Golda Curll

Dört yaşındaki oğlum Can'ı bir vur-kaç kazasında kaybettim. Onu toprağa verdiğimiz gün, kazayı yapan kadın, Selin Koray, mezarının başında belirdi. Gülümsedi, Can'ın en sevdiği oyuncağı açık tabutuna attı ve ona "sakar şey" dedi. Kocam, şehrin adalet timsali Başsavcı Demir Arslan, yanımda sessizce duruyordu. Ben, ödüllü bir araştırmacı gazeteci olarak, adaleti bulacağımı biliyordum. Elimde kanıtlar, tanıklar ve Sedat Simavi ödüllü bir kariyer vardı. Ama Selin Koray farklıydı. Güçlü babasına borçlu olan hakim, tüm delilleri reddetti. Selin serbest kaldı. Sonra mübaşir benim adımı okudu. "Eda Yalçın, tutuklusunuz." Kendi kocam, Can'ın babası, beni ağır ihmalden yargıladı. Acımı, gerçeği bulmak için çırpınışımı, paranoyak bir takıntıya dönüştürdü. En yakın arkadaşım Ceren, aleyhimde tanıklık yaptı, dengesiz olduğumu iddia etti. Jüri beni suçlu buldu. Yüksek güvenlikli bir cezaevinde üç yıl. Yas tutan bir anne olduğum için. Oğlumu kaybettiğim için. Cezaevinde bir çocuğumu daha kaybettim, bu sırrı derine gömdüm. Neden? Bunu neden yaptı? Bana neden ihanet etti? Serbest kaldığım gün, onu Can'ın mezarında buldum. Yanında Selin ve oğulları vardı. "Babacığım, şimdi dondurma yemeye gidebilir miyiz?" Selin mırıldandı, "Önce abine bir merhaba demeliyiz." Dünyam başıma yıkıldı. Bana sadece komplo kurmamıştı; yerimi doldurmuştu. Oğlumuzun yerini doldurmuştu.

Bir yıldır ölüydüm. Ruhum, yetimhanede onu izlerken kızıma, Ece'ye bağlanmıştı. Sonra müdire, Ece'nin acil tıbbi tedavisi için eski kocam Ayaz'ı aradı, ama o soğuk bir şekilde reddederek, "O zaman ölsün. Hatta iyi olur. Kısa ömürlü annesinin yanına gider," dedi. Bir hafta sonra, Ece beş yaşında öldü, çünkü babası onu kurtarmak için parayı esirgemişti. Günler sonra Ayaz, Ece'nin ölümünü onu manipüle etmek için uydurduğuma inanarak yetimhaneye geldi. Küçük bedenini örten çarşafı geri çekti ve alaycı bir şekilde, "Çok gerçekçi. İyi bir maket," dedi. Sonra kızımızın bedenini alıp dışarı taşıdı ve bir çöp konteynerine attı, etrafına çiğ et saçarak, "Bakalım bu maket sokak köpekleri onu bulduğunda ne kadar dayanacak," diye alay etti. Ruhum çığlık attı, ama köpekler onu parçalarken güçsüzdüm. Onun hasta bir oyun düzenlediğine, yaşadığıma inanıyordu, ama ben bir hayalettim, onun canavarca zalimliğine sessiz, çığlık atan bir tanıktım. Bizden neden bu kadar nefret ediyordu? Sonra onu, çocukluk aşkı İpek'le, hamile bir şekilde gördüm ve korkunç gerçek anlaşıldı: yeni bir ailesi vardı ve Ece'nin kalbini yeni kızı için istiyordu.

