Değiştirilen Gelin, İntikamcı Kalp

Evliliğimizin beşinci yıl dönümünde, kocamın gizli USB belleğini buldum. Şifresi ne evlilik tarihimizdi ne de benim doğum günüm. İlk aşkının doğum günüydü. İçinde başka bir kadına adanmış dijital bir tapınak, benden önce yaşadığı hayatın titizlikle tutulmuş bir arşivi vardı. Kendi adımı aradım. Sıfır sonuç. Beş yıllık evliliğimde, ben sadece bir yara bandıymışım. Sonra o kadını hayatımıza geri getirdi. Onu şirketimizde işe aldı ve benim iki yıldır ruhumu adadığım, en büyük tutkum olan projeyi ona verdi. Şirket galasında, projenin yeni lideri olarak onu herkesin önünde anons etti. Kadın sahte bir kaza geçirip kocam anında onun yanına koştuğunda ve bana hırladığında, nihayet gerçeği gördüm. Beni sadece ihmal etmiyordu; başka bir kadına olan aleni bağlılığına sessizce katlanmamı bekliyordu. Kırılacağımı sandı. Yanılıyordu. El değmemiş şampanya kadehimi aldım, tüm iş arkadaşlarının önünde dosdoğru ona yürüdüm ve kadehi başından aşağı boşalttım.

Ailemin işlerinin batmasından sonra, ilk aşkımın büyük ağabeyiyle evlendim. Düğün günü, ilk aşkımın gözyaşları içinde bana yalvardı ama ben hiç arkamı dönmedim. Dört yıl sonra, kocam hastalıktan öldü ve üvey annesi beni ve oğlumu ailesinden kovdu. Umutsuz ve çaresiz bir halde, ilk aşkımın kapısını çaldım. Onun sesi alaycı ve hafifçe alaycı bir tonla, "Seni buraya ne getirdi, yengem?" dedi. Duygularımı saklayarak ona doğru adım attım. Bu sefer, çalınan mirası geri almak için kendi elleriyle mücadele ettirecektim.

Sekreterimi, kızımın doğum günü için ülkedeki son sınırlı üretim "Yıldız Perisi" bebeğini bulması için görevlendirmiştim. Benden istediği tek şey buydu. Ama o gece, hizmetçimizin oğlu Arda'nın tam da o bebeğe sarıldığı bir fotoğraf gördüm. Eve görüntülü arama yaptığımda, kızımın anaokulu öğretmeni telefonu kaptığı gibi ona hırsız diye bağırdı ve suratıma kapattı. Okula koştuğumda, öğretmenin kızıma "varoş velet" diyerek onu iteklediğini gördüm. Hizmetçim Emine, benim Chanel ceketimi giymiş halde ortaya çıktı, evin hanımının kendisi olduğunu, benimse kovulmuş bir dadı olduğumu iddia etti. Sonra kendi kocam Ateş geldi ve onlardan yana oldu. Emine'nin kendisine "Babacığım" diyen oğlunu herkesin önünde teselli ederken, bana hayal dünyasında yaşayan eski bir çalışan muamelesi yaptı. Herkesin gözü önünde beni, onların mükemmel ailesini mahvetmeye çalışan fakir, kıskanç bir metres olarak resmettiler. O an anladım ki bu basit bir aldatma değildi; tüm hayatımı çalmak için uzun zamandır planlanmış bir darbeydi. Kocam, ailemin servetinin yarısını hak ettiğine inanarak küstahça beni boşanmakla tehdit ettiğinde, tek kelime etmeden çıktım, arabama bindim ve tek bir telefon görüşmesi yaptım. "Ben Selin Arsoy," dedim aile şirketimizin yönetim kurulu başkanına. "Ateş Gürsoy'un tüm kurumsal hesaplarını derhal askıya alın."

Beş yıllık sevgilim Ateş için milyarlarca liralık mirasımdan vazgeçtim, ailemle tüm bağlarımı kopardım. Ama tam ona hamile olduğumu söylemek üzereyken, o üzerime bir bomba bıraktı. Çocukluk aşkı Eylül için suçu üstlenmemi istiyordu. Eylül birine çarpıp kaçmıştı ve kariyeri böyle bir skandalı kaldıramazdı. Reddedip bebeğimizi söylediğimde ise yüzü buz kesti. Bebeği derhal aldırmamı söyledi. "Benim sevdiğim kadın Eylül," dedi. "Benim çocuğuma hamile olduğunu öğrenmesi onu mahveder." Asistanına randevuyu ayarlattı ve beni kliniğe tek başıma yolladı. Orada hemşire, bu operasyonun kalıcı kısırlık riskinin çok yüksek olduğunu söyledi. Biliyordu. Ve yine de beni oraya göndermişti. O klinikten çıktım ve çocuğumu doğurmaya karar verdim. Tam o anda telefonuma bir son dakika haberi düştü. Ateş ve Eylül'ün ilk çocuklarını beklediklerini duyuran parlak bir haberdi. Ateş'in elini korumacı bir tavırla Eylül'ün karnına koyduğu bir fotoğrafla birlikte. Dünyam başıma yıkıldı. Gözyaşlarımı silerken beş yıldır aramadığım o numarayı buldum. "Baba," diye fısıldadım, sesim titriyordu. "Eve dönmeye hazırım."

