Bakış Aç

dan, soluduğu havadan bile kaçarcasına uzaklaştım ve kendimi banyoya zor atıp öğürdüm. Klozetin üzerine eğildim

k seslerini duydum.

zik nişanlı rolünü oynamaya çalışıyordu. Bu rol içine öyle i

n sesini duyabiliyor ve her şeyin, her bir dokunuşun bir yalan olduğunu

im öğürtülerimin ar

şüpheci, yeni bir ton yerle

ayı çevirdiğinin zayıf sesini duyd

. Hayır, bilmiyorum... Ya öyleyse?" Bir sessizlik

lı sesini neredeyse duyabiliyordum. "Halledeceklerdi." Bu sözler içimdeki minik can için bir öl

edilmeyen bir tereddüt—belirmişti. Bir anlık iç çatışma mıy

kamı döndüğümde kapı pervazına yaslanmış, kollarını kav

inkilere çok benzeyen ama bir o kadar da

donuk ve cansızdı. "Sa

yok olmuştu. İşlem hızlı, mekanik ve tamamen yıkıcı geçmişti. Bir yalanın içinde filizlenen ve as

erem'in arabası yanaştı. Kerem'in bizzat kendisi. Asıl elebaşı. Ar

si bir zamanlar bana çok huzur v

bayıcı kokusu ve sessizlikle doluydu. Bir müzik açtı—Melis'in çok sevdiği bir in

lüks bir öğle yemeğine götürdü. Melis

işelendik! Keyfin yerine gelsin diye sana küçük bir şey getirdim." Bana içinde gülün

te büyürken yaşadıklarına dair hikâyeler anlatıp aralarındaki özel ve sarsılmaz bağı gözler önüne serdi. Kerem ve Emre de ona ayak uydur

k bükerek. "Yabani olma. Yakında görüm

tanıdık bir daralma çökmeye başladı. Boğazım düğümlendi. Tab

ı. Kerem'in bildiği bir alerji. Şimdiye kadar yaptırdığı

başladı. Beceriksizleşen ve yavaşlayan p

m, sesim neredeyse fısı

na gözlerinde gerçek bir panik gördüm. Sandalyesi yerde yüksek bir sesle sü

dalyesinde yana doğru yığıldı. "Kerem… Kendimi hiç iyi

nan benimle yapmacık bir şekilde kendinde

bir and

atıldı. EpiPen'i çaresiz parma

önce ondan hiç duymadığım çılgınca bir telaş

demeden, iğnenin kapağını açtı v

arardı. Ölüyordum. Ö

anlılıkla, sandalyemden aşağı kayışımı i

ağına alıp restorandan dışarı koştu. Emre de b

ölüme ter