Haydon Peter

Üç sevgisiz yılın ardından Neil'in ihaneti Katelyn'i derinden yaraladı. O alçaktan hemen kurtuldu! Boşandıktan sonra kendini kariyerine adadı. Üst düzey bir tasarımcı, yetenekli bir doktor ve dahi bir bilgisayar uzmanı olarak yükselerek saygı duyulan bir ikon haline geldi. Neil yaptığı büyük hatanın farkına vararak onu geri kazanmak için boşuna çabaladı, ancak onun başka biriyle görkemli bir düğün yapmasına tanık oldu. Yeminleri dünyanın en büyük ekranında yayınlanırken, Vincent Katelyn'in parmağına bir yüzük taktı ve ilan etti: "Katelyn artık benim eşim, paha biçilmez bir hazine. Ona göz diken herkes dikkatli olsun!"

Nüfus Müdürlüğü'nün boğucu flüoresan uğultusu, sıkıcı hayatımın fon müziğiydi. Ta ki kaybettiğim ehliyetimi yenilemeye çalışana kadar. "Medeni durumunuz. Boşanmış görünüyorsunuz," dedi memur, Hakan Arsoy'la beş yıllık evliliğimi tek bir düz cümleyle paramparça ederek. Kocam Hakan, beni sevdiğine yemin eden adam, üç yıl önce benden gizlice boşanmıştı. Sadece bu da değil, ertesi gün, düğün günümde beni öldürmeye çalışan ve kısır kalmama neden olan kadınla, Cansu Koral'la yeniden evlenmişti. Ve iki yaşında Can adında bir oğulları vardı. Dünyam bulanıklaşmış bir halde eve doğru sendeledim, Hakan ve Cansu'yu oturma odamızda tartışırken buldum. "O sefil kadın için rol yapmaktan nefret ediyorum!" diye çığlık atıyordu Cansu. Kocam Hakan ise, "Seni seviyorum. Hep seni sevdim," diye yalvarıyordu. Uğruna her şeyimi feda ettiğim, onu yok edeceğine yemin eden adam, şimdi beni öldürmeye teşebbüs eden kadınla evcilik oynuyordu. Ve ben, onun evinde yaşayan, yatağında uyuyan, yalanlarına inanan bir aptaldım. Beş yıl öncesinden kalma hayali bir sızı olan karnımdaki acı, ruhumdaki derin yarayı yansıtarak yeniden alevlendi. Artık onun kurbanı olmayacaktım. "Emre," dedim telefona, sesim net ve kararlıydı. "Yardımına ihtiyacım var. Ölmem için bana yardım etmeni istiyorum."

Kocamın gizli hayatı, Başasistan olarak işe başladığım ilk gün ofisime girdi: Babasının gözlerine ve benim çok iyi bildiğim o nadir kalıtsal alerjiye sahip dört yaşında bir oğlan çocuğu. Evlendiğim adam Emir, onsuz yaşayamayacağına yemin eden o zeki rakibim, başka bir aileye sahipti. Şirketinin yıl dönümü galasında, oğlu herkesin içinde bana babasını çalmaya çalışan kötü bir kadın diye bağırdı. Çocuğa doğru bir adım attığımda, Emir onu korumak için beni yere itti. Başımı çarptım ve doğmamış çocuğumuzun hayatı kanımla birlikte akıp giderken, o arkasına bile bakmadan çekip gitti. Hastanede beni hiç ziyaret etmedi. Bebeğimizin kaybıyla tek başıma başa çıkmam için beni terk etti. İşte o an sevdiğim adamın gerçekten yok olduğunu ve beş yıllık evliliğimizin koskoca bir yalan olduğunu anladım. Metresi işi bitirmeye çalıştı, beni bir uçurumdan denize itti. Ama hayatta kaldım. Ve tüm dünya Elara Tekin'in ölümüne yas tutarken, ben yeni hayatıma başlamak için Zürih'e giden bir uçağa bindim.

