Rabbit

Yıllardır evliydik ama Fu Mingshen benimle sadece yatakta ilgileniyordu. Yataktan kalkar kalkmaz, buz gibi bir yabancıya dönüşüyordu. Sessizce katlandım, tek dileğim onun bu itaatkârlığıma karşılık kızımıza biraz olsun değer vermesiydi. Oysa o, aklı fikri hayalindeki kadındaydı, ona her konuda kollayıp gözetiyordu. Hatta o kadının çocuğu için, kendi kızımın kemik iliğini almaya razı oldu. O an anladım ki, ben sadece onun hayalindeki kadınla olan savaşında bir piyondum. Artık daha fazla uğraşmadım, kızımı alıp kararlılıkla çekip gittim.

Evliliğimizin yedinci yıl dönümünde iki hediye aldım. Biri büyükelçilikten gelen acil uyarıydı: A ülkesinde silahlı çatışma yaklaşıyor, en kısa sürede tahliye edin. Diğeri ise kocam Gu Chi'den gelen mesajdı: "Eşyalarını topla, on dakikaya aşağıdayım." Hızla ilk yardım çantasını hazırlayıp aşağıya indim. Çevredekiler hızla tahliye olurken, ama kocamdan bir türlü haber yoktu. Telaşla onu aradım, ancak karşımdaki ses buz gibiydi. "Araba şirketin gizli belgeleriyle dolu, yer yok. Rou Rou'nun savaş korkusu var, önce onu tahliye etmem gerek." Bir anda kanım çekildi ve inanamayarak sordum: "Peki ya ben?" O sabırsızca homurdandı: "Lin Wan, bu kadar nazlı olma. Büyükelçiliğin otobüsüne bin, ne fark eder?" Top sesleri kulaklarımda patlarken, yedi yıllık sevdam bir anda kül oldu. Artık beklemiyordum. İlk yardım çantasını sırtlayıp savaşın ortasında uzaklaştım.

Dört yıldır evliyiz, ama kocam bacaklarımdaki rahatsızlık yüzünden benimle aynı yatağı paylaşmayı reddediyor. Ne var ki bende cinsel bağımlılık gelişti, arzularım kontrol edilemeyecek kadar güçlü. Jinekolojik muayene sırasında, tanımadığım bir doktorun elinde kontrolümü kaybedip inledim. O sırada muayene odasının dışında, kocam başka bir kadını kollarken herkesin önünde bana "işe yaramaz" dedi. Doktor eteğimi düzeltip, parmak uçlarıyla bacağımın kenarından yavaşça geçti. Alçak sesle fısıldadı, "Yardım etmemi ister misin?"

Kadın, polis teşkilatının en iyi müzakere uzmanlarından biriydi. Ancak bir olay mahalline çıktığında, kocasının asistanını intiharın eşiğinde görünce şok yaşadı. Hemen müdahale etti, ancak bu sırada kocasının asistanıyla yaşadığı ilişkiyi öğrendi. Kocası, asistanını mutlu etmek için kadına boşanma kağıtlarını imzalatacak kadar ileri gitmişti. Hayal kırıklığına uğrayan kadın sonunda boşanmayı kabul etti, gizli bir askeri eğitime katıldı ve o alçak adamla tüm bağlarını kopardı! Oysa o alçak adam şimdi pişmanlıktan deliye dönmüştü!

Önceki hayatımda, sekiz aylık hamileyken, sağanak yağmurda diz çöküp adama yalvardım, iflas eden Şen ailesini kurtarması için. O ise ilk aşkına sarılmış, tepeden bakıp süzüyordu beni: "Şen ailesinin iflası tamamen benim eserim. Benim gibi birinin senin gibi bir hanımefendiye gerçekten âşık olacağını mı sandın?” "Bugünkü intikamım için olmasa, sana dokunmak bile midemi bulandırırdı." Çaresizlik içinde, o soğuk gecede hem kendimi hem bebeğimi kaybettim. Gözlerimi yeniden açtığımda, hamile olduğumu öğrendiğim güne geri dönmüştüm. Adam nazikçe karideslerimi ayıklıyor, gülümseyerek nasıl bir yüzük istediğimi soruyordu. Onun sahte yüzüne bakıp soğukça gülümsedim. Bu sefer aynı hatayı yapmayacağım.

