Küllerinden Doğan Mirasçı: İhanetin Soğuk İntikamı

Ben Asya Koray, siyasi bir hanedanın asi gazetecisiydim. Tek kaçışım, buzdan ve mantıktan yoğrulmuş güçlü bir CEO olan Demir Arslan ile yaşadığım gizli ve tutkulu bir ilişkiydi. O bana "benim güzel felaketim" derdi; onun lüks rezidansının duvarları arasına hapsedilmiş bir fırtına. Ama ilişkimiz bir yalan üzerine kuruluydu. Onun beni sadece başka bir kadına, babamın özel kalem müdürünün kırılgan kızı Ceylin'e olan ödenemez borcuna karşılık bir iyilik olarak "evcilleştirdiğini" keşfettim. Herkesin önünde beni değil, onu seçti. Gözyaşlarını bana hiç göstermediği bir şefkatle sildi. Onu korudu, onu savundu ve ben bir avcı tarafından köşeye sıkıştırıldığımda, onun yanına koşmak için beni terk etti. En büyük ihanet ise, "dersimi almam gerektiğini" tıslayarak beni hapse attırıp dövdürmesiyle geldi. Son darbe bir araba kazası sırasında geldi. Bir an bile tereddüt etmeden kendini Ceylin'in önüne attı, vücuduyla ona siper oldu ve beni çarpışmayla tek başıma yüzleşmek için bıraktı. Ben onun aşkı değildim; feda etmeye hazır olduğu bir yüktüm. Bir hastane yatağında kırık dökük yatarken sonunda anladım. Ben onun güzel felaketi değildim; onun aptalıydım. Ben de yapabileceğim tek şeyi yaptım. Onun mükemmel dünyasını yakıp kül ettim, bana huzur vaat eden iyi kalpli bir milyarderin evlilik teklifini kabul ettim ve aşkımızın küllerini arkamda bırakarak yeni bir hayata başlamak için çekip gittim.

Taptığım adam Arda Karsu ile düğünümü planlıyordum. Nikahımıza bir gece kala, ailemin evini ateşe verdi. O benim sevgi dolu nişanlım değildi. O bir canavardı. İntikam ateşiyle yanıp tutuşan bir canavar. Cerrah olan babamı, ailesinin ölümünden sorumlu tutuyordu. Babamın kariyerini mahvetti, bizi iflas ettirdi ve beni zalim yeni nişanlısının hizmetçisi olmaya zorladı. Çektiğim acıdan zevk alıyordu, ama kahredici bir ironiden tamamen habersizdi. Göğsümde atan kalp benim değildi. Nakil bir kalpti ve onun amansız işkencesi kalbin iflas etmesine neden oluyordu. Sonunda öldüm. Ama bir çocuk olarak yeniden uyandım. Ve bu sefer, anne ve babam da o dehşeti hatırlıyordu. Yıllarımızı yeni ve güvenli bir hayat kurarak geçirdik. Hatta Levent adında nazik bir adamla gerçek aşkı buldum. Sonunda mutluydum. Sonra dün, beni öldüren adam sınıfıma girdi. Gözleri pişmanlıkla doluydu ve hikayemizin ikinci bir şansı hak ettiğine inanıyordu.