Beş yıl boyunca, erkek arkadaşım Kaan'ın o parlak kariyerinin arkasındaki gizli mimar, görünmez güç bendim. Ben "Aura"ydım; şirketimizin milyar dolarlık yazılımının isimsiz yaratıcısı. Ve bu gizli nüfuzumu kullanarak onu yüzlerce kilometre uzaktaki yeni bir şehirde, İzmir'de, projenin yıldız lideri yaptım. Tüm bunları ikimiz için, birlikte kuracağımızı hayal ettiğimiz gelecek için yapmıştım. Ama sonunda ona sürpriz yapmak için ofisine geçtiğimde, onu yeni asistanı Kübra ile sarmaş dolaş buldum. Sadece birkaç gün önce bir videoda motorunun arkasında gülerken gördüğüm o kızla. Ona "tırmanış partnerim" diyordu. Sadece bir arkadaş, hepsi bu. Sonra o kız, şirketimize milyonlara mal olan bir hata yaptı. Onunla yüzleştiğimde Kaan onu sorumlu tutmadı. Onu savundu. Tüm yönetim katının önünde bana sırtını döndü ve onun başarısızlığı için beni suçladı. "Buradaki baskıyı kaldıramıyorsan," diye alayla tısladı, sesi aşağılamayla doluydu, "belki de genel merkeze geri dönmelisin." Tüm hayatını inşa ettiğim adam, başka bir kadını korumak için beni kovuyordu. Tam dünyam başıma yıkılırken asansör kapıları bir çan sesiyle açıldı. CTO'muz dışarı adım attı, gözleri benim gözyaşlarıyla ıslanmış yüzümle Kaan'ın öfkeli suratı arasında gezindi. Doğruca erkek arkadaşıma baktı, sesi tehlikeli bir şekilde sakindi. "Sen bu şirketin sahibiyle bu ses tonuyla konuşma cüretini nereden buluyorsun?"

Kocam Aras, beni eski sevgilisi Selin Koray'ın partisine sürüklemişti. Beş yıllık evliliğimiz sahteydi; Selin onu terk ettikten sonra sırf ona inat olsun diye imzaladığı bir sözleşmeydi. Ben sadece vitrindeki göstermelik karısıydım. "Cennette Yedi Dakika" adlı bir oyun sırasında Aras, Selin'i seçti. Makyaj odasından çıktıklarında Selin'in ruju dağılmış, boynunda ise taptaze bir morluk belirmişti. O gecenin ilerleyen saatlerinde Aras ve Selin evimize daldı. Selin'in milyonlarca liralık pırlanta kolyesini çalmakla suçladı beni. Masum olduğuma yemin ettiğimde bile bana inanmadı. Polisi aradı ve polisler, ne tesadüftür ki, kolyeyi benim el çantamda buldu. Bana tiksintiyle baktı. "Seninle asla evlenmemeliydim," diye tükürür gibi söyledi. "Sen kenar mahalle süprüntüsünden başka bir şey değilsin." Beni tuzağa düşüren kadının tek bir sözüyle tutuklandım. Beş yıllık sessiz sevgim ve sadakatim hiçbir şey ifade etmiyordu. Gizlice aşık olduğum adam, beni adi bir hırsızdan farksız görüyordu. Geceyi soğuk bir nezarethanede geçirdim. Ertesi sabah, kefaletle serbest bırakıldıktan sonra telefonumdan SIM kartı çıkardım, ikiye ayırdım ve çöpe attım. Her şey bitmişti. Onlara bunun bedelini ödetecektim. Bütün dünyalarını başlarına yıkacaktım.