Ablam Hanzade, ailemizi bir araba kazasında benim öldürdüğümü söyledi. Annemiz, babamız ve evlatlık kardeşimiz Alper ölmüştü. Tek suçlunun ben olduğumu beynime kazıdı. Ödemem gereken bir kan ve yıkım borcum olduğunu söyledi. Sekiz yıl boyunca üç işte birden çalıştım. Günde on altı saat çalışmaktan kemiklerim sızlıyordu. Küçücük, rutubetli bir odada yaşadım, en ucuz ekmekleri yedim ve kazandığım her kuruşu ona gönderdim. Bu paranın tek bir amacı vardı: Ailemizin göl evini geri almak. O ev, yıktığım hayatın bir simgesiydi, affedilebileceğimi düşündüğüm tek yerdi. Sağlığımı ve gençliğimi feda ettiğim sekiz yılın ardından nihayet yeterli parayı biriktirmiştim. Kefaretimi ödemeye hazır bir şekilde eve gittim. Ama pencereden içeri baktığımda dünyam başıma yıkıldı. Annemle babam oradaydı, hayattaydılar, ellerinde şampanya kadehleri tutuyorlardı. Ve aralarında gülümseyerek oturan kişi, ölmüş olması gereken çocuktu: Alper. Onun doğum gününü kutluyorlardı. Sonra annemin konuştuğunu duydum. "Bugün aynı zamanda Can'ın da doğum günü," dedi laf arasında söyler gibi. "Onu sekiz yıldır cezalandırıyoruz. Artık geri getirmenin zamanı gelmedi mi sence?" Hanzade'nin gülümsemesi anında dondu. "Hayır. On yıl diye anlaşmıştık. Bir gün bile eksik olmaz." Gölgelerin arasına saklanmış, elimdeki sağlık raporunu sımsıkı tutuyordum. Onların bu zalim oyunu çok yakında sona erecekti. Çünkü ben zaten ölüyordum.

Selin Karahan, evlenmeden önceki soyadıyla Dağdelen, teknoloji milyarderi Mert Karahan'ın karısı olarak İstanbul'un ışıltılı bir rezidansının çatı katında yaşıyordu. Herkes bunun bir peri masalı olduğunu fısıldıyordu ama Selin, yaldızlı bir kafeste sessiz bir mahkum, kapana kısılmıştı. Onu sözde 'kurtaran' adam olan Mert, Selin'in ailesinin batmak üzere olan esnaf lokantasını acımasız bir koz olarak kullanmaya, onları hapisle tehdit etmeye başladığında dünyası başına yıkıldı. Sonra Mert'in metresi Tuğçe çıkageldi ve Selin'in evini bitmek bilmeyen bir aşağılama sahnesine çevirdi. Mert'in zalimliği giderek arttı: Kendi sadakatsizliğini akıl oyunlarıyla Selin'in suçuymuş gibi göstermekten, Selin'i çocukluk travmasını tetikleyen o karanlık, fare dolu mahzene zorla kapatmaya kadar her şeyi yaptı. Hatta sızdırılan çocukluk fotoğraflarıyla onu herkesin önünde utandırdı ve sosyetenin katıldığı bir davette üzerine yağlı bulaşık suyu döktü. Bu mutlak bir ihanetti. Ona dünyaları vaat eden adam nasıl olur da celladı haline gelirdi? Neden onu sürekli eziyordu? Çaresizlik içinde, Selin ondan canlı kurtulamayacağına karar verdi. Çocukluk arkadaşı olan kimyager Ece'yi arayarak takip edilemeyen bir madde istedi. Korkunç planı şuydu: son bir ortak çıkış. Ama Ece'nin "zehri" Selin'in sandığı şey değildi. Bu, bir son için değil, Selin'in nihai özgürlüğü ve Mert'in acımasız, sürpriz dolu hesaplaşması için tasarlanmış, geri döndürülebilir bir sakinleştiriciydi.

Herkes Leyla'nın teyzesinden aldığı sinsilikle, masum bir görüntü sergileyerek evli erkekleri kendine çekmeyi başardığına inanıyordu. Beklenmedik bir şekilde, sadece yoğun bir karşılaşmanın ardından kötü şöhretli playboy Colton'ın karısı oldu ve birçok kişinin aceleye getirilen evliliklerinin arkasındaki nedenler hakkında spekülasyon yapmasına neden oldu. Başlangıçta sıradan bir anlaşma olarak görülen ilişkileri, bir partide duygusal bir şekilde Colton'un Leyla'nın bileğini tutup, ham bir kırılganlıkla dolu sesiyle "Beni biraz daha sevebilir misin?" diye sorduğu an farklı bir boyut kazandı. İşte o zaman gerçeği fark etti; ilişkilerinin ipleri en başından beri onun elindeydi.

