Freddie Betita

Kadın'ın hayatının akışını değiştiren talihsiz bir gece yaşandı. Her şey, nişanlısını kız kardeşiyle beraber yakaladığı o an başladı. Kalbi kırık, kendini kaybedecek kadar içti ve yanlış odaya girdi. Sonunda kendini tamamen yabancı biriyle sevişirken buldu. Babası, evlilik dışı hamile kaldığı için onu reddettikten sonra, başarıya ulaşma ve intikam alma kararlılığıyla yurtdışına gitti. Altı yıl sonra, başarılı bir doktor ve dahi bir oğlun annesi olarak ülkesine döndü. Henüz altı yaşında olan bebek, şimdiden en iyi hacker'lardan biriydi. Şehrin gözde bekarlarının listesini ele geçirdi. Bir gün annesine, "Anne, sana bir erkek arkadaş bulabilirim. Ne tür bir erkekten hoşlanıyorsun?" diye sordu. Erkeklere ilgisi olmayan Kadın, düşünüyormuş gibi yaptı. Cevap vermeden önce bir adam, "Ben senin babanım. Neden bana köstek oluyorsun?" dedi. Böylece, ebeveynlerini bir araya getirme görevi resmen başladı!

Ailem çöküyordu, bir zamanların büyük isminin son kalıntılarına tutunuyorduk. Emre'yle yaklaşan evliliğimin bizi kurtarması gerekiyordu, onun yeni parası düşüşümüzü yavaşlatacak bir yastık olacaktı. Ama dedikodular, münzevi teknoloji milyarderi Kuzey Karan'ı kadınları mahveden bir canavar olarak resmediyordu ve adamları, bir sonraki "refakatçisi" olarak benim güzel üvey kız kardeşim Hale'yi seçmişti. Sonra nişanlım Emre paniğe kapıldı ve beni çaresiz bir kaçışa sürükledi. Ucuz bir motel odasında, asıl planını açıkladı: Hale seçilmeden önce gizlice evlenmişiz gibi davranacaktım. Bana kullanışlı bir kalkan, inkar edilebilir bir eş olarak ihtiyacı vardı, böylece Hale'yi ve onun Karan'la olan potansiyel bağlantısını elinde tutabilecekti. Midem bulandı; bu aşk değil, bir alışverişti. Eve döndüğümde, Hale'yi "kurtarmak" için çaresiz kalan ailem, Emre'nin yalanını desteklememi talep etti ve çok değer verdiğim sanat projemin finansmanını kesmekle tehdit etti. Yüklerini taşımamı, paspas olmamı istediklerinde bana "güçlü" derlerdi. Bu iğrençlik ağzımda acı bir tat bıraktı, onların zalim, bencil oyunlarında sadece bir piyon olduğumu fark ettim. Neden hep feda edilen, hep sessizce acı çekmesi gereken "güçlü" olan bendim? Emre'nin uydurduğu hayatı, sessiz bir aşağılanma ve aldatmaca hayatını yaşama düşüncesi, birdenbire söylentilerdeki herhangi bir canavarla yüzleşmekten sonsuz kat daha kötü geldi. İçimde buz gibi bir öfke yükseldi, keskin ve net. Onların piyonu, harcanabilir para birimi olmayacaktım. Babama gözlerinin içine bakarak, "Eğer Hale, Bay Karan için fazla narinse, o zaman onun yerine ben giderim," diye ilan ettim. Bir aptalın sırrı olmaktansa, bir canavarla gözlerim açık yüzleşmeyi tercih ederdim.

