CTK

Bu gece mükemmel olmalıydı. Beşinci evlilik yıldönümümüzdü ve ben, Alya, sevgi dolu kocama vermeyi planladığım haberle dudaklarımda gizli bir gülümsemeyle parlıyordum. Ama sonra, çalışma odasındaki yabancı, kilidi açık bir telefon her şeyi değiştirdi. Telefonda bir fotoğraf vardı: Levent başka bir kadınla, Selin Çetin'leydi. Kadının eli, Levent'in elini öylesine samimi bir şekilde kavramıştı ki kanım dondu. Saklandığım yerden Levent'in sesini duydum. Sesi şefkatli ve samimiydi. Selin'le ilgili en korkunç şüphelerimi doğrularken, bana karşı tüyler ürpertici bir umursamazlık sergiliyordu: "Alya'nın hiçbir şeyden haberi yok. Muhtemelen mutfakta, her zamanki gibi mükemmel eş rolünü oynuyordur." Sonra bizimkisi olmayan "gerçek, yasal olarak bağlayıcı" bir evlilikten bahsetti. Beş yılımızı "güzel bir paravan", "bitmek üzere olan beş yıllık bir anlaşma" olarak adlandırdı. Mükemmel hayatım paramparça olmuş, özenle kurduğu yalanlar bir bir ortaya dökülmüştü. Kalbim korkunç bir gerçekle göğüs kafesimi delercesine atıyordu: Onun çocuğuna hamileydim. Bir yalan üzerine kurulmuş bir hayata gebe kalmıştım, o ise gizlice başka bir kadınla evliydi. Sonra bir yardım gecesinde, kolum Selin'in tezgâhladığı düşüş ve Levent'in öfkeli suçlamaları yüzünden hâlâ morarmışken, onları gördüm. Kameralar için elimi tutarken, masanın altındaki diğer eli Selin'in elini okşuyordu. Bu, bir zamanlar bana ait olan gizli, samimi bir jestti. Bu cüretkârlık, bu soğuk ve hesaplı performans artık canımı bile acıtmıyordu; içimi sadece ruhumu ezen derin bir bıkkınlıkla dolduruyordu. Sadece bu hayattan çıkıp gitmek istiyordum. Aniden vücuduma keskin bir acı saplandı. Yere yığılırken, Selin'in beni zehirlediğini içgüdüsel olarak biliyordum. Levent ise kendi kurduğu hikâyeye kör olmuş bir şekilde arkasını dönüp gitti ve beni kaderime terk etti. Steril bir hastane odasında tek başıma uyandığımda artık hamile değildim. Gerçeği öğrendim: Selin beni öldürmeye çalışmıştı ve Levent'in ihaneti hayal ettiğimden çok daha derindi. Ortadan kaybolacaktım, ama ardımda onun canavarca ihanetinin sansürsüz gerçeğini bırakmadan değil.

Her şey bir Facebook annelik grubunda öylesine gezinirken başladı. Kocam Can, o akşam eve geldiğinde yüzü yıllardır görmediğim bir heyecanla parlıyordu. Almanya'daki BMW'den gelen, ailemizin geleceğini tamamen değiştirecek muazzam bir kariyer fırsatından bahsetti. Sonra o tüyler ürperten şart geldi: Anlaşılmaz kurumsal sebeplerden dolayı, katılımcıların resmi olarak bekar olmaları gerekiyormuş, bu yüzden "sembolik bir boşanma" yapmamız gerekecekti. Kalbim buz kesti, çünkü daha birkaç gün önce, aynı grupta, bir adamın yeni sevgilisiyle kaçmak için karısını sahte bir boşanmaya nasıl ikna etmeyi planladığını anlatan isimsiz bir gönderi okumuştum; benzerlikler inkâr edilemezdi. Bunun sadece bir kâğıt işi, bir formalite olduğuna, aramızda hiçbir şeyin değişmeyeceğine yeminler etti. Ben bu canavarca oyuna uymuş gibi yapıp kabul ettiğimde yüzündeki o bariz rahatlama gerçekten mide bulandırıcıydı. Bir haftadan kısa bir süre sonra, boşanma kararı elimde, kendisinden çok daha genç, sarışın iş arkadaşıyla birlikte yurt dışına uçtu ve arkasında hiçbir iz bırakmadan sırra kadem bastı. Kısa süre sonra, hayalimizdeki ev için ayırdığımız ortak banka hesabımızın içindeki yaklaşık 1.500.000 TL'nin buharlaştığını fark ettim. "Ona güvenmek mi?" Bu kelime ağzımda kül tadı bırakıyordu. İhanetinin bu cüretkarlığı, gelip geçici bir heves uğruna ailesini sefil bırakmak için nasıl bu kadar zalim bir plan kurabildiği aklımı başımdan alıyordu. Çığlık atma, onu mahvetme dürtüsü dayanılmazdı ama içimde daha soğuk, daha hesaplı bir öfke filizlenmeye başladı. "Sembolik" bir boşanma mı? Öyle bir şey yoktu; boşanma boşanmaydı. Ama Can, elde ettiğini sandığı özgürlükle kör olmuş, ölümcül bir hesap hatası yapmıştı. Zekâsıyla alt ettiğini sandığı karısını fena halde küçümsemişti. Benim titizlikle bir kenara ayırdığım, nihai, gizli güvencem olan üç milyon liramdan haberi yoktu. Arabası sokağın sonunda gözden kaybolurken, zihnimde tek ve güçlü bir düşünce belirdi: Git ve "özgürlüğünün" tadını çıkar Can, çünkü geri dönmek o kadar kolay olmayacak. Ve sen, neyi imzalayıp gittiğinin farkında bile değilsin.