Beş yıl boyunca Boran Atahan'ın gölgesiydim. Ben sadece onun asistanı değildim; onun mazereti, kalkanı, arkasını toplayan kişiydim. Herkes ona aşık olduğumu sanıyordu. Yanılıyorlardı. Ben her şeyi abisi Can için yaptım. Gerçekten sevdiğim, ölüm döşeğinde benden Boran'a göz kulak olmam için söz alan o adam için. Beş yıl dolmuştu. Sözümü tutmuştum. İstifamı verdim, sonunda huzur içinde yasımı tutmaya hazırdım. Ama tam o gece, Boran'ın zalim sevgilisi Şebnem, onu kazanamayacağı ölümcül bir sokak yarışına kışkırttı. Hayatını kurtarmak için direksiyona ben geçtim. Yarışı kazandım ama arabayı parçaladım ve gözlerimi bir hastane yatağında açtım. Boran beni ilgi çekmek için yapmakla suçladı, sonra da bileği burkulan Şebnem'i teselli etmek için yanımdan ayrıldı. Şebnem'in onu ittiğimi söylediği yalanlarına inandı, beni o kadar sert duvara itti ki kafamdaki yara yeniden açıldı. Şebnem, sadakat testi diyerek bana onun ölümcül alerjisi olan viskiden kadeh kadeh içirirken öylece durup izledi. Son aşağılanma bir hayır kurumu müzayedesinde geldi. Şebnem'e olan aşkını kanıtlamak için beni sahneye çıkardı ve bir geceliğine başka bir adama sattı. Ölen bir adamın son arzusunu yerine getirmek için beş yıllık cehenneme katlanmıştım ve ödülüm buydu. Beni satın alan adamdan kaçtıktan sonra, Can'ın öldüğü köprüye gittim. Boran'a son bir mesaj attım: "Sevdiğim adamın yanına gidiyorum." Sonra, yaşamak için hiçbir nedenim kalmamışken, atladım.

Bu, Emir Karcı ile doksan dokuzuncu nikahımdı. İzmir sosyetesinin fısıltılarına rağmen, o meşhur hanımefendi gülümsemem yüzümde donup kalmıştı. Aniden, nikah masasının yanındaki gizli bir ekran canlandı. Ekranda Selin Akay, sahte bir aile yadigârını gözyaşları içinde açık artırmaya çıkarmıştı. Emir'in onu kurtaran bir melek olduğunu iddia ederken, Emir de beni orada öylece bırakıp onun bu uydurma draması için milyonlarca liralık bir teklif yapıyordu. Sonrasında Emir, sistematik bir şekilde bana korkunç işkenceler yaşattı. Beni evden atıp Selin'i bizim evimize yerleştirdi. Beni bir gökdelenin tepesinden aşağı sarkıttı. Vahşice, ölmüş anne ve babasının mezar taşlarına saygısızlık etmeye zorladı. Ve son olarak, bana ilaç verip tecavüz etti, o anları kameraya çekti ve tüm dünyanın görmesi için bu aşağılayıcı videoyu internete sızdırdı. Gizlice iki kez hayatını kurtardığım adam, nasıl olur da bu canavarca yalanlara inanıp benim celladım olabilirdi? Nasıl olur da beni bu denli bir umutsuzluğun eşiğine getirip soğuk, kayıtsız okyanusun kollarına itebilirdi? Yine de, dalgalar üzerimi örterken, unutulmuş bir çocukluk sözü ve en eski dostumun sarsılmaz bağlılığı beni hayata geri çekti. Artık Emir'in yakında ortaya çıkaracağı yıkıcı gerçeğe ve haininin hak ettiği cezayı almasına tanıklık etmeye hazırdım.

Babasının ikileminden ve işlerinin yaklaşan kaderinden etkilenen Irene, Braydon'ın sevgilisi olmayı kabul etti. Dışarıdan bakıldığında Braydon, yenilmez gibi görünüyordu, ancak Irene, onun kapalı kapılar ardında serbest bıraktığı tutkulu fırtınalara tanık olan tek kişiydi. Yavaş yavaş, Irene, Braydon'un ördüğü karmaşık duygusal tuzağa yakalandı; kalbi daha fazlasını isterken, gerçeği öğrendiğinde kalbi paramparça oldu. Perişan bir halde oradan ayrıldı ve kısa süre sonra Braydon'ın baş düşmanıyla karşılaştı. İşte o zaman, güçlü Braydon, Irene için saygın cerrah Dr. Mitchell ile amansız bir mücadeleye girişti.