Willy Sandoval

Kırık cam parçaları Aslıhan Soykan'ın yanağına saplandı. "Yardım et," diye fısıldadı boğuk bir sesle telefona, ama kocası Arda Karahan öfkeyle karşılık verdi: "Aslıhan, Allah aşkına, toplantıdayım." Ensesine inen keskin bir darbe ve ardından karanlık. Uyandığında kan gölüne dönmüş arabasında değil, gösterişli yatak odasındaydı. Takvim, düğününden üç ay sonrasını gösteriyordu. Onu yavaş yavaş öldürmeye başlayan bir evliliğin henüz üçüncü ayını. Arda pencerenin önünde duruyordu, sesi yumuşamıştı: "Evet Selin, bu akşam kulağa harika geliyor." Selin Demir, onun gerçek aşkı, Aslıhan'ın ilk hayatının üzerine çöken o kara gölgeydi. Aslıhan'ın göğsündeki tanıdık sızı, yerini tüyler ürpertici, yepyeni bir öfkeye bıraktı. Yedi sefil yıl boyunca Arda'ya umutsuz, sarsılmaz bir bağlılık göstermişti. Onun ilgisinden küçücük bir parıltı kapabilmek için soğukluğuna, pervasızca yaşadığı kaçamaklarına, duygusal istismarına katlanmıştı. Bir kabuğa dönüşmüş, bir karikatür olmuştu. Arda'nın çevresi tarafından alay edilen, ailesi tarafından küçümsenen biri. Bu derin adaletsizlik, onun kayıtsızlığının kör edici gerçeği, yutulması zor bir haptı. Bir zamanlar kırık olan kalbi, şimdi karşılıksız bir aşkın boş yankısından başka bir şey hissetmiyordu. Sonra bir davette, Leman Hanım'ın küllerini içeren o acımasız olay yaşandı ve Arda, bir an bile tereddüt etmeden Aslıhan'ı itekledi, suçlamaları yankılanıyordu: "Sen bir yüz karasısın." Aslıhan'ın başı darbenin etkisiyle dönerken o, Selin'i teselli ediyordu. Bu, bardağı taşıran son damlaydı. Gözyaşı yoktu, öfke yoktu. Sadece buz gibi bir kararlılık. Arda'nın çatı katı dairesine küçük bir kadife kutu gönderdi. İçinde: nikah yüzüğü ve bir boşanma protokolü. "Hayatımdan. Sonsuza. Dek. Çık. Git. İstiyorum," dedi, sesi netti. Özgür olmak için yeniden doğmuştu.

Serena, vampir-kurt adam meleziydi. Ailesi genç ve masum gözlerinin önünde öldürüldü ve Kara Ay Sürüsü'nden Alfa Tyler tarafından yanına alındı. Onu tam anlamıyla büyütmediler. Bunun yerine onu bir hizmetçiye dönüştürdüler ve hatta daha sonra seks kölesi olarak sattılar. Yıllar boyunca tek destek kaynağı, Tyler'ın oğlu Brandon oldu. Bir gün, kendini çok yıprattıktan sonra, Brandon'ın uzun süredir kaderinde yazılı olan eşiyle onu aldattığını keşfetti. Ve sanki daha kötüsü olamazmış gibi, Alpha Tyler'ın ailesinin katili olduğu ortaya çıkar. Dünya başına yıkılmış gibi hissetti. Ama aniden, Peter adında yakışıklı ve yakında güçlü olacak bir Alfa hayatına girdi ve onun eşi olduğunu iddia etti. Kanında vampirler ve kurt adamlar için bir tehdit olarak görülen tehlikeli bir güç barındırdığı ve karanlıkta ona karşı komplo kuran gizemli bir düşmanla, Serena tüm bu sınavlardan Peter'ın yanında zaferle çıkabilir mi?

