Elizabeth

Kadın, Grubu'nun varisi ile evlendiği gün, o ailesinden hiç kimse düğüne katılıp iyi dileklerini sunmadı. Sadece varisinin büyükannesi ona bir telefon etti. "Bir iddiaya var mısın? Üçüncü yılın sonunda hâlâ birbirinize âşıksanız, bizi seni kabul etmeleri için onları ikna etmeye çalışacağım. Aksi halde, ayrılacaksın ve ona ailesinin statüsüne daha uygun bir kadın bulacağım." Kadın kendinden emin bir şekilde kabul etti. Kocası sanki onsuz yaşayamazmış gibi onu seviyordu, ailesini onun için bile terk etmeye hazırdı. Aşklarının üç yıl süreceğinden emindi. Ama hiç beklemiyordu ki, evliliklerinin üçüncü yılında Kocası onu aldatacaktı.

İki yıl süren acımasız tüp bebek tedavilerinden sonra, sonunda elimde pozitif bir gebelik testi tutuyordum. Milyar dolarlık teknoloji şirketimizin beyni bendim ve bu bebek, kocam Hakan'la en büyük ortak girişimimiz olacaktı. Sonra isimsiz bir numaradan bir mesaj geldi. Hakan'ın bir Instagram modelini öptüğü bir videoydu, eli kadının bacağının epey yukarısındaydı. Ardından ikinci bir mesaj geldi: Şirketimizden o kadın için milyonlarca dolar çaldığını gösteren bir banka dekontu. Şirket galasına gidip hamileliğimi bizi kurtarmak için kullanmaya karar verdim. Ama sevgilisi Selin benden önce ortaya çıktı ve o da hamile olduğunu iddia etti. Kayınvalidem herkesin önünde ona sarıldı ve onu bir sonraki vârisin gerçek annesi olarak ilan etti. Kendi düğünümde takmama izin vermediği aile yadigârı gerdanlığı Selin'e verdi. Daha sonra Selin beni itti. Düştüm ve karnıma saplanan yakıcı bir acı hissettim. Yerde kanlar içinde kalmıştım, mucize bebeğimizi kaybediyordum. Hakan'dan yardım dilendim. Bana sinirle bir bakış attı. "Bu kadar drama yapmayı kes," dedi ve sevgilisini teselli etmek için arkasını döndü. Ama dünyam kararırken başka bir adam yanıma koştu. En büyük rakibim Ateş Rüzgar. Beni kollarına alıp hastaneye yetiştiren oydu. Uyandığımda bebek gitmiş, dünyam küle dönmüştü ama o hâlâ oradaydı. Bana baktı ve bir teklifte bulundu. Bir ittifak. Bize yanlış yapan adamlardan her şeyi alma ve imparatorluklarını yakıp kül etme şansı.

Test çubuğundaki o iki pembe çizgi, beş yıllık sessiz umutların ve fısıltıyla edilen duaların kusursuz bir yansımasıydı; sonunda gerçeğe dönüşen bir rüya. Ama bu rüya, kocam Demir'in çalışma odasında, "asla öğrenemez," diye itiraf ettiğini duyduğumda paramparça oldu. Hemen ardından en yakın arkadaşı Levent'in dehşet dolu cevabı geldi: "Beş yıl. Beş yıldır ikili bir hayat yaşıyorsun." Reyhan. Ailemin hayır kurumunun sponsor olduğu, Demir'in her zaman acıyarak bahsettiği o meteliksiz sanatçının adı. Meğer sadece karısı değil, aynı zamanda oğlu ve vârisi Toprak'ın da annesiymiş. Sadece tüm evliliğim bir yalan, onun "saf, her şeye inanan" metresi için oynanan bir oyun olmakla kalmamış, aynı zamanda gizlice "Asla hamile kalmamalı," diye planlar yapan bir adamın çocuğunu taşıyordum. Yıllardır doğum kontrol haplarımı etkisiz olanlarla değiştirmiş, acımı ve başarısızlık hislerimi kendi elleriyle tasarlamıştı. Hepsi, varlığından bile haberdar olmadığım bir hayatı korumak için. Son darbe doğum günümde geldi. Demir'in bana "söz verdiği" o meşhur Osmanlı Safiri kolye, acımasız bir zafer nişanı gibi Reyhan'ın boynunda belirdi. Ve sonra, kendini tanıştırdı: "Teşekkürler... enişte." İçimde bir şeyler koptu. Benim kolay lokma olduğumu sanıyordu. Ortadan kaybolmamı istiyordu. Peki. Ben de ortadan kaybolurdum. Eski bir numarayı aradım, sesim titremiyordu: "Yardımına ihtiyacım var. Kendi ölümümü planlamam gerekiyor."

