Rose Manasse

Kadın, daha önce hiç görmediği bir adamla aniden evlendi. Bir yıl sonra, bu gizemli kocasından boşanmak için dava açtı. Tek istediği, sakin bir hayat sürmekti. Adam, milyon dolarlık bir şirketin CEO'suydu ve kadınlara karşı hiçbir ilgisi olmadığı söyleniyordu. Ancak nedense kadını görür görmez ona takıntı geliştirdi. Kadın, onu kendisinden uzak tutmak için elinden geleni yaptı ama İlyas bir türlü vazgeçmiyordu. Kadının sabrı taşınca, evlilik cüzdanını ona gösterdi ve "Ben evliyim, seninle görüşemem!" dedi. Adam, evlilik cüzdanını kaptı ve üzerindeki fotoğrafı göstererek gülümsedi. "Daha da iyi! Kendimi tanıtmanın zamanı geldi. Merhaba, ben kocanım!" Kadın şok oldu, donakaldı. Gizemli kocasının aslında üst düzey bir şirketin CEO'su olduğuna inanamadı! Bu nasıl oldu böyle?

Tüm dünyam, agresif löseminin kırılgan hayatını çaldığı küçük kardeşim Can'ın etrafında dönüyordu. Erkek arkadaşım Arda beni gerçekten seviyordu ama Can'ın deneysel tedavisi için gereken 1.000.000 TL, aşılmaz bir dağ gibiydi. Çaresizce para bulmak için, yüksek maaşlı bir kişisel asistan arayan ve son derece meşru görünen bir ilana başvurdum, ancak bu, kendi manipülatör üvey kardeşim Ceyda tarafından yönetilen korkunç bir tuzağa adım atmak demekti. Vahşice saldırıya uğradım, uyuşturuldum ve ölüme terk edildim. Ceyda'nın bağlantıları tarafından kasten saptırılan polis raporu, beni bir "müşteri anlaşmazlığında" yaralanan "lüks bir eskort" olarak resmetti. Ceyda daha sonra Arda'ya yalanlardan bir ağ örerek, 1.000.000 TL'yi kendim için aldığımı iddia etti. Arda her kelimesine inandı, sevgi dolu gözleri hayatımdan sonsuza dek çıkıp gitmeden önce tam bir tiksinti maskesine dönüştü, beni paramparça ve Can'ı hala hayatı için savaşırken bıraktı. Bir zamanlar beni korumaya yemin eden adam, bu canavarca suçlamalara nasıl sorgusuz sualsiz inanabilirdi? İhanet, halkın önünde aşağılanma ve derin adaletsizlik, ruhumu ezen fiziksel bir ağırlık gibiydi. Beş yıl sonra, hayatımı özenle yeniden inşa etmiş, Londra'da başarılı bir teknoloji yöneticisi olmuştum. Sonra, şimdi bir milyarder olan Arda'dan gelen bir telefon beni İstanbul'a geri çekti. Kapanış için beslediğim kırılgan umudum, onu Ceyda ile nişanlı bulduğumda, zalim taktiklerini yeniden başlatmaya ve beni çarpık oyunlarına geri sürüklemeye hazır olduklarında vahşice ezildi. Bu sefer sadece hayatta kalmayacaktım; karşı koyacaktım.

Düğün provamdaydım, nişanlım Arda'nın karşısında, nikah masasında duruyordum. Evliliğimizin yılın olayı olması, iki köklü ailenin mükemmel bir birleşimi olması gerekiyordu. Sonra, müstakbel görümcesi Ceyda yere yığıldı. Arda, bir an bile bana bakmadan sandalye sıralarının üzerinden atladı, Ceyda'yı kucakladı ve beni tek başıma, herkesin içinde rezil olmuş bir halde bırakarak salondan dışarı fırladı. Saatler sonra nihayet sesli mesajı geldi. Sesi duyguyla boğuklaşıyordu ama bu duygu bana yönelik değildi. Ceyda'nın gizli bir kalp rahatsızlığı olduğunu ve on yıldır gizlice ona aşık olduğunu söyledi. Düğünümüzün stresinin Ceyda'ya fazla geldiğini söyledi ve sonra evlendiğimizde ona bir abla gibi davranıp davranamayacağımı sordu. Birkaç dakika sonra bir mesaj daha geldi: "Düğünü erteliyoruz. Ceyda'nın hastanede bana ihtiyacı var." Gözyaşı bekliyordu. Sabırla beklememi, onun gizli hayranı için ikinci plana atılmayı lütfedip kabul etmemi bekliyordu. Aşkımı zayıflık sanmıştı. Ama ben Elif Soykan'ım. Onurum bir kenara atılacak bir şey değil. Rehberimde onun adını geçip abisi Aslan'ı aradım; Ceyda'nın sözde nişanlısı olan adamı. "Kardeşinin düğünü iptal oldu," dedim, sesim sabit ve netti. "Ama gelin hala bir Karahan olacak. Belediye Sarayı'ndaki nikah dairesindeyim. Otuz dakikan var."