Beş yıl boyunca kader eşim Kuzey'i sevdim. Alfa'nın kızı olarak, nüfuzumu kullanarak onu sıradan bir savaşçıdan sürümüzün üçüncü komutanlığına yükselttim. Bağımızın Ay Tanrıçası'nın bir lütfu olduğuna inanıyordum. Bu inanç, devriye sırasında Sürünsüzler'in beni pusuya düşürmesiyle paramparça oldu. Boğazıma gümüş bir bıçak dayadıklarında zihin bağımızdan ona çığlıklar attım ama asla cevap vermedi. Sonradan öğrendim ki, o benim yalvarışlarımı üvey kız kardeşimle yataktayken görmezden gelmişti. Bir sürü balosunda onunla yüzleştiğimde, yüzüme bir tokat atmadan önce beni herkesin önünde küçük düşürdü. Onu reddetmek için o kelimeleri söyledikten sonra, beni tutuklatıp zindanlara attırdı. Onun emriyle, mahkumlar günlerce bana işkence etti. Beni aç bıraktılar, gümüşle kestiler ve soğukta taş bir sütuna bağlı bıraktılar. Ruhumu adadığım adam, benim tamamen kırılmamı istiyordu. O pis zeminde yatarken sonunda anladım. Beni hiç sevmemişti; sadece ona verdiğim gücü sevmişti. Üç ay sonra, onu Eşleşme Törenime davet ettim. Bunun büyük barışmaları olduğuna inanarak yüzünde bir gülümsemeyle geldi. Ben koridorda yürürken en ön sıradan izledi, ona sırtımı döndüm ve elimi güçlü bir rakip Alfa'nın, yani gerçek İkinci Şans Eşimin eline koydum. Bu bir affediş değildi. Bu bir intikamdı.

Beş yıllık komadan uyandım, doktorlar buna bir mucize dedi. Hatırladığım son şey, kocam Demir'i yaklaşan bir kamyonun önünden ittiğimdi. Onu kurtarmıştım. Ama bir hafta sonra, Nüfus Müdürlüğü'nde, iki yıl önce düzenlenmiş bir ölüm belgesi keşfettim. Üzerinde annemle babamın adı vardı. Ve sonra, Demir'in imzası. Kurtardığım kocam, hayatını kurtardığım adam, beni ölü ilan etmişti. Şok, yerini bomboş bir hissizliğe bıraktı. Evimize döndüğümde, kazaya neden olan kadın Ceyda Arslan'ın orada yaşadığını gördüm. Demir'i öptü, öylesine rahat, öylesine tanıdık bir şekilde. Oğlum Can, ona "Annecim" diyordu. Annem Ayla ve babam Gürkan, onu savunarak "artık aileden biri" olduğunu söylediler. Affetmemi, unutmamı, anlamamı istediler. Kocamı, oğlumu, hayatımı, her şeyimi çalan kadınla paylaşmamı istediler. Kendi oğlum, karnımda taşıdığım, sevdiğim çocuk, "Gitsin o buradan! Defolup gitsin! Benim annem bu!" diye Ceyda'yı işaret ederek çığlık atıyordu. Ben bir yabancıydım, onların mutlu yeni hayatına musallat olmuş bir hayalettim. Uyanışım bir mucize değil, bir baş belasıydı. Her şeyimi kaybetmiştim: kocamı, çocuğumu, ailemi, kimliğimi. Ama sonra, Zürih'ten bir telefon geldi. Yeni bir kimlik. Yeni bir hayat. Aslı Alkan ölmüştü. Ve ben artık sadece kendim için yaşayacaktım.