Dört yılımı, her şeyimi verdiğim adam Boran, televizyonda ülkenin en zengin ailelerinden birinin kızıyla nişanlandığını duyuruyordu. Ben daha bu ihanetin acısıyla bar tezgahına yığılmışken, evimden gelen bir telefonla dünyam başıma yıkıldı. Babam, milyonlarca liralık bir dolandırıcılık suçlamasıyla kelepçelenip götürülmüştü ve tüm kanıtlar onu işaret ediyordu. Karakolda babamın feryatları arasında öğrendiğim gerçek kanımı dondurdu: Bu tuzağı, yeni ailesine sadakatini kanıtlamak isteyen Boran kurmuştu. Yüzleştiğimde ise bana iğrenç bir teklif sundu. "Babanı kurtarmak istiyorsan, nişanlımın gölgesinde gizli sevgilim olacaksın." Teklifini suratına çarptığımda, babamı hapiste çürüteceğiyle ve beni mahvedeceğiyle yemin etti. Her kapı yüzüme kapandı, adalet, parası ve gücü olanlar içindi. Çaresizliğin en dibindeyken, önüme tek bir seçenek konuldu: Boran'ı ve arkasındaki gücü yok edebilecek tek kişiye sığınmak. Nişanlısının abisi, iş dünyasının acımasız prensi ve bir gece önce beni sarhoş bir çöp gibi kenara atan o tehlikeli adam, Kaan Demirören.

Evliliklerinin ilk yılında, Naile Azime'nin kocası onunla aynı yatağı hiç paylaşmadı ve yalnızlık giderek dayanılmaz bir özleme dönüştü. Bunun nedenini, kocasını kız kardeşini öperken yakaladığında anladı—o sadece bir yedekti. Bu amansız özlem nihayet bir hastalığa dönüştüğünde, hastaneye gitti ve ellerindeki sağlam duruşla neredeyse onu çözecek olan bir doktorla tanıştı. Ertesi gün, şirketin yeni CEO'su olarak ortaya çıktı ve onu asistanı yaptı. "Beyefendi, benim bir kocam var. Bana kur yapmayı bırakın." Direnmeye çalıştı, ama sonunda yine de onun sevgilisi oldu. Eski kocası gözyaşları içinde yalvardı, "Naile, yeniden başlayalım. Beni terk etme." Naile soğukça cevap verdi, "Üzgünüm. Yatakta beni tatmin edemeyen bir adamla ilgilenmiyorum."

Herkes Merve'nin Umut'a olan karşılıksız aşkını biliyordu. Oysa Umut'un kalbi, yıllardır yurtdışında yaşayan bir başkasına aitti. O kadınla her gün görüşüyor, şimdi de ondan bir çocuk bekliyordu. Buna rağmen Merve hâlâ ona evlenme teklif etti. Nikâh günü geldiğinde ise Umut ortada yoktu. Çünkü onun "gerçek aşkı" yurtdışından dönmüştü. Tam yedi yıllık sadakatten sonra, Merve artık yürüyüp gitti. Onu engelledi, onun şehrini terk etti. Umut, ta ki adliyede onu başka bir adamla kol kola görene kadar tek bir gözyaşı bile dökmedi. Ama o an, o gururlu CEO'nun benzi attı. Ardından koştu, çaresizlik içinde peşine düştü. "Özür dilerim. Lütfen bir şans daha ver." Merve sert bir şekilde, "Yeter artık, bırak! Zaten evliyim," dedi.

