Kirk Akcay

İmparatorluk Federasyonu'nun saygın bir bilim insanı olan kadın, önemli araştırmalarını tamamladıktan sonra hayatına son verdi. Yeniden doğdu ve tıpkı ilk hayatında olduğu gibi varlıklı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Kaygısız ve refah içinde bir yaşam sürebilirdi. Ancak hastanede bebekler karıştı ve kırsal kesimden başka bir aile onu evlerine götürdü. Üvey ailesi gerçeği öğrendiğinde onu gerçek ailesine götürdü, fakat onlar kadını sevmedi. Kötü kalpli üvey kız kardeşi ise ondan nefret ediyordu. Kadın, suçsuz yere suçlandı ve nihayetinde hapishanede can verdi. Fakat bu yeni hayatında korkak kalmayı reddetti ve kendisine haksızlık eden herkesten intikam alacağına yemin etti. Sadece kendisine gerçekten iyi davrananları önemseyecek, acımasız ailesine ise sırtını dönecekti. Bir yaşamında karanlığı tatmış ve karınca gibi ezilmişti. Diğerinde ise dünyanın zirvesine ulaşmıştı. Bu defa yalnızca kendisi için yaşamak istiyordu. İçinde bir düğme açılmışçasına, odaklandığı her alanda en iyisi olmaya başladı. Matematik yarışmasını kazandı, üniversite sınavında birinci oldu ve yıllardır çözülemeyen bir problemi çözdü... Ardından sayısız bilimsel araştırma başarısına imza attı. Ona iftira atan ve küçümseyen insanlar, şimdi gözyaşları içinde patent izni için yalvarıyordu. Kadın ise onlara sadece alaycı bir gülüşle baktı. Buna asla izin vermeyecekti! Bu, inançsız bir dünyaydı ama artık herkes ona inanıyordu. İmparatorluk başkentinin güçlü soylu ailelerinden birinin varisi olan adam, soğukkanlı ve kararlı biriydi. Kendisine bakan herkesi ürpertirdi. Fakat kimse bilmezdi ki, o sadece tek bir kadına gönül vermişti. Kimse onun bu kadına olan tutkusunun her geçen gün daha da arttığını fark etmemişti. Bu kadın, onun kasvetli ve monoton hayatına anlamlı bir ışık getirmişti.

Oğlum Can boğulduktan dört yıl sonra, ben hâlâ kederin yoğun sisinde kaybolmuştum. Kocam, teknoloji devi Emir Arslanoğlu, halkın gözünde bir azizdi; Can'ın adını yaşatmak için bir vakıf kuran sadık bir baba. Ama Can'ın ölüm belgesini kesinleştirmeye gittiğimde, bir memurun sıradan bir yorumu dünyamı başıma yıktı: "Emir Bey'in üzerine kayıtlı başka bir bakmakla yükümlü olduğu çocuk görünüyor." İsim yüzüme bir tokat gibi indi: Cem Yılmaz, annesi Selin Yılmaz. Yıllardır Emir'e musallat olan kadın. Onları buldum, mükemmel bir aile tablosu içinde. Emir gülüyordu, yıllardır görmediğim bir mutlulukla. Sonra Selin'in Emir'e itirafını duydum; Can'ın öldüğü gün Emir'in onunla olmasının, oğlumuzu izlememesinin sebebi olduğunu söylüyordu. Dünyam başıma yıkıldı. Dört yıldır bu suçluluk duygusunu tek başıma taşımıştım. Can'ın ölümünün trajik bir kaza olduğuna inanmış, "önemli bir iş telefonu" yüzünden kendini suçlayan Emir'i teselli etmiştim. Hepsi bir yalandı. Onun ihaneti, oğlumuzu öldürmüştü. Sevdiğim adam, etrafıma kederden bir hapishane ören adam, başka bir aileyle mutlu bir hayat yaşıyordu. Benim acı çekmemi izlemiş, kendimi suçlamama izin vermişti, kendi sırrı içten içe çürürken. Bunu nasıl yapabilirdi? Kendi eylemlerinin oğlumuzun ölümüne yol açtığını bile bile nasıl orada durup yalan söyleyebilirdi? Adaletsizlik içimi yaktı, kederimin yerini soğuk, keskin bir öfke aldı. Avukatımı aradım, sonra da eski akıl hocam Kerem Doğan'ı. Onun deneysel hafıza silme araştırması tek umudumdu. "Unutmak istiyorum," diye fısıldadım, "Her şeyi unutmam gerek. Onu benim için sil."

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Üç yıl önce Demir ailesi, Cem Demir’in sevdiği kadınla evlenme kararına şiddetle karşı çıktı ve ona gelin olarak Sibel Yılmaz'ı seçti. Cem onu sevmiyordu. Aslında, ondan nefret ediyordu. Evliliklerinin üzerinden çok geçmeden, Sibel rüyalarındaki üniversiteden davet aldı ve bu fırsatı hemen değerlendirdi. Üç yıl sonra, Cem’in sevdiği kadın amansız bir hastalığa yakalandı. Onun bu son arzusunu yerine getirebilmek için Sibel’i geri çağırdı ve önüne bir boşanma anlaşması koydu. Cem’in bu ani ve acımasız kararı Sibel’in kalbini derinden yaraladı. Yine de, onu özgür bırakmayı seçti ve boşanma belgelerini imzalayacağını söyledi. Ancak Cem, süreci kasıtlı olarak uzatıyor gibiydi. Bu durum Sibel’i şaşkınlık ve hayal kırıklığının ötesinde, derin bir bezginliğe sürüklüyordu. Artık Sibel, Cem’in bu kararsızlığının yarattığı belirsizlik tuzağına sıkışmıştı. Sibel onun bu tutarsız dünyasından kurtulup özgürlüğüne kavuşabilecek miydi? Yoksa Cem, nihayet aklı başına gelip kalbinin sesini dinleyecek mi?