Kırık cam parçaları Aslıhan Soykan'ın yanağına saplandı. "Yardım et," diye fısıldadı boğuk bir sesle telefona, ama kocası Arda Karahan öfkeyle karşılık verdi: "Aslıhan, Allah aşkına, toplantıdayım." Ensesine inen keskin bir darbe ve ardından karanlık. Uyandığında kan gölüne dönmüş arabasında değil, gösterişli yatak odasındaydı. Takvim, düğününden üç ay sonrasını gösteriyordu. Onu yavaş yavaş öldürmeye başlayan bir evliliğin henüz üçüncü ayını. Arda pencerenin önünde duruyordu, sesi yumuşamıştı: "Evet Selin, bu akşam kulağa harika geliyor." Selin Demir, onun gerçek aşkı, Aslıhan'ın ilk hayatının üzerine çöken o kara gölgeydi. Aslıhan'ın göğsündeki tanıdık sızı, yerini tüyler ürpertici, yepyeni bir öfkeye bıraktı. Yedi sefil yıl boyunca Arda'ya umutsuz, sarsılmaz bir bağlılık göstermişti. Onun ilgisinden küçücük bir parıltı kapabilmek için soğukluğuna, pervasızca yaşadığı kaçamaklarına, duygusal istismarına katlanmıştı. Bir kabuğa dönüşmüş, bir karikatür olmuştu. Arda'nın çevresi tarafından alay edilen, ailesi tarafından küçümsenen biri. Bu derin adaletsizlik, onun kayıtsızlığının kör edici gerçeği, yutulması zor bir haptı. Bir zamanlar kırık olan kalbi, şimdi karşılıksız bir aşkın boş yankısından başka bir şey hissetmiyordu. Sonra bir davette, Leman Hanım'ın küllerini içeren o acımasız olay yaşandı ve Arda, bir an bile tereddüt etmeden Aslıhan'ı itekledi, suçlamaları yankılanıyordu: "Sen bir yüz karasısın." Aslıhan'ın başı darbenin etkisiyle dönerken o, Selin'i teselli ediyordu. Bu, bardağı taşıran son damlaydı. Gözyaşı yoktu, öfke yoktu. Sadece buz gibi bir kararlılık. Arda'nın çatı katı dairesine küçük bir kadife kutu gönderdi. İçinde: nikah yüzüğü ve bir boşanma protokolü. "Hayatımdan. Sonsuza. Dek. Çık. Git. İstiyorum," dedi, sesi netti. Özgür olmak için yeniden doğmuştu.

Kadın, adam ile evliliğinin beşinci yılında, onun başına gelen bir trafik kazasının ardından her şeyi unutmasıyla yüz yüze kaldı. Ne kadar çabalarsa çabalasın, ortak geçmişlerine dair ne kanıt gösterirse göstersin, adam boşanma konusunda kararlıydı. Dayandığı gerekçe ise tartışılmazdı, "Eğer seni dediğin kadar sevseydim, seni nasıl unutabilirdim?" Bir zamanlar onu ansızın terk edip giden o çocukluk aşkı, şimdi onun için tek duygusal sığınağı olmuştu. Soğuk bakışlarla kadına sordu: "Yanlış olduğunu bildiğin bir şeyi, neden bu kadar zorla sürdürüyorsun?" Bir zamanlar onu sımsıkı tutan o eller, şimdi en ufak bir temasından bile ürpererek kaçıyordu. İçi tamamen soğuyarak belgeyi imzaladı ve bu adamı, artık geri dönüşü olmayacak şekilde hayatından sildi. Ama çok geçmeden, adam gözleri kıpkırmızı ağlamaktan şişmiş, yağmurun altında çaresizce önünü kesti. "Beni bırakma… Bana asla kaybetmeyeceğimi söylemiştin, hatırlıyor musun?" Araba camı kapanırken, beline sarılan el farkında olmadan sıkılaştı ve ondan önce konuştu. "Geç git, sevgilim onu tanımıyor." Gözlerini indirdi, içi sükûnet doluydu, "Evet, tanımıyorum."

Kocam Aras, beni eski sevgilisi Selin Koray'ın partisine sürüklemişti. Beş yıllık evliliğimiz sahteydi; Selin onu terk ettikten sonra sırf ona inat olsun diye imzaladığı bir sözleşmeydi. Ben sadece vitrindeki göstermelik karısıydım. "Cennette Yedi Dakika" adlı bir oyun sırasında Aras, Selin'i seçti. Makyaj odasından çıktıklarında Selin'in ruju dağılmış, boynunda ise taptaze bir morluk belirmişti. O gecenin ilerleyen saatlerinde Aras ve Selin evimize daldı. Selin'in milyonlarca liralık pırlanta kolyesini çalmakla suçladı beni. Masum olduğuma yemin ettiğimde bile bana inanmadı. Polisi aradı ve polisler, ne tesadüftür ki, kolyeyi benim el çantamda buldu. Bana tiksintiyle baktı. "Seninle asla evlenmemeliydim," diye tükürür gibi söyledi. "Sen kenar mahalle süprüntüsünden başka bir şey değilsin." Beni tuzağa düşüren kadının tek bir sözüyle tutuklandım. Beş yıllık sessiz sevgim ve sadakatim hiçbir şey ifade etmiyordu. Gizlice aşık olduğum adam, beni adi bir hırsızdan farksız görüyordu. Geceyi soğuk bir nezarethanede geçirdim. Ertesi sabah, kefaletle serbest bırakıldıktan sonra telefonumdan SIM kartı çıkardım, ikiye ayırdım ve çöpe attım. Her şey bitmişti. Onlara bunun bedelini ödetecektim. Bütün dünyalarını başlarına yıkacaktım.