Ben çevrede çirkinliğiyle nam salmış bir kadınım. Kaşlarını ve gözlerini gizleyen kalın kâkülüm, yüzümü kaplayan çillerim, bir türlü üzerime oturmayan uyumsuz kıyafetlerim… herkesi benden iğrendirir. Ama tam da bu görünüşüm, şehrin gözde varisi olarak bilinen Lu Chengyuan’ın dikkatini çekti. Aile baskısına rağmen, herkesin "garip zevkleri var" diye alay etmesine aldırış etmeden, beni evine gelin olarak aldı. Evliliğimizin üç yılı boyunca beni çevrede herkesin imrendiği kadını haline getirdi. Bu durumu, dış görünüşün ötesine geçen, ruhun derinliklerine ulaşan gerçek bir aşk sanıyordum. Ta ki Lu Chengyuan’ın çalışma odasında tesadüfen bulduğum 99 aşk mektubuna ve hayalindeki kadının adını taşıyan vakfa kadar. İşte o zaman bu derin sevginin, hayalindeki kadına maske olmam için kurgulanmış bir yalandan ibaret olduğunu anladım. O beni hiç sevmemişti. Artık Lu ailesinde iyiden iyiye sağlamlaştı, hayalindeki kadınla mutlu sona ulaşabilir. Ben ise sorun çıkarmadım, anlayışla boşanma belgelerini imzaladım, sahte görünümümü çıkarıp ortadan kayboldum.

99 kez uygulanan geleneksel aile cezasından sonra, kadın nihayet evlilik özgürlüğüne kavuştu. Bitkin düşen bedeniyle, bu güzel haberi sevgilisine hemen ulaştırmak için sabırsızlanıyordu. Ancak adamın tek dizinin üstüne çöküp, bir zamanlar onun kimliğini gasp eden sahte vârise tutkuyla evlenme teklif ettiğine tanık oldu. "Tatlım, o ile evlenmem sadece bir sorumluluk meselesi, ama seni sevmem içgüdüsel." Meğer aşk dedikleri sadece bir alay konusuymuş; bir zamanlar "senden başkasını almam" diye ant içen adam, çoktan başkasına gönül vermişti. Hayal kırıklığıyla dolup taştığı anda, kadın evini aradı. "Kuzeyli varisle olan nişanlılığı kabul ettim."

Şen Zhiwei, Lu Yanli'nin yanında on yıl geçirdi. Görünüşte onun özel doktoruydu, ama gerçekte ona yakınlık gösteren tek kadındı. Çatışmada yaralandığında onu o tedavi etti, yalnız ve boşlukta hissettiğinde onunla o ilgilendi. Şen Zhiwei, yeterince emek verirse sonunda onun kalbini kazanacağını sanıyordu. Ta ki eski aşkı aniden yurda dönene kadar. O artık değersizdi, Lu Yanli de onu bir paçavra gibi fırlatıp attı. Asistanı bile dayanamayıp Lu Yanli'ye onun kıymetini bilmesini söyledi, ama Lu Yanli alaycı bir kahkaha attı: "Hayat planlarımda Şen Zhiwei diye biri asla olmadı. Onu başta yanımda tutmamın tek sebebi, A Rao'ya üçte bir oranında benzemesiydi." O an, Şen Zhiwei'nin karşılıksız aşkı bir alay konusuna dönüştü. Lu Yanli, eski aşkını belinden kavrayıp gülümseyerek ona düğün hazırlıklarında yardım etmesini istediğinde, Şen Zhiwei ne ağladı ne de bağırdı. Sadece gözleri kızararak gülümsedi ve sessizce kabul etti. Arkasını döndü ve bir telefon açtı. "On yıllık anlaşmanın bitmesine yedi gün kaldı. Sözleşmeyi feshediyorum. Artık Lu ailesiyle hiçbir bağım kalmayacak."