Düğün günümde ailem "hassas sinirlerim" yüzünden başımda pervane olurken, nişanlım Mert tek görevimin güzel görünmek olduğunu söylüyordu. Yıllardır bana kırılgan bir porselen bebek, idare edilmesi gereken bir sorun gibi davranmışlardı. Nikah masasına oturmama bir saat kala, odada unutulmuş bir bebek telsizinden konuşmalarını duydum. Şampanyama katmayı planladıkları sakinleştiriciyi tartışıyorlardı. Amaçları sadece "krizlerimi" yatıştırmak değildi. Amaçları, beni tören boyunca ayakta tuttuktan sonra "duygu seline kapıldı" diyerek yatağa göndermekti. Ben ortadan kaybolur kaybolmaz, düğün dekorasyonumu gizli bir "İyi ki Doğdun" pankartıyla değiştirecek ve nikah davetimi yeğenimin şatafatlı doğum günü partisine dönüştüreceklerdi. Bütün hayatım, davetli bile olmadığım bir kutlamanın önündeki can sıkıcı bir engeldi sadece. Görünmez hissettiğimi söylediğimde bana hep paranoyak derlerdi. Şimdi ise korkunç gerçeği biliyordum: Beni sadece görmezden gelmiyorlar, beni kendi hayatımdan silmek için aktif olarak plan yapıyorlardı. Ama rahmetli anneannem bana son bir hediye bırakmıştı: bir kurtuluş bileti. Aras Karahan adında bir adama ait, isminin altında "Sıra Dışı Çözümler" yazan bir kartvizit. Kristal bir vazoyu yere çalıp paramparça ettim, beş yıldızlı süitten yalın ayak ve ipek bir sabahlıkla kaçtım ve arkamda temizlemeleri gereken bir enkaz bırakarak hayatımdan çekip gittim. Tek hedefim, o kartın üzerindeki adresti.

Dört yılımı, her şeyimi verdiğim adam Boran, televizyonda ülkenin en zengin ailelerinden birinin kızıyla nişanlandığını duyuruyordu. Ben daha bu ihanetin acısıyla bar tezgahına yığılmışken, evimden gelen bir telefonla dünyam başıma yıkıldı. Babam, milyonlarca liralık bir dolandırıcılık suçlamasıyla kelepçelenip götürülmüştü ve tüm kanıtlar onu işaret ediyordu. Karakolda babamın feryatları arasında öğrendiğim gerçek kanımı dondurdu: Bu tuzağı, yeni ailesine sadakatini kanıtlamak isteyen Boran kurmuştu. Yüzleştiğimde ise bana iğrenç bir teklif sundu. "Babanı kurtarmak istiyorsan, nişanlımın gölgesinde gizli sevgilim olacaksın." Teklifini suratına çarptığımda, babamı hapiste çürüteceğiyle ve beni mahvedeceğiyle yemin etti. Her kapı yüzüme kapandı, adalet, parası ve gücü olanlar içindi. Çaresizliğin en dibindeyken, önüme tek bir seçenek konuldu: Boran'ı ve arkasındaki gücü yok edebilecek tek kişiye sığınmak. Nişanlısının abisi, iş dünyasının acımasız prensi ve bir gece önce beni sarhoş bir çöp gibi kenara atan o tehlikeli adam, Kaan Demirören.

Evlilik, kadın için zorlu bir yolculuktu. Altı yıl boyunca evlilik hayatında yorucu ve mutsuz bir yaşam sürdü. Bir gün, ilgisiz kocası ona, "Ayla yakında geri dönecek. Yarın taşınmak zorundasın," dedi. Kadın, "Boşanmak istiyorum," diye yanıtladı. Onun duygusuz kalbini değiştirmeye çalışmadan ya da tek bir gözyaşı dökmeden ayrıldı. Boşanmalarından birkaç gün sonra tekrar karşılaştılar. Kadın başka bir adamın kollarındaydı. Onu bu kadar mutlu görmek kocasının sinirlerini tepeme çıkardı. "Demek başka birinin kollarına koşmadan önce biraz bile bekleyemedin?" diye alaycı bir şekilde sordu. "Ve sen kimsin ki benim kararımı sorguluyorsun? Bu benim hayatım, kararları ben veririm. Kendi işine bak!" Kadın ona ateş püskürdü ve ardından yeni sevgilisine parlak gözlerle baktı. Kocası derhal kendini kaybetti.