Ben Arslanoğlu ailesinin vitrinlik evlatlığıydım ve gizlice büyük oğulları Demir'e aşıktım. Yıllarca bana bir gelecek vaat etti; sadece medyada iyi görünmek için evlerine aldıkları bir yetim olmadığım bir hayat. Sonra, bana evlenme teklif edeceğini sandığım akşam yemeğinde, beni nişanlısıyla tanıştırdı; teknoloji devi bir iş adamının güzel kızıyla. Ben kalp kırıklığıyla sarsılırken, küçük kardeşi Ateş beni teselli etmek için ortaya çıktı. Ona kandım, ama sonra onun oyununda sadece bir piyon olduğumu keşfettim. Meğer gizlice Demir'in nişanlısına aşıktı ve beni onlardan uzak tutmak için kullanıyordu. Bu ikinci ihaneti daha sindiremeden, Arslanoğlu ailesi başka bir iş anlaşmasını garantilemek için beni İzmir'deki engelli bir teknoloji patronuyla evlendireceklerini duyurdu. Son darbe ailenin yatında geldi. Nişanlısıyla birlikte Boğaz'ın sularına düştüm ve bir zamanlar sevdiğim adam ile beni sevmiş gibi yapan adamın, beni boğulmaya terk edip onu kurtarmak için yanımdan yüzerek geçişini izledim. Onların gözünde bir hiçtim. Bir yedek, bir iş varlığı ve nihayetinde, bir an bile düşünmeden feda etmeye hazır oldukları bir kurbandım. Ama ölmedim. Beni tanımadığım bir adamla evlenmek üzere İzmir'e götüren özel jet havalanırken, telefonumu çıkardım ve Arslanoğlu ailesine dair son kırıntıyı bile hayatımdan sildim. Yeni hayatım, içinde ne barındırıyorsa barındırsın, başlamıştı.

Bu gece onuncu evlilik yıl dönümümüzdü. Kocam, teknoloji devi Demir Arsoy, kutlama için şehrin en pahalı otelini tutmuştu. Kameralar için beni kendine çekti, beni ne kadar sevdiğini fısıldadı. Bir an sonra, metresi Cansu'yla flört etmek için birlikte geliştirdiğimiz o özel şifreyi gözlerimin önünde kullanmasını izledim. İşle ilgili acil bir durum yalanıyla partimizden ayrılıp onunla buluşmaya gitti. Yıl dönümümüz için hazırlattığı havai fişekler mi? Onlar Cansu içindi. Ertesi gün, hamile bir şekilde evimize geldi. Pencereden, kocamın yüzüne yayılan o yavaş gülümsemeyi izledim. Birkaç saat sonra, Cansu bana Demir'in önünde diz çöküp evlenme teklif ettiği bir fotoğraf gönderdi. Bana her zaman benimle bir çocuk için hazır olmadığını söylemişti. On yıl boyunca mükemmel, destekleyici bir eş oldum. Aynı zamanda onun şirketini kurtaran altyapıyı kuran siber güvenlik uzmanıydım. Görünüşe göre bu kısmını unutmuştu. Planlı kaçışım için havalimanına giden arabam kırmızı ışıkta durdu. Yanımızda düğün için süslenmiş bir Rolls-Royce vardı. İçinde smokinli Demir ve beyaz elbiseli Cansu oturuyordu. Gözlerimiz camın ardından buluştu. Yüzü şok içinde bembeyaz kesildi. Telefonumu camdan dışarı fırlattım ve şoföre sürmesini söyledim.