Altı aylık hamile olan Su, kan kusmasına rağmen savaş alanında yaralıları kurtarmaya devam ediyordu. Oysa onun uğruna ailesiyle bağlarını koparan kocası Lu Zeyan, Su'nun hayat kurtaran ilaçlarını ve hamilelik takviyelerini sevgilisi Amy'e gönderiyordu. Top ateşi başladığında, hiç tereddüt etmeden Su'nun elini bıraktı ve başka bir kadını korumak için hamle yaptı; Su'yu kanlar içinde yere yığılmış halde bırakarak. Sonra Su, tıbbi becerileri sayesinde savaş bölgesindeki herkesin saygısını kazandı. Eski kocası, gözleri kızarmış bir halde önünde diz çöktü: "Onunla evlenmem sadece bir minnet borcuydu. Su, boşanmak istemiyorum..." Su daha ağzını açamadan, güvenli bölgenin efsanevi mutlak hâkimi Li Chenzhou'nun silahı Lu'nun alnına dayanmıştı bile. "Boşan. Artık o benim kadınım."

Anneannem trafik kazasında öldü. O gün Gü Yanzhou, sevgilisinin köpeğini ameliyat etmeye zorladı beni. Aile yemeğinde, tepeden bakan bir edayla konuştu: "Wan Ting'in önünde diz çök, özür dile, seni affedeyim." Tek kelime etmeden, evlilik belgesini ateşe verdim ve şampanya kadehine attım. Kâğıt kül olurken, her şey bitmişti. Sonra arkamı dönüp köşede tekerlekli sandalyede oturan adama yürüdüm. Gü ailesinin “utanç kaynağı” dediği o kişiye. Eğilip Gü Ci'nin gözlerine baktım: "Küçük amca, denemeye cesaretin var mı?" Gü Yanzhou çılgına döndü, üzerime yürüdü. Tam o sırada, Gü Ci'nin elindeki çakmak "klik" diye kapandı. Bir anda onun bileğini kavramıştı bile. Karanlık gözlerini kaldırıp Gü Yanzhou'ya dikti. Soğuk bir sesle konuştu: "Terbiyesiz herif." "Yenge diyeceksin. "

Karlı dağa tırmanırken çığa yakalandım, altında kaldım, donup bilincimi kaybettim. Adam on saat boyunca çıplak elleriyle kar kazıdı, parmakları kanlar içinde beni çıkardı. Özel uçak kiralayıp beni en iyi hastaneye yetiştirdi. Isıtma kabininde ayıldığımda, onun doktorla konuştuğunu duydum: "Sadece uzuvlarını kesip hayatını kurtaracaktık, neden bir de kök hücrelerini alıyorsunuz?!" "Beyefendim, siz kendi ellerinizle onun yaşama şansını bitiriyorsunuz!" Adamın o her zamanki kontrollü sesi, bu kez buz gibi bir acımasızlık yayıyordu: "Onu bugüne kadar sağlıklı ve tasasız yaşatmak benim ona gösterdiğim en büyük merhametti." "Benimle yaşlanacak tek kadın Qingqing. Qingqing'i kurtaracak tek şey onun hayatı. Bu onun Qingqing'e borcu, ödemek zorunda!" Meğer onun bana ettiği ölümüne sadakat yemini, sadece benim hayal dünyamda varmış. O benimle, küçük kız kardeşine yedek kan deposu olayım diye evlenmiş. Madem öyle, ben de size mutluluk yolunda eşlik edeyim.

Evlilik teklifi töreninde, kocamın beynindeki o kadın, göbeği burnunda çıkageldi. Ne bağırdım ne de ağladım. Sessizce nişan yüzüğümü geri verdim. Geçmiş hayatımda, çılgına dönüp onu kovması için baskı yapmıştım. Ve o kadın, tam da yüzünden trafik kazası geçirip bebeğini kaybetmişti. Evlendikten beş yıl sonra nihayet hamile kaldım. Ama doğum anında, can havliyle bağlı olduğum cihazları kendi elleriyle söktü. Soğuk bir gülümsemeyle fısıldadı: "O çocuk, sana ders vermek için bir serseriyle yaptırdığım piç. Bu senin ona olan borcun, bugün bu günahla birlikte öde!" Son nefesimle direndim, kırdığım cam parçasını var gücümle boğazına sapladım. Gözlerimi açtığımda, yine o evlilik teklifi törenindeydim. Aşkı da, onu da sana bırakıyorum. Bu sefer şirketin kontrolünü ele geçirip, sizi sopayla bile gezmek zorunda bırakacağım!