Eski yalı alevlere teslim olduğunda, gri ve boğucu bir duman tabakasının içinde hayatta kalmaya çalışıyordum. Oksijenim tükenirken son bir umutla üç yıllık kocam Arslan'ı aradım. Ama telefonun ucunda lüks bir restoranın piyano sesleri ve o kadının, Leyla'nın tanıdık, şımarık sesi vardı. Arslan, can havliyle ettiğim yardım çığlığına sadece alaycı bir nefes vererek karşılık verdi. "İlgi çekmek için yangın yalanı uyduracak kadar düştün mü?" dedi kelimeleri yüzüme bir tokat gibi çarparak. "Bu çocukça oyunlarına ayıracak vaktim yok." Sonra telefonu yüzüme kapattı. Alevler odamı yutarken, ikinci katın balkonundan kendimi karanlık boşluğa bıraktım. Diz kapağım sivri bir taşa çarparak parçalandı. Ambulansta is ve kan içinde yatarken, telefonuma düşen o bildirim kemiklerimin kırılmasından daha çok canımı yaktı. Leyla, Arslan'ın özel yapım saatinin göründüğü masanın fotoğrafını paylaşıp altına yazmıştı: "Ne kadar geç olursa olsun, ben korktuğumda o hep gelir." Ben cehennemin ortasında "Nefes alamıyorum" diye yalvarırken, kocam başka bir kadının sahte korkularını yatıştırıyordu. Bana hep Koçak soyadı olmadan bir hiç olduğumu, kapıdan çıkarsam açlıktan sürüneceğimi söylemişti. Gözlerimdeki son umut kırıntısı da o an küle döndü ve yerini buz gibi bir kararlılığa bıraktı. Bana verdiği tüm o limitsiz kartları ve devasa pırlanta yüzüğü komodinin üzerine bıraktım. Ardından, yıllardır herkesten gizlediğim ünlü senarist "Puslu" kimliğimle kazandığım milyonları onun hesabına "konaklama bedeli" olarak gönderip, hiçbir şey talep etmediğim boşanma protokolünü imzaladım. O yalıdan sadece eski bir valizle çıktım. Şimdi sıra, o çok güvendikleri tahtlarını kendi ellerimle başlarına yıkmaya gelmişti.

Beren, sosyetenin ünlü Köprülü ailesinin o uysal, renksiz ve "işe yaramaz" ev hanımıydı. Evlilik yıldönümlerinde, kendi elleriyle hazırladığı lüks masada kocası Kenan'ı bekliyordu. Ancak gece yarısı telefonuna düşen isimsiz bir mesaj her şeyi yerle bir etti. Ekranda, kocasının o sabah kendi elleriyle ütülediği ceketi, lüks bir otelin zemininde, metresinin incili halhalıyla yan yana duruyordu. Otele gittiğinde, kapı aralığından kocasının ve metresinin iğrenç seslerini duydu. "Karın evde o sıkıcı yemekleriyle seni bekliyor olmalı. Tam bir ev hanımı, zavallı şey." Beren boşanmak için eve dönüp eşyalarını topladığında, kayınvalidesi ve görümcesi yolunu kesti. Onu aşağılayarak ailenin parası olmadan sokakta kalacağını yüzüne vurdular. Kocası Kenan ise ona sadece cüzi bir nafaka bağlayacağını söyleyip onu tehdit etti. "Seni bir böcek gibi ezerim, o paranın tek kuruşunu bile göremeyeceksin!" Beren'in gözpınarlarında tek bir yaş bile yoktu. Midesini bulandıran bu kibirli ailenin, yıllarca evde ezdikleri o zavallı kadının aslında kim olduğundan zerre kadar haberi yoktu. Beren o uysal mutfak önlüğünü koparıp attı ve siyah trençkotunu üzerine geçirdi. Kenan'ın iktidarsızlık raporunu masaya çarpıp yalıyı terk etti. Şimdi, ailenin hayatta kalmak için umutsuzça aradığı efsanevi doktor "Hekim Şifa" ve yeraltı dünyasının yenilmez yarışçısı "Lale" kimliğini kuşanma vaktiydi. Kenan'ı tamamen bitirmek için, ailenin en korkunç ismi Kıvanç Paşa ile masaya oturacaktı.

