Langit Sa Piling Mo SPG

Si Gabriela Haynes ay nadapa sa labas ng Room 1205 sa hotel bago mag-umaga, gusot ang buhok, namumula ang kolorete, hawak ang kanyang sapatos gamit ang manhid na mga daliri.

Bago mag-retreat ang kumpanya, gumuho ang kanyang mundo—nahuli ng kanyang kasintahan na may kasamang iba. Isang heartbreak at dalawang shot ng tequila ngayong gabi, napunta siya sa maling pasilyo at nakapasok siya sa maling kwarto.

Sa sandaling tumawid siya sa pintuan, nakita niya ang isang lalaki sa loob. Sinubukan ni Gabriela na umatras, ngunit bumigay ang kanyang mga binti at bumagsak siya mismo sa kanyang mga bisig.

Natigilan siya sa gulat. Para sa isang tibok ng puso, naroon lamang ang kanyang mahina, nagulat na pag-ungol, pagkatapos ay marahan niyang itinaas ang kanyang mukha at idiniin ang kanyang bibig sa kanya.

Gusto niyang itulak siya palayo, ngunit habang tinutunton ng mga labi nito ang linya ng kanyang panga at dumadagundong sa ilalim ng kanyang mga palad ang patuloy na tibok ng puso nito, ang alak at kalungkutan ay lumabo sa kanyang sentido. Natunaw siya sa init nito, walang magawa dahil dumudulas ang kanyang kalooban sa kanyang mga daliri.

Sa oras na hawakan niya ang kanyang baywang ng mahigpit at itinulak sa kanya, ang lahat ay nawala sa kontrol.

...

Nang matapos ang kanilang pagtatalik, ang panghihinayang ay tumama sa Gabriela na parang matalim at walang awa na alon. Siya slipped out bilang tahimik hangga't maaari, nerbiyos kumakatok.

Ibinalik niya ang tingin sa kumikinang na plate number sa pinto—at napagtanto, na may pagkabigla, na nagpalipas siya ng gabi sa silid ni Brenden Saunders. Siya ang general manager ng departamento.

Isang hininga ang kumawala sa mga labi ni Gabriela nang madamay siya.

Si Brenden ay may reputasyon sa pagiging babaero—ang kanyang listahan ng mga dating kasintahan ay maaaring punan ang isang maliit na phone book. Ang isang one-night stand sa kanya ay walang ibig sabihin; hindi niya siguro ito maalala lalo na't nanatiling madilim ang kwarto. Ni hindi man lang siya natingnan ng mabuti.

Napagpasyahan niyang itago ang episode na ito, na parang walang nangyari sa pagitan nila.

Sinusubukang hugasan ang mga labi ng kanilang matalik na pagkakaibigan, bumalik siya sa kanyang sariling silid ng hotel at nagtagal sa ilalim ng umuusok na shower, pagkatapos ay hinila ang isang mataas na leeg na sweater sa kanyang ulo upang itago ang mga nakakalat na hickey sa kanyang balat.

Hindi pa man siya nakakatapos magbihis ay nagsimulang kumatok sa pinto si Aubrey Holt, ang kanyang palaging madramang katrabaho. "Gabriela! Buksan mo! May malaking nangyari—bilis!"

Nauutal ang pulso ni Gabriela. Namuo ang pangamba sa kanyang bituka.

Posible kayang nasa labas na ang gabi nila ni Brenden? Hindi pa sumikat ang araw.

Si Brenden ay may mataas na posisyon sa Apex Group, habang siya ay isang hamak na intern na nahuli sa isang gulo na hindi niya sinasadyang gawin.

Kung may mabalitaan man, hindi mawawalan ng antok si Brenden—may reputasyon na siya sa paghabol sa mga babae at nag-iwan ng bakas ng tsismis saan man siya magpunta. Ngunit para sa kanya, ang pagbagsak ay magiging brutal. Isang intern na nangangahas na makipag-gusot sa isang senior executive? Ang kanyang karera ay matatapos bago pa man ito magsimula.

Sa nanginginig na mga kamay, binuksan niya ang pinto.

Biglang pumasok si Aubrey, halos tumalbog sa tuwa, nawawala ang maputlang mukha ni Gabriela at ang matigas at nakakasindak na paraan ng kanyang paggalaw.