Kocam, yanlışlıkla bana ait olduğunu sandığı bir ön tanı raporuna göz attı ve beyin kanserinin son evresinde olanın ben olduğumu zannetti. İçgüdüsel olarak bir adım geriledi, bakışları keskin ve acımasızdı: "Şirket halka arz sürecinde, nakit akışı sıkıntılı. Gereksiz tedavileri önermiyorum." Cebimde, üzerinde onun adı yazan gerçek teşhis raporunu sımsıkı tutuyordum. Onu “kurtarma” düşüncesini ise derinlere gömdüm. Beni eli boş çıkarmak için ilaç masraflarımı kesti, elli milyonluk varlığı kaçırdı, hatta kızımızı rehin gibi İsviçre'ye gönderdi. Bir ay sonra Nasdaq başarı kutlamasında, sevgilisini kucaklamış, benimle alay ediyordu: "Eski eşim, sen daha ölmedin mi?" Bir sonraki saniye, burnundan fışkıran kan seller gibi aktı, metresinin beyaz elbisesini kıpkırmızıya boyadı. Şiddetle kasılıp yere yığıldığında, buz gibi bir gülümsemeyle dudaklarımı kıvırdım: "Çünkü ölümcül hasta olan sensin."

Noel gecesi, yoğun kar kapıya dayanmıştı. Ben ve büyükannem, amcam tarafından iki çuval gibi karların içine fırlatılmıştık. Yengem beni "uğursuz" diye payladı, amcam ise acımasızca göğsüme tekmeyi bastı. Buz gibi karların üzerinde çöktüm, büyükannemin giderek soğuyan bedenine sımsıkı sarıldım. Tırnaklarım avuçlarıma battı. O gece, kesin öleceğimizi sanıyordum. Tam o anda, kamaştırıcı uzun farlar karanlığı yardı. Diplomatik plakalı bir Rolls-Royce konvoyu, sessizce gecekondu mahallesinin ağzını kapatmıştı. Yaşlı kahya, kırk yıldır "kör" olan büyükannemin önünde durdu ve tek dizinin üstüne çöktü: "Hawthorne ailesi'nin Büyük Prensesi, kusura bakmayın, geciktim."

Beş yıldır gizlice sevdiğim çocukluk arkadaşım, bana zorbalık yapan kıza herkesin önünde evlenme teklif ettiğinde, herkes benimle alay etti: "Hayalperest!" "Chen Jinşi gibi şişman ve çirkin bir kadın, nasıl olur da mafya babasına göz dikebilir?" Tüm şehir bana gülüyordu; utanç içinde orayı terk ettim. Tekrar ortaya çıktığımda, başarıyla zayıflamıştım ve herkesi hayrete düşürdüm. Çocukluk aşkım ağlayarak geri dönmem için yalvarırken, ben mafya babasının koluna girdim ve gülümseyerek dedim: “Üzgünüm, evliyim.” O soğuk kalpli olduğu söylenen adam da beni kucaklayıp güçlü bir sesle ilan etti: "Chen Jinşi benim karımdır." Bütün salon şaşkına döndü. Sadece en yakın arkadaşım şaşkınlıkla haykırdı: "Şi Şi, sen benim babamla mı evlendin?!"

Dördüncü kez evliliklerini tazelediklerinde, kadın, adama bunun son şansları olduğunu söyledi: "Bir kez daha ihanet edersen, sonsuza dek terk ederim seni." Adam sadakatine dair büyük yeminler etti, ama daha sözünün üzerinden toz bile inmeden kendini başka bir kadının kollarında buldu. Kadın onu suçüstü yakaladığında, adam yine o bildik bahaneyi uydurdu: "Ben çift kişilikliyim, kontrol edemiyorum. İkinci kişiliğimin hatasını neden bana çektiriyorsun?" Kadın bu zavallı bahaneye tam üç kez inandı. Ta ki az önce, onun çift kişilik numarası yaparak aldattığını kendi ağzıyla itiraf ettiğini bizzat duyana dek. Gerçeği işte o an öğrendi. Onun kalbi paramparça oldu. Artık geri dönüşü olmayan bir kararla boşanma davasını açtı. Bu kez, geri dönmeyecekti.