[Sevimli Bebek + Gizli Kimlik + Güçlü kahraman ve kadın kahraman!] Caroline, Damian'ı beş yıl boyunca tüm kalbiyle sevdi. Kendini ona adadı ve onun uğruna alçakgönüllülükle yaşadı. Ancak çift bir krizle karşılaştığında, hamilelik haberinin evliliklerini düzelteceğini umdu, ama karşılığında sadece bir boşanma anlaşması aldı. Daha da kötüsü, doğum yapmak üzereyken birinin tuzağına düşmüş ve hayatı tehlikeye girmişti. Bu korkunç deneyimden kurtulmayı başardıktan sonra, adamla tüm bağlarını koparmaya kararlıydı. Beş yıl sonra, gururla, ünlü bir şirketin başkanı olarak yeniden ortaya çıktı. Eskiden ona zorbalık edenler şimdi yaptıklarının bedelini ödüyorlar. Geçmişin gerçekleri yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başladı... Caroline'ın yeni kazanılmış özgüveni karşısında büyülenen eski kocası, onunla tekrar bir araya gelmek istedi, ama Caroline onun ilgisine kayıtsız kaldı. Damian çaresizce yalvardı, "Tatlım, bebeğimizin her iki ebeveyne de ihtiyacı var. Lütfen benimle yeniden evlen!"

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Üç yıl önce, Eunice üçüz doğurdu, ancak üç çocuktan sadece biri hayatta kaldı—ya da ona öyle söylendi. Eunice, annesinin mirasına konabilmek için fakir ama yakışıklı bir bilgisayar programcısıyla evlenmek zorunda kalır. Bu gizemli adamla evlendikten sonra düşünmeye başladı… Üç yıl önce, hiçbir erkekle birlikte olmamıştı ama bir şekilde hamile kalmıştı… Ayrıca başka bir çocuğunun daha hayatta olduğunu öğrendi… Gerçek neydi? Ve neden “fakir” kocası tıpkı televizyonda gördüğü zengin iş adamına benziyordu?

Asya, altı haftalık hamile olduğunu öğrendiği o gün, müjdeyi vermek için heyecanla eve koşmuştu. Fakat yatak odasının kapısını araladığında, kendi seçtiği beyaz saten çarşafların üzerinde hayat arkadaşı Murat ile üvey kardeşi Selin'i birbirine dolanmış halde buldu. Selin, hiçbir utanma belirtisi göstermeden yorgana sarıldı ve kendi düz karnına dokunarak asıl bombayı patlattı. "Ben Murat'ın çocuğunu taşıyorum. Üstelik baban seni aileden çoktan attı, sen artık bir hiçsin." Şok ve ihanetle nefesi kesilen Asya, o iğrenç evden kaçmak isterken merdivenlerden yuvarlandı. Bacaklarının arasından süzülen ılık kan, özenle sakladığı ultrason kağıdını kızıla boyarken, Murat ve Selin ona yardım etmek yerine sadece soğukkanlılıkla izlediler. Beş yıl boyunca, o soğuk mermer zeminde kaybettiği bebeğinin acısı ve en sevdikleri tarafından bir çöp gibi sokağa atılmanın nefreti kalbinde buzdan bir duvara dönüştü. Neden kendi ailesi ona bu kadar acımasızca sırt çevirmişti ve yıllarca sevdiği adam nasıl bu kadar omurgasız olabilirdi? O gün kanlar içinde karanlığa gömülürken, bu ihanetin bedelini onlara on katıyla ödeteceğine yemin etmişti. Şimdi, beş yılın ardından, eserleri milyon dolarlara satılan dünyaca ünlü gizemli mücevher dehası "Usta Y" olarak İstanbul'a geri dönmüştü. Üstelik yanında, hayatını kurtardığı küçük bir çocuğun babası olan, İstanbul'un en güçlü ve tehlikeli adamı Kaan Beyazıt vardı. Kaan, sosyetenin ortasında Asya'nın belini sahiplenici bir şekilde kavrayıp eski nişanlısının ve üvey kardeşinin gözlerinin içine baka baka fısıldadı: "Benimle sahte bir nişanlılık oyunu oyna, karşılığında sana o şirketi ve intikamını altın tepside sunayım."

