CTK

Bu gece mükemmel olmalıydı. Beşinci evlilik yıldönümümüzdü ve ben, Alya, sevgi dolu kocama vermeyi planladığım haberle dudaklarımda gizli bir gülümsemeyle parlıyordum. Ama sonra, çalışma odasındaki yabancı, kilidi açık bir telefon her şeyi değiştirdi. Telefonda bir fotoğraf vardı: Levent başka bir kadınla, Selin Çetin'leydi. Kadının eli, Levent'in elini öylesine samimi bir şekilde kavramıştı ki kanım dondu. Saklandığım yerden Levent'in sesini duydum. Sesi şefkatli ve samimiydi. Selin'le ilgili en korkunç şüphelerimi doğrularken, bana karşı tüyler ürpertici bir umursamazlık sergiliyordu: "Alya'nın hiçbir şeyden haberi yok. Muhtemelen mutfakta, her zamanki gibi mükemmel eş rolünü oynuyordur." Sonra bizimkisi olmayan "gerçek, yasal olarak bağlayıcı" bir evlilikten bahsetti. Beş yılımızı "güzel bir paravan", "bitmek üzere olan beş yıllık bir anlaşma" olarak adlandırdı. Mükemmel hayatım paramparça olmuş, özenle kurduğu yalanlar bir bir ortaya dökülmüştü. Kalbim korkunç bir gerçekle göğüs kafesimi delercesine atıyordu: Onun çocuğuna hamileydim. Bir yalan üzerine kurulmuş bir hayata gebe kalmıştım, o ise gizlice başka bir kadınla evliydi. Sonra bir yardım gecesinde, kolum Selin'in tezgâhladığı düşüş ve Levent'in öfkeli suçlamaları yüzünden hâlâ morarmışken, onları gördüm. Kameralar için elimi tutarken, masanın altındaki diğer eli Selin'in elini okşuyordu. Bu, bir zamanlar bana ait olan gizli, samimi bir jestti. Bu cüretkârlık, bu soğuk ve hesaplı performans artık canımı bile acıtmıyordu; içimi sadece ruhumu ezen derin bir bıkkınlıkla dolduruyordu. Sadece bu hayattan çıkıp gitmek istiyordum. Aniden vücuduma keskin bir acı saplandı. Yere yığılırken, Selin'in beni zehirlediğini içgüdüsel olarak biliyordum. Levent ise kendi kurduğu hikâyeye kör olmuş bir şekilde arkasını dönüp gitti ve beni kaderime terk etti. Steril bir hastane odasında tek başıma uyandığımda artık hamile değildim. Gerçeği öğrendim: Selin beni öldürmeye çalışmıştı ve Levent'in ihaneti hayal ettiğimden çok daha derindi. Ortadan kaybolacaktım, ama ardımda onun canavarca ihanetinin sansürsüz gerçeğini bırakmadan değil.

