nun ve Ceyda Bilgin'in fotoğrafları her yerdeydi: parkta el ele yürürken, seçkin restoranlarda yemek yerken, Soykan Vakfı içi

"doğal" güzelliğini ve "mütevazı" kökenlerini övdüler, bunu Elara'nın şimdi lekelenmiş, bir kenara atılmış ayrıcalıklı eş imajıyla karşılaştırdılar.

oratuvarına dönüştürdü; bu proje yüz milyonlara mal oldu ve üç departmanın yerinden edilmesini gerektirdi. Kıdemli bir yönetici, ak

bunların sadece kendisine özel olduğunu, eşi benzeri olmayan bir aşkın kanıtı olduğunu düşünmüştü. Şimdi, acı verici bir netlikle bunun sadece bir kalıp olduğunu görüyo

uk bir kararlılık sertleşiyordu. Gerçekten özgü

gitti. Davut solgundu, sessizce vızıldayan bir diz

zayıf ama sıcaktı. "

turdu ve elini tuttu. "Sadece meşguldüm. S

ı. Bebekten ya da Aras'ın zulmünün tüm boyutlarından bahsetmedi. S

sordu, gözlerini korku bul

rak. "Söz verdi. Hiçbir şey için endişelenmene gerek

acı kuyusunu gördü. Yavaşça başını salladı. "T

Onu bırakmak, şimdiye kadar yapmak zorunda olduğu en zor şeydi,

geri döndü. Aras'ın teklif ettiği tüm mülkleri ve hisseleri reddetti, sadece tek seferlik bir toplu ödeme a

Elara'nın evi sistematik olarak elden geçirmesini hüzünlü gözlerle izledi. Sadece en sade kıyafetleri ve kardeşin

otoğrafları. Özel yapım sanat malzemelerini, nadir kitapları ve son olarak, onun için yaptırdığı eşsiz çiz

muş halde duruyorlardı. Belli ki eve bir şey için gelmişlerdi, onu orada bulmayı bekle

öfke maskesiydi. "Ne halt

dı bile. Sadece

ğışla." Köşedeki özel yapım piyanoyu, Aras'ın Elara'nın 25. doğum günü için sipariş ettiği muhteşem enstrümanı far

onra da Ceyda'ya kaydı. Zihni

k. "O piyanoyu yok etmeyeceksin. Onu bırakacaksın.

du. Ceyda'nın hayatının her yönünü, en değerli eşyalarını bile d

kar yüzüne baktı. Garip bir sakinlik hissetti. Piyanoyu alabilirdi, ev

nce çizgi romanın kağıtları tutuştu, gülen yüzlerinin mürekkepl