"Bunu iç, yoksa anneni kurtarmam." Beş aylık hamile olan Cynthia, Alpha'sı Killian tarafından zorla bir şişe sert içki içirilmekle kalmadı, aynı zamanda onun 'kurtarıcı' dediği adamları eğlendirmek için palyaço kılığına sokuldu. O, bir nebze umut için bu aşağılanmalara katlandı. Ta ki o gece öğrenene dek: Annesi, tam üç ay önce Killian tarafından bir toplu mezara atılıp terk edilmişti! O gece, içindeki her şey öldü. Herkesin gözü önünde eşlik sözleşmesini feshetti ve karnındaki bebeğiyle birlikte pencereden atlayarak kaçtı. Killian ise çılgına döndü. Kan kusup diz çöktü ve onu bulmak için beş yıl boyunca dünyayı didik didik aradı. Beş yıl sonra, Cynthia üst düzey bir iksir ustası olarak görkemli bir dönüş yaptı. Yanında ise, lafını esirgemeyen, Killian'ın tıpatıp aynısı bir miniği vardı. Yeniden karşılaştıklarında, bir zamanlar kibirli kurt kral, yağmur altında diz çökmüş, ona yalvarıyordu. Ancak o minik, soğukkanlılıkla yolunu kesti: "Beyefendi, bırak bu tiyatroyu. Annem der ki, en iyi eski sevgili, ölmüş olandır."

Evliliğimizin üçüncü yıl dönümünde, Gu Zuo'nun ön koltuğunda yine yeni bir yüz vardı. Bu sefer, her zamanki gibi koşup saçını başını yolmadım ya da çığlık çığlığa hesap sormadım. Sadece arkamı dönüp eve gittim ve saatlerce uğraşıp hazırladığım akşam yemeğini, hiç tereddüt etmeden çöp kutusuna boşalttım. Ev yardımcısı üzülerek engellemeye çalıştı: "Hanımefendi, bu yemekleri hazırlamak için bütün öğleden sonrayı harcadınız..." Ellerimi sildim ve sakin bir sesle, "Soğudu. İstemiyorum." dedim. Kariyerimi feda edip uğruna evlendiğim o adamı da artık istemiyordum. Çoktan hazırladığım boşanma anlaşmasını çıkardım. Artık bir an bile tereddüt etmeden, adımı büyük bir titizlikle imzaladım. Ardından, kendi eşyalarımı toplamaya başladım: Kıyafetlerim, mücevherlerim… Ve bana ait olan bütün başarılar, bütün onurlar. Gu Zuo'nun haberi yoktu: Bu beş yıl boyunca, Gu Şirketi'ne ödül kazandıran tüm tasarımlar, aslında benim ellerimden çıkmıştı. O ise, benim emeklerim sayesinde sektörün zirvesine tırmanmıştı. Üç yıldır kapalı olan o numarayı tuşladım. "Hocam, ben döndüm." Bugünden itibaren, benim olan her şeyi geri alacağım.

Üç yıl süren ilişkimizin ardından, bana evlilik vaat eden erkek arkadaşım Babur, Harvard'a kabul edilince beni kapı dışarı etti. "Valeria, senin gibi sadece giyinmesini bilen güzel bir aptal, nasıl olur da geleceğin Wall Street elitine layık olabilir?" Yıllar sonra, binlerce kişinin hayranlıkla izlediği bir finans kraliçesi oldum. Babur ise dizlerimin önünde ağlayarak barışmak için yalvarıyordu. Elimde CEO erkek arkadaşım Kearney'nin gönderdiği çiçeklerle, yıllar önce Babur'un takındığı o küçümseyici tavrı taklit ederek cevap verdim. "Üzgünüm Babur, senin gibi vizyonsuz biri, benim gibi bir elit kadına asla layık olamaz."

Yüksek nakliye ücretlerinden kaçınmak için, ikinci el eşya sitesinden üç kez iade edilmiş bir kurt adam sipariş ettim. Satıcıya göre bu kurt adam vahşi, zapt edilemez, hatta insanları ısırıyormuş. Ama asıl ilgimi çeken şey fiziğiydi: 1.90 boyunda, kaslı ve üç yüz kilo kargoyu sırtlanabilecek gibi duruyordu. Kargo geldiğinde, gerçekten de vahşiydi. Ama geceleri odama gizlice süzülüyor, kızgın bedenini bana sürtüyor ve sürekli ensemi dişlemeye çalışıyordu. Önce diş çıkarma döneminde olduğunu ya da kuduza yakalandığını sandım ve hemen satıcıya iade için yazdım. Satıcı, anlattıklarımı dinledikten sonra uzun bir sessizliğe gömüldü. 【Sayın müşterimiz, iade işlemini önermiyoruz.】 【Sorun diş kaşıntısı değil. Kurt adamlar yalnızca kur dönemlerinde eşlerini ısırarak damgalamak ister.】 【Sizin vücudunuza düşkün olduğu ve sizden kurt yavruları olmasını istediği anlamına geliyor. 】

