Freddie Betita

Kadın'ın hayatının akışını değiştiren talihsiz bir gece yaşandı. Her şey, nişanlısını kız kardeşiyle beraber yakaladığı o an başladı. Kalbi kırık, kendini kaybedecek kadar içti ve yanlış odaya girdi. Sonunda kendini tamamen yabancı biriyle sevişirken buldu. Babası, evlilik dışı hamile kaldığı için onu reddettikten sonra, başarıya ulaşma ve intikam alma kararlılığıyla yurtdışına gitti. Altı yıl sonra, başarılı bir doktor ve dahi bir oğlun annesi olarak ülkesine döndü. Henüz altı yaşında olan bebek, şimdiden en iyi hacker'lardan biriydi. Şehrin gözde bekarlarının listesini ele geçirdi. Bir gün annesine, "Anne, sana bir erkek arkadaş bulabilirim. Ne tür bir erkekten hoşlanıyorsun?" diye sordu. Erkeklere ilgisi olmayan Kadın, düşünüyormuş gibi yaptı. Cevap vermeden önce bir adam, "Ben senin babanım. Neden bana köstek oluyorsun?" dedi. Böylece, ebeveynlerini bir araya getirme görevi resmen başladı!

Ailem çöküyordu, bir zamanların büyük isminin son kalıntılarına tutunuyorduk. Emre'yle yaklaşan evliliğimin bizi kurtarması gerekiyordu, onun yeni parası düşüşümüzü yavaşlatacak bir yastık olacaktı. Ama dedikodular, münzevi teknoloji milyarderi Kuzey Karan'ı kadınları mahveden bir canavar olarak resmediyordu ve adamları, bir sonraki "refakatçisi" olarak benim güzel üvey kız kardeşim Hale'yi seçmişti. Sonra nişanlım Emre paniğe kapıldı ve beni çaresiz bir kaçışa sürükledi. Ucuz bir motel odasında, asıl planını açıkladı: Hale seçilmeden önce gizlice evlenmişiz gibi davranacaktım. Bana kullanışlı bir kalkan, inkar edilebilir bir eş olarak ihtiyacı vardı, böylece Hale'yi ve onun Karan'la olan potansiyel bağlantısını elinde tutabilecekti. Midem bulandı; bu aşk değil, bir alışverişti. Eve döndüğümde, Hale'yi "kurtarmak" için çaresiz kalan ailem, Emre'nin yalanını desteklememi talep etti ve çok değer verdiğim sanat projemin finansmanını kesmekle tehdit etti. Yüklerini taşımamı, paspas olmamı istediklerinde bana "güçlü" derlerdi. Bu iğrençlik ağzımda acı bir tat bıraktı, onların zalim, bencil oyunlarında sadece bir piyon olduğumu fark ettim. Neden hep feda edilen, hep sessizce acı çekmesi gereken "güçlü" olan bendim? Emre'nin uydurduğu hayatı, sessiz bir aşağılanma ve aldatmaca hayatını yaşama düşüncesi, birdenbire söylentilerdeki herhangi bir canavarla yüzleşmekten sonsuz kat daha kötü geldi. İçimde buz gibi bir öfke yükseldi, keskin ve net. Onların piyonu, harcanabilir para birimi olmayacaktım. Babama gözlerinin içine bakarak, "Eğer Hale, Bay Karan için fazla narinse, o zaman onun yerine ben giderim," diye ilan ettim. Bir aptalın sırrı olmaktansa, bir canavarla gözlerim açık yüzleşmeyi tercih ederdim.

Düğün günümde ailem "hassas sinirlerim" yüzünden başımda pervane olurken, nişanlım Mert tek görevimin güzel görünmek olduğunu söylüyordu. Yıllardır bana kırılgan bir porselen bebek, idare edilmesi gereken bir sorun gibi davranmışlardı. Nikah masasına oturmama bir saat kala, odada unutulmuş bir bebek telsizinden konuşmalarını duydum. Şampanyama katmayı planladıkları sakinleştiriciyi tartışıyorlardı. Amaçları sadece "krizlerimi" yatıştırmak değildi. Amaçları, beni tören boyunca ayakta tuttuktan sonra "duygu seline kapıldı" diyerek yatağa göndermekti. Ben ortadan kaybolur kaybolmaz, düğün dekorasyonumu gizli bir "İyi ki Doğdun" pankartıyla değiştirecek ve nikah davetimi yeğenimin şatafatlı doğum günü partisine dönüştüreceklerdi. Bütün hayatım, davetli bile olmadığım bir kutlamanın önündeki can sıkıcı bir engeldi sadece. Görünmez hissettiğimi söylediğimde bana hep paranoyak derlerdi. Şimdi ise korkunç gerçeği biliyordum: Beni sadece görmezden gelmiyorlar, beni kendi hayatımdan silmek için aktif olarak plan yapıyorlardı. Ama rahmetli anneannem bana son bir hediye bırakmıştı: bir kurtuluş bileti. Aras Karahan adında bir adama ait, isminin altında "Sıra Dışı Çözümler" yazan bir kartvizit. Kristal bir vazoyu yere çalıp paramparça ettim, beş yıldızlı süitten yalın ayak ve ipek bir sabahlıkla kaçtım ve arkamda temizlemeleri gereken bir enkaz bırakarak hayatımdan çekip gittim. Tek hedefim, o kartın üzerindeki adresti.