Rüzgar onu yanına aldığından beri, Kumru akıllı ve uyumlu olmaya çalışmış, hep onun ruh haline göre şekillenmişti. Onu büyütmüştü, ama Kumru onu hiç aileden biri olarak görmemişti; sonunda birlikte olacaklarından emindi. Yirmi yaşına bastığı gün, duygularını bir kez daha itiraf etmeye hazırlanırken, Rüzgar’ın sevdiği kadın geri döndü. Kumru duyduklarını işitti: "Kumru benim için sadece bir çocuk; ona asla o şekilde bakamam. Sevdiğim tek kişi Olcay." Kumru uzaklaştı, Rüzgar ise yıkıldı. Daha sonra, düğün gününde Kumru beyazlar içinde gülümsüyordu. Rüzgar yalvardı, "Pişmanım, Kumru. Lütfen onunla evlenme." Sakin bir tavırla dedi, "Bırakabilir misin? Kocam bunu hoş karşılamaz."

O başkentteki en zengin adamdı. Bir karısı vardı, ancak evlilikleri aşksızdı. Bir gece, bir yabancıyla birlikte oldu ve bu, karısından boşanıp o gece birlikte olduğu kadını aramaya karar vermesine neden oldu. Onunla evleneceğine ant içti. Boşanmadan aylar sonra, eski eşinin yedi aylık hamile olduğunu öğrendi. Karısı ona ihanet mi etmişti? Kızıl, bir gece kocasını bulmaya çalışıyordu ve ikisi beklenmedik bir şekilde tutkulu bir gece geçirdiler. Ne yapacağını bilmeyen Kızıl, panikle oradan uzaklaştı ama daha sonra hamile olduğunu öğrendi. Tam olanları kocasına açıklamaya hazırlandığı sırada, kocası aniden boşanmak istediğini söyledi. Adam birlikte olduğu yabancı kızın aslında karısı olduğunu bir gün öğrenebilecek miydi? Peki, bu aşksız başlayan evlilik, şimdi beklenmedik bir dönüşle onları daha da mı uzaklaştıracak, yoksa ikinci bir şansla kalpleri birleştirebilecek mi?

Eylül, annesinin cenazesinde gözyaşlarına boğulurken, kocası Doruk ilk aşkının doğum gününü kutluyordu. Kalbi kırılan Eylül, boşanma belgelerini bıraktı ve sessizce, tek başına uzaklaştı. Beş yıl sonra, bir açık artırmada peçeli baş müzayedeci kalabalığı büyüledi. Söylentilere göre, yüzünü görmek için birileri servet teklif etmişti. Doruk, yıllardır aradığı kadını sonunda buldu ve onu köşeye sıkıştırarak yüzleşti. "Hâlâ kaçmaya mı çalışıyorsun?" "Hiçbir zaman kabul etmedim. Çocuklarım ne olacak?" "Öyleyse bunları açıkla," dedi, önünde duran üç sevimli çocuğu işaret ederek. "Biz boşandık. Beni yalnız bırak." "Onları beş yıl önce hayatımdan çıkardım."

Adeline, Brendan ile üç yıllık evliliği süresince yerin dibine girecek kadar alçakgönüllü bir hale gelmişti. Ancak bunun karşılığında aldığı şey sevgi ve ilgi değil, bitmek bilmeyen bir kayıtsızlık ve küçümsemeydi. Daha da kötüsü, Brendan'ın kalbindeki kadın aniden ortaya çıkınca, Brendan iyice Adeline'den uzaklaştı. Sonunda Adeline daha fazla dayanamayarak boşanmayı istedi. Sonuçta neden böylesine soğuk ve uzak bir adamla kalmalıydı ki? Bir sonraki kesinlikle daha iyi olacaktı. Brendan, eski karısının bavullarıyla birlikte evden ayrılışını izledi. Birden aklına bir fikir geldi ve arkadaşlarıyla bahse girdi. "Kesinlikle ayrıldığına pişman olacak ve kısa sürede yalvararak geri dönecek." Bu iddiayı duyduktan sonra Adeline alayla gülümsedi. "Rüya görmeye devam et!" Birkaç gün sonra Brendan, eski eşini bir barda gördü. Görünüşe göre Adeline, arkadaşlarıyla bir barda boşanmasını kutluyordu. Çok geçmeden, lanet olası kadının yeni bir talibi olduğunu fark etti. Brendan paniklemeye başlamıştı. Üç yıl boyunca kendisine sıkı sıkıya bağlı olan kadın bir anda umursamaz olmuştu. Şimdi ne yapacaktı?

