Rabbit

Kadın kariyerinin zirvesindeyken, adam hâlâ ailesinin göz ardı edilen oğluydu; bir zamanlar gecenin karanlığında onun ilk öpücüğünü çalan genç adam. Kadının hayatının en karanlık günlerinde, adam evine döndü ve onun başka bir adama mecburi "evet" derken, ay ışığında parlayan gözyaşlarını gördü. Tam kadının ona en çok ihtiyaç duyduğu anda, Adam artık gücün zirvesine yükselmişti ve ona en sağlam desteği veriyordu. "Benimle evlen."Dünyada onu bu kadar derin seven başka kimse yoktu. Artık ikisinin de geçmişin gölgelerinden sıyrılıp yeni bir başlangıç yapma zamanı gelmişti.

Şile yolunda yağan yağmur, arabanın ön camına şiddetle çarpıyordu. Tıpkı mideme saplanan o tanıdık, keskin sancı gibi. Mert, parmak boğumları bembeyaz kesilmiş bir halde arabayı kullanıyordu. Telefonunun ekranı ‘İzel’ diye parlayana kadar. Kocam, onun sadık köpeği, bir anda sırra kadem basmıştı. "Elif, bir taksi çağır. İzel'in bana ihtiyacı var," demişti, beni o karanlık yolda hasta ve yapayalnız bırakarak. Bu, Mert'in karısı olan beni bırakıp eski sevgilisini seçtiği dokuzuncu seferdi. İzel'in yıllar önce başlattığı zalim bir bahsin ‘dokuzuncu vedasıydı’ bu: "Dokuz kez, Elif. Dokuz. Sonra çekip gideceksin." Her olay, daha derin bir yara açıyordu: evlilik yıldönümü yemeğimiz, acil ameliyatım, anneannemin cenazesi. Ben sadece onun için uygun bir yara bandı, bir ‘teselli ikramiyesiydim’. Onların bu sapkın oyunundaki bir piyondum. Günler sonra, bir asansör kazası beni paramparça edip hastaneye düşürdüğünde, Mert dehşet içinde sadece İzel'e sarılıyordu. Nihayet tüyler ürpertici bir netlikle görmüştüm: Beni hiçbir zaman gerçekten sevmemişti. Evliliğim, İzel'in üniversiteden beri özenle kurguladığı bir yalandı. Ona olan aşkım, o aptalca, inatçı umudum sonunda tükenmiş, geriye sadece sızlayan bir boşluk bırakmıştı. Ama oyun bitmişti. Onun dikkatsizce gözden kaçırdığı boşanma evraklarını çoktan imzalamıştım, özgürlüğüme hazırdım. Daha sonra İzel beni toplum içinde küçük düşürmek için şeytani bir tuzak kurup bana saldırı iftirası attığında, gizemli bir yabancı ortaya çıkıp her şeyi değiştirdi. Bu bir kabusun sonu ve benim gerçek hayatımın başlangıcıydı.

Ada Yılmaz'ın Arda Kaya ile olan evliliği bomboş bir kabuktan ibaretti. Arda, toplum içinde büyüleyici bir adam, evde ise bir hayaletti. Ada'yı devasa yataklarında tek başına bırakır, bir kadının özlemle aradığı bağın kemirgen yalnızlığını hissetmesine neden olurdu. Bir akşam, onun e-postalarını buldu. Arkadaşı Ceyda Vural ile "Biz" başlıklı bir yazışma, Arda'nın kahredici itirafını gözler önüne seriyordu: "Benim canım Ceyda'm, bu bekleyiş bir işkence. Hakkında konuştuğumuz geleceği nihayet kurabileceğimiz günün hayalini kuruyorum." Arda, Ada ile "itibar" için evlendiğini soğuk bir şekilde itiraf ediyor ve ekliyordu: "Ceyda ile fiziksel hiçbir şey olmadı. Henüz." Daha sonra, Ceyda'yı kurtarmak için Ada'nın böbreği karşılığında tam bir boşanma anlaşması teklif ederek, kelimenin tam anlamıyla özgürlüğünün bedelini ödemesini istedi. Ameliyattan sonra Ada, Arda'nın Ceyda'ya olan sarsılmaz bağlılığına tanık oldu; bu, acımasız bir tezat oluşturuyordu. Arda'nın mutlak kayıtsızlığı, bir restoran yangını sırasında Ceyda'yı siper edip Ada'nın arkasına bile bakmadan tek başına kaçmasına izin verdiğinde kesinleşti. Bir adam nasıl bu kadar kalpsiz olabilirdi? Son darbe ise Arda'nın sarhoşken Ada'nın "hiçbir anlam ifade etmediğini" ve evliliklerinin Ceyda'nın yakın kalmak için kurduğu bir plan olduğunu itiraf etmesiyle geldi. Bu hesaplı ihanet, aralarındaki son bağı da kopardı. Ada, keskin bir netlik ve derin bir rahatlamayla arkasını dönüp gitti; hayatını geri almaya ve gerçek aşkı bulmaya hazırdı.