Hayatım Arda Soykan'a aitti. On altı yaşımda, yetiştirme yurdunda kaybolmuş bir kızken beni kurtarmış, bana Nişantaşı'nda bir daire, Konservatuvar'da dersler vermiş ve ölmekte olan kardeşim Mira'nın ağır kistik fibrozis tedavisini karşılamıştı. Mira benim dünyamdı; Arda onu hayatta tutuyordu, bu yüzden onu sevdiğime inandım. Sonra Arda, bağımsız bir folk şarkıcısı olan Ceyda Raine ile tanıştı. Ona takıntılı hale geldi, bunun onun "karakterini" ortaya çıkarmak için bir "oyun" olduğunu iddia etti. "Sen benim kraliçemsin. Her zaman," diye ısrar ederdi ama gözleri tehlikeli bir hayranlıkla parlıyordu ve mideme soğuk bir yumru oturuyordu. Ceyda için beni ihmal etmeye başladı. Bodrum'da acı bir gecede, öfkeyle beni balkona sürükledi. İtiraf etmeyi reddettiğimde telefonunu çıkardı, Mira'nın steril odasını, solunum cihazının alarmının çaldığını gösterdi. Ne söylediğimi itiraf etmezsem sakince onun hayatını tehdit etti. Kalbimin kanı çekildi. Tek ailem olan Mira, onun için sadece bir araçtı, hayatı bir kozdu. Beni korumaya yemin eden adam bir canavardı. Ben onun malıydım, duygularımın bir önemi yoktu, varlığım onun kaprislerine ve yeni takıntılarına göre belirleniyordu. Ona yalanı söyledim ama aşağılanma mutlak oldu. Planlanmamış hamileliğim düşükle sonuçlandı ve bunu benim "itaatsizliğime" bağladı. Ama asıl kırılma noktası Mira'ydı. Ben çığlık atarken, güvenlik görevlilerinin ölmekte olan kardeşimin yaşam desteğini çekmesine izin verdi. Mira öldü. Bebeğim gitmişti. Arda'ya olan aşkım onlarla birlikte öldü. O benim celladımdı. Kaçmak zorundaydım.

Üç yıl boyunca tam dört düşük yaptım. Her biri, başarısızlığımın acımasız birer hatırlatıcısıydı. Kocam Arda ise her seferinde yas tutan eş rolünü mükemmel oynadı, kulağıma rahatlatıcı sözler fısıldadı ve bir dahaki sefere her şeyin farklı olacağına dair sözler verdi. Bu sefer farklıydı. Arda'nın endişesi, beni altın bir kafese hapsederek kontrole dönüştü. Bunun benim ve bebeğin güvenliği için olduğunu, biyolojik babam olan Milletvekili Demir Karamanoğlu'nun veliahtıyla evli olmanın getirdiği stresten kaynaklandığını iddia etti. Güvenim, bir öğleden sonra Arda ve evlatlık kız kardeşim Selin'i bahçede duyduğumda paramparça oldu. Selin'in kucağında bir bebek vardı ve Arda'nın aylardır görmediğim o yumuşak gülümsemesi onlara yönelikti. Selin'in benim "düşüklerim" hakkındaki sahte üzüntüsü, korkunç bir gerçeği ortaya çıkardı: Kayıplarım, Arda'nın siyasi geleceğini güvence altına almak ve benim değil, kendi oğullarının Karamanoğlu hanedanlığını devralmasını sağlamak için kurdukları planın bir parçasıydı. Annemle babam, yani Milletvekili Karamanoğlu ve Berrin, onlara katıldığında ihanet daha da derinleşti. Selin'i ve bebeği kucaklayarak suç ortaklıklarını doğruladılar. Bütün hayatım, evliliğim, çektiğim onca acı, hepsi korkunç, dikkatle kurgulanmış birer yalandan ibaretti. Arda'nın her rahatlatıcı dokunuşu, her endişeli bakışı birer performanstı. Ben sadece bir araçtım, bir emanetçiydim. Yuvama konan guguk kuşu Selin her şeyimi çalmıştı: annemi babamı, kocamı, geleceğimi ve şimdi de çocuklarımı. Gerçek yüzüme bir tokat gibi çarptı: Kaybettiğim dört bebek kaza değildi; onlar Arda ve Selin'in hırslarının sunağında kurban edilmişlerdi. Aklım başımdan gitti. Bunu nasıl yapabilirlerdi? Beni koruması gereken kendi ailem, nasıl olur da bana karşı bu kadar zalimce bir komplo kurabilirdi? Adaletsizlik içimi yaktı, geride boş, acıyan bir hiçlik bıraktı. Ağlayacak gözyaşım kalmamıştı. Sadece eylem vardı. Hastaneyi arayıp kürtaj için randevu aldım. Sonra eski dans akademimi aradım, Paris'teki uluslararası koreografi programına başvurdum. Gidiyordum.

