CTK

Bu gece mükemmel olmalıydı. Beşinci evlilik yıldönümümüzdü ve ben, Alya, sevgi dolu kocama vermeyi planladığım haberle dudaklarımda gizli bir gülümsemeyle parlıyordum. Ama sonra, çalışma odasındaki yabancı, kilidi açık bir telefon her şeyi değiştirdi. Telefonda bir fotoğraf vardı: Levent başka bir kadınla, Selin Çetin'leydi. Kadının eli, Levent'in elini öylesine samimi bir şekilde kavramıştı ki kanım dondu. Saklandığım yerden Levent'in sesini duydum. Sesi şefkatli ve samimiydi. Selin'le ilgili en korkunç şüphelerimi doğrularken, bana karşı tüyler ürpertici bir umursamazlık sergiliyordu: "Alya'nın hiçbir şeyden haberi yok. Muhtemelen mutfakta, her zamanki gibi mükemmel eş rolünü oynuyordur." Sonra bizimkisi olmayan "gerçek, yasal olarak bağlayıcı" bir evlilikten bahsetti. Beş yılımızı "güzel bir paravan", "bitmek üzere olan beş yıllık bir anlaşma" olarak adlandırdı. Mükemmel hayatım paramparça olmuş, özenle kurduğu yalanlar bir bir ortaya dökülmüştü. Kalbim korkunç bir gerçekle göğüs kafesimi delercesine atıyordu: Onun çocuğuna hamileydim. Bir yalan üzerine kurulmuş bir hayata gebe kalmıştım, o ise gizlice başka bir kadınla evliydi. Sonra bir yardım gecesinde, kolum Selin'in tezgâhladığı düşüş ve Levent'in öfkeli suçlamaları yüzünden hâlâ morarmışken, onları gördüm. Kameralar için elimi tutarken, masanın altındaki diğer eli Selin'in elini okşuyordu. Bu, bir zamanlar bana ait olan gizli, samimi bir jestti. Bu cüretkârlık, bu soğuk ve hesaplı performans artık canımı bile acıtmıyordu; içimi sadece ruhumu ezen derin bir bıkkınlıkla dolduruyordu. Sadece bu hayattan çıkıp gitmek istiyordum. Aniden vücuduma keskin bir acı saplandı. Yere yığılırken, Selin'in beni zehirlediğini içgüdüsel olarak biliyordum. Levent ise kendi kurduğu hikâyeye kör olmuş bir şekilde arkasını dönüp gitti ve beni kaderime terk etti. Steril bir hastane odasında tek başıma uyandığımda artık hamile değildim. Gerçeği öğrendim: Selin beni öldürmeye çalışmıştı ve Levent'in ihaneti hayal ettiğimden çok daha derindi. Ortadan kaybolacaktım, ama ardımda onun canavarca ihanetinin sansürsüz gerçeğini bırakmadan değil.

Her şey bir Facebook annelik grubunda öylesine gezinirken başladı. Kocam Can, o akşam eve geldiğinde yüzü yıllardır görmediğim bir heyecanla parlıyordu. Almanya'daki BMW'den gelen, ailemizin geleceğini tamamen değiştirecek muazzam bir kariyer fırsatından bahsetti. Sonra o tüyler ürperten şart geldi: Anlaşılmaz kurumsal sebeplerden dolayı, katılımcıların resmi olarak bekar olmaları gerekiyormuş, bu yüzden "sembolik bir boşanma" yapmamız gerekecekti. Kalbim buz kesti, çünkü daha birkaç gün önce, aynı grupta, bir adamın yeni sevgilisiyle kaçmak için karısını sahte bir boşanmaya nasıl ikna etmeyi planladığını anlatan isimsiz bir gönderi okumuştum; benzerlikler inkâr edilemezdi. Bunun sadece bir kâğıt işi, bir formalite olduğuna, aramızda hiçbir şeyin değişmeyeceğine yeminler etti. Ben bu canavarca oyuna uymuş gibi yapıp kabul ettiğimde yüzündeki o bariz rahatlama gerçekten mide bulandırıcıydı. Bir haftadan kısa bir süre sonra, boşanma kararı elimde, kendisinden çok daha genç, sarışın iş arkadaşıyla birlikte yurt dışına uçtu ve arkasında hiçbir iz bırakmadan sırra kadem bastı. Kısa süre sonra, hayalimizdeki ev için ayırdığımız ortak banka hesabımızın içindeki yaklaşık 1.500.000 TL'nin buharlaştığını fark ettim. "Ona güvenmek mi?" Bu kelime ağzımda kül tadı bırakıyordu. İhanetinin bu cüretkarlığı, gelip geçici bir heves uğruna ailesini sefil bırakmak için nasıl bu kadar zalim bir plan kurabildiği aklımı başımdan alıyordu. Çığlık atma, onu mahvetme dürtüsü dayanılmazdı ama içimde daha soğuk, daha hesaplı bir öfke filizlenmeye başladı. "Sembolik" bir boşanma mı? Öyle bir şey yoktu; boşanma boşanmaydı. Ama Can, elde ettiğini sandığı özgürlükle kör olmuş, ölümcül bir hesap hatası yapmıştı. Zekâsıyla alt ettiğini sandığı karısını fena halde küçümsemişti. Benim titizlikle bir kenara ayırdığım, nihai, gizli güvencem olan üç milyon liramdan haberi yoktu. Arabası sokağın sonunda gözden kaybolurken, zihnimde tek ve güçlü bir düşünce belirdi: Git ve "özgürlüğünün" tadını çıkar Can, çünkü geri dönmek o kadar kolay olmayacak. Ve sen, neyi imzalayıp gittiğinin farkında bile değilsin.

