rayel Ba

ıyordu: Tarık Karayel. İsim ağır ve yabancı geliyordu, bilmediğim bir dilden bir kelime gibiydi. Annemin bana bıraktığı

eye hiç faydası olmayan derin, kesik

Bir. İki. Üç. Açmayacaktı. Elbette açmazdı. Bir yabancı gizli bir numarayı neden açsındı ki? Küçücük, kırılgan bir şe

sakin ve kararlıydı; zamanın ve ot

, küçük bir hıçkırık kaçabildi. Yirmi yıllık yalnızlık, hiçbir zaman bir yuva olamamış bir e

zlik anı oldu. Sabırsız değildi. Bunu bir işletme araması diye kestirip

aresizce. Onun sabrı, ömrüm boyunca görmediğim bir lütuftu. Bana deneme gücü verdi. Gözlerimi sımsıkı kapattım, kelimele

ginlik kayboldu, yerini keskin ve odaklanmı

para kâğıdı gibi hissettird

i, saf bir şokla alınmış kısa, keskin bir nefesti. Ardından derin, ölümcül

a battı. Yanılmıştım. İşte buydu

rmaya çalışıp da başaramadığı ham, şiddetli bir titremeye bırakmıştı. Öfkeyle ve korkutucu bir

tepkisi değildi. Bu ilkel bir şeydi. Bu devasa öfke ka

atı ve VIP oda numarasını kekeledim. "Özel İst

k pişmanlıkla ve aniden gelen şiddetli bir koruma içgüdüsüyle dolu sesiyle, mutlak ve sarsılmaz bir inanç t

ab

m; çocukluğumun sessiz, gizli gözyaşları değil, büyük, nefes nefese, sessiz bir keder ve rahatlama fırtınasıydı. Evlat edinen babam Orhan'ın

i eve götürmeye

aları gibiydi. "Jeti hazırlayın. İstanbul ekibini İstanbul Hastanesi'ne gönd

si yine inanılmaz derecede yumuşaktı. "Yol

m titreyerek. Parmağım ekrand

şeymiş gibi, bir can simidi gibi göğsüme bastırdım. Çaresizliğimin

p bir sakinlik çöktü. Kendi kalp atışlarımı duyabiliyordum; çılgın bir ritim yavaşlay

Koridorda ayak sesler

müş kolunun yavaşça, sessizce dönmeye ba

kadar soğuk ve steril sesi ahşab

tıkı

umut kapılarını açmak üzere olan cehennemle çarpışırken başımı hızla k

rım çoktan

bir takım elbise içinde, zarif bir ölüm meleği gibi orada

Bunu zor