Her şey bir Facebook annelik grubunda öylesine gezinirken başladı. Kocam Can, o akşam eve geldiğinde yüzü yıllardır görmediğim bir heyecanla parlıyordu. Almanya'daki BMW'den gelen, ailemizin geleceğini tamamen değiştirecek muazzam bir kariyer fırsatından bahsetti. Sonra o tüyler ürperten şart geldi: Anlaşılmaz kurumsal sebeplerden dolayı, katılımcıların resmi olarak bekar olmaları gerekiyormuş, bu yüzden "sembolik bir boşanma" yapmamız gerekecekti. Kalbim buz kesti, çünkü daha birkaç gün önce, aynı grupta, bir adamın yeni sevgilisiyle kaçmak için karısını sahte bir boşanmaya nasıl ikna etmeyi planladığını anlatan isimsiz bir gönderi okumuştum; benzerlikler inkâr edilemezdi. Bunun sadece bir kâğıt işi, bir formalite olduğuna, aramızda hiçbir şeyin değişmeyeceğine yeminler etti. Ben bu canavarca oyuna uymuş gibi yapıp kabul ettiğimde yüzündeki o bariz rahatlama gerçekten mide bulandırıcıydı. Bir haftadan kısa bir süre sonra, boşanma kararı elimde, kendisinden çok daha genç, sarışın iş arkadaşıyla birlikte yurt dışına uçtu ve arkasında hiçbir iz bırakmadan sırra kadem bastı. Kısa süre sonra, hayalimizdeki ev için ayırdığımız ortak banka hesabımızın içindeki yaklaşık 1.500.000 TL'nin buharlaştığını fark ettim. "Ona güvenmek mi?" Bu kelime ağzımda kül tadı bırakıyordu. İhanetinin bu cüretkarlığı, gelip geçici bir heves uğruna ailesini sefil bırakmak için nasıl bu kadar zalim bir plan kurabildiği aklımı başımdan alıyordu. Çığlık atma, onu mahvetme dürtüsü dayanılmazdı ama içimde daha soğuk, daha hesaplı bir öfke filizlenmeye başladı. "Sembolik" bir boşanma mı? Öyle bir şey yoktu; boşanma boşanmaydı. Ama Can, elde ettiğini sandığı özgürlükle kör olmuş, ölümcül bir hesap hatası yapmıştı. Zekâsıyla alt ettiğini sandığı karısını fena halde küçümsemişti. Benim titizlikle bir kenara ayırdığım, nihai, gizli güvencem olan üç milyon liramdan haberi yoktu. Arabası sokağın sonunda gözden kaybolurken, zihnimde tek ve güçlü bir düşünce belirdi: Git ve "özgürlüğünün" tadını çıkar Can, çünkü geri dönmek o kadar kolay olmayacak. Ve sen, neyi imzalayıp gittiğinin farkında bile değilsin.

Beş yıl boyunca Alfa'nın eşiydim ama kocam Mert, tüm sevgisini başka bir kadına sakladı. Görkemli bir sürü balosunda, tavandan kopan devasa bir kristal avize üçümüzün üzerine doğru düşerken, bu kırılgan oyunumuz yerle bir oldu. O korkunç saniyede Mert seçimini yaptı. Beni şiddetle kenara itti; ama güvende olmam için değil, tam tersine parçalanan enkazın ortasına fırlattı. Kendi vücudunu bir kalkan gibi kullandı ama sadece metresi Selin için. Revirde uyandığımda vücudum paramparçaydı ve kurt ruhumla olan bağım ömür boyu sakat kalmıştı. Sonunda ziyaretime geldiğinde yüzünde pişmanlıktan eser yoktu. Yatağımın başında durdu ve en büyük ihaneti gerçekleştirdi: Kutsal bağımızı acımasızca ikiye ayıran Bağ Koparma Ayini'ni yaptı. Ruhumda hissettiğim acı o kadar derindi ki kalbim durdu. Monitörün sesi kesilirken, sürü doktoru odaya daldı. Cansız bedenimle Mert'in buz gibi suratı arasında gidip gelen gözleri dehşetle açılmıştı. "Ne yaptın sen?" diye bağırdı. "Ay Tanrıçası aşkına, o senin varisini taşıyor."

Herkes Leyla'nın teyzesinden aldığı sinsilikle, masum bir görüntü sergileyerek evli erkekleri kendine çekmeyi başardığına inanıyordu. Beklenmedik bir şekilde, sadece yoğun bir karşılaşmanın ardından kötü şöhretli playboy Colton'ın karısı oldu ve birçok kişinin aceleye getirilen evliliklerinin arkasındaki nedenler hakkında spekülasyon yapmasına neden oldu. Başlangıçta sıradan bir anlaşma olarak görülen ilişkileri, bir partide duygusal bir şekilde Colton'un Leyla'nın bileğini tutup, ham bir kırılganlıkla dolu sesiyle "Beni biraz daha sevebilir misin?" diye sorduğu an farklı bir boyut kazandı. İşte o zaman gerçeği fark etti; ilişkilerinin ipleri en başından beri onun elindeydi.