On birinci düşükten sonra Clara Fulton yeniden hamile kaldı. Bu kez bebeğini koruyabilmek için günlerce hastane yatağına mahkûm oldu, iğne üstüne iğne yaptırdı, çocuğunu kurtaracak o özel ilacı bekledi. Sonra gerçeği keşfetti. Sekiz yıllık kocası Ethan Grayson, o özel ilacın tek dozunu, yeni hamile kalan metresine çoktan vermişti. Clara, yüzündeki yaşları sildi. Ardından, uğruna canını dişine taktığı bu hamileliği sonlandırmak gibi acımasız bir karar aldı. Artık kadınlar arasında bocalayıp duran bir adamı istemiyordu. Ama samimiyete ihanet eden herkes bedelini ödeyecekti. Daha önce hiç kullanmadığı bir telefon çıkardı ve içinde kayıtlı tek numarayı tuşladı. "Beni babam olarak tanımamı istiyordun, değil mi? Bir hafta içinde beni almaya gel. Senin yerine ben geçeceğim." Clara'nın bilmediği şey ise, onun gidişinden sonra Ethan'ın aklına gelen her tanrıya yalvaracağı ve dualarında tek bir şey olacağıydı: Geri dönmesi.

Xu Nanzhi, yeniden evlendikten sonra bir yıl bile dolmadan, Meng Yanci’nin yine bir başkasıyla olduğunu hiç beklemiyordu. Meng Şirketler Grubu’nun tasarım direktörü olarak, yine gece yarısını bulmuştu. Eve vardığında ise, hizmetkârların merdiven başında bir set gibi dizilip onu durdurmaya çalıştıklarını gördü. Onun geldiğini gören hizmetçilerin yüzleri bir anda çok kötü bir hal aldı. "Hanımefendi… Siz… Nasıl geldiniz? Beyefendi, bu gece sabaha kadar çalışıp dönmeyeceğinizi söylemişti…" "Ben… Ben yukarı çıkıp Beyefendi’yi haber vereyim." Hizmetçi yukarı çıkarken, Xu Nanzhi yukarıdan gelen sesleri duydu. "Ah... Muhteşem! Yanci, biraz daha yavaş ol, dayanamıyorum..." "Bağır, daha yüksek sesle bağır, sonuçta Nanzhi evde değil, nasıl istersen öyle bağırabilirsin!" "Çok fenasın! Ah ah!" Xu Nanzhi'nin ifadesiz yüzüne bakan hizmetçi telaşla sordu: "Hanımefendi, hemen beyefendiye geldiğinizi söyleyeyim." "Gerek yok." Xu Nanzhi sırtını döndü ve yemek odasına doğru ilerledi. Ses tonu dümdüz, dalgasız bir göl gibiydi: "Açım. Bana bir şeyler atıştıracak bir şey hazırlayın." Hizmetçiler çok şaşırmışlardı, onun bu kadar sakin olacağını düşünmemişlerdi, ama bilmedikleri şey, onun zaten boşanmaya karar vermiş olduğuydu.

Kalp yetmezliği teşhisi konulduktan üç yıl sonra, benim Alfa’m Luke, hayatımı kurtarabilecek o donör kalbi, ‘cömertçe’ metresinin babasına bağışladı. Metresi Laila, bana karşı kasıtlı bir kibirlenmeyle, yatakta ne kadar ‘uyumlu’ olduklarını ve yavrularının ne kadar ‘mükemmel’ olduğunu anlata anlata bitiremiyordu. Kalbim kırılmıştı. Alfa Luke böylesine bir ihanetle bizi lekelediğine göre, onun hayat arkadaşım olmaya devam etmesi asla mümkün olamazdı. Ama bana ait olan o kalbi, hayatımı geri verecek olan o şansı, geri almak zorundaydım. Beş yıldır dokunmadığım o iletişim kodunu çevirdim. Sesimde hiçbir titreme yoktu: "Green Kabilesi’ne dönüp ameliyat olmayı kabul ediyorum. Bir hafta sonra gel beni al." Ancak gerçekten gittiğimde, her şey için çok geçti. Ve Luke, ancak o zaman pişmanlığın ne demek olduğunu anlamaya başladı.