Beş yıl boyunca Alfa'nın eşiydim ama kocam Mert, tüm sevgisini başka bir kadına sakladı. Görkemli bir sürü balosunda, tavandan kopan devasa bir kristal avize üçümüzün üzerine doğru düşerken, bu kırılgan oyunumuz yerle bir oldu. O korkunç saniyede Mert seçimini yaptı. Beni şiddetle kenara itti; ama güvende olmam için değil, tam tersine parçalanan enkazın ortasına fırlattı. Kendi vücudunu bir kalkan gibi kullandı ama sadece metresi Selin için. Revirde uyandığımda vücudum paramparçaydı ve kurt ruhumla olan bağım ömür boyu sakat kalmıştı. Sonunda ziyaretime geldiğinde yüzünde pişmanlıktan eser yoktu. Yatağımın başında durdu ve en büyük ihaneti gerçekleştirdi: Kutsal bağımızı acımasızca ikiye ayıran Bağ Koparma Ayini'ni yaptı. Ruhumda hissettiğim acı o kadar derindi ki kalbim durdu. Monitörün sesi kesilirken, sürü doktoru odaya daldı. Cansız bedenimle Mert'in buz gibi suratı arasında gidip gelen gözleri dehşetle açılmıştı. "Ne yaptın sen?" diye bağırdı. "Ay Tanrıçası aşkına, o senin varisini taşıyor."

Üç yıl önce Demir ailesi, Cem Demir’in sevdiği kadınla evlenme kararına şiddetle karşı çıktı ve ona gelin olarak Sibel Yılmaz'ı seçti. Cem onu sevmiyordu. Aslında, ondan nefret ediyordu. Evliliklerinin üzerinden çok geçmeden, Sibel rüyalarındaki üniversiteden davet aldı ve bu fırsatı hemen değerlendirdi. Üç yıl sonra, Cem’in sevdiği kadın amansız bir hastalığa yakalandı. Onun bu son arzusunu yerine getirebilmek için Sibel’i geri çağırdı ve önüne bir boşanma anlaşması koydu. Cem’in bu ani ve acımasız kararı Sibel’in kalbini derinden yaraladı. Yine de, onu özgür bırakmayı seçti ve boşanma belgelerini imzalayacağını söyledi. Ancak Cem, süreci kasıtlı olarak uzatıyor gibiydi. Bu durum Sibel’i şaşkınlık ve hayal kırıklığının ötesinde, derin bir bezginliğe sürüklüyordu. Artık Sibel, Cem’in bu kararsızlığının yarattığı belirsizlik tuzağına sıkışmıştı. Sibel onun bu tutarsız dünyasından kurtulup özgürlüğüne kavuşabilecek miydi? Yoksa Cem, nihayet aklı başına gelip kalbinin sesini dinleyecek mi?