On beş yıl boyunca, kocam için anne olma hayalimden vazgeçtim. O, milyarlarca liralık bir imparatorluğun veliahtıydı ve bir aile laneti taşıyordu; sevdikleri kadınlar doğum sırasında ölüyordu. Onun için bunu kabul ettim. Sonra, ölmek üzere olan dedesi bir veliaht talep etti. Mirasını kurtarmak ve beni "korumak" için bir taşıyıcı anne tuttu. Tıpkı benim gençliğime benzeyen bir kadın. Bunun sadece klinik bir anlaşma olduğuna dair bana söz verdi. Yalanlar hemen başladı. Kadının "duygusal desteğe" ihtiyacı olduğunu iddia ederek her geceyi onunla geçirmeye başladı. Evlilik yıldönümümüzü kaçırdı. Doğum günümü unuttu.

Kocam, ablasının ölümünün beşinci yıl dönümünü anmak için beni hafta sonu gözlerden uzak bir villaya götürdü. Ama ben onu orada, bahçede kocamla ve kendi annemle babamla kahkahalar atarken buldum. Kucaklarında küçük bir çocuğu zıplatıyorlardı; kocamın saçlarına ve "ölü" ablasının gözlerine sahip bir çocuktu bu. Mert'in benden "sadık, yas tutan karısı" diye bahsettiğini, beni kandırmanın ne kadar kolay olduğunu söyleyerek güldüğünü duydum. Kendi annem, Aylin'e bana bir kez bile göstermediği bir sevgiyle bakıyordu. Beş yıllık evliliğim, onlar gizlice gerçek hayatlarını yaşarken beni meşgul etmek için tasarlanmış bir oyundan ibaretti. Sadece itiraf etmekle kalmadı, benim "kullanışlı bir çözümden" başka bir şey olmadığımı söyledi. Sonra son planlarını açıkladı: Uydurma "yasımı" bahane ederek beni zorla bir akıl hastanesine kapatmak için çoktan ayarlamalar yapmışlardı. Kaçtım. Dikkat dağıtmak için bir yangın çıkardıktan sonra, hayatım küle dönmüş bir halde ana yolun kenarındaki bir hendeğe saklandım. Gidecek başka hiçbir yerim yokken, çaresizlik içinde kocamın korktuğunu bildiğim tek kişiyi aradım: onun en büyük rakibini.

Beş yıllık kocam Mert, beni romantik bir uçurum kenarı pikniğine götüreceğini söyledi. Bana bir kadeh şampanya doldurdu, gülümsemesi güneş kadar sıcaktı. Birlikte geçirdiğimiz hayatımızı kutlamak için olduğunu söyledi. Ama manzaraya hayran kalırken, elleri sırtıma çarptı. Dünya, aşağıdaki vadiye doğru yuvarlanırken gökyüzü ve kayaların bulanık bir görüntüsüne dönüştü. Kırık dökük ve kanlar içinde uyandım, tam zamanında yukarıdan sesini duydum. Yalnız değildi. Metresiydi, adını duydum: Cansu. "O... gitti mi?" diye sordu. "Çok yüksekten düştü," Mert'in sesi düzdü, duygudan yoksundu. "Kimse sağ çıkamazdı. Cesedi bulduklarında, trajik bir kaza gibi görünecek. Zavallı, dengesiz Aylin, kenara çok yaklaşmış." Sözlerindeki sıradan acımasızlık, darbeden daha kötüydü. Benim ölüm ilanımı çoktan yazmış, ben fırtınada ölüme terk edilirken, sonumun hikayesini kurgulamıştı. Üzerime bir umutsuzluk dalgası çöktü, ama sonra başka bir şey alevlendi: bembeyaz, öfkeli bir hiddet. Tam görüşüm bulanmaya başlarken, farlar yağmuru yardı. Lüks bir arabadan bir adam indi. Mert değildi. O, kocamın en nefret ettiği rakibi, Mert'i benim kadar yok etmek isteyebilecek tek adam, Caner Demir'di.