Dört yılımı, her şeyimi verdiğim adam Boran, televizyonda ülkenin en zengin ailelerinden birinin kızıyla nişanlandığını duyuruyordu. Ben daha bu ihanetin acısıyla bar tezgahına yığılmışken, evimden gelen bir telefonla dünyam başıma yıkıldı. Babam, milyonlarca liralık bir dolandırıcılık suçlamasıyla kelepçelenip götürülmüştü ve tüm kanıtlar onu işaret ediyordu. Karakolda babamın feryatları arasında öğrendiğim gerçek kanımı dondurdu: Bu tuzağı, yeni ailesine sadakatini kanıtlamak isteyen Boran kurmuştu. Yüzleştiğimde ise bana iğrenç bir teklif sundu. "Babanı kurtarmak istiyorsan, nişanlımın gölgesinde gizli sevgilim olacaksın." Teklifini suratına çarptığımda, babamı hapiste çürüteceğiyle ve beni mahvedeceğiyle yemin etti. Her kapı yüzüme kapandı, adalet, parası ve gücü olanlar içindi. Çaresizliğin en dibindeyken, önüme tek bir seçenek konuldu: Boran'ı ve arkasındaki gücü yok edebilecek tek kişiye sığınmak. Nişanlısının abisi, iş dünyasının acımasız prensi ve bir gece önce beni sarhoş bir çöp gibi kenara atan o tehlikeli adam, Kaan Demirören.

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

O başkentteki en zengin adamdı. Bir karısı vardı, ancak evlilikleri aşksızdı. Bir gece, bir yabancıyla birlikte oldu ve bu, karısından boşanıp o gece birlikte olduğu kadını aramaya karar vermesine neden oldu. Onunla evleneceğine ant içti. Boşanmadan aylar sonra, eski eşinin yedi aylık hamile olduğunu öğrendi. Karısı ona ihanet mi etmişti? Kızıl, bir gece kocasını bulmaya çalışıyordu ve ikisi beklenmedik bir şekilde tutkulu bir gece geçirdiler. Ne yapacağını bilmeyen Kızıl, panikle oradan uzaklaştı ama daha sonra hamile olduğunu öğrendi. Tam olanları kocasına açıklamaya hazırlandığı sırada, kocası aniden boşanmak istediğini söyledi. Adam birlikte olduğu yabancı kızın aslında karısı olduğunu bir gün öğrenebilecek miydi? Peki, bu aşksız başlayan evlilik, şimdi beklenmedik bir dönüşle onları daha da mı uzaklaştıracak, yoksa ikinci bir şansla kalpleri birleştirebilecek mi?

Eylül, annesinin cenazesinde gözyaşlarına boğulurken, kocası Doruk ilk aşkının doğum gününü kutluyordu. Kalbi kırılan Eylül, boşanma belgelerini bıraktı ve sessizce, tek başına uzaklaştı. Beş yıl sonra, bir açık artırmada peçeli baş müzayedeci kalabalığı büyüledi. Söylentilere göre, yüzünü görmek için birileri servet teklif etmişti. Doruk, yıllardır aradığı kadını sonunda buldu ve onu köşeye sıkıştırarak yüzleşti. "Hâlâ kaçmaya mı çalışıyorsun?" "Hiçbir zaman kabul etmedim. Çocuklarım ne olacak?" "Öyleyse bunları açıkla," dedi, önünde duran üç sevimli çocuğu işaret ederek. "Biz boşandık. Beni yalnız bırak." "Onları beş yıl önce hayatımdan çıkardım."