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Beş yıllık sadakatin ardından Mina, düğün günü terk edilmenin acısını yaşadı; Kaan'ın gerçek aşkına doğru koştuğunu gözleriyle gördü. Onun buz gibi kalbini asla ısıtamayacağını anlayan Mina, artık yeni bir başlangıç için geride bıraktı her şeyi. İçkiyle geçen bir gecenin ardından uyandığında, kendini asla yan yana gelmemesi gereken biriyle buldu: Ağabeyinin baş düşmanı Mert! Kaçmaya çalışırken, Mert onu yakaladı ve kulağına fısıldadı: "Bütün gece beni öptün. Gitmek diye bir seçeneğin yok." Dünya Mert'i soğuk ve ulaşılmaz biri olarak görüyordu. Oysa Mina söz konusu olduğunda, onun her arzusunu yerine getiriyor, her dediğini yapıyordu. Hatta ona koca bir köy satın almıştı. Bir gün onu kendine çekip sarılırken, sesi alçak, derin ve baştan çıkarıcıydı. Sabahlığı aralanmış, kaslı karnı ortaya çıkmıştı. "Dokunmak ister misin?"

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Güneşin aydınlattığı anlarda aşkları pırıl pırıl parlar; ayın aydınlattığı gecelerde ise dizgin tanımayan bir tutku alevlenirdi. Ancak Emre, asıl sevdiği kadının ömrünün yalnızca altı ay kaldığını öğrenince, buz gibi bir soğukkanlılıkla Elif'e boşanma belgelerini uzattı ve "Bu sadece görüntüyü kurtarmak için," diye fısıldadı, "O sakinleşince yeniden evleniriz." Elif, sırtı dimdik, yanakları kuru, ama kalbinin sessizce kanadığını hissetti. O göstermelik ayrılık, bir süre sonra kalıcı oldu. Elif, sessizce doğmamış çocuğunun hayatına son verdi ve arkasına bile bakmadan yepyeni bir hayata adım attı. İş işten geçtiğinde Emre çöküş yaşadı. Arabasıyla sokaklarda hızla ilerlerken, bir zamanlar kendi terk ettiği kadının peşini bırakmayı reddediyor, "Lütfen dönüp bir kez olsun bana bak!" diye yalvarıyordu.

Ayşe, erkek arkadaşının onu aldattığını ve onu akılsız bir salak olarak gördüğünü öğrendiğinde, kalp kırıklığını çılgın maceralarda unuttu. Elektriklerin kesik olduğu o sıcak gecede, kendini bir yabancının yatağında buldu. Gün ışıdığında sessizce sıvıştı, o adamın kötü şöhretli bir zampara olduğunu düşünüyordu. Bir daha asla görmemek için dua etti. Oysa o çarşafların altındaki adam, maaş çekine imza atan o buz gibi, sarsılmaz CEO Mehmet'ti. Mehmet, Ayşe'nin kalbinin başkasında olduğunu düşünerek ofise döndü ama her zamanki sakin tavrının ardında, onu kıskançlıktan deliye dönen bir adam vardı.

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Düğün gecesi, Nihan'ın üvey annesi onu, sakat ve yüzü deforme olmuş Aras'la evlenmeye mahkûm etti. Neyse ki kaçmayı başardı. Ancak o an bilmiyordu ki, bu adam ileride gönlünü kaptıracağı kişi olacaktı. Aras, kendini fakir bir adam gibi gösteriyordu. Ama bu kadına âşık olacağını, hem de deliler gibi, asla tahmin edememişti. Hayatları böyle akıp gidiyordu. Ta ki bir gün Nihan, sevgilisinin sakladığı o büyük sırrı öğrenene kadar. "Ne? Nasıl olur da muazzam bir servete sahip olabilirsin?" diye şaşkınlıkla sordu. Aras, ne diyeceğini şaşırmıştı. Sessizlikle karşılaşınca, Nihan'ın sabrı taştı. Dişlerini sıkarak homurdandı. "Yürüyemiyormuşsun! Oysa gördüğüm kadarıyla maraton koşacak hâldesin!" Aras hâlâ sessiz kaldı. Nihan devam etti, sesi daha da yükseldi, "Ömründen sayılı günler kalmıştı, öyle değil mi?" Peki ya şimdi? Sonunda Aras konuşmaya başladı. "Tatlım, bu tamamen bir yanlış anlaşılmaydı. Lütfen sakin ol, olur mu? Bebeğimizin geleceğini düşün." "Aras Yıldırım!" Nihan'ın çığlığıyla birlikte, adam anında dizlerinin üstüne çöktü.

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.