Harp Picardi

Kadın, üç yıllık evli olduğu kocasıyla ilk kez bir yatakta karşılaşacağını asla hayal edemezdi. Sonrasında gerçek bir çift gibi yaşamaya başlayacaklarını ummuştu, ancak kocası onu tanımadı. Onu bir fahişe sanmıştı ve tüm benliğiyle nefret ediyordu. Kadın, boşanmanın ardından yollarının bir daha asla kesişmeyeceğini düşünmüştü. Ancak kader onu beklenmedik bir oyunla sınava çekti. Nihayetinde kocasının şirketinde hukuk danışmanı olarak işe başladı. Kocası sonunda onu tanıdı. Gözü artık başka hiçbir şey görmeyecek kadar âşık olmuştu ve "Benimle kal," demekten kendini alamadı. "Ne?" Kadın kulaklarına inanamadı. "Efendim, benimle hiç ilgilenmeyen siz değil miydiniz?" Üstelik sadece istifa ediyorum. Neden bu kadar büyütüyorsunuz?" Adam, gururunu bir kenara atıp ona kalbini açmakla, onu sonsuza kadar kaybetmek arasında bir ikilem yaşıyordu. Sonunda anlaşıldı ki gerçek aşk, büyük savaşlar gerektiriyordu. Her şeye rağmen onu geri kazanabilecek miydi?

Altı aydır gizemli bir hastalık bedenimi yavaş yavaş çökertiyordu ama ben, başarılı mimar kocam Kenan'a mükemmel ve destekleyici bir eş olmak için vücudumu kemiren dinmek bilmez acıyı görmezden geldim. Evliliğimizin öldüğü gece, telefonlarıma cevap vermedi. Onun yerine, genç gözdesi bana birbirlerine sarılmış, mutluluktan sarhoş bir halde göründükleri bir fotoğraf gönderdi. Onunla yüzleştiğimde, bana histeri krizi geçirdiğimi söyleyip o kızı seçti. Kısa süre sonra kadının hamile olduğunu öğrendim. Benimle kurması gereken aileyi başka bir kadınla kuruyordu. Çaresizlik içinde teselli bulmak için anneme koştum ama o Kenan'ın tarafını tuttu. "Kenan iyi bir adam," dedi. "Zorluk çıkarma." Hastalıkta ve sağlıkta bana bakacağına söz vermişti ama en zayıf anımda o ve ailem beni terk etti, acılarımı bir drama olarak görüp küçümsedi. Ama o gün, kendi teşhisimi aldım: son evre beyin kanseri. Sadece aylarim kalmıştı. Ve o anda, tüm kederim buharlaşıp uçtu. Kurban olarak ölmeyecektim. Son günlerimi kendim için yaşayacaktım ve o, hayatının geri kalanını bunun sonuçlarıyla yaşayacaktı.

Üç yıldır, zar zor geçinen bir MMA dövüşçüsü olan Kaan'la mutlu bir evliliğim olduğunu sanıyordum. Geçinebilmek için iki işte çalışıyor, yaralarını sarıyor, onun tek dayanağının benim sevgim olduğuna inanıyordum. Özellikle de bir araba kazası hafızamı silip süpürdüğünden ve onu benim bütün dünyam haline getirdiğinden beri. Sonra, küçücük mutfağımızın zeminini ovarken, yerel haberlerde bir manşet parladı: "Teknoloji devi Kaan Demirkan, Demirkan Holding'in CEO'su, bugün Başkan Yardımcısı Selin Altan ile nişanlandığını duyurdu." Ekranda, bir gökdelenin önünde duran, göz alıcı bir kadına sarılan adam, benim kocamdı. Üzerinde, tanıdığım yaralı bereli dövüşçünün aksine, özel dikim bir takım elbise vardı. Yıldönümümüz için özenle yaptığım küçük, oyma ahşap kuş, o kadını derinden, sahiplenircesine öperken göğsünde duruyordu. Mideme kramplar girdi, başım zonklamaya başladı ve onun için pişirdiğim biftek dumanlar çıkarmaya, sıkışık dairemizi acı, yanık bir kokuyla doldurmaya başladı. Cevaplar için çaresizce Demirkan Holding'e bir taksi çevirerek dışarı fırladım. Orada, Selin'le gülerken gördüm onu, benim varlığımdan habersizdi. Aramamı sessize alıp mesaj attı: "Toplantıdayım bebeğim. Konuşamam. Bu gece geç geleceğim. Beni bekleme. Seni seviyorum." Kelimeler gözyaşlarımın arasından bulanıklaştı. Yüksek ve ham bir hıçkırık koptu benden. Başımda bir şimşek çaktı ve sonra anılar sel gibi geri geldi: Araba kazası bir kaza değildi, şoför Selin Altan'dı ve babamın himayesindeki Kaan, bu koca yalanı, sadakatimi ölçmek için bu zalim oyunu tezgahlamıştı. Her şeyimi almıştı - kimliğimi, servetimi, ailemi - ve beni, onu koşulsuz sevmeye devam edip etmeyeceğimi görmek için yoksulluğa atmıştı. O bir canavardı ve ben onun esiriydim. Ama göğsüme soğuk, sert bir kararlılık oturdu: Dünyasını başına yıkacaktım ve işe kendi ölümümü sahneleyerek başlayacaktım.