Beş yıl boyunca Kozanoğlu soyadını taşıdım. Kocamın tek gecelik maceralarının arkasını topladım, onun umursamaz zalimliğine katlandım. Buna altın bir kafes deyin, ama bu yalı benim hapishanemdi. Ve bedelini benim fedakarlığım ödemişti: Onu, Efe Kozanoğlu'nu hayatta tutan gizli tıbbi can simidi bendim. Aramızdaki bu zalim sözleşmenin sonu yaklaşıyordu, sadece üç ay kalmıştı. Sonra, onun mükemmel eski sevgilisi Ceyda, sanki hiç gitmemiş gibi hayatımıza geri daldı. Onun gelişi nazik bir yeniden bir araya gelme değildi; Efe'nin ihmalinin başlattığı şeyi bitirmek için tasarlanmış bir yıkım güllesiydi. Adımı lekeledi, halka açık bir aşağılama organize etti ve sonra, öfke ve alkolle kör olmuş Efe beni nemli, soğuk bir mahzene sürüklerken gülümseyerek izledi. En kutsal varlığımı, nişanlımın günlüğünü paramparça etti, sonra sadık köpeğim Paşa'yı gözlerimin önünde vahşice katletti. Kanlar içinde bilincimi yitirirken, eski sevgilisinin zehirli fısıltısını duydum: Ona dair tüm değerli anılarımı yaktırmıştı. Her şeyimi almışlardı. Onurumu, aşkımı, değer verdiğim bir hayata olan son bağımı. Kalbim oyulmuş bir boşluktu, bir dağ gibi yığılmış keder ve ihanetin altında boğuluyordu. Bir insan, onu hayatta tutmak için yaptığım fedakarlıklara karşı nasıl bu kadar zalim, bu kadar kör olabilirdi? Ama o meşum sözleşmemizin resmen sona erdiği gün, çekip gittim. Sırtımdaki kıyafetlerden ve Ege'de ücra bir inziva merkezine tek yön bir biletten başka hiçbir şeyim olmadan, sonunda kendimi seçtim. Geçmişi yakıp kül etme ve bir şekilde yeniden var olma zamanı gelmişti.

Şifacı sonunda hamile olduğumu söyledi. İki yıllık şüphenin ardından, Karataş Sürüsü'nün varisini taşıyordum. Bu yavru, geleceğimizin anahtarı, Alfa'nın Luna'sı olarak yerimi sağlamlaştıracak olan kişi olmalıydı. Ama sevincim kursağımda kalırken, en yakın arkadaşımdan gelen bir Zihin Bağı dünyamı başıma yıktı. Bu, ruh eşim Demir'in başka bir kadını duvara bastırdığı, ağzının o kadınınkini adeta yiyip bitirdiği bir görüntüydü. Onunla yüzleştiğimde, bunu "sadece stres atmak" olarak geçiştirdi ve bir varis sahibi olmanın getirdiği baskıyı suçladı. Ama asıl darbe, annesinin metresi Serap'ı övdüğünü duyduğumda geldi. Serap, onların "gerçek Karataş varisi" dediği bebeklerine altı aylık hamileydi. Ben, onun kaderindeki eşi ise sadece "kısır bir kabuktun". On beş yıllık aşk ve sadakat, hepsi bir hiç uğrunaydı. Sürümüz için kurduğum iş imparatorluğu sadece bir araçtı. Uğruna her şeyi göze aldığım mucize yavrumuz, onlar için değersizdi. Ben sadece zayıf bir kan bağına sahip, değiştirilmeyi bekleyen siyasi bir zorunluluktum. O gece, Dolunay Töreni'nde hamileliğimi duyurup onların kabulü için yalvarmam gerekiyordu. Bunun yerine sahneye çıktım, Demir'in gözlerinin içine baktım ve kadim ayrılık sözlerini söyledim. Sonra, her şeyi yakıp yıkmama yardım edebilecek tek adama özel bir kanal açtım. "Kaan," diye gönderdim. "Planını kabul ediyorum."

