tüm günü hast

rahatsızlığa sahipti. Şu an yirmi dört yaşındaydı

aramparça oldu. Babası hapse girdi ve bu şok annesini derin bir depresyona sürükledi. A

i'nin omuzlarına bin

landı; gece gündüz didindi, kırık döküğü bir arada tutmaya uğraştı. Kena

ğümünü çekiştirir gibi old

çalışıyor hem de Alperen'e orada göz kulak oluyor, güvenliğinden emin oluyordu. "Geç oluyo

taş gibi netti. "Geri dönme

dona

miydi?" diye sord

nıtladı Ezgi. "B

şananlardan sonra seni iten o değil. Ezgi, anlamalısın—bizim gibiler... Koç Ailesi'nin bizi

sine bakt

im söyledi?" diy

da söyleyemedi. "Seni hayal kırıklığına uğrattım. Seni koruyamadım. Ama düşün,

nıt vermedi; Ezgi ise g

pleri elinde oynatan tek kişi oydu. Muhtemelen önce İp

onu hiçbir zam

akınca içinde bir şey buz kesti. Acı o

, meğer hiçbir zama

pıp sıktı. Başını yavaşça sall

üp gitmeye hazırlanırken, İpek kolunu tuttu, sesi titriyordu. "Şimdi bir işin var, evet, ama baban ne olacak? Kenan olmadan, o

eğer Kenan yardım etmeyi gerçekten isteseydi,

kimsesi, başka bir can simidi yoktu. Ama nikâh kıyıldığında onun kendisine z

rmişken, bunların hiçbir

özyaşlarını sildi ve sessizce, "Ezgi, Koç Ailesi... Onlar kol

ğı başında dikildi; o

sadece sessizce d

te bir siluet gördü—

nliğiyle yaklaştı. "Boşanma anlaşm

. Bir kelime etmeden, yavaşça elin

..

diğinde, onu yeni bir

özenle seçmişti—tecrübeli, işbitiri

re tutmadı. Aynı gün

ışmak istemiyordu. Yine de sonraki günler keyfini kaçı

şirkete gölge düşerdi

e geldi. İçeri girer girmez b

eye çalıştı. "Kenan, sakin ol. Bu

ça baktı. "Bura

. "Ezgi ile tartıştığını duydum.

kısıldı. "Bunu sa