On yıl boyunca erkek arkadaşım Demir için her şeyimden vazgeçtim. Ailesini saran bir skandal yüzünden dışlanıp paramparça olduğunda, herkesin terk ettiği o dehaya olan inancımla onu ülkenin en prestijli üniversitelerinden birine gönderebilmek için iki işte birden çalıştım. Ama her zaman olacağını bildiğim o teknoloji dehasına dönüştüğü an, başka birine aşık oldu: Selin Vural adında zengin, zeki bir iş arkadaşına. Birdenbire ben bir utanç kaynağına dönüştüm. Yeni arkadaşları, onu "aşağı çeken garson kız" hakkında fısıldaşıyordu. O da beni unutmaya başladı. Doğum günümü unuttu. En sevdiğim yemeği unuttu. Bir restoranda yangın alarmı çaldığında, panik içindeki kalabalığın arasında düşmeme göz yumarak, onu kurtarmak için yanımdan koşup geçti. Ölmek istediğinde onu bir çatıdan çeken bendim. O hayallerine kavuşsun diye kendi hayallerimi feda eden bendim. Beni sevdiğini sanmıştım ama ben sadece ödemek zorunda hissettiği bir minnet borcuydum. Beni o yangında terk ettikten sonra nihayet pes ettim. Hayatından tamamen çıkıp gitmeye hazır bir şekilde, memleketime tek yön bir bilet aldım. Sonra Selin'den bir video aldım; gözyaşları içinde Demir'e aşkını itiraf ediyordu. Derin bir nefes aldım, ona bittiğimizi söyleyen son bir mesaj attım ve numarasını sonsuza dek engelledim.

Kenan bir zamanlar bana bir ada satın almış ve bir sanat galerisini benim eserlerimle doldurmuştu. Beni o kadar büyük bir aşkla sarmalamıştı ki, bu sihir gibiydi; güven sandığım bir bağlılıktı. Sonra, sıradan bir salı günü, her şey tuzla buz oldu. "Ceyda hamile," dedi. Evlatlık kız kardeşi, bana 'abla' diyen o kız, çocuğun da güya ondan olduğunu söylüyordu. Yalvarışlarımı hiçe sayarken, buz gibi gözleriyle gerçeği onun itibarını her şeyin üzerinde tutacak şekilde bükerken, uyuşmuş ve inanamayarak onu izledim. Evliliğimiz, ailemiz, hatta bebek oğlumuz Can bile onun için Ceyda'dan sonra geliyordu. Onun hastalıklı mantığı sınır tanımıyordu. Beni imkânsız bir yalana zorladı, reddedersem beni mahvetmekle tehdit etti. Evimizi, içinde tuzağa düşürüldüğüm, onun saplantısına rehin olduğum yaldızlı bir kafese dönüştürdü. Kâbus, Ceyda'nın mide bulandırıcı bir hareketle Can'ın hayat kurtaran ilacını sulandırıp ölümüne neden olmasıyla daha da derinleşti. Yine de, Ceyda'ya olan körü körüne sadakatiyle Kenan, benim acı dolu gerçeğim yerine onun gözyaşlarıyla süslü yalanlarına inandı ve beni kederimin içinde yapayalnız bıraktı. Bu da yetmezmiş gibi, Ceyda, Can'ın küllerine kedi kumu karıştırarak saygısızlık etti. Kenan ise dehşet verici bir sakinlikle, o iğrenç karışımı çıplak ellerimle temizlemeye zorlayarak içimde kalan son direnci de kırdı. Son hakaret bir yardım balosunda geldi: Kenan, Ceyda'nın zalim bir hevesini tatmin etmek için, ciddi derecede alerjim olmasına rağmen beni karides yemeye zorladı. Ben acı içinde yere yığılırken, o Ceyda'nın sahte hamileliğini herkese duyurarak benim varlığımı tamamen sildi. Onun ihaneti, Ceyda tarafından organize edilen düşmanlarının acımasız saldırısına uğramama yol açtı. O saldırıda Can'ın külleri etrafa saçıldı ve ben, tam bir umutsuzluk içinde, her şeyi unutmak için dua ederek deneysel bir hafıza silici ilacın son dozunu içtim. Üç yıl sonra, ben Fransa'da bir çiçekçi dükkânı sahibi olan Anya'yım. Geçmişim bomboş bir sayfa. Beni seven o nazik doktor Barış ile huzurlu bir hayat yaşıyorum. Ama geçmiş henüz benimle işini bitirmedi. Kenan, eski halinden bir hayalet gibi çıkageldi. Çaresiz bir kefaret ihtiyacıyla yanıp tutuşarak, kurduğum o kırılgan huzuru paramparça ediyor ve beni hatırlayamadığım ama her zerremle hissettiğim travma, ihanet ve ölü bir çocuğun olduğu bir tarihe geri sürüklüyor.

