çıkmaz, Maya telefonunu ç

e tüm bağları k

cebine kaydırdı; ardından arkasındak

iyordu. Sanki bambaşka bir h

her şey artık bitmişti. Bu

nefes aldı; Maya k

k üzereyken, sert

di; düşmesine ramak kala bir el

e sordu der

an olarak, genelde okunması güç bakı

düşünmemişti. Ama nedense yalnızca tek bi

t Orhun karşısındaydı — Bulutkent'in gü

urtardı ve aralarına bir

maz yüzünü süzerken kaşlar

lesindeyken bildiği o neşeli, ış

le seçerek. "Çıktın" demedi — belki de onurunu incitmemek için

hiç çekinmeden,

in yemek yapmayı öğrenmiş, sevgisini k

plendi ne de bir kez olsun "benim" dedi. Yine de, nezaketin onun büyük bir titizlikl

lanıp haksız yere itham edildi

seçmişti; gözlerindeki tiksinti ve uyarı,

da Yiğit'ten tek bir savu

azanın enkazından çekip çıkarmıştı. O kahramanlık ey

inin kızı Maya'ydı. Şim

zenleme de Selin'in

arafını tutması şaşırtıcı de

ğmen, Maya bunu her hatırladığınd

çenesini hafifçe kaldırdı. "Selin için buradasını

bu denli resmi hitap edilmesi, aralarındaki mesafenin

e ani ve keskin

na bürünmüştü. "Dört yıl, Maya... ve

kelimelere boğardı. Şimdi ise ondan hissettiği tek şey, iç

kaşlarını daha da çattı; bu

llasını işaret edercesine başını salladı. "Ailenin seni bug

eyle cevap verdi, "B

i — parlak ve temkinli — dile gelm

k daha sert vurdu. "Sadece iyi olup

ekmiyor mu? Neredeyse nişanlanmak üzeresiniz, öyle değil mi? Selin'in, benim etrafımda dolandığınızı fark ettiğini bir düşünün — sizce bunu nas

dece sessizlik vardı — dört yıl önce on

"Neden ikimiz için de bir iyilik yapıp

andı, Maya bir adım daha a

ürüzlenmişti. Gözleri yavaş yavaş kızarıyordu. "Maya, bu doğru. Selin'le ben nişanlanıy