in Bakı

'sının yaşadığı son "trajediye" rağmen Karanlık Ay Sürüsü'nün güçlenerek varlığını

de duruyordum. Rüzgâr saçlarımı yüz

am ediyordu. Kristal avizeler esintide şıngı

ydı; bir eş olarak değil—bu çok bariz olurdu—ama "organizatör" sıfatıyl

adehine vurduğunu

esi zahmetsizce yankılanıyordu. "Bu gece ge

Minyatür bir smokin giym

ık fısı

koyarak, "inanılmaz bir potansiyel gösterdi. B

çıkardı. Bu, geleneksel olarak yalnızca Alfa'nı

me vermek mi? Bu, kulak zarlarını patlata

kardım. Bunlar, henüz gençken Bora'nın bana yazdığı aşk m

ım. Alev rüzgâ

masını, "sonsuza dek" vaatlerinin küle dönüşmesini izledim. Yanan korlar

atiğiz, d

arkamı

rıldı. Kemikleri çatırdadı ve yeniden şekillendi. Saniy

a yetecek kadar. Arka ayakları üzerinde duruy

n ses telleri yüzünden insan se

i i

a çarptım. Kurdumun gücü olmadan

sladı yaklaşarak. Pençelerini yanı

ı gözlerimi karartac

ttı. "Sana acıyor. Tören bitene

rmek zorunda kalmadım," diye karşılık v

pençe savurdu, pençeleri

seslerini duyunca aniden ke

en aştı, çığlıklar atarak

lirmiş! Beni öldü

ir düzine konukla birl

sem yırtılmış hâlde gördü. Melis'in ise ka

" diye

rmadı. Kanayan

un kollarına yığıldı; çıplak, titreyerek ve tiyatra

ti Melis, yüzünü onun göğsüne gömerek

mızı kırmızı parlıyordu—öfke

mu?" diye

sakince. "O b

Melis. "Şuna baksana! Kısk

bir adım attı.

AAT

si'ni k

ım ahşaba çarparak sert güverteye yığıldım. Kıpırdayamıyordum. Ne

'nın yabancıların önünde yaralı, ku

a, bana katıksız bir tiksintiyle tepeden bakarak. "Onu

ımdan tutup beni s

etmedim.

üklerlerken, dönüp Bora'nın M

kendime. *Sade