Düğünlerinden bu yana beş yıl boyunca kocası tarafından görmezden gelinen dilsiz Kallie, aynı zamanda zalim kayınvalidesi yüzünden hamileliğini kaybetmenin acısını yaşamıştır. Boşanmanın ardından eski kocasının çok sevdiği kadınla nişanlandığını öğrendi. Hafif yuvarlak karnını tutunca, onun kendisine aslında hiç değer vermediğini anladı. Kararlı bir şekilde onu geride bıraktı ve bir yabancı gibi davrandı. Ancak o gittikten sonra, kocası onu bulmak için her yerde aradı. Yolları bir kez daha kesiştiğinde Kallie yeni bir mutluluk bulmuştu bile. İlk kez, kocası alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Ne olur beni yalnız bırakma..." Ama Kallie'nin cevabı net ve kararlıydı, kalan tüm bağları kopararak. "Çek git!"

Kadın tereddütle sordu, "Bu konuda ciddi misiniz?" Evliliklerinin sadece resmi bir anlaşma olacağını, her birinin kendi hayatını müdahale etmeden yaşayacağını beklemişti. Yeni evli kocası evlilik sorumluluklarını yerine getirmekten bahsettiğinde şaşırmıştı. Mesafesini korumaya kararlı olduğu anda, kendini ona daha yakın buldu. Ona en büyük şoku yaşatan ise, sıradan gibi görünen kocasının aslında dünyanın en zengin adamlarından biri olduğunu öğrenmekti. Ayrıca, ünlü bir tasarımcının öğrencisi olduğunu gizlemek giderek zorlaştı. Hayat, onun hayal edemeyeceği kadar güzel bir hal almaya başladı.

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Kadın, kız kardeşinin yerine geçti ve ailenin varisi olma statüsünü kaybetmiş olan engelli adam ile nişanlandı. Başlangıçta sadece görünürde bir evlilikten ibaretti birliktelikleri. Ancak, kadın hakkında yavaş yavaş ortaya çıkan şeyler işleri değiştirdi. Meğer o uzman bir bilgisayar korsanı, gizemli bir besteci ve uluslararası ünlü bir taş oymacısının tek varisiymiş... Onun hakkında ne kadar çok şey ortaya çıkarsa, adam o kadar rahat edemiyordu. Ünlü bir sanatçı, ödüllü bir oyuncu, varlıklı bir ailenin mirasçısı—o kadar mükemmel erkek kadın'ın peşinden koşuyordu ki. Adam ne yapmalıydı?

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Bir zamanlar şımartılmış bir mirasyedi olan Ela, gerçek kızın iftirası, nişanlısının aşağılaması ve evlatlık ailesi tarafından kapı dışarı edilmesiyle her şeyini bir anda kaybetti. Herkes onun düşüşünü görmek istiyordu. Ama Ela gerçek kimliğini ortaya çıkardı: devasa bir servetin varisi, ünlü bir hacker, en iyi mücevher tasarımcısı, gizemli bir yazar ve yetenekli bir doktor. Görkemli geri dönüşü karşısında dehşete düşen evlatlık ailesi, yeni kazandığı servetin yarısını talep etti. Ela onların acımasızlığını gözler önüne serdi ve teklifi reddetti. Eski nişanlısı ikinci bir şans için yalvardı, ama Ela alaycı bir şekilde, "Bunu hak ettiğini mi düşünüyorsun?" dedi. Sonra nüfuzlu bir iş insanı nazikçe teklif etti: "Benimle evlenir misin?"