On yaşından beri Ceren, Levent'in yanında olmuş, onun bir çocukluktan saygın bir CEO'ya dönüşümüne tanıklık etmişti. Ancak iki yıllık evliliklerinden sonra, onu evde görmek neredeyse imkânsız hale gelmişti. Zengin çevrelerde dolaşan dedikodulara göre, Levent ondan tiksiniyordu. Hatta onun "gerçek aşkı" bile Ceren'in umutlarıyla alay ediyor, Levent'in yakın çevresi ise ona açıkça hor görüyle bakıyordu. İnsanlar, onun on yıllık sadakatini ve sessizce katlandığı her şeyi çoktan unutmuştu. Ceren, eski anılara tutunmaya çalışıyor ama her seferinde daha fazla yıpranıyor ve çevresinde bir acınası figüre dönüşüyordu. Herkes onun nihayet "kurtulduğunu" sandığı bir gün, Levent beklenmedik bir şekilde diz çöktü ve yalvaran bir sesle, "Ceren, aşık olduğum tek insan sensin," dedi. Ancak Ceren, boşanma belgelerini masada bırakıp hiç tereddüt etmeden arkasını döndü.

Çoğu kişi için Ayla, küçük bir kasaba kliniğinde çalışan bir doktordu; gerçekte ise sessiz sedasız harikalar yaratıyordu. Emre, ona delicesine âşık olmuş, kavuşmak için nice yalnız geceyi sabırla beklemişti. Bu umut dolu bekleyişin üzerinden tam üç yıl geçmişti ki, korkunç bir trafik kazası onu tekerlekli sandalyeye mahkûm etti ve tüm anılarını silip aldı. Onun hayatını kurtarmak için Ayla, bir anlaşmalı evlilik teklifini kabul etti. Karşılığında duyduğu tek şey ise Emre'nin soğuk sözleri oldu: "Seni asla sevmeyeceğim." Ayla buna sadece hafifçe gülümsedi. "İyi o zaman... Zaten ben de sana âşık değilim." İçine düştüğü şüphe ve umutsuzluk girdabında Emre, her türlü ışıktan kaçıyordu. Fakat Ayla'nın sabrı ve inceliği onu yakaladı, bırakmadı: Onunla aynı hizaya gelmek için diz çekilişi, saçlarını okşayan o sıcak dokunuşu, onu sarsılmaz bir sakinliğe kavuşturan varlığı... Ta ki Ayla'nın yüzündeki o ışıltılı gülümseme, Emre'nin sonsuza dek yok olduğunu sandığı duyguları yeniden tutuşturana kadar.

Üç yıl boyunca Kadriye ve kocası Levent, cinsellikten yoksun bir evlilik sürdürdüler. Kadriye, Levent'in kendilerinin geleceği için kendini işe adadığını sanıyordu. Ancak annesinin vefat ettiği gün, gerçeği öğrendi: Levent, düğün gecesinden beri üvey kız kardeşiyle onu aldatıyormuş. Tüm umutlarını kaybeden Kadriye, boşanma davası açmaya karar verdi. Çevresindekiler alay ediyor, onun geri döneceğini söylüyordu. Ancak herkesin gördüğü, yağmur altında diz çökmüş ağlayan Levent oldu. Bir gazetecinin barışma ihtimalini sorması üzerine Kadriye omuz silkti. "Kendine saygısı yok, sadece onu sevmeyen insanlara yapışıp kalıyor." Bu sırada güçlü bir iş adamı kolunu Kadriye'nin beline doladı. "Eşime göz diken herkes önce beni geçmek zorunda."