"Bilisan mo! Kailangan mong sumama sa akin—hulaan mo kung sino ang nandito? Heartthrob mismo ng kumpanya! Si Mr. Moss talaga nagpakita dito!"

Kaya iyon lang. Ang kanyang sikreto ay ligtas pa rin, sa ngayon.

Habang nagra-ramble si Aubrey, nagsimulang umayos ang nerbiyos ni Gabriela, at sinundan niya ito sa mataong buffet ng hotel.

Si Wesley Moss—ang misteryosong CEO ng kumpanya—ay minsan lang nagkrus ang landas sa Gabriela, noong panahon ng kanyang panayam. Gayunpaman, imposibleng makalimutan siya. Delikadong gwapo siya, yung tipo ng lalaki na kayang mag-ari ng kwarto ng walang sabi-sabi.

Itinayo ni Wesley ang buong kumpanya mula sa wala, na ginawa itong mabigat sa industriya sa loob lamang ng pitong taon.

Bumalik sa kanyang panayam, bahagya siyang ngumiti, pinananatiling buo ang kanyang ekspresyon, ngunit si Gabriela ay agad na nabigla. Tahimik, tinawag niya itong hindi matamo niyang crush.

Ngayon, nandoon siya sa tabi ng bintana, ganap na nakaayos ang postura, naglalabas ng walang kahirap-hirap na poise at tahimik na awtoridad na naging dahilan upang hindi siya mapansin—tulad ng sinag ng araw mismo ang pumili sa kanya mula sa karamihan.

Siya ay mukhang napakakinis at sigurado sa sarili na natagpuan ni Gabriela ang kanyang sarili na lubos na naengganyo.

Karamihan sa mga babae sa silid ay nangungulila para sa isang upuan malapit kay Wesley, ang kanilang mga ulo ay magkasama sa isang pag-ikot ng murmured espekulasyon at nahihiyang sulyap.

"Mr. Moss is unbelievably good-looking!"

"Na-realize ko lang—may hickey siya sa leeg! I wonder kung sinong babae ang naka-score niyan kagabi?"

Ang salitang "hickey" ay naanod mula sa susunod na mesa, dahilan upang si Gabriela ay kusang humila sa kanyang kwelyo ng mas mataas. Ang kilig na makita si Wesley ay agad na nawala habang ang mga alaala ng kanyang kawalang-ingat kagabi ay tumama sa kanya.

Samantala, halos nag-vibrate si Aubrey sa pagnanais na alamin ang kuwento sa likod ng hickey, ngunit halos hindi nagkaroon ng lakas si Gabriela na kilalanin siya.

Sa sandaling iyon, pumasok si Brenden gamit ang kanyang karaniwang pagmamayabang at inangkin ang upuan sa tapat ni Wesley.

"So, nakatulog ka ba ng mahimbing?" tanong niya, may ngiti sa labi.

Nag-almusal si Wesley, kumikibot ang mga sulok ng kanyang bibig sa halos lihim na saya. Bagama't nilibot ng kanyang tingin ang silid, huminto ito—para lamang sa isang tibok ng puso—sa Gabriela, ang kanyang mga mata ay sumasayaw sa tahimik na kalokohan.

"Not bad," sagot niya na may nakakalokong ngiti sa kanyang mukha.

Naramdaman agad ni Gabriela ang bigat ng kanyang once-over. Dahil sa kahihiyan, yumuko siya sa kanyang plato at tinakpan ang kanyang mukha gamit ang kanyang kamay, desperado na makihalo sa karamihan at mawala.

Bumulong si Brenden, pinahina ang boses sa isang dramatikong bulong, "Inagaw mo ang kwarto ko! I bet natutulog kang parang hari, habang gumagala ako sa mga bulwagan kagabi na naghahanap ng masisira. Magkaroon ka ng kaunting simpatiya, pwede ba?"

Sa buong Apex Group na nakatago sa hotel, ang bawat kuwarto ay na-snap up. Ang huling minutong pagpapakita ni Wesley sa retreat ay nangangahulugan na bilang isang tagapamahala lamang ng departamento, walang pagpipilian si Brenden kundi isuko ang pinakamagandang suite.

Tamad na sagot ni Wesley. "Sisiguraduhin kong may sahod ka mamaya."

Agad na nagbago ang mood ni Brenden, isang masayang ekspresyon ang nagpapaliwanag sa kanyang mga tampok.