Çoğu kişi için Ayla, küçük bir kasaba kliniğinde çalışan bir doktordu; gerçekte ise sessiz sedasız harikalar yaratıyordu. Emre, ona delicesine âşık olmuş, kavuşmak için nice yalnız geceyi sabırla beklemişti. Bu umut dolu bekleyişin üzerinden tam üç yıl geçmişti ki, korkunç bir trafik kazası onu tekerlekli sandalyeye mahkûm etti ve tüm anılarını silip aldı. Onun hayatını kurtarmak için Ayla, bir anlaşmalı evlilik teklifini kabul etti. Karşılığında duyduğu tek şey ise Emre'nin soğuk sözleri oldu: "Seni asla sevmeyeceğim." Ayla buna sadece hafifçe gülümsedi. "İyi o zaman... Zaten ben de sana âşık değilim." İçine düştüğü şüphe ve umutsuzluk girdabında Emre, her türlü ışıktan kaçıyordu. Fakat Ayla'nın sabrı ve inceliği onu yakaladı, bırakmadı: Onunla aynı hizaya gelmek için diz çekilişi, saçlarını okşayan o sıcak dokunuşu, onu sarsılmaz bir sakinliğe kavuşturan varlığı... Ta ki Ayla'nın yüzündeki o ışıltılı gülümseme, Emre'nin sonsuza dek yok olduğunu sandığı duyguları yeniden tutuşturana kadar.

İki yıllık evliliğin ardından Esra nihayet hamile kalmıştı. Umut ve sevinçle doluyken, Resul'ün boşanma talebiyle sarsıldı. Hayatını kaybetmek üzereyken, kanlar içinde yatan Esra, Resul'ü arayarak kendisini ve bebeğini kurtarmasını yalvardı. Ancak çağrılarına cevap vermedi. Bu ihanetin acısıyla ülkeyi terk etti. Zaman geçti ve Esra ikinci kez evlenmek üzereydi. Resul çılgına dönmüş bir halde ortaya çıktı ve diz çöktü: "Benim çocuğumu doğurduktan sonra başkasıyla nasıl evlenmeye cesaret edersin?"

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

"Efendim, o henüz ölmedi. Üzerinden bir daha geçmemi ister misiniz?" "Yap." Yaralı ve kanlar içindeki Rebecca, kocasının emrini duydu ve dişlerini sıktı. Çift hiçbir zaman evliliklerini tamamlamamıştı ve bu nedenle hiç çocukları olmamıştı. Ancak, çocuksuz evlilikleri kayınvalidesini Rebecca'yı kısır olmakla suçlamaya itmişti. Şimdi, kocası sadece onu aldatmakla kalmamış, aynı zamanda onun ölmesini istiyordu! Onu boşayabilirdi, ama burada, onu öldürmeye çalışıyordu... Ölümden kıl payı kurtulan Rebecca, hemen vicdansız kocasından boşandı ve kısa süre sonra yeniden evlendi. İkinci kocası, şehrin en saygın adamıydı. Gücünü kendi lehine kullanacağına ve kendisine zarar verenlerden intikam alacağına yemin etti! Evlilikleri, her ikisinin de çıkarına olacak bir anlaşma olacaktı. Beklenmedik bir şekilde, her şey durulduğunda, ikinci kocası elini tuttu ve "Neden sonsuza dek benimle kalmıyorsun?" diye sordu.