Kadın, adam ile evliliğinin beşinci yılında, onun başına gelen bir trafik kazasının ardından her şeyi unutmasıyla yüz yüze kaldı. Ne kadar çabalarsa çabalasın, ortak geçmişlerine dair ne kanıt gösterirse göstersin, adam boşanma konusunda kararlıydı. Dayandığı gerekçe ise tartışılmazdı, "Eğer seni dediğin kadar sevseydim, seni nasıl unutabilirdim?" Bir zamanlar onu ansızın terk edip giden o çocukluk aşkı, şimdi onun için tek duygusal sığınağı olmuştu. Soğuk bakışlarla kadına sordu: "Yanlış olduğunu bildiğin bir şeyi, neden bu kadar zorla sürdürüyorsun?" Bir zamanlar onu sımsıkı tutan o eller, şimdi en ufak bir temasından bile ürpererek kaçıyordu. İçi tamamen soğuyarak belgeyi imzaladı ve bu adamı, artık geri dönüşü olmayacak şekilde hayatından sildi. Ama çok geçmeden, adam gözleri kıpkırmızı ağlamaktan şişmiş, yağmurun altında çaresizce önünü kesti. "Beni bırakma… Bana asla kaybetmeyeceğimi söylemiştin, hatırlıyor musun?" Araba camı kapanırken, beline sarılan el farkında olmadan sıkılaştı ve ondan önce konuştu. "Geç git, sevgilim onu tanımıyor." Gözlerini indirdi, içi sükûnet doluydu, "Evet, tanımıyorum."

Yılbaşı gecesiydi. Anran, Lu Zhili’nin 18 yaşındaki genç bir mankenle birlikte ‘evlerine’ girdiğini görmek zorunda kaldı. Midesine yumruk yemiş gibiydi, elinde mide kanserinin son evresi teşhisini sıkı sıkıya tutuyordu. Lu Zhili ise ona acımasızca gülümseyerek sordu: “Onunla evlenmeyeceksem, seninle mi evleneyim?” Anran tam on yılını ona vermişti. Karşılığında aldığı tek şey, Lu Zhili’nin başka biriyle evlenme haberiydi. Bu sefer ne bağırdı ne de ağladı. Sessizce hastaneyi aradı, yurtdışında tedaviyi kabul etti ve hiçbir iz bırakmadan, bir sis bulutu gibi ortadan kayboldu. Bir daha asla geri dönmemeyi planlıyordu. Ama Anran gittikten sonra, Lu Zhili çıldırmış gibiydi. Düğün töreninde herkesin gözü önünde gelini bırakıp kaçtı. Tüm işlerini askıya aldı ve onu bulmak için dünyanın dört bir yanını avucunun içi gibi aradı. Nihayet bir hastanede, onunla ilgili bir iz buldu. Hemşire kaşlarını çattı: "Akrabası mısınız?" O, gözleri umutla parlayarak hızlıca başını salladı: "Ben onun kocasıyım! En yakını benim!" Hemşire başını iki yana salladı, sesi soğuk ve kesindi: "Mümkün değil. Bize dediğine göre, ailesi yokmuş. Zaten… artık burada değil."

Kadın kariyerinin zirvesindeyken, adam hâlâ ailesinin göz ardı edilen oğluydu; bir zamanlar gecenin karanlığında onun ilk öpücüğünü çalan genç adam. Kadının hayatının en karanlık günlerinde, adam evine döndü ve onun başka bir adama mecburi "evet" derken, ay ışığında parlayan gözyaşlarını gördü. Tam kadının ona en çok ihtiyaç duyduğu anda, Adam artık gücün zirvesine yükselmişti ve ona en sağlam desteği veriyordu. "Benimle evlen."Dünyada onu bu kadar derin seven başka kimse yoktu. Artık ikisinin de geçmişin gölgelerinden sıyrılıp yeni bir başlangıç yapma zamanı gelmişti.