Beş yıl boyunca Alfa'nın eşiydim ama kocam Mert, tüm sevgisini başka bir kadına sakladı. Görkemli bir sürü balosunda, tavandan kopan devasa bir kristal avize üçümüzün üzerine doğru düşerken, bu kırılgan oyunumuz yerle bir oldu. O korkunç saniyede Mert seçimini yaptı. Beni şiddetle kenara itti; ama güvende olmam için değil, tam tersine parçalanan enkazın ortasına fırlattı. Kendi vücudunu bir kalkan gibi kullandı ama sadece metresi Selin için. Revirde uyandığımda vücudum paramparçaydı ve kurt ruhumla olan bağım ömür boyu sakat kalmıştı. Sonunda ziyaretime geldiğinde yüzünde pişmanlıktan eser yoktu. Yatağımın başında durdu ve en büyük ihaneti gerçekleştirdi: Kutsal bağımızı acımasızca ikiye ayıran Bağ Koparma Ayini'ni yaptı. Ruhumda hissettiğim acı o kadar derindi ki kalbim durdu. Monitörün sesi kesilirken, sürü doktoru odaya daldı. Cansız bedenimle Mert'in buz gibi suratı arasında gidip gelen gözleri dehşetle açılmıştı. "Ne yaptın sen?" diye bağırdı. "Ay Tanrıçası aşkına, o senin varisini taşıyor."

Düğün gecesinde kadın'ın kocası, ona iktidarsız olduğunu söyledi. Ona karşı hisleri olmadığından, bu durumu itirazsız kabul etti. Ancak daha sonra kocasının yalan söylediği ortaya çıktı. Asıl nedeni, kalbinde başka bir kadın için yer olmasıydı. Boşandıktan sonra kadın, çevresindeki birçok kişinin alay konusu oldu. Bir daha asla evlenemeyeceğini düşünenleri yanıltarak, zengin ve yakışıklı bir CEO'yla evlendi. "Sevgilim, insanlar ikinci evliliğim yüzünden seni hak etmediğimi söylüyor," diye şikayet etti. "Bunu söyleyen kim?" diye gür bir sesle yanıtladı CEO kocası. Kadın'ın haberi yoktu ki bu adam, ona eşsiz bir sevgi sunmak için yıllardır onu bekliyordu.

Yelena, ailesinin biyolojik çocuğu olmadığını keşfetti. Onların onu bir iş anlaşmasında bir araç olarak kullanma planını fark ettikten sonra, doğduğu çorak yere gönderildi. Orada, gerçek kökenlerine rastladı - tarihi zenginliğe sahip bir soy. Gerçek ailesi onu sevgi ve ilgiyle kucakladı. Sözde kız kardeşinin kıskançlığı karşısında, Yelena her zorluğu yendi ve intikamını aldı, tüm bunları yeteneklerini sergileyerek yaptı. Kısa süre sonra şehrin en popüler bekarının dikkatini çekti. Yelena'yı köşeye sıkıştırıp duvara yasladı. "Gerçek kimliğini ortaya çıkarmanın zamanı geldi, sevgilim. "