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Ezgi, Kenan'ın karısı olarak üç yıl boyunca gördüğü kötü muameleye katlandı, aşk uğruna her şeyinden vazgeçti. Ancak, Kenan'ın kız kardeşi onu uyuşturup bir müşterinin yatağına gönderdiğinde, Ezgi artık dayanamadı. Tüm zehirli evliliği ardında bırakarak, boşanma belgelerini bıraktı ve çekip gitti. Yıllar sonra, Ezgi dünyayı fethetmiş parlayan bir yıldız olarak geri döndü. Kenan onu tekrar gördüğünde, Ezgi'nin yeni aşkı ile kendisi arasındaki tüyler ürpertici benzerliği görmezden gelemedi. Başka biri için sadece bir yedek olmuştu. Geçmişi anlamlandırmaya çaresizce çabalayan Kenan, Ezgi'nin önüne çıkıp ona sordu: "Ben senin için hiçbir şey ifade etmedim mi?"

Sude, kız kardeşi yerine geçerek kötü şöhretli, çirkin görünüşlü ve sorunlu bir geçmişe sahip bir adamla evlendi. Düğün gününde damadın kendi ailesi bile onu yalnız bıraktı, kasaba halkı ise bu evliliğin çökeceğinden emin bir şekilde fısıltılar ve alaylarla onları izledi. Ancak Sude'nin kariyeri hızla yükselişe geçti ve aralarındaki aşk günden güne daha da derinleşti. Daha sonra, büyük bir organizasyonda, dünyaca ünlü bir holdingin CEO'su maskesini çıkardı. Ortaya çıkan yüz, Sude'nin kocasından başkası değildi ve herkesi şok etti. *** Arda, ailesinin dayattığı bu eşe ilgi duymuyordu ve onun kaçıp gitmesini umarak kimliğini gizlemişti. Fakat Sude'nin gerçekten gitmeye hazırlandığını gördüğünde, Arda'nın soğuk ve kontrolcü tavrı bir anda çöktü. Onu kollarına çekip alçak bir sesle fısıldadı: "Lütfen gitme, Sude. Bana bir öpücük ver, sana dünyanın kapılarını açayım."

Önceki yaşamlarında Gamze, Teoman ile evlenmişti. Dışarıdan mükemmel bir akademik çift gibi görünüyorlardı; ancak özelde, Gamze onun hırsları için sadece bir basamak taşı olmuş ve trajik bir sonla karşılaşmıştı. Küçük kız kardeşi Elif ise Baran ile evlendi, ancak onun gerçek aşkı uğruna terk edilerek, yalnız ve itibarını kaybetmiş bir halde bırakıldı. Bu sefer, iki kız kardeş de yeniden doğdu. Elif, Teoman ile evlenmek için acele etti. Gamze'nin bir zamanlar sahip olduğu başarıyı kovalamak için—farkında olmadan aynı kalp kırıklığını tekrarladığını bilmeden. Gamze ise onun yerine Baran ile bir sözleşmeli evliliğe girdi. Fakat tehlike geldiğinde, Baran onu kararlılıkla savundu. Kader, nihayet onların trajik sonlarını yeniden yazabilecek miydi?

Eski kocası, bir açıklama yapmıştı: "Her zaman en çok hayran olduğum kişi, o efsanevi yarış pilotuydu." Kadın, hafif ve ince bir gülümsemeyle karşılık verdi. "Üzgünüm ama o kişi bendim." Adam alaycı bir tavırla sordu: "Menekşe için dünyaca ünlü bir mücevher tasarımcısına servet döktüğümü duyunca kıskandın mı?" Kadın soğuk ve küçümseyen bir kahkaha attı. "İlginç... O dediğin tasarımcı, benim yanımda yetişti." Adam horlayarak devam etti: "Çökmekte olan bir şirketi satın alman, seni asla benim seviyeme çıkarmaz. Kendine gel. Kadın omuzlarını silkerek kayıtsız kaldı." Omuzlarını silkti. "Tuhaf, ama ben az önce şirketini uçurumdan aşağı sürdüm." Bu sözlerle şoke oldu, ve ağzından döküldü, "Bebeğim, geri dön. Seni sonsuza kadar seveceğim." Burnunu kırıştırdı. "Kusura bakma, olmaz. O 'ucuz' aşkını kendine sakla." Sonra bir patronun koluna girdi ve bir daha arkasına bile bakmadı.