Şile yolunda yağan yağmur, arabanın ön camına şiddetle çarpıyordu. Tıpkı mideme saplanan o tanıdık, keskin sancı gibi. Mert, parmak boğumları bembeyaz kesilmiş bir halde arabayı kullanıyordu. Telefonunun ekranı ‘İzel’ diye parlayana kadar. Kocam, onun sadık köpeği, bir anda sırra kadem basmıştı. "Elif, bir taksi çağır. İzel'in bana ihtiyacı var," demişti, beni o karanlık yolda hasta ve yapayalnız bırakarak. Bu, Mert'in karısı olan beni bırakıp eski sevgilisini seçtiği dokuzuncu seferdi. İzel'in yıllar önce başlattığı zalim bir bahsin ‘dokuzuncu vedasıydı’ bu: "Dokuz kez, Elif. Dokuz. Sonra çekip gideceksin." Her olay, daha derin bir yara açıyordu: evlilik yıldönümü yemeğimiz, acil ameliyatım, anneannemin cenazesi. Ben sadece onun için uygun bir yara bandı, bir ‘teselli ikramiyesiydim’. Onların bu sapkın oyunundaki bir piyondum. Günler sonra, bir asansör kazası beni paramparça edip hastaneye düşürdüğünde, Mert dehşet içinde sadece İzel'e sarılıyordu. Nihayet tüyler ürpertici bir netlikle görmüştüm: Beni hiçbir zaman gerçekten sevmemişti. Evliliğim, İzel'in üniversiteden beri özenle kurguladığı bir yalandı. Ona olan aşkım, o aptalca, inatçı umudum sonunda tükenmiş, geriye sadece sızlayan bir boşluk bırakmıştı. Ama oyun bitmişti. Onun dikkatsizce gözden kaçırdığı boşanma evraklarını çoktan imzalamıştım, özgürlüğüme hazırdım. Daha sonra İzel beni toplum içinde küçük düşürmek için şeytani bir tuzak kurup bana saldırı iftirası attığında, gizemli bir yabancı ortaya çıkıp her şeyi değiştirdi. Bu bir kabusun sonu ve benim gerçek hayatımın başlangıcıydı.

Ada Yılmaz'ın Arda Kaya ile olan evliliği bomboş bir kabuktan ibaretti. Arda, toplum içinde büyüleyici bir adam, evde ise bir hayaletti. Ada'yı devasa yataklarında tek başına bırakır, bir kadının özlemle aradığı bağın kemirgen yalnızlığını hissetmesine neden olurdu. Bir akşam, onun e-postalarını buldu. Arkadaşı Ceyda Vural ile "Biz" başlıklı bir yazışma, Arda'nın kahredici itirafını gözler önüne seriyordu: "Benim canım Ceyda'm, bu bekleyiş bir işkence. Hakkında konuştuğumuz geleceği nihayet kurabileceğimiz günün hayalini kuruyorum." Arda, Ada ile "itibar" için evlendiğini soğuk bir şekilde itiraf ediyor ve ekliyordu: "Ceyda ile fiziksel hiçbir şey olmadı. Henüz." Daha sonra, Ceyda'yı kurtarmak için Ada'nın böbreği karşılığında tam bir boşanma anlaşması teklif ederek, kelimenin tam anlamıyla özgürlüğünün bedelini ödemesini istedi. Ameliyattan sonra Ada, Arda'nın Ceyda'ya olan sarsılmaz bağlılığına tanık oldu; bu, acımasız bir tezat oluşturuyordu. Arda'nın mutlak kayıtsızlığı, bir restoran yangını sırasında Ceyda'yı siper edip Ada'nın arkasına bile bakmadan tek başına kaçmasına izin verdiğinde kesinleşti. Bir adam nasıl bu kadar kalpsiz olabilirdi? Son darbe ise Arda'nın sarhoşken Ada'nın "hiçbir anlam ifade etmediğini" ve evliliklerinin Ceyda'nın yakın kalmak için kurduğu bir plan olduğunu itiraf etmesiyle geldi. Bu hesaplı ihanet, aralarındaki son bağı da kopardı. Ada, keskin bir netlik ve derin bir rahatlamayla arkasını dönüp gitti; hayatını geri almaya ve gerçek aşkı bulmaya hazırdı.