[Sevimli Bebek + Gizli Kimlik + Güçlü kahraman ve kadın kahraman!] Caroline, Damian'ı beş yıl boyunca tüm kalbiyle sevdi. Kendini ona adadı ve onun uğruna alçakgönüllülükle yaşadı. Ancak çift bir krizle karşılaştığında, hamilelik haberinin evliliklerini düzelteceğini umdu, ama karşılığında sadece bir boşanma anlaşması aldı. Daha da kötüsü, doğum yapmak üzereyken birinin tuzağına düşmüş ve hayatı tehlikeye girmişti. Bu korkunç deneyimden kurtulmayı başardıktan sonra, adamla tüm bağlarını koparmaya kararlıydı. Beş yıl sonra, gururla, ünlü bir şirketin başkanı olarak yeniden ortaya çıktı. Eskiden ona zorbalık edenler şimdi yaptıklarının bedelini ödüyorlar. Geçmişin gerçekleri yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başladı... Caroline'ın yeni kazanılmış özgüveni karşısında büyülenen eski kocası, onunla tekrar bir araya gelmek istedi, ama Caroline onun ilgisine kayıtsız kaldı. Damian çaresizce yalvardı, "Tatlım, bebeğimizin her iki ebeveyne de ihtiyacı var. Lütfen benimle yeniden evlen!"

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Üç yıl önce, Eunice üçüz doğurdu, ancak üç çocuktan sadece biri hayatta kaldı—ya da ona öyle söylendi. Eunice, annesinin mirasına konabilmek için fakir ama yakışıklı bir bilgisayar programcısıyla evlenmek zorunda kalır. Bu gizemli adamla evlendikten sonra düşünmeye başladı… Üç yıl önce, hiçbir erkekle birlikte olmamıştı ama bir şekilde hamile kalmıştı… Ayrıca başka bir çocuğunun daha hayatta olduğunu öğrendi… Gerçek neydi? Ve neden “fakir” kocası tıpkı televizyonda gördüğü zengin iş adamına benziyordu?

Asya, altı haftalık hamile olduğunu öğrendiği o gün, müjdeyi vermek için heyecanla eve koşmuştu. Fakat yatak odasının kapısını araladığında, kendi seçtiği beyaz saten çarşafların üzerinde hayat arkadaşı Murat ile üvey kardeşi Selin'i birbirine dolanmış halde buldu. Selin, hiçbir utanma belirtisi göstermeden yorgana sarıldı ve kendi düz karnına dokunarak asıl bombayı patlattı. "Ben Murat'ın çocuğunu taşıyorum. Üstelik baban seni aileden çoktan attı, sen artık bir hiçsin." Şok ve ihanetle nefesi kesilen Asya, o iğrenç evden kaçmak isterken merdivenlerden yuvarlandı. Bacaklarının arasından süzülen ılık kan, özenle sakladığı ultrason kağıdını kızıla boyarken, Murat ve Selin ona yardım etmek yerine sadece soğukkanlılıkla izlediler. Beş yıl boyunca, o soğuk mermer zeminde kaybettiği bebeğinin acısı ve en sevdikleri tarafından bir çöp gibi sokağa atılmanın nefreti kalbinde buzdan bir duvara dönüştü. Neden kendi ailesi ona bu kadar acımasızca sırt çevirmişti ve yıllarca sevdiği adam nasıl bu kadar omurgasız olabilirdi? O gün kanlar içinde karanlığa gömülürken, bu ihanetin bedelini onlara on katıyla ödeteceğine yemin etmişti. Şimdi, beş yılın ardından, eserleri milyon dolarlara satılan dünyaca ünlü gizemli mücevher dehası "Usta Y" olarak İstanbul'a geri dönmüştü. Üstelik yanında, hayatını kurtardığı küçük bir çocuğun babası olan, İstanbul'un en güçlü ve tehlikeli adamı Kaan Beyazıt vardı. Kaan, sosyetenin ortasında Asya'nın belini sahiplenici bir şekilde kavrayıp eski nişanlısının ve üvey kardeşinin gözlerinin içine baka baka fısıldadı: "Benimle sahte bir nişanlılık oyunu oyna, karşılığında sana o şirketi ve intikamını altın tepside sunayım."

