsiz Kallie, aynı zamanda zalim kayınvalidesi yüzünden hamileliğini kaybetmenin acısını yaşamıştır. Boşanmanın ardından eski kocasının çok sevdiği kadınla nişanlandığını öğrendi. Hafif yuvarlak karnını tutunca, onun kendisine aslında hiç değer vermediğini anladı. Kararlı bir şekilde onu geride bıraktı ve bir yabancı gibi davrandı. Ancak o gittikten sonra, kocası onu bulmak için her yerde aradı. Yolları bir kez daha kesiştiğinde Kallie yeni bir mutluluk bulmuştu bile. İlk kez, kocası alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Ne olur beni yalnız bırakma..." Ama Kallie'nin cevabı net ve kararlıydı, kalan tüm bağları kopararak. "Çek git!"

Genç kadın, aslında varlıklı bir ailenin kızıydı, ancak küçük yaşta annesini kaybedince yetim kaldı. O günden sonra hayatı, onu acımasız bir mücadeleye zorlayan zorlu bir yol oldu. Babası ve üvey annesi, asıl nişanlısı üvey kız kardeşi olması gereken güçlü bir adamla onun evlenmesini ayarladı. Kaderine boyun eğmek istemeyen kadın, düğün günü kaçtı ve o gece kim olduğunu bilmediği biriyle yakınlaştı. Aynı gece gizlice kaçmaya çalıştı ancak babası onu bulmakta gecikmedi. Kaçış planı başarısız olunca, nihayetinde "vekil gelin" olmaya zorlandı. Beklenmedik bir şekilde, evliliği boyunca kocası ona şaşırtıcı derecede iyi davrandı. Zamanla, bu gizemli kocasının kendisine ait pek çok sır sakladığını fark etmeye başladı. Peki, o kader gecesinde birlikte olduğu adamın aslında kocasının ta kendisi olduğunu öğrenebilecek miydi? Kocası ise, evlendiği kadının sadece bir "vekil" olduğunun farkına varacak mıydı? Ve sıradan gibi görünen kocasının, aslında gizemli bir milyarder olduğu gerçeği ne zaman su yüzüne çıkacaktı? Tüm bu sırların perdesi, bu kitabın sayfaları arasında aralanıyor.

Leyla Şahin, tüm ailesi tarafından akıl hastası ve aptal olarak görülen, üvey annesi ve kız kardeşi Serap'ın sürekli ezdiği bir kızdı. Yirmi yaşına bastığı gece, köhne odasında ucuz makyajını silerken, o donuk bakışlarının altından buz gibi bir zekâ ve güzellik ortaya çıktı. Üvey kız kardeşi Serap'ın, İstanbul'un en güçlü ailesi Demirörenler'in varisi Cihan ile yapacağı görkemli düğüne zorla götürüldü. Herkesin onu küçük düşürmesini beklediği o anda, nikâh memurunun sistemde gördüğü bir kayıt tüm hayatları altüst etti. Cihan Demirören, yıllar önce büyükbabasının yaptığı gizli bir sözleşme gereği, çoktan Leyla ile evliydi. Salondaki yüzlerce davetlinin şok bakışları arasında, Serap çığlıklar atarak yere yığıldı, annesi Selma Hanım ise Leyla'yı parçalamak ister gibi ona baktı. Cihan, bu beklenmedik eşine tiksinerek yaklaştı, gözlerindeki öldürme arzusunu saklamadan onu kolundan tutup malikânesine götürdü. Ama kimse Leyla'nın o çirkin gözlüklerinin ve korkak tavırlarının ardında dünyaca ünlü bir dâhiyi sakladığını bilmiyordu. Cihan onu bir düşman, bir casus olarak görüyor, en ufak bir sırrını yakalamak için her anını izliyordu. Gece yalıda, Leyla'nın yüzündeki makyajı zorla sildiğinde gördüğü nefes kesici güzellik karşısında donup kaldı. Ama bu kadının neden bu kadar yetenekli olduğunu, neden dövüş tekniklerini bildiğini hâlâ çözemiyordu. Leyla ise bu nefret dolu evlilikte hayatta kalmak için aptal rolüne devam ederken, bir yandan da yıllar önce ölen annesinin sırlarını araştırıyordu. Ta ki üvey annesinin onu zehirleyip başka adamlara teslim etmeye çalıştığı o geceye kadar. Karanlıkta gözlerini açtığında, artık kaçacak değil, saldıracaktı.

"Efendim, o henüz ölmedi. Üzerinden bir daha geçmemi ister misiniz?" "Yap." Yaralı ve kanlar içindeki Rebecca, kocasının emrini duydu ve dişlerini sıktı. Çift hiçbir zaman evliliklerini tamamlamamıştı ve bu nedenle hiç çocukları olmamıştı. Ancak, çocuksuz evlilikleri kayınvalidesini Rebecca'yı kısır olmakla suçlamaya itmişti. Şimdi, kocası sadece onu aldatmakla kalmamış, aynı zamanda onun ölmesini istiyordu! Onu boşayabilirdi, ama burada, onu öldürmeye çalışıyordu... Ölümden kıl payı kurtulan Rebecca, hemen vicdansız kocasından boşandı ve kısa süre sonra yeniden evlendi. İkinci kocası, şehrin en saygın adamıydı. Gücünü kendi lehine kullanacağına ve kendisine zarar verenlerden intikam alacağına yemin etti! Evlilikleri, her ikisinin de çıkarına olacak bir anlaşma olacaktı. Beklenmedik bir şekilde, her şey durulduğunda, ikinci kocası elini tuttu ve "Neden sonsuza dek benimle kalmıyorsun?" diye sordu.

Evlilikleri, iki aile için sadece bir çıkar evliliği dışında bir şey değildi. İstediği kişiyi gelini olarak seçebilirdi ama gözlerini ona diktiği anda, onun istediği kişi olduğunu biliyordu. Ancak, onun ilgisizliği nedeniyle evlilikleri uzun sürmedi. Boşanma anlaşmasını imzaladığı ana kadar onun gerçek yüzünü gördü. Meğerse, o da ondan faydalanmıştı. Boşanmaları bir son değil, gerçek aşk serüveninin başlangıcı oldu.