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

Dört yılımı, her şeyimi verdiğim adam Boran, televizyonda ülkenin en zengin ailelerinden birinin kızıyla nişanlandığını duyuruyordu. Ben daha bu ihanetin acısıyla bar tezgahına yığılmışken, evimden gelen bir telefonla dünyam başıma yıkıldı. Babam, milyonlarca liralık bir dolandırıcılık suçlamasıyla kelepçelenip götürülmüştü ve tüm kanıtlar onu işaret ediyordu. Karakolda babamın feryatları arasında öğrendiğim gerçek kanımı dondurdu: Bu tuzağı, yeni ailesine sadakatini kanıtlamak isteyen Boran kurmuştu. Yüzleştiğimde ise bana iğrenç bir teklif sundu. "Babanı kurtarmak istiyorsan, nişanlımın gölgesinde gizli sevgilim olacaksın." Teklifini suratına çarptığımda, babamı hapiste çürüteceğiyle ve beni mahvedeceğiyle yemin etti. Her kapı yüzüme kapandı, adalet, parası ve gücü olanlar içindi. Çaresizliğin en dibindeyken, önüme tek bir seçenek konuldu: Boran'ı ve arkasındaki gücü yok edebilecek tek kişiye sığınmak. Nişanlısının abisi, iş dünyasının acımasız prensi ve bir gece önce beni sarhoş bir çöp gibi kenara atan o tehlikeli adam, Kaan Demirören.

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Eylül, sessiz bir kız, Ender'ın onu acılar dünyasından koruyacağına inanarak onunla evlendi. Üç yıl sonra, görünmeyen yaralarla doluydu: kaybettiği bir bebek, alenen onu küçük düşüren gülümseyen bir metres ve onu bir piyon gibi gören bir koca. Artık ne aşka isteği kalmıştı, ne de yeni bir şansa. Ender, Eylül'ün onu asla terk etmeyeceğini sanmıştı. Ama Eylül bir daha arkasına bakmadan gittiğinde, için için bir panik hissetti. "Ender, gerçeği gör. Aramız bitti," dedi Eylül, son derece kararlı. Ender, gözlerinde beliren nemi zorlukla tutarak, "Bırakamıyorum," diye karşılık verdi. İlk kez, kendisi için bir seçim yaptı ve kalbinin peşinden gitmeye cesaret etti.

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

Düğünlerinden bu yana beş yıl boyunca kocası tarafından görmezden gelinen dilsiz Kallie, aynı zamanda zalim kayınvalidesi yüzünden hamileliğini kaybetmenin acısını yaşamıştır. Boşanmanın ardından eski kocasının çok sevdiği kadınla nişanlandığını öğrendi. Hafif yuvarlak karnını tutunca, onun kendisine aslında hiç değer vermediğini anladı. Kararlı bir şekilde onu geride bıraktı ve bir yabancı gibi davrandı. Ancak o gittikten sonra, kocası onu bulmak için her yerde aradı. Yolları bir kez daha kesiştiğinde Kallie yeni bir mutluluk bulmuştu bile. İlk kez, kocası alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Ne olur beni yalnız bırakma..." Ama Kallie'nin cevabı net ve kararlıydı, kalan tüm bağları kopararak. "Çek git!"

Üç yıl önce Demir ailesi, Cem Demir’in sevdiği kadınla evlenme kararına şiddetle karşı çıktı ve ona gelin olarak Sibel Yılmaz'ı seçti. Cem onu sevmiyordu. Aslında, ondan nefret ediyordu. Evliliklerinin üzerinden çok geçmeden, Sibel rüyalarındaki üniversiteden davet aldı ve bu fırsatı hemen değerlendirdi. Üç yıl sonra, Cem’in sevdiği kadın amansız bir hastalığa yakalandı. Onun bu son arzusunu yerine getirebilmek için Sibel’i geri çağırdı ve önüne bir boşanma anlaşması koydu. Cem’in bu ani ve acımasız kararı Sibel’in kalbini derinden yaraladı. Yine de, onu özgür bırakmayı seçti ve boşanma belgelerini imzalayacağını söyledi. Ancak Cem, süreci kasıtlı olarak uzatıyor gibiydi. Bu durum Sibel’i şaşkınlık ve hayal kırıklığının ötesinde, derin bir bezginliğe sürüklüyordu. Artık Sibel, Cem’in bu kararsızlığının yarattığı belirsizlik tuzağına sıkışmıştı. Sibel onun bu tutarsız dünyasından kurtulup özgürlüğüne kavuşabilecek miydi? Yoksa Cem, nihayet aklı başına gelip kalbinin sesini dinleyecek mi?

Beş yıllık sadakatin ardından Mina, düğün günü terk edilmenin acısını yaşadı; Kaan'ın gerçek aşkına doğru koştuğunu gözleriyle gördü. Onun buz gibi kalbini asla ısıtamayacağını anlayan Mina, artık yeni bir başlangıç için geride bıraktı her şeyi. İçkiyle geçen bir gecenin ardından uyandığında, kendini asla yan yana gelmemesi gereken biriyle buldu: Ağabeyinin baş düşmanı Mert! Kaçmaya çalışırken, Mert onu yakaladı ve kulağına fısıldadı: "Bütün gece beni öptün. Gitmek diye bir seçeneğin yok." Dünya Mert'i soğuk ve ulaşılmaz biri olarak görüyordu. Oysa Mina söz konusu olduğunda, onun her arzusunu yerine getiriyor, her dediğini yapıyordu. Hatta ona koca bir köy satın almıştı. Bir gün onu kendine çekip sarılırken, sesi alçak, derin ve baştan çıkarıcıydı. Sabahlığı aralanmış, kaslı karnı ortaya çıkmıştı. "Dokunmak ister misin?"

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.