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Zeynep, kendisini en çok sevmesi gerekenler tarafından ihanete uğradı. Kendi anne babası, sevgili evlatlık kızlarını hak ettiği cezadan kurtarmak için Zeynep'i adeta cehenneme gönderdi—hayatta kalmanın acımasızlık gerektirdiği, zayıflığın ölüm anlamına geldiği kötü şöhretli bir hapishaneye. Dört yıl sonra, o demir kapılardan içeri giren kız artık yoktu. Çıktığında ruhuna kazınmış tek ve sarsılmaz bir kural vardı: Her ihanetin bedeli on katıyla ödenecekti. Özgürlüğüne kavuştuğu gün, dünya titredi. Yol boyu lüks arabalar sıralandı. Sadık takipçilerden oluşan bir lejyon, onun muzaffer dönüşünü bekliyordu. Babası, sessizliğini parayla susturmaya çalıştı. Ama para, uzun zaman önce onun üzerindeki etkisini yitirmişti. Evlatlık kız kardeşi, tatlı sözler ve sahte nezaketin arkasına saklanıyordu. Ama boş gülümsemeler artık onu kandıramıyordu. Bir zamanlar elinden alınan her şey, parça parça geri alınacaktı. Ailesi, evlatlık kızlarını şehrin en korkulan adamına sunarak onunla bağ kurmaya çalıştığında, Zeynep'in dudakları soğuk bir tebessümle kıvrıldı. "Buna izin vermem." Arkasında efsanevi bir hacker, gölgelerdeki müttefikler ve onun için dünyayı yakmaya hazır bütün bir hapishane ile Zeynep, düşmanlarını dehşet verici bir hassasiyetle yok etti. Sonra zorba onu fark etti. "İlginçsin," dedi. "Benim kadınım ol, şehir senin olsun." Zeynep, etkilenmemiş bir şekilde kaşını kaldırdı. "Beni sahiplenmek mi istiyorsun? Önce benden sağ çık." Yüksek sosyete onların savaş alanına dönüştü. Güç ile arzu çarpıştı. Hırs, saplantı ile çatıştı. Bu acımasız hakimiyet ve baştan çıkarma oyununda, sadece biri önce diz çökecekti. Bir zamanlar cehennemde terk edilen kız, ateş ve intikamla taçlanarak küllerinden doğdu—Ve sonunda, şehirdeki en korkulan hükümdar bile, hem cehennemi hem de kendisini fetheden kadına imparatorluğunu sunarak eğilecekti.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Leyla Şahin, tüm ailesi tarafından akıl hastası ve aptal olarak görülen, üvey annesi ve kız kardeşi Serap'ın sürekli ezdiği bir kızdı. Yirmi yaşına bastığı gece, köhne odasında ucuz makyajını silerken, o donuk bakışlarının altından buz gibi bir zekâ ve güzellik ortaya çıktı. Üvey kız kardeşi Serap'ın, İstanbul'un en güçlü ailesi Demirörenler'in varisi Cihan ile yapacağı görkemli düğüne zorla götürüldü. Herkesin onu küçük düşürmesini beklediği o anda, nikâh memurunun sistemde gördüğü bir kayıt tüm hayatları altüst etti. Cihan Demirören, yıllar önce büyükbabasının yaptığı gizli bir sözleşme gereği, çoktan Leyla ile evliydi. Salondaki yüzlerce davetlinin şok bakışları arasında, Serap çığlıklar atarak yere yığıldı, annesi Selma Hanım ise Leyla'yı parçalamak ister gibi ona baktı. Cihan, bu beklenmedik eşine tiksinerek yaklaştı, gözlerindeki öldürme arzusunu saklamadan onu kolundan tutup malikânesine götürdü. Ama kimse Leyla'nın o çirkin gözlüklerinin ve korkak tavırlarının ardında dünyaca ünlü bir dâhiyi sakladığını bilmiyordu. Cihan onu bir düşman, bir casus olarak görüyor, en ufak bir sırrını yakalamak için her anını izliyordu. Gece yalıda, Leyla'nın yüzündeki makyajı zorla sildiğinde gördüğü nefes kesici güzellik karşısında donup kaldı. Ama bu kadının neden bu kadar yetenekli olduğunu, neden dövüş tekniklerini bildiğini hâlâ çözemiyordu. Leyla ise bu nefret dolu evlilikte hayatta kalmak için aptal rolüne devam ederken, bir yandan da yıllar önce ölen annesinin sırlarını araştırıyordu. Ta ki üvey annesinin onu zehirleyip başka adamlara teslim etmeye çalıştığı o geceye kadar. Karanlıkta gözlerini açtığında, artık kaçacak değil, saldıracaktı.

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."