n Bakı

ıştırıyor ve hemşire formamı sırılsıklam edip tenime yapıştırıyordu. Soğuğu hissetmiyordum. Kafamın iç

yılmaz. Sürtük. Her şey

isim.

bir eldi sanki. Beni zamanda geriye, üniversite yurdunun soğuk muşamba zeminlerine, k

du. Burs mülakatından hemen önce tek resmi elbisemin üzerine "kazara" bir şişe çamaşır suyu dökülmüştü. Beni saatlerce karanlık bir hademe odasına kilitlediler; panik dolu nefeslerim kesik kesik hıçkırıklara dönüşürken, dışarıda onun kahkahaları yankılanıyor ve yendi

ir imkânı olmayan, işçi sınıfından gelen kırgın ve deh

rem Demirhan

ışma seanslarından sonra bana arabama kadar eşlik eder oldu. Asla ısrar etmedi, asla burnunu sokmadı; yalnızca umutsuzca ihtiyaç duyduğum o sessiz ve sağlam gücü sundu. En sonu

açıklanamaz bir şekilde iptal edildiğinde yeni bir burs bulmama yardım etti. Annemin aniden çıkan, ezici

rtarıcım

aresiz açlıkla ona inanmıştım. Ruhumun

re'nin alaycı sesi fırt

ptaldım. Tepeden tı

ile. Sadece orada, su birikintisinin içinde diz çöktüm; şehrin kirli suyu pantolonumun dizlerine işlerken güldüm. Fırtınanın yuttuğu içi

den geldim. Muhtemelen hastaneydi, bir iş arkadaşımdı ya da—içimi

maklarımla telefona uzandım. Ekran çatlamıştı ve yağmurdan

plamak için ekranı kaydırd

n telaşlı bir hemşireydi. "Elif? Anneannen. Ağır bir felç geçirdi. S

nın içinde çözülüverdi. "Geliyorum,

ün taksiler doluydu. Metro girişini su basmıştı. Köşede deli bir kadın gibi kollarımı sallayarak d

ilet gibi askeri üniformalı bir adam belirdi. Yüzü keskin hatlardan v

ltuğa atıp nefes nefese, "Sina Ha

bir anlığına gözlerimiz buluştu ve ar

ü asıktı. "Elimizden gelen her şeyi yaptık," dedi nazik ama

n sonra beni büyüten kadın olan anneannem, bembeyaz yastıkların üzerinde öyle küç

ci açıktı. "Elif, yavrum," diye hı

edim boğuk bir sesle, se

"Onu görmek istiyorum. En sonunda kız

parmaklarımla numarasını tuşladım. Bir kez çaldı, iki kez çaldı, sonr

rak bir mesaj gönderdim: Anneannem ölüyor. Sina

okunmadı. O küçük gri onay işaretleri, t

meler ağzımda ağır ve zehirliydi. "Toplantıda mah

İyi çocuk," diye mırıldandı, gözleri ya

nitörünün düzenli bip sesi tek, uz

ayıp çığlığı kopuyordu. Ailemin son parçasını da kaybetmiştim. O kadar a

z taziyeler ve derin, dipsiz bir uyuşukluk içinde geçen

ğinde otururken içimi marazi bir merak sardı. Telefonumu açtım, parmakları

ştı. Obsidyen Kulübü'ndeydiler, aralarındaki masada bir şişe şampanya duruyordu. Kerem gülümsüyordu; o nadir, nefes kesici tebess

, ben umutsuzca ona ulaşmaya çalışırken, o onunla kut

n bir şey sustu. Dondu ve ardı

ölçülüydü. Profesyonel maskemi yüzü

rama

"Gebeliği sonlandırmak için randevu almak istiyo

k, ben Elif Aydın. Anneannem az önce vefat etti. Taziy

anı kullan. Düğün üç hafta sonra, değ

. "Düğün iptal edildi. Taziye iznimin ardından altı aylık ücretsiz izne

nda donakalan bi

," diye sakince devam ettim. "Ama gitmeden önce teslim etmem