Ünlü konser piyanisti Arzu Sancaktar’ın hayatı, kusursuzca bestelenmiş bir senfoni gibiydi. Güçlü bir aileden gelen mimar kocası Mert Adahan, onun en büyük hayranı, sarsılmaz kayasıydı. Aşkları, ortak hayaller ve sakin akşamlar üzerine kurulmuş sağlam bir kaleydi. Arzu’nun sessiz, tatlı görünen kuzeni Lale Tekin ise onlarla birlikte yaşıyordu; Arzu’nun kendi güneşli hayatına kabul ettiği bir gölgeydi adeta. İlk uyumsuz nota, Lale’nin gözü gibi baktığı İran kedisi Kartopu’nun ortadan kaybolmasıyla çalındı. Ardından Lale’nin teatral bir şekilde kendini yerden yere atması ve kan donduran suçlaması geldi: "Bunu sen yaptın!" Sonra da dramatik bir şekilde, acemice karalanmış bir notu "buldu": "Kocamdan uzak dur. Bir dahaki sefere kaybolan kedi olmayacak." Notu benim yazdığımı iddia ediyordu. Kalbim deli gibi çarparken, Mert’in bu saçmalığa gülüp geçmesini, beni savunmasını bekledim. Ama yapmadı. Bir zamanlar aşkla parlayan gözleri buz kesti, içleri tüyler ürpertici bir hayal kırıklığıyla doldu. Ona inanmıştı. Telefonumu ve anahtarlarımı alarak beni tamamen tecrit etti ve gözlerden uzak göl evimize sürgüne yolladı. Bir hafta sonra ise beni herkesin önünde bir gösteri malzemesi yaptı: Bana bir hizmetçi üniforması giydirdi, boynuma şıngırdayan bir kedi tasması taktı ve sonra, tüm sosyete çevremizin önünde, beni bir hayvan gibi verandanın direğine bağladı. Benim Mert’im… Bana "sihrim" diyen, bensiz nefes alamayacağına yemin eden adam, bu iğrenç aşağılanmayı kendi elleriyle organize etmişti. Her şey bir yalan mıydı? Yılların bağlılığı, kuzenimin uydurduğu bu canavarca kötülük karşısında nasıl böyle bir anda tuzla buz olabilirdi? Ruhum ezilmişti, ama fırtına şiddetlendikçe, çaresizlik içimde bir kıvılcım yaktı. Kanlar içinde ve yalınayak bir halde bir pencereyi kırdım, o alaycı zili boynumdan söküp attım ve umutsuzca yardım çağırdım. Onlar Arzu Sancaktar’ı öldürdüklerini sanıyorlardı. Ama şimdi onun yeniden doğuşuna tanıklık edeceklerdi; eskisinden daha güçlü, daha ölümcül bir şekilde hayatını geri almaya ve o canavarca ihaneti ortaya çıkarmaya hazırdı.

Reyhan'ın kalbinde sadece tek bir adam vardı, o da Murat'tı. Onunla evliliğinin ikinci yılında hamile kaldı. Reyhan'ın sevinci kelimelerle anlatılamazdı. Ancak haberi kocasına vermeden önce, Murat ona boşanma belgelerini sundu çünkü ilk aşkıyla evlenmek istiyordu. Bir kaza sonrasında, Reyhan kendi kanı içinde yatarken Murat'a yardım çağrısında bulundu. Ne yazık ki, Murat ilk aşkını kollarında taşıyarak oradan ayrıldı. Reyhan ölümün kıyısından döndü. Sonrasında, hayatını yeniden düzene sokmaya karar verdi. Yıllar sonra adı her yerdeydi. Murat çok rahatsız oldu. Nedense, onu özlemeye başladı. Onu başka bir adamla gülerken gördüğünde kalbi burkuldu. Düğününü bastı ve Reyhan nikah masasında otururken dizlerinin üstüne çöktü. Kızarmış gözlerle sordu, "Bana olan aşkının kırılmaz olduğunu söylemiştin. Nasıl oluyor da başka biriyle evleniyorsun? Bana geri dön!"

Tam beş yıl boyunca mükemmel bir evliliğim olduğuna inandım, meğer hepsi bir yalanmış! Kocamın, sevgilisi için benim kemik iliğimin peşinde olduğunu öğrendim! Gözlerimin önünde, ona cilveli mesajlar atıyordu. Daha da kötüsü, onu şirketimize getirip işlerimi çalmasına göz yumdu! Sonunda anladım: Beni hiç sevmemişti. Rol yapmayı bıraktım. Sadakatsizliğinin kanıtlarını topladım ve benden çaldığı araştırmayı geri aldım. Boşanma belgelerini imzaladım ve arkamı dönüp gittim. Bunun geçici bir öfke olduğunu ve eninde sonunda geri döneceğimi sanıyordu. Ama karşılaştığımızda, dünyaca ünlü bir iş adamının elini tutuyor; gelinlik içinde, güven dolu bir gülümsemeyle karşısındaydım. Eski kocamın gözleri pişmanlıktan kıpkırmızı olmuştu. "Geri dön!" diye yalvardı. Ancak yeni eşim belimi sıkıca kavradı ve küçümseyerek gülümseyerek, "Defol git buradan!" dedi. "O artık benim eşim!"

