önüşünü izledim. Mavi elbise. Boyalı, narin gülümseme. Annemin on

ğru at

değildim. Bedenim ço

ilah sesi kadar keskin ve n

ce sivri par

tım. Sanki kaburgalarım birer birer

gördüm. Tıpkı hayatım gibi paramparça olmuşt

doğdu. Muhtemelen g

landı—ve tam Demir'in ay

esindeki bir

Sesi hafifti. Alayla d

a koptu. On yıldır öfkem

arak çıkan vahşi, hayvani bir s

doğru kaydı. Onu yere çarpacak gücüm yoktu. Sadece yerçekiminin ikimizi

ttım, sesim zayıf ve nefessi

anattı. Bunu hissetmedim. Sadece onun canını yakmak istiyordum. B

ir'in sesi b

elimden yakaladı. Canımı yakacak bir

i, kör edici bir

, göğsü inip kalkıyordu. "Şu haline ba

m. Ama hiçbir şey çıkmadı

. Ama bu seferki bir sızıntı

hırıltılı bir sesle öksürdüm ve kan,

e hızla yayılan kı

ke anında yok oldu, yerini kafa

iddetle yana yattı. Zemin hızla bana doğr

mün kenarlarında kar

rine çöktüğünü gördüm. Beni çev

zlerinde panik vardı. Ger

" diye bağırdı ko

ımın gittikçe daha fa

aktım. D

fısıldadım. Sesim sıvı k

anlık suların beni dibe