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Zeynep, kendisini en çok sevmesi gerekenler tarafından ihanete uğradı. Kendi anne babası, sevgili evlatlık kızlarını hak ettiği cezadan kurtarmak için Zeynep'i adeta cehenneme gönderdi—hayatta kalmanın acımasızlık gerektirdiği, zayıflığın ölüm anlamına geldiği kötü şöhretli bir hapishaneye. Dört yıl sonra, o demir kapılardan içeri giren kız artık yoktu. Çıktığında ruhuna kazınmış tek ve sarsılmaz bir kural vardı: Her ihanetin bedeli on katıyla ödenecekti. Özgürlüğüne kavuştuğu gün, dünya titredi. Yol boyu lüks arabalar sıralandı. Sadık takipçilerden oluşan bir lejyon, onun muzaffer dönüşünü bekliyordu. Babası, sessizliğini parayla susturmaya çalıştı. Ama para, uzun zaman önce onun üzerindeki etkisini yitirmişti. Evlatlık kız kardeşi, tatlı sözler ve sahte nezaketin arkasına saklanıyordu. Ama boş gülümsemeler artık onu kandıramıyordu. Bir zamanlar elinden alınan her şey, parça parça geri alınacaktı. Ailesi, evlatlık kızlarını şehrin en korkulan adamına sunarak onunla bağ kurmaya çalıştığında, Zeynep'in dudakları soğuk bir tebessümle kıvrıldı. "Buna izin vermem." Arkasında efsanevi bir hacker, gölgelerdeki müttefikler ve onun için dünyayı yakmaya hazır bütün bir hapishane ile Zeynep, düşmanlarını dehşet verici bir hassasiyetle yok etti. Sonra zorba onu fark etti. "İlginçsin," dedi. "Benim kadınım ol, şehir senin olsun." Zeynep, etkilenmemiş bir şekilde kaşını kaldırdı. "Beni sahiplenmek mi istiyorsun? Önce benden sağ çık." Yüksek sosyete onların savaş alanına dönüştü. Güç ile arzu çarpıştı. Hırs, saplantı ile çatıştı. Bu acımasız hakimiyet ve baştan çıkarma oyununda, sadece biri önce diz çökecekti. Bir zamanlar cehennemde terk edilen kız, ateş ve intikamla taçlanarak küllerinden doğdu—Ve sonunda, şehirdeki en korkulan hükümdar bile, hem cehennemi hem de kendisini fetheden kadına imparatorluğunu sunarak eğilecekti.

Altın bir kafeste yaşıyordum. Aras Karahan'ın o şatafatlı çatı katı dairesi, onun başarısının bir anıtı ve benim kaçınılmaz hapishanemdi. Gerçek hayatım, annem için adaleti bulma konusundaki ateşli amacım, içimde derinlerde yanıyordu; tutuşmayı bekleyen sessiz bir kor gibi. Ama bu gece, onun dönüşü ve Selin Çetin'in o mide bulandırıcı tatlı sesi, hesaplanmış bir işkence gibi bu devasa alanda yankılandı. O buna evlilik diyordu. Ben ise intikam. Evine kadınlar getirirdi ama Selin artık daimi bir demirbaş, onun sırdaşı olmuştu. Onu etrafta gezdirir, bana onlara şampanya servisi yapmamı emreder ve "verdiğim hizmetler" için bana ödeme yapardı; "zahmetim" için kaba bir şekilde fırlatılan birkaç tane iki yüz liralık banknot. Her etkileşim taze bir aşağılanmaydı, yine de benim alışılmış soğukluğum, duygusuz maskem, sadece onun yakıcı öfkesini ve Selin'in kendini beğenmiş zaferini körüklüyor gibiydi. Beni paralı asker olarak görüyordu. Onu para için terk eden kalpsiz bir kadın. Batan şirketini kurtarmak için tüm mirasımı gizlice ona aktardığımı, çaresizce hasta olduğunda hayatını kurtarmak için isimsiz olarak kemik iliği bağışladığımı ya da kaza yaptığı arabadan onu kurtarmak için tek başıma bir kar fırtınasında yürüdüğümü asla bilmedi. Her gerçek, her fedakarlık, Selin tarafından bir yalana dönüştürülmüş, onun gözünde bana karşı mükemmel bir şekilde silah olarak kullanılmıştı. Nasıl bu kadar kör olabilirdi? Benim derin fedakarlıklarım, umutsuz, bitmeyen aşkım nasıl böyle tüketen bir nefrete dönüşebilirdi? Bu acı verici adaletsizlik sürekli bir sızıydı, asla iyileşmeyen bir yaraydı. Onun zalimliğine sessizce katlandım, bunun onu görünmez bir düşmandan korumanın tek yolu olduğuna inanarak. Ama işkence dayanılmaz, sürdürülemez hale geldi. Bu yüzden kendi kalbimi söküp attım, onu korumak için en son eylemi gerçekleştirdim: Kendi ölümümü planladım. Maya Altan'ı varoluştan sildim, onun nihayet güvende ve gerçekten özgür olabileceğini umarak. Ama özgürlüğün, öğrendim ki, acımasız bir bedeli vardı ve onun şimdi yürüdüğü yol, kederi ve Selin'in yalanlarıyla beslenen, her zamankinden daha tehlikeliydi.

