i Sca

arty ng Moore Group. Abala ako sa paghahanda para sa job interv

lang taong hindi pagkikita. Ngayon, narito ako, nakatayo sa

k na tumakbo mula sa malayo. Hindi ko siya nakil

hok niya-simula pa noong nasa elementarya kami. At ngayon, sa wakas, nagawa na rin niya. Napangiti ako, pero hin

g tumatawa. "Tatlong taon kang nawala tapos ganya

lon sa harapan ng café. Oo, madalas kaming mag-video call, pero walang makakapantay sa

ko? Oh, alam ko na!" Napatalon siya sa tuwa. "Tatawa

pa akong plano, per

Umorder kami ng tig-isang piraso ng

igla. "Hindi mo pa ba narinig? May mga usap-usapan tun

ila. Kapag naghiwalay kami ni Charles, wala na akong

wede na ulit tayong

hit ano pang mangyari, si Tiana ang isa sa mga taong hindi mawawala sa tabi ko. Lubos ang pasasalamat ko n

gkol sa iyo at ipinasa ko ang iyong resume sa kanya. Natutuwa siya sa iyo! Sa katunayan,

ako." Tumawa ako hab

t na host sa TV! Hayaan mong mags

gsasama. Pinahiram niya ako ng isang pormal na damit bago ako pumunta

ang aking balikat at binigyan ako ng isang matatag

**

iew meeti

Nabasa na namin ang iyong resume. Base sa iyong kwalipikasyon,

tagapanayam-kalbo, may maamong

ito. Ang papel ng media ay buksan ang mata ng publiko at ipakita sa kanila ang katotohanan-hindi linlangin sila. Nan

ungan. Nagpalitan sila ng tingin ng isa pang tagapanayam bago bumulong sa isa't isa. Nang muling bumaling

iley. Maligayang pagda

alita ang magandang balita. Halos pasigaw kong sinabi sa kanya

Uber pauwi sa

too lang, iisa lang ang dala kong maleta. Sigur

asa driveway ang kotse ni Charles, at bukas

taon para tuldukan na ang lah

ulat. Si Charles ay nakahiga sa sofa, hawak ang kanyang tiyan. Pigi

ang pakialam na maskara. Sa halip, iniabot niya ang kanyang kamay sa akin-parang i

yo?" tanong ko, hindi ko map

sakit..." aniya, halos hi

Matagal ko nang alam na may ganitong problema si Charles, kaya hindi na ako nagdalaw

g kanyang bibig, parang isang batang n

tlong taon na ang nakalipas... Hindi ba siya rin ang

at kong sinabi. Ayokong umabot sa

ipinatong ko ang tableta sa kanyang

a, huminga nang malalim, at sumandal sa sofa. Hinila niya ang isang unan at

t si Charles, na palaging kasinglamig ng yelo, ay

n kong aminin-mas gusto ko ang ganitong panig niya kaysa

akad papunta sa aking silid. Kinuha ko ang isang

niya akong tiningnan ngunit walang kahit isang

ito na ang tamang oras para linawin ang lahat. Sa sandaling iyon, humin

ko," matiba

p na nabigla sa isang atake. Itinapon niya ang

g ni Charles habang naka

na pinananatili ang aking kumpiyansa. Ngunit nang makita kong namu

alit agad siyang napangiwi sa sakit, hinaw

proseso ng dibors

sa sahig. Gayunpaman, tinakpan ni Charles

ng niya, saka tumalikod. "Pag-usa

khang umepekto na ang gamot niya dahil nag

sarili ko. Wala naman akong kakaib

o ang kanyang sinabi kanina. Ano ang ibig niyang sabihin sa "imposible"? Kailangan ko ba ng kanyang pahintulot para lumipat? Ang kas

n ko ang sarili gamit ang tuwalya, bigla kon

pa. Madali lang akong makakalab

yon, may narinig akong mga

paakyat siya! Tila bumibilis ang paggaling n

oob ng banyo, sakto bago b

?" Tinanong ni Charle

ng damit," sagot ko nang

sang larawan ni Charles na naghahalungkat sa maleta ko para sa salawal ang sumagi sa aking imahinasyon-at agad

gsalita. "Ang mga damit mo ay nasa

iya ng kwarto at isinara

ng matapos ako, bumaba ako sa sala. Doon, nakita ko si

tanong ko habang k

in," mahina n

ina lang, ang lakas-lakas niyang umakyat ng hagdan? Paano siya

uminom pa ng

ang araw. Gusto mo ba akong la

g ako. "Humiga k

para mag-impake. Kahit hindi ako makaalis n

-kalat kahit saan. Napailing ako. Ang kailangan lang naman niyang gawin ay hanapan ako ng dam

kakaawang ungol ang nagmula sa ibaba. Napabalikwas ako at dali-daling bumab

ang tawagin an

pakiramdam ko," aniya. "Pahingi ng

eng uminom ng malamig na tubig. Mas lalong sasakit ang tiyan mo." Kumuha na lan

ng kailangan ko munang ipagpaliban ang aking pag-alis. Sa huli

a, itinaklob ko ang kumot sa kanya. Napagpasyahan kong bantayan siya ngayo