İkinci Şans: Aşk Geri Kazanılır mı?

"Edmund, Chelsea ile üç yıldır evlisin. Artık bir çocuğun olması gerekiyor. Ölüm gelip beni bulmadan önce torunlarımı görmek istiyorum."

Yaşlı bir adamın içten sesi, hafifçe aralık kapıdan çalışma odasından geldi.

Genç bir adam soğuk bir şekilde yanıtladı, "Sevmediğim bir kadından çocuk sahibi olmamın anlamı ne ki?" Chelsea Williams, yemek hazır olduğunu haber vermek için kapıyı çalmaya hazırlanıyordu. Ancak konuşmalarını duyduğunda donakaldı. Yüzü bir anda bembeyaz oldu.

Genç adamın sesi tekrar duyuldu. Bu sefer daha kararlı ve küçümseyerek konuştu. "Dede, aynı sayfada olalım diye söylüyorum, Chelsea ile evli olduğum sürece benden torun sahibi olamayacaksın. Onun çocuklarımın annesi olmasını istemiyorum. Bu konuyu tekrar açma!" "Sana bir şey diyeyim mi?" diye yaşlı adam öfkeyle bağırdı. Bir saniye sonra, yere düşen bir fincanın kırılma sesi duyuldu. Ardından yaklaşan ayak sesleri geldi.

Chelsea hızla yan kapıdaki banyoya saklandı. Bu sırada lavabonun keskin kenarı belini çizdi.

Belinden kalbine yayılan şiddetli bir acı hissetti. Bu acı tüm vücuduna yayıldı. Titredi ve alt dudağını sıkıca ısırdı. Acı gözyaşları kısa sürede gözlerinde birikti.

Sadece birkaç gün önce, kocası Edmund Nelson'ın metresi Diane Stevenson'dan bir hamilelik testi sonucu almıştı.

Test sonucuyla birlikte acımasız bir alay da gelmişti.

"Chelsea, ne kadar zavallı bir kadınsın! Edmund ile üç uzun yıldır evli olsan da, o hala sana aşık olmadı.

Onunla aynı çatı altında yaşıyorsun ama seni her zerresiyle nefret ediyor. Hiç utanman yok mu? Kalbi başka birine ait olan bir adamla nasıl birlikte olabilirsin? Aman Tanrım! Eğer senin yerinde olsaydım, utançtan çoktan ölürdüm." Chelsea, Edmund ile evlenmeden önce Diane'in varlığından haberdar değildi.

Düğün gecelerinde, Edmund evde kalmadı. Törenin sona ermesiyle birlikte onu terk etti. Ertesi sabah, Chelsea şok edici bir haberle uyandı. Kocasının bir önceki gece ünlü bir kadın yıldızla bir otele girip çıktığı görülmüştü. Bu haber herkesin dilindeydi.

O gün, Chelsea kocasının kalbinin başka birine ait olduğunu fark etti.

Yeni evliliğinden vazgeçmek istemeyen Chelsea, kalmaya karar verdi. Bir gün Edmund'un ona aşık olacağını umdu. İşinden ayrıldı ve tam zamanlı ev hanımı oldu.

Ne yazık ki, üç yıl sonra bile hiçbir şey değişmedi.

Chelsea geçmişe dalmışken, banyonun kapısı dışarıdan sertçe itildi. Sendeleyerek lavaboya tutundu.

Gözyaşları içinde yukarı baktığında soğuk bir adamın içeri girdiğini gördü. Bu, kocası Edmund'du.

Gözlerindeki soğukluk lavı bile dondurabilirdi. Bugün giydiği siyah takım elbise, onu her zamankinden daha soğuk gösteriyordu. Ona doğru yürüdü, çenesini kavradı ve agresif bir şekilde sordu, "Beni sen mi kışkırttın da Dede'nin üzerime gelmesini sağladın? Hilekar, yıllar içinde daha da kurnazlaşıyorsun. Seni çocuğumun annesi yapmayı neden isteyeyim ki? Delirdin mi?" Edmund çenesini daha da sıkıca tutarak öfkeyle ekledi, "Üç yıl önce beni tuzağa düşürdün ve evlenmeye zorladın. Şimdi de benim çocuğumu doğurarak bu ailede kalıcı olmak istiyorsun. Cesedimi çiğnemen gerekir!" Chelsea'nin yüzü kızardı. Alt dudağını ısırarak, "Yapmadım," dedi.

"Yapmadın mı? O halde neden bana baskı yapıyor? Ve neden konuşmamızı dinliyordun?" Edmund alayla güldü.

Kesik bir tonla devam etti, "Konuşmamızı duyduğuna göre, benim sana karşı nasıl hissettiğimi biliyorsun. Hoşlanmıyorum senden, Chelsea. Çocuğuma annelik etmeye layık değilsin."

Chelsea, bu acımasız sözleri duyduğunda yumruklarını sıktı. Tırnakları neredeyse avuçlarına batacaktı.

Edmund'un onu sevmediğini çok iyi biliyordu, ama onun çocuğunu taşımaya layık olmadığını söylemesi kalbini bin parçaya böldü.

Son üç yıldır Chelsea, bu evliliği yürütmek için elinden geleni yapmıştı. Sadakatsizliğine rağmen, her zaman sadık bir eş olarak kaldı.

Bir gün Edmund'un kalbinin ona yumuşayabileceği umudu içinde yaşadı. Ancak onun kalbi buzdağından ağır kurşuna dönüştü. Yaptığı hiçbir şey onu eritmedi.

"Edmund, lütfen bana dürüst ol. Geçtiğimiz birkaç yıl içinde, beni... Beni bir saniye bile olsun sevdin mi?" Chelsea'nin sesi düşük ve acıklıydı. Vücudu şiddetle titriyordu, sanki bu soruyu tüm gücü ve cesaretiyle sormuş gibiydi.

Bu ani soru, Edmund'un kalbine açıklanamaz bir duygu gönderdi. Ama bu sadece bir milisaniye sürdü.

Gözlerindeki soğukluk arttı. "Ne düşünüyorsun? O kadar da aptal değilsin, değil mi? Şu anda olanlara bakılırsa, bu sorunun cevabını kendin verebilmelisin!" Cevabındaki küçümseme, Chelsea'nin kalbine bir bıçak gibi saplandı. Bu an, içinde sakladığı tüm acının yüzeye çıkmasına neden oldu.