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Ezgi, bir gece sarhoşken milyarderle karışıklık yaşadı. Gürkan'ın yardımına ihtiyaç duydu, çünkü o, Ezgi'nin genç güzelliğine kapılmıştı. Böylece, bir gecelik bir kaçamak olması gereken şey, daha ciddi bir boyut kazandı.Her şey yolundaydı, ta ki Ezgi, Gürkan'ın kalbinin başka bir kadına ait olduğunu keşfedene kadar. İlk aşkı geri döndüğünde, Gürkan eve gelmeyi bıraktı ve Ezgi'yi gecelerce yalnız bıraktı. Ezgi, bir gün yalnızca bir çek ve veda notu alana kadar buna katlandı.Gürkan'ın beklediğinin aksine, Ezgi onu uğurlarken yüzünde bir gülümseme vardı. "Sürdüğü sürece eğlenceliydi, Gürkan. Yollarımız bir daha kesişmesin. Kendine iyi bak."Ama kaderin cilvesi bu ya, yolları yine kesişti. Bu sefer Ezgi'nin yanında başka bir adam vardı. Gürkan'ın gözleri kıskançlıktan yandı. "Nasıl bu kadar çabuk unuttun? Sadece beni sevdiğini sanıyordum!""Evet, sanıyorduN...ama sanmıyorUM!" Ezgi saçlarını geriye atarak karşılık verdi, "Herkesin kısmeti başka, Gürkan. Ayrıca, ayrılmayı isteyen sendin. Şimdi, benimle çıkmak istiyorsan sıraya girmek zorundasın."Ertesi gün, Ezgi milyarlarca dolarlık bir kredi bildirimi ve bir pırlanta yüzük aldı.Gürkan tekrar ortaya çıktı, dizlerinin üstüne çöktü ve "Sırayı bozabilir miyim, Ezgi? Seni hâlâ istiyorum." dedi.

On yaşından beri Ceren, Levent'in yanında olmuş, onun bir çocukluktan saygın bir CEO'ya dönüşümüne tanıklık etmişti. Ancak iki yıllık evliliklerinden sonra, onu evde görmek neredeyse imkânsız hale gelmişti. Zengin çevrelerde dolaşan dedikodulara göre, Levent ondan tiksiniyordu. Hatta onun "gerçek aşkı" bile Ceren'in umutlarıyla alay ediyor, Levent'in yakın çevresi ise ona açıkça hor görüyle bakıyordu. İnsanlar, onun on yıllık sadakatini ve sessizce katlandığı her şeyi çoktan unutmuştu. Ceren, eski anılara tutunmaya çalışıyor ama her seferinde daha fazla yıpranıyor ve çevresinde bir acınası figüre dönüşüyordu. Herkes onun nihayet "kurtulduğunu" sandığı bir gün, Levent beklenmedik bir şekilde diz çöktü ve yalvaran bir sesle, "Ceren, aşık olduğum tek insan sensin," dedi. Ancak Ceren, boşanma belgelerini masada bırakıp hiç tereddüt etmeden arkasını döndü.

Söylentilere göre Gökay, hiçbir geçmişi olmayan, hiç de çekici bulunmayan bir kadınla evlenmişti. Birlikte oldukları üç yıl boyunca, Ayfer'e karşı hep soğuk ve mesafeliydi; o ise her şeye sessizce katlandı. Ona duyduğu aşk, öz değerinden ve hayallerinden vazgeçmesine neden oldu. Gökay'ın gerçek aşkı ortaya çıktığında, Ayfer evliliklerinin en başından beri, başka bir kadının hayatını kurtarmak için kurulmuş bir aldatmaca olduğunu anladı. Boşanma belgelerini imzalayıp, gitti. Üç yıl sonra Ayfer, bir cerrahi dahi ve piyano virtüözü olarak geri döndü. Pişmanlık içindeki Gökay, yağmur altında onun peşine düştü ve sıkıca sarıldı. "Sen bana aitsin, Ayfer."