Beş yıllık sadakatin ardından Mina, düğün günü terk edilmenin acısını yaşadı; Kaan'ın gerçek aşkına doğru koştuğunu gözleriyle gördü. Onun buz gibi kalbini asla ısıtamayacağını anlayan Mina, artık yeni bir başlangıç için geride bıraktı her şeyi. İçkiyle geçen bir gecenin ardından uyandığında, kendini asla yan yana gelmemesi gereken biriyle buldu: Ağabeyinin baş düşmanı Mert! Kaçmaya çalışırken, Mert onu yakaladı ve kulağına fısıldadı: "Bütün gece beni öptün. Gitmek diye bir seçeneğin yok." Dünya Mert'i soğuk ve ulaşılmaz biri olarak görüyordu. Oysa Mina söz konusu olduğunda, onun her arzusunu yerine getiriyor, her dediğini yapıyordu. Hatta ona koca bir köy satın almıştı. Bir gün onu kendine çekip sarılırken, sesi alçak, derin ve baştan çıkarıcıydı. Sabahlığı aralanmış, kaslı karnı ortaya çıkmıştı. "Dokunmak ister misin?"

Nazlı, ailesi nezdinde "çirkin ördek yavrusu" muamelesi görmüş, herkesin hayran olduğu üvey kız kardeşi Elif tarafından ise her fırsatta aşağılanmıştı. Herkesin gözünde, CEO Mert ile nişanlı olan Elif mükemmel kadındı... Ta ki Mert, düğün gününde herkesi şaşkına çevirip Nazlı'yla evlenene kadar! Herkes şok olmuş, Mert'in o "çirkin" kadını neden seçtiğini anlamaya çalışıyordu. İnsanlar onun kenara atılmasını beklerken, Nazlı gerçek kimliğini ortaya sererek herkeste şok etkisi yarattı: Mucizevi bir şifacı, finans dünyasının güçlü bir ismi, değer biçme konusunda bir dahi ve yapay zeka dehası. Nazlı'ya yapılan kötü muamele su yüzüne çıkınca, Mert, onun makyajsız halinin soluk kesici bir fotoğrafını paylaşarak medyayı birbirine kattı. "Eşimin kimsenin onayına ihtiyacı yok."

Üç yıllık evlilikleri boyunca, Kadın kocasına sadık bir eş olmuştu. Bir zamanlar sevgisinin ve ilgisinin kocanın kalbini yumuşatacağını düşünürdü, ama yanılmıştı. Sonunda, hayal kırıklığına daha fazla dayanamayarak evliliği bitirmeye karar verdi. Adam, karısının sadece sıkıcı ve donuk olduğunu düşünürdü. Bu yüzden, kadının Grubu'nun yıl dönümü partisinde herkesin önünde boşanma belgelerini önüne koyması şok ediciydi. Ne kadar utanç vericiydi! O andan sonra, herkes, hatta kadın bile, eskiden evli olan çiftin bir daha asla birbirlerini görmeyeceklerini düşündü. Yine yanılmıştı. Bir süre sonra, bir ödül töreninde kadın, en iyi senaryo ödülünü almak için sahneye çıktı. Ödülü ona takdim eden kişi, eski kocası. Ona ödülü uzatırken, aniden elini tuttu ve seyircinin önünde alçakgönüllü bir şekilde yalvardı, "Seni daha önce değerlendirmediğim için üzgünüm. Bana bir şans daha verebilir misin?" Kadın ona kayıtsızca baktı. "Üzgünüm. Şu an tek ilgilendiğim şey işim." Adamın kalbi paramparça oldu. "Gerçekten sensiz yaşayamam." Ama eski karısı sadece uzaklaştı. Kariyerine odaklanması onun için daha iyi değil miydi? Erkekler sadece aklını karıştırırdı—özellikle de eski kocası.