On yaşından beri Ceren, Levent'in yanında olmuş, onun bir çocukluktan saygın bir CEO'ya dönüşümüne tanıklık etmişti. Ancak iki yıllık evliliklerinden sonra, onu evde görmek neredeyse imkânsız hale gelmişti. Zengin çevrelerde dolaşan dedikodulara göre, Levent ondan tiksiniyordu. Hatta onun "gerçek aşkı" bile Ceren'in umutlarıyla alay ediyor, Levent'in yakın çevresi ise ona açıkça hor görüyle bakıyordu. İnsanlar, onun on yıllık sadakatini ve sessizce katlandığı her şeyi çoktan unutmuştu. Ceren, eski anılara tutunmaya çalışıyor ama her seferinde daha fazla yıpranıyor ve çevresinde bir acınası figüre dönüşüyordu. Herkes onun nihayet "kurtulduğunu" sandığı bir gün, Levent beklenmedik bir şekilde diz çöktü ve yalvaran bir sesle, "Ceren, aşık olduğum tek insan sensin," dedi. Ancak Ceren, boşanma belgelerini masada bırakıp hiç tereddüt etmeden arkasını döndü.

Herkese, CEO'nun özel asistanı olarak tanınıyordu. Oysa kimseye göstermediği dört duvar arasında, asla kamuoyuna duyurulmamış bir eşti. Defne, hamile olduğunu öğrendiğinde dünyalar onun olmuştu. Ancak bu mutluluk, kocası Çınar'ın ilk aşkına gösterdiği yoğun ilgiyle gölgelendi ve yerini derin bir endişeye bıraktı. Ağırlaşan kalbiyle, onu özgür bırakıp gitmeye karar verdi. Yolları tekrar kesiştiğinde, Çınar'ın dikkatini ilk çeken şey Defne'nin artık iyice belirginleşen hamile karnı oldu. "Kimin çocuğunu taşıyorsun?!" diye sert bir şekilde sordu. Defne ise sadece küçümseyen bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Seni hiç mi hiç ilgilendirmez, canım eski kocacığım!"

Düğün gecelerinde yüzü bir şeytan gibi hem yakışıklı hem de çekiciydi. Ancak tutkuyla dolu olması gereken gece, ardı ardına gelen işkencelerle son buldu. "Tracy, baban benim mutluluğumu mahvetti, bu yüzden sana cehennem azabı çekmenin ne olduğunu göstereceğim," bu işkence dolu sözleri genç ve narin kulağına fısıldadı ve sesi zihninde yankılandı, kaderini sonsuza dek değiştirdi. Onu ölmüş sevgilisinin yerine geçecek biri olarak gördüğünde, kısa süreliğine de olsa ona şefkatle yaklaşırdı. “Beni incitebilirsin, bana hakaret edebilirsin, babamı öldürebilirsin, hatta kendi çocuğunu bile öldürebilirsin, ama bana asla o kadının yerine geçecekmişim gibi davranma!” derken güzel ağzının kenarları çaresiz bir gülümsemeye dönüştü. Dört yıl sonra geri dönecek, ona yaşattığı tüm utanç ve dehşeti yüz kat fazlasıyla tekrar yaşayacaktı. Tracy, yoksun bırakıldığı aşkı bulacak mı, yoksa ayrı düştüğü kocası Toby'nin elinde daha fazla acı mı çekecekti? Şeytanın Cazibesi ile keder, tarifsiz acı ve buruk bir umut hikâyesini ziyaret edin.

Bir zamanlar soylu bir ailenin ferdiyken düştüğüm bu uçurumda, eski kuzenlerimin insafsız yumruklarına hedef olan bir köleye dönüştüm. Ta ki kaderin bana uzattığı o gizemli yöntemle, bedenimi eşsiz bir silaha dönüştürmenin sırrını keşfedene kadar... İşte o andan itibaren, adımlarım bir efsanenin temelini atmaya başladı. Asla pes etmeyeceğime olan sarsılmaz inancımla, kaybettiklerimin hesabını sormak ve hayallerimin peşinden koşmak için yollara düştüm. Farklı klanlara mensup savaşçılar, bu kaostan zaferle çıkmak için amansız bir mücadeleye girişirken, dünya tarihinin seyrini değiştirecek bir fırtına koptu. Artık gücüyle efsanevi silahları gölgede bırakan bu bedenimle, ölümsüzlüğe giden zorlu yolda karşıma çıkan sayısız düşmanı teker teker ezip geçtim. Peki, bu çetin yolculuğun sonunda nihai zaferi elde edebilecek miyim?

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Ezgi, Kenan'ın karısı olarak üç yıl boyunca gördüğü kötü muameleye katlandı, aşk uğruna her şeyinden vazgeçti. Ancak, Kenan'ın kız kardeşi onu uyuşturup bir müşterinin yatağına gönderdiğinde, Ezgi artık dayanamadı. Tüm zehirli evliliği ardında bırakarak, boşanma belgelerini bıraktı ve çekip gitti. Yıllar sonra, Ezgi dünyayı fethetmiş parlayan bir yıldız olarak geri döndü. Kenan onu tekrar gördüğünde, Ezgi'nin yeni aşkı ile kendisi arasındaki tüyler ürpertici benzerliği görmezden gelemedi. Başka biri için sadece bir yedek olmuştu. Geçmişi anlamlandırmaya çaresizce çabalayan Kenan, Ezgi'nin önüne çıkıp ona sordu: "Ben senin için hiçbir şey ifade etmedim mi?"