Üç yıl boyunca Kadriye ve kocası Levent, cinsellikten yoksun bir evlilik sürdürdüler. Kadriye, Levent'in kendilerinin geleceği için kendini işe adadığını sanıyordu. Ancak annesinin vefat ettiği gün, gerçeği öğrendi: Levent, düğün gecesinden beri üvey kız kardeşiyle onu aldatıyormuş. Tüm umutlarını kaybeden Kadriye, boşanma davası açmaya karar verdi. Çevresindekiler alay ediyor, onun geri döneceğini söylüyordu. Ancak herkesin gördüğü, yağmur altında diz çökmüş ağlayan Levent oldu. Bir gazetecinin barışma ihtimalini sorması üzerine Kadriye omuz silkti. "Kendine saygısı yok, sadece onu sevmeyen insanlara yapışıp kalıyor." Bu sırada güçlü bir iş adamı kolunu Kadriye'nin beline doladı. "Eşime göz diken herkes önce beni geçmek zorunda."

Ece, boşandıktan sonra yollarının tamamen ayrılacağını düşünmüştü. O kendi hayatını yaşayacak, Ece ise geri kalan ömrünü özgürce sürecekti. Ancak kaderin başka planları vardı. "Canım, yanılmışım. Lütfen bana geri döner misin?" Bir zamanlar derinden sevdiği o adam, gururlu başını artık alçakgönüllülükle eğmişti. "Sana yalvarıyorum, bana geri dön." Ece, uzatılan çiçek demetini soğukça iterek buz gibi bir sesle yanıt verdi: "Artık çok geç. Aramızdaki köprü çoktan yakıldı ve külleri rüzgâra savruldu!"

Çoğu kişi için Ayla, küçük bir kasaba kliniğinde çalışan bir doktordu; gerçekte ise sessiz sedasız harikalar yaratıyordu. Emre, ona delicesine âşık olmuş, kavuşmak için nice yalnız geceyi sabırla beklemişti. Bu umut dolu bekleyişin üzerinden tam üç yıl geçmişti ki, korkunç bir trafik kazası onu tekerlekli sandalyeye mahkûm etti ve tüm anılarını silip aldı. Onun hayatını kurtarmak için Ayla, bir anlaşmalı evlilik teklifini kabul etti. Karşılığında duyduğu tek şey ise Emre'nin soğuk sözleri oldu: "Seni asla sevmeyeceğim." Ayla buna sadece hafifçe gülümsedi. "İyi o zaman... Zaten ben de sana âşık değilim." İçine düştüğü şüphe ve umutsuzluk girdabında Emre, her türlü ışıktan kaçıyordu. Fakat Ayla'nın sabrı ve inceliği onu yakaladı, bırakmadı: Onunla aynı hizaya gelmek için diz çekilişi, saçlarını okşayan o sıcak dokunuşu, onu sarsılmaz bir sakinliğe kavuşturan varlığı... Ta ki Ayla'nın yüzündeki o ışıltılı gülümseme, Emre'nin sonsuza dek yok olduğunu sandığı duyguları yeniden tutuşturana kadar.

Önceki yaşamlarında Gamze, Teoman ile evlenmişti. Dışarıdan mükemmel bir akademik çift gibi görünüyorlardı; ancak özelde, Gamze onun hırsları için sadece bir basamak taşı olmuş ve trajik bir sonla karşılaşmıştı. Küçük kız kardeşi Elif ise Baran ile evlendi, ancak onun gerçek aşkı uğruna terk edilerek, yalnız ve itibarını kaybetmiş bir halde bırakıldı. Bu sefer, iki kız kardeş de yeniden doğdu. Elif, Teoman ile evlenmek için acele etti. Gamze'nin bir zamanlar sahip olduğu başarıyı kovalamak için—farkında olmadan aynı kalp kırıklığını tekrarladığını bilmeden. Gamze ise onun yerine Baran ile bir sözleşmeli evliliğe girdi. Fakat tehlike geldiğinde, Baran onu kararlılıkla savundu. Kader, nihayet onların trajik sonlarını yeniden yazabilecek miydi?