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Beş yıllık sadakatin ardından Mina, düğün günü terk edilmenin acısını yaşadı; Kaan'ın gerçek aşkına doğru koştuğunu gözleriyle gördü. Onun buz gibi kalbini asla ısıtamayacağını anlayan Mina, artık yeni bir başlangıç için geride bıraktı her şeyi. İçkiyle geçen bir gecenin ardından uyandığında, kendini asla yan yana gelmemesi gereken biriyle buldu: Ağabeyinin baş düşmanı Mert! Kaçmaya çalışırken, Mert onu yakaladı ve kulağına fısıldadı: "Bütün gece beni öptün. Gitmek diye bir seçeneğin yok." Dünya Mert'i soğuk ve ulaşılmaz biri olarak görüyordu. Oysa Mina söz konusu olduğunda, onun her arzusunu yerine getiriyor, her dediğini yapıyordu. Hatta ona koca bir köy satın almıştı. Bir gün onu kendine çekip sarılırken, sesi alçak, derin ve baştan çıkarıcıydı. Sabahlığı aralanmış, kaslı karnı ortaya çıkmıştı. "Dokunmak ister misin?"

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Düğün gecesi, Nihan'ın üvey annesi onu, sakat ve yüzü deforme olmuş Aras'la evlenmeye mahkûm etti. Neyse ki kaçmayı başardı. Ancak o an bilmiyordu ki, bu adam ileride gönlünü kaptıracağı kişi olacaktı. Aras, kendini fakir bir adam gibi gösteriyordu. Ama bu kadına âşık olacağını, hem de deliler gibi, asla tahmin edememişti. Hayatları böyle akıp gidiyordu. Ta ki bir gün Nihan, sevgilisinin sakladığı o büyük sırrı öğrenene kadar. "Ne? Nasıl olur da muazzam bir servete sahip olabilirsin?" diye şaşkınlıkla sordu. Aras, ne diyeceğini şaşırmıştı. Sessizlikle karşılaşınca, Nihan'ın sabrı taştı. Dişlerini sıkarak homurdandı. "Yürüyemiyormuşsun! Oysa gördüğüm kadarıyla maraton koşacak hâldesin!" Aras hâlâ sessiz kaldı. Nihan devam etti, sesi daha da yükseldi, "Ömründen sayılı günler kalmıştı, öyle değil mi?" Peki ya şimdi? Sonunda Aras konuşmaya başladı. "Tatlım, bu tamamen bir yanlış anlaşılmaydı. Lütfen sakin ol, olur mu? Bebeğimizin geleceğini düşün." "Aras Yıldırım!" Nihan'ın çığlığıyla birlikte, adam anında dizlerinin üstüne çöktü.

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Ayla bir zamanlar Umut'un bağlılığını tatmıştı, ancak onun gizli zalimliği derin yaralar açtı. Ayla, düğün fotoğraflarını onun gözü önünde ateşe verirken, o metresine flörtöz mesajlar gönderiyordu. Kalbi sıkışıyor ve gözleri öfkeyle yanıyorken, Ayla sert bir tokat attı. Sonra kimliğini sildi, gizli bir araştırma projesine katıldı, iz bırakmadan kayboldu ve ona gizli bir sürpriz bıraktı. Fırlatma gününde ortadan kayboldu; aynı sabah Umut'un imparatorluğu çöktü. Bulabildiği tek şey onun ölüm belgesiydi ve Umut yıkıldı. Yeniden karşılaştıklarında, bir galada Ayla, güçlü bir iş insanının yanında dikkat çekiyordu. Umut yalvardı. Ayla alaycı bir gülümsemeyle, "Senin kalibrenin çok üstündeyim, tatlım," dedi.

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Derya, kocasını adeta taparcasına sevmişti. Ta ki, onun ölen annesinden kalan her şeyi nasıl yağmaladığını ve tüm ilgisini başka bir kadına nasıl adadığını gözleriyle görene kadar. Üç ıstırap dolu yılın sonunda, kocası onu bir kenara atıp gitti. Derya paramparça bir haldeyken, bir zamanlar kendisinin ihanet ettiği Kerem çıkageldi ve onu bu enkazın ortasından söküp aldı. Artık bir tekerlekli sandalyede oturuyordu, bakışları ise çelik gibi soğuk ve keskindi. Derya bir anlaşma önerdi: Onun bacaklarını iyileştirecekti, karşılığında Kerem eski kocasını yerle bir etmesine yardım edecekti. Kerem önce küçümseyerek güldü, ardından anlaşmayı imzaladı. Acımasız ittifakları ilerledikçe, Kerem onun gizli kimliklerini keşfetti: Şifa dağıtan bir doktor, sızılamaz bir hacker, tutkulu bir piyanist… Ve Derya’nın çoktandır hissizleşmiş kalbi, yeniden çarpmaya başladı. Ancak, yalvaran eski eşi geri döndü. "Derya, sen benim karımdın! Başka biriyle nasıl evlenirsin? Geri dön!"