Herkes şehrin en iyi jinekoloğu olan bu adamın kadınlardan uzak durduğunu bilirdi. Önüne kim gelirse gelsin, onlara asla ilgi göstermezdi. Ben ise on yıllık birlikteliğimizde onun için farklı olduğumu sanmıştım, ta ki beni kendisine dokundurtmayana kadar. Kazara koluna değsem bile, "Dokunma bana!" diye sertçe çıkışırdı. Bir gece yatağına girmeye çalışmamın ardından, beni başka adamlarla zorla yatırmaya kalktı. Ağlayıp isyan ettiğimde ise, "Sonsuza dek bekâr kalmana izin veremem," diye soğukça yanıt verdi. On birinci kez aynı şeyi yapmaya kalkınca, artık dayanamayıp iki yüz uyku hapı yuttum. Gözlerimi hastanede açtığımda, ilk kez bana dokunmama izin verdi. Başımı öperken gözlerinde hiç görmediğim bir tutku vardı. Sonunda onu kazanmaya başladığımı sandım. Ama ertesi gün özel villasında başka bir kadını kucaklarken yakaladım. O kadının başını öperken, gözlerinde bana hiç göstermediği bir aşkla bakıyordu. Onu suçladığımda bana buz gibi baktı. "O senin gibi değil," dedi. "Onun aklında kirli düşünceler yok, erkekleri baştan çıkarmaya çalışmıyor." Dudaklarımı kanatana kadar ısırdım, çünkı artık her şey bitmişti. "Peki, Ethan. Ayrılalım. "

Bursa'dan gelen saf bir sanat öğrencisi olarak, İstanbul'un güçlü kralı Efehan Arslanoğlu'na sırılsıklam âşık oldum. Gizli aşkımız nefes kesiciydi ve o, her özel anımızı titizlikle kaydederken, "Sadece ikimiz için," diye fısıldıyordu. Ama sonra gerçekler dünyamı başıma yıktı: Efehan'ın, tüm ilişkimizin beni ve o fotoğrafları evlatlık abimin yükselen teknoloji imparatorluğunu yok etmek için bir "içerik" olarak kullanmak üzere tasarlanmış, hesaplanmış acımasız bir yalan olduğunu itiraf ettiğini duydum. Güvenimi kazanmak için sahte bir kapkaç bile tezgâhlamıştı. Her nazik jest, her koruyucu davranış, zalim bir performanstı. Onun altın kaplama Boğaz manzaralı dairesi, benim için altın bir kafese dönüşmüştü ve beni kontrol altında tutmak için planları, fiziksel zararı bile içerecek şekilde yoğunlaşmıştı. Farkında bile olmadığım bir oyunun piyonuydum. Nasıl bu kadar kör olabilirdim? Utanç içimi bir kor gibi yakıyordu ama bu, aynı zamanda buz gibi bir öfkeyi ateşledi. Bu canavar güvenimi avlarken, aşkımı sahip olduğum tek aileme karşı bir silaha dönüştürürken öfke tüm benliğimi sardı. Ama Efehan beni hafife almıştı; artık bir kurban değildim; ben bir hırçın alevdim. Sistematik bir şekilde her suçlayıcı sırrı sildim, sonra kaçışımı planladım. Ülkenin bir ucundan diğerine beni kovaladı, merhamet dilenen yıkık bir adam olarak, sadece beni gerçekten seven adamla nikâh masasına yürürken buldu. Onun dünyasının çöküşünü izlemek, düşüşünü benim planladığımı bilmek, en tatlı intikamdı.