Adeline, Brendan ile üç yıllık evliliği süresince yerin dibine girecek kadar alçakgönüllü bir hale gelmişti. Ancak bunun karşılığında aldığı şey sevgi ve ilgi değil, bitmek bilmeyen bir kayıtsızlık ve küçümsemeydi. Daha da kötüsü, Brendan'ın kalbindeki kadın aniden ortaya çıkınca, Brendan iyice Adeline'den uzaklaştı. Sonunda Adeline daha fazla dayanamayarak boşanmayı istedi. Sonuçta neden böylesine soğuk ve uzak bir adamla kalmalıydı ki? Bir sonraki kesinlikle daha iyi olacaktı. Brendan, eski karısının bavullarıyla birlikte evden ayrılışını izledi. Birden aklına bir fikir geldi ve arkadaşlarıyla bahse girdi. "Kesinlikle ayrıldığına pişman olacak ve kısa sürede yalvararak geri dönecek." Bu iddiayı duyduktan sonra Adeline alayla gülümsedi. "Rüya görmeye devam et!" Birkaç gün sonra Brendan, eski eşini bir barda gördü. Görünüşe göre Adeline, arkadaşlarıyla bir barda boşanmasını kutluyordu. Çok geçmeden, lanet olası kadının yeni bir talibi olduğunu fark etti. Brendan paniklemeye başlamıştı. Üç yıl boyunca kendisine sıkı sıkıya bağlı olan kadın bir anda umursamaz olmuştu. Şimdi ne yapacaktı?

Beş yıllık sadakatin ardından Mina, düğün günü terk edilmenin acısını yaşadı; Kaan'ın gerçek aşkına doğru koştuğunu gözleriyle gördü. Onun buz gibi kalbini asla ısıtamayacağını anlayan Mina, artık yeni bir başlangıç için geride bıraktı her şeyi. İçkiyle geçen bir gecenin ardından uyandığında, kendini asla yan yana gelmemesi gereken biriyle buldu: Ağabeyinin baş düşmanı Mert! Kaçmaya çalışırken, Mert onu yakaladı ve kulağına fısıldadı: "Bütün gece beni öptün. Gitmek diye bir seçeneğin yok." Dünya Mert'i soğuk ve ulaşılmaz biri olarak görüyordu. Oysa Mina söz konusu olduğunda, onun her arzusunu yerine getiriyor, her dediğini yapıyordu. Hatta ona koca bir köy satın almıştı. Bir gün onu kendine çekip sarılırken, sesi alçak, derin ve baştan çıkarıcıydı. Sabahlığı aralanmış, kaslı karnı ortaya çıkmıştı. "Dokunmak ister misin?"

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Üç yıllık evlilikleri boyunca, Kadın kocasına sadık bir eş olmuştu. Bir zamanlar sevgisinin ve ilgisinin kocanın kalbini yumuşatacağını düşünürdü, ama yanılmıştı. Sonunda, hayal kırıklığına daha fazla dayanamayarak evliliği bitirmeye karar verdi. Adam, karısının sadece sıkıcı ve donuk olduğunu düşünürdü. Bu yüzden, kadının Grubu'nun yıl dönümü partisinde herkesin önünde boşanma belgelerini önüne koyması şok ediciydi. Ne kadar utanç vericiydi! O andan sonra, herkes, hatta kadın bile, eskiden evli olan çiftin bir daha asla birbirlerini görmeyeceklerini düşündü. Yine yanılmıştı. Bir süre sonra, bir ödül töreninde kadın, en iyi senaryo ödülünü almak için sahneye çıktı. Ödülü ona takdim eden kişi, eski kocası. Ona ödülü uzatırken, aniden elini tuttu ve seyircinin önünde alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Seni daha önce değerlendirmediğim için üzgünüm. Bana bir şans daha verebilir misin?" Kadın ona kayıtsızca baktı. "Üzgünüm. Şu an tek ilgilendiğim şey işim." Adamın kalbi paramparça oldu. "Gerçekten sensiz yaşayamam." Ama eski karısı sadece uzaklaştı. Kariyerine odaklanması onun için daha iyi değil miydi? Erkekler sadece aklını karıştırırdı—özellikle de eski kocası.