Küllerinden Doğmak: Gizli Kraliçenin İntikam Ateşi
PossibilityKocamın asistanı, karaciğerimi bağışlamam için hazırlanan sözleşmeyi önüme sertçe fırlattı. Beni besleyen Kaya ailesine olan vefa borcumu ödeme vaktimin geldiğini, Emir'in sevgilisi Melis'i kurtarmam gerektiğini söylüyordu. Önceki hayatımda o kağıdı gözyaşları içinde imzalayacak kadar aptaldım. Fedakarlığımın Emir'in kalbini kazanacağını sanmıştım. Ama onlar kanımı son damlasına kadar sömürdüler, organlarımı çaldılar ve işim bittiğinde beni bir paçavra gibi Boğaz'ın buz gibi sularına attılar. Ben o karanlık sularda nefessiz kalırken, Emir'in aslında sapasağlam olan Melis'e sarılıp çırpınışlarımı iğrenerek izlediğini gördüm. Uğruna canımı verdiğim bu adam, benim kimsesiz, zavallı bir yetim olduğumu sanıyordu. Oysa ben İstanbul'un en güçlü hanedanı Koçak ailesinin tek varisiydim. Benim bu körlüğüm yüzünden dedem kahrından ölmüş, ailemin tüm serveti bu asalakların eline geçmişti. Neden yıllarca bu aşağılanmaya boyun eğmiştim? Neden sahte gözyaşları döken bir metresin ve kibrinden kör olmuş bir adamın, hayatımı mahvetmesine izin vermiştim? Boğaziçi'nin o tuzlu, ölümcül suyu hala boğazımı yakıyordu. Gözlerimi tekrar açtığımda, o lanet olası hastane koridorundaydım; ihanetin başladığı o güne, iki yıl öncesine dönmüştüm. Bu kez önüme atılan o sözleşmeyi ortadan ikiye yırttım, tek kuruş talep etmediğim boşanma protokolünü Emir'in yüzüne çarptım. Ve dışarıda, yağmurun altında beni gerçek evime götürmek için bekleyen beş zırhlı Maybach'a doğru yürüdüm.
Terk Edilmiş Nişanlıdan Karşı Konulamaz Bir Kraliçeye
AngelinaKoçak Holding'in tek varisiydim. Yıllarca babamın merhametle soframıza oturttuğu nişanlım Kile'ye ve yalımızın hizmetçisinin kızı Claribel'e kol kanat gerdim. Ta ki o korkunç kazaya kadar. Üzerimize gelen tırın farları parlarken, nişanlım Kile direksiyonu Claribel'i kurtarmak için kasten sola kırdı ve benim oturduğum sağ tarafı doğrudan beton bariyere feda etti. Hastanede uyandığımda, ezilen bacağımın acısıyla kıvranırken duyduğum ilk şey Kile'in o buz gibi sesi oldu. "Uyanır uyanmaz ilk işin Claribel'den özür dilemek olacak." Beni ölüme terk ettiği yetmezmiş gibi, kazanın suçunu benim kıskançlığıma atıyor, Claribel ise sahte gözyaşlarıyla mağduru oynuyordu. Sadece onlar da değil; üvey ağabeyim Derick şirketimi, cemiyetin dahi ressamı sandığı Hank ise tablolarımı çalmak için sıraya girmişti. Üstelik doktor, gizli yarış pilotu kariyerimin o parçalanan dizim yüzünden sonsuza dek bittiğini söylüyordu. Yıllarca sırtımdan beslenen bu asalaklar, beni bir eşya gibi kullanıp kenara atmışlardı. Koçak varisi olmamı bir suç gibi yüzüme vuruyor, merhametimi zayıflık sanarak üstüme basıp geçebileceklerini düşünüyorlardı. Ama yanıldıkları bir şey vardı. Ben o eski uysal, onaylanma peşinde koşan Adelina değildim. Yalının o korkutucu, gölge gibi peşimde dolanan sadık güvenlik amiri Keifer'ın omuzlarına yaslanarak ayağa kalktım. Kile'in tüm kredi kartlarını dondurup onları yağmurun altında beş parasız sokağa atarken, içimdeki o buzdan kraliçe uyanmıştı. Benden çaldıkları her şeyi onlardan kanırtarak geri alacaktım.