Dört yılımı, her şeyimi verdiğim adam Boran, televizyonda ülkenin en zengin ailelerinden birinin kızıyla nişanlandığını duyuruyordu. Ben daha bu ihanetin acısıyla bar tezgahına yığılmışken, evimden gelen bir telefonla dünyam başıma yıkıldı. Babam, milyonlarca liralık bir dolandırıcılık suçlamasıyla kelepçelenip götürülmüştü ve tüm kanıtlar onu işaret ediyordu. Karakolda babamın feryatları arasında öğrendiğim gerçek kanımı dondurdu: Bu tuzağı, yeni ailesine sadakatini kanıtlamak isteyen Boran kurmuştu. Yüzleştiğimde ise bana iğrenç bir teklif sundu. "Babanı kurtarmak istiyorsan, nişanlımın gölgesinde gizli sevgilim olacaksın." Teklifini suratına çarptığımda, babamı hapiste çürüteceğiyle ve beni mahvedeceğiyle yemin etti. Her kapı yüzüme kapandı, adalet, parası ve gücü olanlar içindi. Çaresizliğin en dibindeyken, önüme tek bir seçenek konuldu: Boran'ı ve arkasındaki gücü yok edebilecek tek kişiye sığınmak. Nişanlısının abisi, iş dünyasının acımasız prensi ve bir gece önce beni sarhoş bir çöp gibi kenara atan o tehlikeli adam, Kaan Demirören.

Boğaz'daki yalıda alevlerin arasında can çekişirken, beni diri diri yakmak isteyenin üvey kız kardeşim Beren olduğunu kendi gözlerimle gördüm. Ancak itfaiyeciler beni is içinde, yarı ölü halde dışarı çıkardığında, on yıllık kocam Arda'nın saçının teline bile zarar gelmemiş olan Beren'e sıkıca sarıldığını gördüm. Kendi öz babam sedyedeki halimi tamamen görmezden gelip Beren'in hayali is lekelerini siliyordu. Hastane odasında, kocam yüzüme bir kamuoyu özür metni ve beş parasız bir boşanma protokolü fırlattı. "Senin o hastalıklı kıskançlığın yüzünden Beren az kalsın canından oluyordu, hemen imzala ve defol!" Babam ise aile şerefini lekelediğim için beni evlatlıktan reddettiğini tüm Türkiye'ye ilan etti. Benim acı çekmemi, ayaklarına kapanıp yalvarmamı ve sokaklarda açlıktan sürünmemi bekliyorlardı. On yıllık aşkım ve aileme duyduğum son sevgi kırıntısı o gece yalıyla birlikte küle dönmüştü. Ancak boşanma kağıdını hiç tereddüt etmeden imzaladım. Çünkü yastığımın altına sakladığım telefonla, Beren'in rüşvet ve cinayet itirafını çoktan kaydetmiştim. Hastanenin kapısına dizilen altı adet zırhlı Maybach'a bindiğim an, üzerimdeki o ezik kadın kimliğini tamamen söküp attım. Ben artık Yılmaz ailesinin istenmeyen gelini değil, uluslararası milyarlık tasarım devi HÜMA'nın tek hakimiydim. Şimdi, bana yaşattıkları bu cehennemin bedelini onlara kanla ödetme vakti gelmişti.

Üç yıl gizlice evlendikten sonra Eliana, boşanma kağıtları kendisine tebliğ edilene ve kocasının başka biriyle ilgili abartılı bir ilişki peşinde olduğunu öğrenene kadar gizemli kocasıyla hiç tanışmadı. Gerçeği fark edip hemen boşanma kararı aldı. Daha sonra Eliana çeşitli kimliklerini ortaya çıkardı: saygın bir doktor, efsanevi bir gizli ajan, usta bir bilgisayar korsanı, ünlü bir tasarımcı, usta bir yarış arabası sürücüsü ve seçkin bir bilim insanı. Çeşitli yetenekleri ortaya çıktıkça eski kocası pişmanlık duygusuna kapıldı. Çaresizce yalvararak, "Eliana, bana bir şans daha ver! Tüm mülklerim, hatta hayatım senin. "