Çoğu kişi için Ayla, küçük bir kasaba kliniğinde çalışan bir doktordu; gerçekte ise sessiz sedasız harikalar yaratıyordu. Emre, ona delicesine âşık olmuş, kavuşmak için nice yalnız geceyi sabırla beklemişti. Bu umut dolu bekleyişin üzerinden tam üç yıl geçmişti ki, korkunç bir trafik kazası onu tekerlekli sandalyeye mahkûm etti ve tüm anılarını silip aldı. Onun hayatını kurtarmak için Ayla, bir anlaşmalı evlilik teklifini kabul etti. Karşılığında duyduğu tek şey ise Emre'nin soğuk sözleri oldu: "Seni asla sevmeyeceğim." Ayla buna sadece hafifçe gülümsedi. "İyi o zaman... Zaten ben de sana âşık değilim." İçine düştüğü şüphe ve umutsuzluk girdabında Emre, her türlü ışıktan kaçıyordu. Fakat Ayla'nın sabrı ve inceliği onu yakaladı, bırakmadı: Onunla aynı hizaya gelmek için diz çekilişi, saçlarını okşayan o sıcak dokunuşu, onu sarsılmaz bir sakinliğe kavuşturan varlığı... Ta ki Ayla'nın yüzündeki o ışıltılı gülümseme, Emre'nin sonsuza dek yok olduğunu sandığı duyguları yeniden tutuşturana kadar.

İki yıllık evliliğin ardından Esra nihayet hamile kalmıştı. Umut ve sevinçle doluyken, Resul'ün boşanma talebiyle sarsıldı. Hayatını kaybetmek üzereyken, kanlar içinde yatan Esra, Resul'ü arayarak kendisini ve bebeğini kurtarmasını yalvardı. Ancak çağrılarına cevap vermedi. Bu ihanetin acısıyla ülkeyi terk etti. Zaman geçti ve Esra ikinci kez evlenmek üzereydi. Resul çılgına dönmüş bir halde ortaya çıktı ve diz çöktü: "Benim çocuğumu doğurduktan sonra başkasıyla nasıl evlenmeye cesaret edersin?"

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

"Efendim, o henüz ölmedi. Üzerinden bir daha geçmemi ister misiniz?" "Yap." Yaralı ve kanlar içindeki Rebecca, kocasının emrini duydu ve dişlerini sıktı. Çift hiçbir zaman evliliklerini tamamlamamıştı ve bu nedenle hiç çocukları olmamıştı. Ancak, çocuksuz evlilikleri kayınvalidesini Rebecca'yı kısır olmakla suçlamaya itmişti. Şimdi, kocası sadece onu aldatmakla kalmamış, aynı zamanda onun ölmesini istiyordu! Onu boşayabilirdi, ama burada, onu öldürmeye çalışıyordu... Ölümden kıl payı kurtulan Rebecca, hemen vicdansız kocasından boşandı ve kısa süre sonra yeniden evlendi. İkinci kocası, şehrin en saygın adamıydı. Gücünü kendi lehine kullanacağına ve kendisine zarar verenlerden intikam alacağına yemin etti! Evlilikleri, her ikisinin de çıkarına olacak bir anlaşma olacaktı. Beklenmedik bir şekilde, her şey durulduğunda, ikinci kocası elini tuttu ve "Neden sonsuza dek benimle kalmıyorsun?" diye sordu.