Nişan partimdeydim, şampanya kadehleri tokuşturuluyor, Arda'nın kolu belimi sarıyordu. Hayat mükemmeldi. En yakın arkadaşım Ceyda da oradaydı, kahkahaları biraz fazla gürültülüydü ama bu bizim günümüzdü. Sonra Arda sahneye çıktı. Kalbim daha hızlı atmaya başladı, tatlı sözlerini duymaya hazırdım. Ama o, "ani ve inkâr edilemez bir değişiklik" olduğunu duyurdu. Benimle evlenemeyeceğini söyledi. Gözleri Ceyda'yı buldu. "Aradığım kişi o." Salonda bir uğultu koptu. Herkes bana bakarken yüzüm alev alev yandı. Nişanlım ve en yakın arkadaşım, en yakınımdaki insanlar, beni herkesin önünde rezil etmişlerdi. Ben onurumdan sıyrılmış bir halde şehirden kaçarken, onlar sırıtıyorlardı. Yıllar sonra, hayatımı yeniden kurup bir teknoloji devi olan Cihan Tekin'le evlenmişken, sakin bir iş gezisi için Bursa'ya döndüm. Ve onları gördüm. Başarılı Arda ve hâlâ onun ganimeti olan Ceyda. Salaş görünümümle alay ederek, bana başarısız olduğumu söyleyerek sırıttılar. Kocamdan bahsettiğimde ise kahkahalara boğuldular, beni hayal görmekle suçladılar. Sonra Arda bana saldırdı, yeni hayatımın sembolü olan Cihan'ın madalyonunu kaptı. Elimi kırdı, yalancı, hırsız olduğumu haykırdı. Sonra adamları beni karanlık bir depoya sürükleyip kilitlediler. Elim zonkluyordu, kalbim kahredici bir umutsuzlukla sızlıyordu. Bana yardım etmeye çalışan iyi kalpli personel İpek'i bile bulup susturmuşlardı. Ceyda ortaya çıktı, keyifle sırıtarak yarınki düğünlerinde bir deli olduğumu itiraf edeceğimi, böylece beni tamamen yok edeceğini söyledi. İki insan nasıl bu kadar zalim, benim mahvolmam için bu kadar kararlı olabilirdi? Kapana kısılmıştım, paramparçaydım, her adalet umudum yok olmuştu. Ama beni çarpık itirafımı zorla yaptırmak için balo salonuna sürüklerlerken, kalabalığın içinde beklenmedik bir varlık ayağa kalkmaya başladı. Cihan.

Genç kadın sekiz yıl boyunca bir adamın peşinden koştu. Sonunda adam bir gece sarhoş oldu ve onunla birlikte oldu. Hamile kalınca, adam isteksizce evlenmeyi kabul etti. O sonunda onun kalbine dokunabildiğini sandı, ta ki düğün gününde annesinin trajik bir kazada hayatını kaybettiğini öğrenene kadar. Bu kaza, adamın korumak için her şeyi yaptığı bir akrabası yüzünden olmuştu. Ertesi gün, adam genç kadını babasının hayatıyla tehdit ederek suçlamaları geri çekmeye zorladı. İşte o an genç kadın anladı: Adamın gerçekten sevdiği ve koruduğu kişi her zaman başkasıydı. Bu kadın, genç kadını hastanelik edecek kadar dövdü ve adam onu "uzlaşma" anlaşması imzalamaya zorladı. Hatta babasının hayatını tehlikeye atan bu kadın, genç kadından özür dilemeye bile zorlandı. Tüm bunlar olurken adam sürekli bir tehdit savuruyordu: "İtaat etmezsen, boşanırım." Hamile olduğu için onu asla terk etmeyeceğinden emindi. Ama yanılıyordu. Genç kadın sadece onu terk etmekle kalmadı, kızlarını da alarak adamın ezeli rakibiyle evlendi. Pişmanlık içinde kıvranan adam, bir zamanların gururlu insanı, alçakgönüllüce diz çöktü: "Lütfen beni affet, hatamı telafi etmek için her şeyi yaparım." Genç kadın kızıyla birlikte dönüp arkasına bile bakmadı. Uzaklaşırken soğuk bir tavırla, "Öyleyse git ve öl," diye fısıldadı.

Ayşe, üç yıllık evliliğin ardından Yiğit'in kalbini değiştirebileceğini sanmıştı; ancak kalbinin çoktan başka bir kadına ait olduğunu anlamak için çok geç kalmıştı. "Bana bir çocuk ver, sana özgürlüğünü vereyim." Ayşe doğum sancılarıyla kıvranırken, Yiğit metresiyle özel jetinde seyahatteydi. "Kimi sevdiğin benim için önemli değil. Borcum ödendi. Bundan sonra birbirimize yabancıyız.'' Ayşe gittikten kısa süre sonra Yiğit, bu kez diz çökmüş yalvarıyordu. "Lütfen bana geri dön.''